– A co, oni nie mają rodziny? Po co ich przyprowadziłaś?
– Szkoda ci ich? Szkoda? A nas to nie szkoda?
– Ledwo się tu mieszczymy! Jutro dzwonisz do opieki społecznej, mówię ci!
– Niech się tym zajmą!
Jan gniewnie patrzył na żonę.
Właśnie wróciła z pogrzebu swojej przyjaciółki.
Nie sama.
Przy niej stały dzieci.
Trzyletnia Zosia i trzynastoletni Kamil niepewnie stali w progu.
Nie wiedziały, jak zareagować na niegościnnego gospodarza.
Agnieszka delikatnie popchnęła dzieci w stronę kuchni.
– Kamil, nalej Zosi sok i sobie też. Jest w lodówce.
Gdy dzieci zniknęły za drzwiami, obróciła się do męża.
– Nie wstyd ci? Sylwia była moją najlepszą przyjaciółką!
– Myślisz, iż zostawię jej dzieci w biedzie?
– Wyobraź sobie, co teraz czują!
– Ty masz trzydzieści osiem lat, a wciąż dzwonisz do matki przy każdej okazji!
– Dobrze, zrozumiałem. Ale nie zamierzasz ich tu zostawić? – zapytał już spokojniej Jan.
– Zamierzam! Chcę zostać ich opiekunką!
– Nie mają nikogo, zrozum. Ojciec nie wiadomo gdzie. choćby na pogrzeb nie przyszedł.
– Sylwia wcześnie straciła rodziców. Była jeszcze ciotka, ale odmówiła – jest już stara.
– A my i tak nie mamy własnych dzieci.
– Agnieszka, jestem twoim mężem! Nie chcesz poznać mojego zdania?
– Janku, co się z tobą dzieje? Jesteś dobrym człowiekiem. Znam cię.
– Dlatego przyprowadziłam je bez pytania. Boisz się wydatków? Damy radę!
– Kamil pójdzie do szkoły, Zosię zapiszemy do przedszkola. kilka się zmieni.
– Tak, ale moja matka… Ona mnie zje żywcem, jak się dowie!
– I tak już mnie krytykuje, iż nie mam wnuków!
– Twoja mama nie powinna się wtrącać w nasze sprawy.
– Przecież i tak planowaliśmy adopcję. Dlaczego obce dziecko, jeżeli znamy Kamila i Zosię?
– Może masz rację. Ale myśleliśmy o jednym, małym dziecku!
– Zosia jest mała, ale Kamil to nastolatek. Same kłopoty!
– Ty i ja też byliśmy nastolatkami. Wszystko się układa. Wyrośliśmy na porządnych ludzi.
– Dobrze, zobaczymy. Niech na razie zostaną.
Agnieszka głośno pocałowała Jana w policzek.
Nie wątpiła w niego.
Zawsze tak było – najpierw burczał, potem akceptował i pomagał.
Poszła do kuchni przygotować kolację.
Myślała już o jutrze – opieka społeczna, dokumenty, zaświadczenia.
Tak zaczęła się długa droga formalności.
W filmach sieroty gwałtownie znajdują rodzinę.
W życiu trzeba zdobyć mnóstwo papierów.
Kamila i Zosię chcieli choćby tymczasowo oddać do domu dziecka.
Agnieszka i Jan walczyli, by dzieci zostały z nimi.
Z dziećmi nie było problemów.
Zosia gwałtownie zapominała o smutku przy nowych zabawkach.
Kamilowi było trudniej.
Pewnego dnia Jan odciągnął go na bok.
– Kamil, wiem, iż ciężko stracić mamę. Sam nie wyobrażam sobie życia bez swojej.
– Ale dla Zosi musisz być silny. jeżeli chcesz płakać, powiedz mi.
– Pójdziemy gdzieś, gdzie nikt nie zobaczy. Taki ból nie może w tobie siedzieć.
– Ale nie pokazuj go Zosi – przestraszy się.
Od tej pory Kamil zaczął szanować Jana.
Agnieszka widziała, jak wracali razem, jak przyjaciele.
Rodzina przeszła wiele kontroli.
Wzięli kredyt, żeby udowodnić, iż utrzymają dzieci.
Zrobili remont pokoju, kupili meble i ubrania.
Zapłacili za przedszkole Zosi.
Gdy Kamil wyznał, iż tęskni za treningami, opłacili mu sekcję.
Formalności zostały załatwione.
Dzieci oficjalnie trafiły pod ich opiekę.
Jan znalazł dodatkową pracę, by spłacić długi.
Agnieszka, nauczycielka fizyki, zaczęła udzielać korepetycji.
Minął rok.
Dzieci się zaaklimatyzowały.
Nawet Wanda, matka Jana, zaprzyjaźniła się z nimi.
Pewnego dnia Jan zaproponował:
– Jedźmy nad morze! Ale nie do Gdańska – do Chorwacji!
– Znalazłem last minute. Zaraz zadzwonię i zarezerwujemy!
Agnieszka się zgodziła.
Była zmęczona rokiem trudów.
Koleżanka z pracy, usłyszawszy o wyjeździe, westchnęła:
– Wam się udało! A ja znów całe lato na działce.
– Pewnie dostajecie duże wsparcie na dzieci…
Agnieszka zaniemówiła.
Czy ludzie myśleli, iż wzięli dzieci dla pieniędzy?
– Wiesz, mnie też tak oceniają – przyznał Jan.
– Jeden znajomy powiedział, iż mogę zmienić samochód, bo dostajemy „dziecięce”.
– A moja matka radziła ci zająć się zębami, bo teraz zarabiamy więcej.
– Sąsiadka pytała, czy lżej żyje się z dopłatami – dodała Agnieszka.
– Więc wszyscy myślą, iż wzięliśmy je dla korzyści? – spytał Jan.
– Niech myślą, co chcą! – wzruszyła ramionami Agnieszka.
– Nie możemy jechać do Chorwacji! Uznają, iż wydajemy „ich” pieniądze!
Agnieszka patrzyła na męża długo.
– Janku, to są nasze pieniądze. I nasze dzieci.
– Jedziemy.
