Ciąża

Kochamy nasze wnuki z całego serca, ale nie mamy już siły być ich opiekunkami – historia polskich dziadków wykończonych pomocą jedynej córce i jej kolejnym dzieciom

Kochamy nasze wnuki z całego serca, ale nie mamy j...

newsempire24.com 9 minut temu Nasze wnuki są cudowne, ale brakuje nam już sił, żeby im pomagać. Mówi się, iż dzieci to skarb, a wnuki jeszcze większe szczęście. Zgadzam się z tym ale tylko wtedy, gdy człowiek nie jest całkowicie odpowiedzialny za ich utrzymanie...
Szokujące wieści w rodzinie Beaty z Wrocławia: Nie zaakceptowali jej ciąży z nauczycielem angielskiego z Gwinei, obawiając się samotnego macierzyństwa i odrzucenia dziecka, a los młodej pary prowadzi ich z Polski przez Afrykę aż do marzenia o nowym życiu w Kanadzie

Szokujące wieści w rodzinie Beaty z Wrocławia: Nie...

newsempire24.com 2 godzin temu Gdy Magda dowiedziała się, iż nosi pod sercem dziecko, jej świat na chwilę się zatrzymał. Jej rodzina z Opola dosłownie zamarła ze zgrozy, patrząc na nią jakby widzieli kogoś zupełnie obcego. Matka, Elżbieta, zamarła z kubkiem herbaty w dłoni,...
Zrezygnuj! Obiecałaś mi, iż odejdziesz z pracy!

Zrezygnuj! Obiecałaś mi, iż odejdziesz z pracy!

newsempire24.com 3 godzin temu 13 sierpnia 2025 Drogi pamiętniku, Zrezygnuj! krzyknąłeś, a ja miałam już obiecać, iż zwolnię się z pracy! Krzysztof, czy ty oszalałeś? zapytałam, przytłumiona. Kto odchodzi z takiego stanowiska? Wiesz, ile tam zarabiamy! Na pieniądze się skupiłaś od...
W ciąży dziewczyna poprosiła mężczyznę o jałmużnę, a on ją zignorował. Ale to, co zrobił chwilę później, zmieniło jej życie na zawsze

W ciąży dziewczyna poprosiła mężczyznę o jałmużnę,...

twojacena.pl 5 godzin temu Pewnego ranka mój ojciec jechał samochodem do pracy i zatrzymał się na stacji benzynowej, żeby zatankować. Stała tam ciężarna dziewczyna, może dziewiętnastoletnia, która prosiła o pomoc. Poprosiła go o pieniądze, ale on wzruszył ramionami i powiedzia...
Nasi sąsiedzi postanowili udowodnić, kto tu rządzi na klatce – i to zupełnie bez powodu!

Nasi sąsiedzi postanowili udowodnić, kto tu rządzi...

newsempire24.com 6 godzin temu Sąsiedzi postanowili nam pokazać, kto tu rządzi zupełnie bez powodu. To działo się pięć lat temu. Z mężem mieliśmy wtedy już dwójkę dzieci, a cała nasza rodzina gnieździła się w niewielkim, jednoosobowym pokoju. Nic dziwnego, iż pilnie potrzebowaliśm...
Nie rozdrapuj starych ran Często zaduma ogarnia Teresę, gdy przekroczyła pięćdziesiątkę. Nie może nazwać swojego małżeństwa szczęśliwym, a wszystko za sprawą męża Jurka. W młodości pobrali się z miłości, oboje byli zakochani. Kiedy jednak zaszła zmiana w Jurku, Teresa przegapiła ten moment. Mieszkali na wsi, w domu teściowej Anny. Starała się utrzymać spokój w domu, szanowała teściową, która darzyła ją ciepłem. Mama Teresy żyła w sąsiedniej miejscowości z młodszym synem, często chorowała. – Anka, jak się układa z twoją synową Tereską? – pytały ciekawskie sąsiadki przy studni, w sklepie albo po prostu na drodze. – O Teresce złego słowa nie powiem, szanuje mnie, domem się świetnie zajmuje, pomaga we wszystkim – zawsze odpowiadała Anna. – No, nie uwierzymy, żebyście żyły w zgodzie, kiedy to teściowa chwali synową, nie wierzymy – mówiły z niedowierzaniem kobiety z wioski. – To już wasza sprawa – kwitowała Anna i szła dalej. Teresa urodziła córeczkę Marysię, wszyscy się cieszyli. – Teresa, a Marysia taka podobna do mnie – dopatrywała się Anna swoich rysów w wnuczce, a synowa śmiała się i mówiła, iż jej wszystko jedno do kogo dziecko podobne. Gdy Marysia skończyła trzy lata, Teresa urodziła syna. Jeszcze więcej radosnych zmartwień. Jurek pracował, Teresa zajmowała się dziećmi, a teściowa bardzo pomagała. Żyli jak inni, a może i lepiej – cicho, spokojnie, Jurek nie pił, jak większość mężczyzn w wiosce. Bywało, iż kobiety szukały swoich mężów po zabawach przy świetlicy, wracali pijani do domu, a żony ciągnęły ich, złoszcząc się i przeklinając wszystko na świecie. Kiedy Teresa była w ciąży z trzecim dzieckiem, dowiedziała się o zdradach Jurka. Na wsi nic się nie ukryje, gwałtownie rozniosły się pogłoski o Jurku i wdowie Tosi. Sąsiadka Walentyna nie omieszkała jej o tym donieść. – Teresa, nosisz pod sercem trzecie Jurka, a on… – palnęła wprost – niewdzięczny, lata po innych babach. – Wolne żarty, nic nie zauważyłam – zdziwiła się Teresa. – A kiedy masz zauważyć? Dwójka dzieci, trzecie w drodze, dom, teściowa, gospodarstwo. On żyje po swojemu, wszyscy wiedzą już o ich romansie, a Tosia choćby się nie kryje. Teresa była załamana, teściowa też wiedziała, ale milczała, żal jej było synowej. Nieraz napominała niepokornego Jurka, a on gwałtownie zbywał rozmowę. – Mamo, nie byłaś tam, babskie gadanie, na to one są – ucinał. Pewnego razu wpadła Walentyna. – Teresa, Jurek znów skoczył do Tosi, widziałam, jak szłam ze sklepu. Chcesz zostać sama z trójką dzieci bez męża? Idź do tej bezwstydnej i wyciągnij ją za włosy. Jesteś w ciąży, Jurek cię nie tknie – podjudzała Walentyna. Teresa nie miała odwagi się bić, znała Tosię. Tosia była sprytna i kłótliwa, męża utopiła pijanym w rzece, wieczne awantury. Ale Teresa postanowiła się przekonać. – Pójdę, spojrzę Jurkowi w oczy, wyciągnę prawdę. Przecież nie przyzna się, mówi, iż wymyślam – zwierzyła się teściowej, a ta ją odwodziła. – Teresa, gdzie z tym brzuchem? Niech cię Bóg broni… Wieczorem zapukała w okno do Tosi. Tamta przez drzwi zawołała: – Czego ci potrzeba, czemu stukasz? – Otwórz, wiem, iż masz Jurka – wołała Teresa. – Akurat, zaraz ci otworzę! Idź do domu i nie rób wstydu – szydziła Tosia. Po chwili Teresa odeszła, wiedząc iż Tosia nie otworzy. Mąż wrócił po północy, pijany. Jurek pił rzadko, ale wtedy się upił. Żona nie spała. – Gdzie byłeś? Wiem, iż byłeś u Tosi, piliście razem. Byłam tam, nie otworzyła drzwi… – Co wymyślasz – burknął – nie byłem, z Genkiem siedziałem, zasiedzieliśmy się… Teresa nie wierzyła, ale nie robiła awantury, było późno i nie była kłótliwa. Co mogła zrobić? „Nie złapiesz – nie udowodnisz.” Całą noc rozmyślała: – Gdzie pójdę z dwójką dzieci, trzecie w drodze, mama chora, brat z rodziną, trzy dzieci. W domu ciasno. Jak tam się pomieścić? Mama mówiła: – Wytrzymaj, córko, skoro jesteś matką. Myślisz, iż mi było lekko z twoim ojcem? Pił i znęcał się, przecież pamiętasz, jak u sąsiadów się chowałyśmy. Dobrze, iż Bóg zabrał go szybko. Ale wytrzymałam. Twój Jurek nie pije dużo, nie bije. Kobiecy los – wytrzymać. Nie ze wszystkim zgadzała się Teresa, ale wiedziała, iż nie ma gdzie odejść. Teściowa też pocieszała i odwodziła od wyjazdu. – Córko, gdzie z dziećmi, lada moment trzecie. We dwie damy radę z Jurkiem. Trzecia urodziła się Zosia, słaba, często chorowała. Stresy Teresy w ciąży odbiły się na dziecku, ale z czasem uspokoiła się, teściowa bardzo pomagała wnuczce. – Teresa, słyszałaś? – znów przyszła sąsiadka – Tosia przyjęła do siebie Mietka, żona go wyrzuciła z domu. – Niech sobie przyjmie, lepiej dla niej – odpowiedziała Teresa, w duchu się ucieszyła, iż Jurek nie będzie tam biegał. Po miesiącu przyszła Walentyna z nowiną. – Mietek wrócił do żony, Tosia znów szuka chłopa, taka już ona! A swojego Jurka pilnuj! Teresa znów żyła spokojnie, teściowa się cieszyła. Ale jeżeli siedzi w chłopie jakiś diabełek, nie usiedzi przy żonie. Na drodze z sklepu Anna spotkała starą przyjaciółkę Anielę. – Anna, w kogo on się wdał, ten twój Jurek? Teresa dobra, ładna, matka, ty ją chwalisz, a jemu wiecznie mało? – Aniela, Jurek znów biega po kobietach? – Biega! Co mu brakuje? U was jak u Pana Boga za piecem. Najedzony, zadbany, opięta koszula. Biega do Werki rozwódki z baru… Anna nie mówiła Teresie, syna strofowała po cichu. Ale prawda wychodzi na jaw, Walentyna donosiła wszystko. Prośby i łzy Teresy nic nie dały. Jurek jak chodził, tak chodził na bok. Z rodziny nie zamierzał odchodzić – wiedział, iż nigdy nie zostawi żony i dzieci, ale wiernym nie był. Dobrze mu było: żona, dzieci, matka, wszystko poukładane, a na boku kobieta do zabawy. Anna już otwarcie strofowała syna, próbowała przemówić mu do rozsądku. Ale dorosły facet nie słucha starej matki. Krzyczał: – Mamo, staram się dla rodziny, pracuję, pieniądze przynoszę, a wy mnie oskarżacie. Wierzycie w plotki! przestał pić i całkiem zrezygnował ze spotkań Upłynęły lata. Dzieci dorosły. Marysia wyszła za mąż w powiecie, skończyła tam szkołę, tam została z mężem. Syn skończył studia w mieście i tam też się ożenił. Zosia kończy szkołę, planuje studia w powiecie. Jurek się uspokoił, nie lata już po kobietach, praca i dom. Coraz częściej kładzie się na kanapie, dokucza mu zdrowie. Nie pije już, kiedyś nie przesadzał, ale teraz całkiem przestał. – Teresa, coś mi serce szwankuje, pobolewa, promieniuje w plecy – skarży się – Tereska, kolana bolą, co to znaczy, stawy? Może do lekarza w powiecie? Teresa nie żalowała męża. Jej dusza dawno skamieniała, tyle łez i zawodu przeszła zanim Jurek się uspokoił. – Zdrowie go opuszcza, dlatego siedzi w domu i narzeka – myślała – niech idzie jęczeć do swoich dawnych… Anna już nie żyje, pochowali ją obok męża. W domu Jurka i Teresy zapanował spokój. Ale czasem wpadają dzieci i wnuki. Oboje się cieszą. Ojciec narzeka dzieciom na zdrowie, choćby żonie, iż go nie lecze. Marysia przywozi lekarstwa, troszczy się o ojca, mówi matce: – Mamo, nie czepiaj się taty, chory jest – a Teresie przykro, iż córka trzyma stronę ojca. – Córko, sam jest winien, młodość miał szaloną, teraz chce, żeby go żałować. Ja też nie jestem ze stali, zdrowie straciłam przez niego – tłumaczy się. Syn też wspiera ojca, rozmawia z nim, to zrozumiałe – są mężczyznami… Dzieci jakby nie rozumieją matki, gdy tłumaczy, iż ojciec ją zdradzał, a ona wytrzymała dla nich. Jak tu zostawić dzieci bez ojca? Jak jej było ciężko i przykro. A oni odpowiadali: – Mamo, nie rozdrapuj starych ran, daj spokój tacie – mówiła córka, brat jej wtórował. – Mamo, co było, minęło – pocieszał syn, głaskał po ramieniu. Trochę Teresie żal, iż dzieci stają po stronie ojca, ale rozumie ich, nie obraża się, życie to życie.

Nie rozdrapuj starych ran Często zaduma ogarnia Te...

polregion.pl 17 godzin temu Nie rozdrapuj przeszłości Grażyna coraz częściej rozmyślała o swoim życiu, zwłaszcza po przekroczeniu pięćdziesiątki. Nie mogła nazwać swojego małżeństwa szczęśliwym, a wszystko przez Krzysztofa, męża. Pobrali się z miłości, oboje byli zakochani. Prz...
Zniszczyłam życie swojej córki

Zniszczyłam życie swojej córki

newsempire24.com 18 godzin temu Córeczko, dziś skończysz 32 lata! mówi Natalia Kowalska, matka Polki, podając jej manualnie wykonane na kursie rękodzieła różowe buciki. Polka otwiera oczy, patrzy na matkę i słyszy kolejny jej monolog. Tak, masz już 32, czas pomyśleć o potomku. Ja.....
– Wnuki owoce widują raz w miesiącu, a ona swoim kotom kupuje najdroższą karmę! – bulwersuje się synowa, zarzucając mi brak serca…

– Wnuki owoce widują raz w miesiącu, a ona swoim k...

twojacena.pl 19 godzin temu Wnuki owoce widują raz w miesiącu, a ona swoim kotom kupuje najdroższą karmę złości się synowa, zarzucając mi brak serca… Synowa ostatnio próbowała mnie zawstydzić tym, iż jej dzieci owoców prawie nie jedzą, a ja karmę dla kotów kupuję...
Kobieta w ciąży poprosiła mężczyznę o jałmużnę, a on ją zignorował. Ale to, co zrobił chwilę później, odmieniło jej życie na zawsze.

Kobieta w ciąży poprosiła mężczyznę o jałmużnę, a ...

twojacena.pl 21 godzin temu Pewnego ranka mój ojciec jechał samochodem do pracy i zatrzymał się na stacji benzynowej, żeby zatankować. Stała tam dziewiętnastoletnia dziewczyna w ciąży, która prosiła o pomoc. Poprosiła go o wsparcie, ale on odpowiedział, iż niestety nie ma drobn...
WSZYSCY JĄ OCENIALIŚMY Mila stała w kościele i płakała już od piętnastu minut. Dla mnie to było zaskakujące. „Co tu robi ta lalunia?” — myślałam. Jej ostatniej spodziewałabym się w tym miejscu. Nie znałyśmy się z Milą, ale widywałam ją często — mieszkamy w jednym bloku i chodzimy do tego samego parku. Ja — z czwórką dzieci, ona — z trzema psami. Wszyscy ją zawsze ocenialiśmy. Wszyscy, to znaczy ja, inne mamy z dziećmi, babcie na ławkach, sąsiedzi, a pewnie i przypadkowi przechodnie. Mila była piękna, zawsze modnie ubrana, wydawała się lekkomyślna i pewna siebie. — O, znowu zmieniła faceta — mruczała pod nosem pani Zosia, siedząca na ławce pod klatką. — Już trzeciego — przytakiwała jej koleżanka, pani Halina, patrząc przez zazdrością, jak Mila z nowym partnerem wsiada do swojej drogiej zagranicznej bryki. Syn pani Haliny, czterdziestopięcioletni Władek, nie dorobił się jeszcze choćby starego malucha. — Lepiej by dzieci rodziła, zegar biologiczny tyka — popierał babcie ich odwieczny przeciwnik, pan Tolek, ale przy ocenie Mili byli wyjątkowo zgodni. Potem cała ławka złośliwie komentowała, iż i ten ostatni chłopak Mili zniknął, podsumowując: „Bo to taka puszczalska! Pewnie jeszcze w mieszkaniu śmierdzi psami!” Ale najbardziej Mili nie lubiłyśmy my, mamy dzieci. Gdy my biegałyśmy za naszymi pociechami po placu zabaw, ławkach, krzakach i wszędzie, gdzie poniosą je oczy (a mogą zajść wszędzie), ona dumnie spacerowała z psami i choćby z lekkim uśmiechem zerkała w naszą stronę, jakby chciała powiedzieć: „Nanarodziliście się, teraz biegajcie, a ja żyję po swojemu, na luzie”. — Od razu widać — childfree. Wszystkie takie — stwierdzała moja koleżanka Natalia, mama trzech chłopaków. — Bogacze mają takie dziwactwa — pieski, kotki, szynszyle… — kiwała głową ciężarna z bliźniakami Lidka, próbując ściągnąć córkę z drzewa. — Egoistka, nie chce się martwić, tylko po świecie podróżuje. Ja już siódmy rok morza nie widziałam — wzdychała matka piątki dzieci, Marzena. — Tak, tak — zgadzałam się ze wszystkimi, z babciami włącznie, a potem leciałam po Tosię, rozbitą i zapłakaną na środku placu zabaw. — Rozmnożyła psy, lepiej by dziecko urodziła — wyrzekła pewnego razu jakaś babcia z wnukiem. — To nie wasza sprawa! — ostro odparła Mila. Chciała jeszcze coś powiedzieć, ale ugryzła się w język i ruszyła dalej ze swoimi „wstrętnymi” psami. — Chamka — rzuciła jej babka zza pleców. …Jeszcze chwilę patrzyłam na płaczącą Milę i wyszłam z kościoła. — Poczekaj — usłyszałam nagle za sobą. Mila szła za mną przez kościelny dziedziniec. — To pani zawsze chodzi po parku z czterema dziewczynkami? — Ja… A pani z trzema psami. — Tak. A… mogę z panią porozmawiać?.. Wie pani, zawsze patrzę na panią i inne mamy, podziwiam — powiedziała i zarumieniła się. — Pani?! — zdziwiłam się. Zaraz chciałam dodać: „Przecież pani to childfree, egoistka i lalunia!” Przypomniałam jej złośliwe spojrzenia… Tak się poznałyśmy. Usiadłyśmy na ławce. Mila mówiła… mówiła, płakała. Widać było, iż bardzo musi się komuś zwierzyć… Mila dorastała w kochającej rodzinie i sama od zawsze chciała mieć dużo dzieci. Wyszła za mąż z miłości, ale po dwóch poronieniach i diagnozie „bezpłodność” ukochany mąż gwałtownie ją zostawił. Z tym samym powodem odszedł i drugi. Przedtem długo się leczyła, ale omal nie umarła przez ciążę pozamaciczną. Potem był trzeci facet. Znowu ciąża pozamaciczna. Ten uciekł, kiedy dowiedział się, iż może będzie dziecko. Lubił auto Mili, to, iż dobrze zarabia, ale dzieci mu nie pasowały. — Oddałabym wszystko, żeby tylko mieć dziecko! — Myślałam, iż pani kocha psy — palnęłam głupio. — Tak, kocham psy, ale to nie znaczy, iż nie kocham dzieci. Żeby nie czuć samotności, przygarnęła Tepę. Potem poproszono ją o opiekę nad Majkiem w czasie remontu — został na zawsze. Fenia była znajdą spod klatki. „Rozmnożyła psy, lepiej by dziecko urodziła” — przypomniało mi się. „Zegar tyka…” — szeptał jej wtedy dziadek Tolek. Zegar tykał… Mila miała już 41 lat. Choć wyglądała na trzydzieści. Postanowiła więc adoptować dziecko z domu dziecka. Nie ma znaczenia, czy małego, czy większego. Bardzo polubiła sześcioletniego Kubusia. A adekwatnie to on pierwszy do niej podszedł i spytał: „Zostaniesz moją mamą?” „Zostanę!” — odpowiedziała. „Egoistka, nie chce mieć dzieci” — przypomniałam sobie wzdychającą Marzenę. Ale Kubusia Mili nie dali. Okazało się, iż mama chłopca — chora na schizofrenię — wciąż ma prawa rodzicielskie. — To był dla mnie cios — wspominała. — Nie rozumiałam… Dziecko cierpi, potrzebuje rodziny, a nic nie można zrobić. Potem pojawiła się czteroletnia Lenka. Dziewczynka była już dwa razy adoptowana i dwa razy oddana. Za bardzo żywiołowa. Podobno, gdy druga „mama” prowadziła ją z powrotem, Lenka czołgała się za nią na kolanach i błagała: „Mamusiu, nie oddawaj mnie! Już nie będę!” Kiedy Mila poznała Lenkę, ta od razu spytała: „Ty też mnie oddasz?” „Nie oddam!” — wyszeptała Mila przez łzy. Z adopcją Leny też pojawiły się trudności. Mila nie chciała mówić szczegółów: „Ale to moja córka i będę o nią walczyć!” Tego dnia Mila pierwszy raz w życiu przyszła do kościoła. „Nie miałam już gdzie iść!” — przyznała. Pojawił się proboszcz. Długo rozmawiali, Mila coś sobie zapisywała. — Wszystko będzie dobrze! Z Panem Bogiem! — usłyszałam. Uśmiechnęła się… Wróciłyśmy razem do domu. — Myśli pani pewnie, iż jestem zarozumiała i dumna — odezwała się Mila. — A ja już po prostu mam dość wyjaśniania każdemu… Tyle już złych rzeczy słyszałam… Nie odpowiedziałam. Mila zaprosiła mnie z dziewczynkami do siebie, żeby pobawić się z psami. Zgodziłam się. Chętnie przyjdę. Ale jeszcze nie teraz. Na razie strasznie mi wstyd. I wciąż pytam siebie: „Skąd w nas tyle jadu? Skąd we mnie tyle jadu? Dlaczego tak łatwo oceniamy czyjeś życie?” I bardzo chcę, żeby u Mili, tej niezwykłej kobiety, którą wszyscy ocenialiśmy, wszystko na końcu dobrze się ułożyło. Żeby Lenka przytuliła ją i powiedziała: „Mamusiu!” Żeby wiedziała, iż już nigdy nikt jej nie odda. I żeby wesoło biegały wokół troskliwe psy — Tepa, Majk i Fenia… A może wydarzy się cud — Mila pozna dobrego męża, a Lenka doczeka się brata lub siostry? Tak bywa, prawda? I żeby już nikt nigdy nie rzucił w ich stronę złego słowa…

WSZYSCY JĄ OCENIALIŚMY Mila stała w kościele i pła...

naszkraj.online 21 godzin temu WSZYSCY JĄ OSĄDZALIŚMY Milena stała wtedy w kościele i płakała. Już dobre piętnaście minut. Było to dla mnie niemałe zaskoczenie. „Co taka elegantka tu robi?” myślałam. Tego się naprawdę nie spodziewałam iż spotkam ją akurat w takim miejscu. Nie...
– Wnuki owoce widują raz w miesiącu, a ona swoim kotom kupuje drogi karmę – wścieka się synowa, oskarżając mnie o bezduszność… Synowa postanowiła mnie zawstydzić, iż jej dzieci owoce widują raz w miesiącu, a ja swoim kotom kupuję porządną karmę. Ale faktem jest, iż dzieci mają ojca i matkę, którzy powinni dbać o ich zbilansowaną dietę, a moje koty mają tylko mnie. Kiedy powiedziałam synowi i jego żonie, iż czas przystopować z powiększaniem rodziny, usłyszałam, żeby mi się nie wtrącać. Nie wtrącam się więc. Karmię swoje koty i słucham pretensji synowej, która wszystko wie najlepiej.

– Wnuki owoce widują raz w miesiącu, a ona swoim k...

newskey24.com 22 godzin temu Wnuki owoce widują raz w miesiącu, a ona swoim kotom kupuje najdroższą karmę! złości się synowa, zarzucając mi brak serca… Synowa próbuje mi wcisnąć poczucie winy iż jej dzieci owoce oglądają tylko na zdjęciach, a ja swoim futrzakom kupuję...
– Wnuki owoce widują raz w miesiącu, a ona swoim kotom kupuje najdroższą karmę! – denerwuje się synowa, zarzucając mi brak serca… Synowa postanowiła mnie zawstydzać tym, iż jej dzieci owoce widują tylko raz w miesiącu, a ja moim kotom kupuję dobre jedzenie. Tylko iż dzieci mają ojca i matkę, którzy powinni dbać o ich zdrową dietę, a moje koty mają tylko mnie. Kiedy zasugerowałam synowi i jego żonie, iż powinni zwolnić tempo w powiększaniu rodziny, usłyszałam, iż mam się nie wtrącać. Teraz się nie wtrącam – karmię koty i słucham pretensji mojej familiennej synowej.

– Wnuki owoce widują raz w miesiącu, a ona swoim k...

twojacena.pl 1 dzień temu Wiesz co, aż muszę Ci się wygadać Daria, moja synowa, znowu się na mnie obraziła, bo cytując ją wnuki owoce widzą raz na miesiąc, a ty swoim kotom kupujesz drogie żarcie. Słucham tego od niej regularnie, niby żeby mnie...
Syn nie jest gotowy zostać ojcem… „Latawica! Niewdzięczna świnia!” – wrzeszczała matka na córkę Natalię, ile sił w płucach. Zaokrąglony brzuszek córki wcale nie hamował matczynej złości, wręcz ją potęgował. – Wynoś się z domu i nie wracaj! Nie chcę cię więcej widzieć! Matka naprawdę wyrzuciła ją z domu. Już wcześniej wypraszała ją za różne przewinienia. A za to, iż „zaszła”, powiedziała, żeby więcej się nie pokazywała, chyba iż już będzie „po wszystkim”. Zapłakana, z małą walizką rzeczy, Natalia przybłąkała się do ukochanego – zdezorientowanego chłopaka. Okazało się, iż Nazar choćby nie powiedział rodzicom, iż Natalia jest z nim w ciąży. Mama Nazara od razu zapytała, czy nie pozostało za późno, by coś zrobić. Ale było już za późno – brzuch był wyraźnie widoczny. Natalia była w totalnym szoku, gotowa była na wszystko, byleby ktoś jej pomógł. Jeszcze miesiąc wcześniej stanowczo sprzeciwiała się pomysłowi matki, teraz siedziała w rozpaczy i bała się o przyszłość. – Mój syn nie jest gotowy zostać ojcem – zdecydowanie powiedziała matka Nazara. – Jest młody, stracisz całe jego życie. Oczywiście, pomożemy, jak będziemy mogli. Teraz załatwiłam ci miejsce przez znajomą w ośrodku dla takich jak ty – niechcianych ciężarnych dziewczyn. W ośrodku Natalia dostała własny pokoik. W końcu mogła odetchnąć, uspokoić się i odpocząć. Nikt jej nie nękał, przygotowywano ją psychicznie i fizycznie do porodu, pomagał jej psycholog. Gdy w końcu w jej ramionach znalazł się malutki zawiniątek z córeczką, Natalia przeraziła się – ogarnęła ją panika. Gdy doszła do siebie, zaczęła rozważać, jakim cudem stała się matką swojej małej dziewczynki. Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia, ale zamiast radosnej nowiny, ostrzeżono Natalię – musisz szukać sobie schronienia, na twoje miejsce już czeka kolejka. Z miesięczną Ewą na rękach Natalia siedziała w pokoiku i nie wiedziała, co dalej – skąd wziąć pieniądze, u kogo prosić o dach nad głową. Serce matki Natalii nie zmiękło – nie chciała choćby spojrzeć na wnuczkę, wykreśliła je obie ze swojego życia. – Popatrz, córeczko, jaki mamy smutny ten Wigilijny wieczór… – szepnęła Natalia do córeczki. A przecież tak kochała te święta! Od dziecka śpiewała kolędy po domach, znała wszystkie kolędy, zawsze udawało jej się zebrać sporo pieniędzy, bo chodziła kolędować z dzieciakami z podwórka. Tak bardzo zatęskniła za tym uczuciem – za kolędowaniem od drzwi do drzwi, za atmosferą świąt. „A może by tak znów wyjść z kolędą?” – pomyślała młoda mama. – Dziecko mam cichutkie, spokojne, otulę ją, przewieszę przez siebie i pójdę, zaśpiewam – może i duszę ukoję. Kto nie otworzy drzwi – trudno. Nazajutrz po Wigilii Natalia wybrała sobie spokojną, willową dzielnicę na kolędowanie. Jak się domyślała, ludzie niechętnie otwierali drzwi nietradycyjnej kolędniczce. Zwykle czekano na grupy chłopców. Jednak czasem udawało się wejść do środka, a kiedy Natalia zaczynała śpiewać kolędy z sercem – gospodarze nagradzali ją hojnie nie tylko pieniędzmi, ale i świątecznymi smakołykami. A najbardziej wzruszali się na widok jej malutkiej córki. Ludzie czuli, iż kobieta z dzieckiem nie wyruszyła kolędować z dobrego życia. Chodzenie od domu do domu wymagało odwagi i siły. „Jeszcze tylko podejdę do tej willi – tam pewnie mieszka ktoś bogaty, może dostanę coś fajnego” – pomyślała Natalia. W kieszeni zebrało się już niemało, co choć trochę uspokajało. – Czy mogę zakolędować? – zapytała, kiedy gospodarz zaprosił ją do domu. Dalsze zachowanie mężczyzny zaskoczyło Natalię. Wpuścił ją, zapatrzył się w jej twarz, rzucił okiem na dziecko. Zbladł, przysiadł drżący na kanapie. – Nadzieja? – wyszeptał. – Proszę? Nie, jestem Natalia… Chyba mnie pan z kimś pomylił. – Natalia? Jesteś tak podobna do mojej żony… I to dziecko. To dziewczynka? – Tak. – I ja miałem taką córkę… Ale zginęły… w wypadku. A ostatnio śniło mi się, iż one wróciły. I teraz stoisz tutaj… Czy to możliwe? – Ja choćby nie wiem, co powiedzieć… – Proszę, wejdź, nie krępuj się! Opowiedz mi swoją historię… Na początku Natalia bała się nieznajomego, jego zachowanie było bardzo emocjonalne i dziwne. Ale uznała, iż i tak nie ma dokąd pójść. Weszła do przestronnego pokoju samotnego mężczyzny. Od razu zobaczyła na ścianie fotografię kobiety z dzieckiem – rzeczywiście zmarła żona była do niej podobna… Wtedy Natalia zaczęła opowiadać swoją historię… mówiła i mówiła, wszystko ze szczegółami. Wreszcie ktoś słuchał jej z uwagą. A mężczyzna milczał, chłonął każde słowo, zerkał co chwilę na maleńką dziewczynkę śpiącą spokojnie, jakby wiedziała, iż właśnie wróciła do domu, który miał stać się dla niej prawdziwym domem…

Syn nie jest gotowy zostać ojcem… „Latawica! Niewd...

naszkraj.online 1 dzień temu Syn nie jest gotów, by zostać ojcem Ladacznica! Niewdzięczna świnia! krzyczała matka na córkę, Zofię, ile sił w gardle. Zaokraglony brzuch córki tylko pogłębiał jej złość. Wynoś się z domu i nie wracaj! Nie chcę cię więcej widzieć! Tym...
Delikatne i nowoczesne. Siedem trzyliterowych imion dla dziewczynek

Delikatne i nowoczesne. Siedem trzyliterowych imio...

kobieta.interia.pl 1 dzień temu Delikatne w brzmieniu, nowoczesne i pełne świeżości. Trzyliterowe imiona dla dziewczynek zaczynają podbijać serca rodziców i "rządzić na porodówkach". Lubicie takie?
Syn nie jest gotowy zostać ojcem… „Rozwiązła! Niewdzięczna świnia!” – wrzeszczała matka na Natalię, nie zważając na zaokrąglony brzuszek córki, który tylko potęgował jej złość. – Wynoś się z domu i nie wracaj! Nie chcę cię więcej widzieć! Matka naprawdę wyrzuciła Natalię z domu, jak już bywało wcześniej za mniejsze przewinienia. Teraz, kiedy dowiedziała się o ciąży, kazała córce nie wracać pod żaden pretekstem, chyba iż „wszystko się ułoży”. Zalana łzami, z małą walizką rzeczy, Natalią powędrowała do ukochanego – zdezorientowanego Kuby. Okazało się, iż Kuba choćby nie powiedział rodzicom, iż Natalię będzie miał dziecko. Matka Kuby natychmiast zapytała, czy nie jest za późno na cokolwiek. Oczywiście – było już za późno, brzuszek wystawał wyraźnie. Natalię ogarnęła taka rozpacz i strach o przyszłość, iż była gotowa na wszystko, byle tylko ktoś jej pomógł. Choć miesiąc wcześniej z całych sił sprzeciwiała się pomysłom matki, teraz była na granicy załamania. – Mój syn nie jest gotowy zostać ojcem – powiedziała stanowczo matka Kuby. – Jest młody, a ty zrujnujesz mu życie. Pomożemy, na ile się da, ale teraz poprosiłam znajomą, żeby załatwiła ci miejsce w ośrodku dla takich jak ty – niechcianych ciężarnych głupich dziewczyn. W ośrodku Natalii przydzielono pokoik. Tutaj w końcu mogła odetchnąć, odpocząć i zebrać siły. Miała wsparcie psychologa, przygotowywała się do porodu fizycznie i psychicznie, nikt jej nie dokuczał. Kiedy wreszcie w jej ramionach pojawił się mały zawinięty w kocyk skarb – córeczka Ewa – Natalię ogarnął strach i panika, a potem ciekawość: co to za cud – to małe życie, jej własna córka? Nadchodziły święta Bożego Narodzenia, ale zamiast dobrych wieści Natalię ostrzeżono – musi poszukać sobie miejsca, bo na jej pokój czeka już kolejka. Z miesięczną Ewą na rękach Natalia siedziała w szpitalnym pokoju i nie wiedziała, jak dalej żyć – skąd wziąć pieniądze, u kogo szukać schronienia. Serce matki Natalii nie zmiękło – nie chciała choćby spojrzeć na wnuczkę, wymazała obie ze swojego życia. – No popatrz, córeczko, jaki smutny mamy dziś wieczór wigilijny… – szepnęła Natalia do Ewy. Tak kochała ten czas! Co roku chodziła po kolędzie, znała wszystkie kolędy, zawsze sporo zarabiała, bo przebiegała całą dzielnicę z dzieciakami z podwórka. Tak bardzo chciała znowu poczuć tę euforia – śpiewać kolędy od drzwi do drzwi, poczuć magię świąt. „A dlaczego nie?” – pomyślała młoda mama. – Dziecko mam spokojne, ciepło je ubiorę, przyczepię do siebie i pójdę śpiewać, duszę chociaż ogarnę świąteczną radością. Kto nie otworzy drzwi – trudno, ich strata!” Nazajutrz, w drugi dzień świąt, Natalia wybrała spokojną dzielnicę z domkami jednorodzinnymi na swoje kolędowanie. Jak przeczuwała, otwierano jej niechętnie, bo tradycyjnie czekano na chłopców – kolędników. Gdzieniegdzie udawało się jednak wejść i gdy Natalia śpiewała z całego serca, gospodarze hojnie ją nagradzali – nie tylko pieniędzmi, ale i łakociami, a najbardziej rozczulał ich widok maleńkiej Ewy. Wszyscy rozumieli, iż kobieta z niemowlakiem po kolędzie nie chodzi z dobrego serca losu. Chodzenie od domu do domu było męczące. „Jeszcze tylko tamta willa – może bogaci, dadzą coś ekstra” – pomyślała Natalia, czując w kieszeni uzbieraną sumę pieniędzy, która dawała jej nareszcie namiastkę spokoju. – Pozwólcie pokolędować! – powiedziała, gdy gospodarz zaprosił ją do środka. Dalsze zachowanie mężczyzny zdziwiło Natalię. Patrzył na nią długo, potem na dziecko. Zbladł, usiadł na kanapie i wyszeptał niepewnie: – Julia? – Przepraszam? Nie, ja jestem Natalia… Chyba mnie pan z kimś pomylił… – Natalia?… Jesteś taka podobna do mojej żony… I to dziecko – to dziewczynka? – Tak. – Ja też miałem taką córkę… Ale obie zginęły w wypadku… A kilka dni temu przyśniły mi się, iż wróciły… I teraz wy… Czy to możliwe? – Ja… nie wiem, co powiedzieć… – Wejdź proszę, nie krępuj się! Opowiedz mi swoją historię… Na początku Natalia przestraszyła się nieznajomego. Był dziwnie poruszony, zbyt emocjonalny. Ale potem postanowiła zostać. Weszła do dużego domu samotnego mężczyzny. Od razu zauważyła na ścianie zdjęcie kobiety i dziecka – rzeczywiście, była do nich bardzo podobna… I wtedy zaczęła opowiadać swoją historię – ze szczegółami, bez zahamowań, jakby w końcu ktoś chciał naprawdę jej wysłuchać. Mężczyzna milczał, słuchał, łapał każde słowo, a co jakiś czas patrzył na słodko śpiącą Ewę, która najwyraźniej poczuła, iż wróciła do miejsca, które już niedługo stanie się jej prawdziwym domem…

Syn nie jest gotowy zostać ojcem… „Rozwiązła! Niew...

naszkraj.online 1 dzień temu Syn niegotowy zostać ojcem Ladacznica! Niewdzięczna świnia! wrzeszczała moja mama, jakby chciała wydrzeć mi duszę. choćby widocznie zaokrąglony brzuch nie łagodził jej wściekłości wręcz przeciwnie, potęgował ją z każdym dniem. Wynoś się z domu i nie ...
Przyjaciel z Dzieciństwa

Przyjaciel z Dzieciństwa

newsempire24.com 1 dzień temu Przyjaciel z dzieciństwa Przepraszam, Szymonie, ale zakochałem się w twojej żonie. Powiedział to, patrząc gdzieś w bok, jakby słowa wyrywały się z niego wbrew woli. Szymon stanął w miejscu. Na twarzy pojawiła się cała gama uczuć, a oddech stał...
W Kostaryce wiedzą, iż aborcja to morderstwo

W Kostaryce wiedzą, iż aborcja to morderstwo

stronazycia.pl 1 dzień temu Laura Fernandez wygrała wybory prezydenckie w Kostaryce w pierwszej turze. „Aborcja to nic innego jak morderstwo, a zatem kary muszą zostać zaostrzone” – mówiła w kampanii wyborczej. Zapowiada zaostrzenie kar dla morderców poczętych dzieci, również d...
Cały dzień siedzisz w domu i nic nie robisz – po tych słowach postanowiłam go ukarać Jeszcze zanim wyszłam za mąż, słyszałam od przyjaciółek, iż kiedy mężczyzna bierze ślub, od razu traktuje żonę jak swoją własność i pokazuje swoją prawdziwą twarz. Ale jak każda młoda, naiwna kobieta wierzyłam, iż mój mąż taki nie będzie. choćby przed ślubem bardzo o mnie dbał, nigdy nie powiedział złego słowa, bał się mnie urazić i zawsze chciał, żebym była przy nim. Ale myliłam się, jak to bywa z wieloma kobietami. Naprawdę, kiedy facet zdobędzie serce kobiety, nagle się zmienia. Mój mąż zaczął źle mówić o mojej mamie już kilka miesięcy po ślubie. Po co tyle dzwoni, po co przychodzi co tydzień? Oczywiście przyznałam mu rację – bałam się o swoje małżeństwo, więc poprosiłam mamę, żeby nie kontaktowała się ze mną, a sama dzwoniłam, gdy byłam sama. Ale to nie był koniec. Zaszłam w ciążę i straciłam pracę. Niestety musiałam leżeć, bo ciąża była zagrożona, więc nie przedłużono mi umowy. Wtedy mój mąż zaczął mi dogadywać: “Nie, nie, nie: „Cały dzień siedzisz w domu i nic nie robisz.” Znowu zamilkłam – byłam w ciąży i co, jeżeli mnie zostawi? Półtora roku po narodzinach córki mąż zaczął wymagać, żebym traktowała go jak króla. Gdy wracał z pracy, miałam czekać w drzwiach, podać kapcie, wszystko miało być gotowe na stole, żeby mógł zjeść ciepły, domowy obiad. Nie musiał zajmować się dzieckiem, wszystko było na mojej głowie. Byłam wykończona. Spakowałam się i z dzieckiem wróciłam do mamy. Przez dwa miesiące nie rozmawialiśmy. Życie toczyło się dalej, wróciłam do pracy i wyglądałam coraz lepiej. Pewnego dnia przyszedł do nas – wychudzony, w starych ubraniach, na kolanach prosił o przebaczenie. Powiedziałam mu, iż musi zapisać się na kurs gotowania. Kiedy wrócę, to on będzie gotował i sprzątał. Zgodził się, ale pożyjemy – zobaczymy, jak się zachowa.

Cały dzień siedzisz w domu i nic nie robisz – po t...

newskey24.com 1 dzień temu Siedzę dziś wieczorem przy biurku i wylewam myśli na papier może kiedyś będę mógł spojrzeć na te zapiski innymi oczami. Wszystko zaczęło się tuż przed ślubem, kiedy kumpel z pracy, Tomek, ostrzegał mnie, iż po ślubie wielu facetów uważa...
Często czytają o połogu: koszmar. "Jeśli napiszę coś dobrego o tym czasie, to słyszę, iż »cukierkuję« życie"

Często czytają o połogu: koszmar. "Jeśli napiszę c...

kobieta.onet.pl 1 dzień temu Macierzyństwo Julii zaczęło się od zdumiewająco dobrego połogu, choć ciało kobiety po porodzie przechodzi serię gwałtownych zmian. Ekspertki opisują fizjologiczne trudy, ale ona opowiada o tym, iż wreszcie poczuła ulgę. Ale nie każda nowa mama dzieli...
USA. Kobiety w ciąży boją się agentów ICE. "Nie chodzą do lekarzy i chcą rodzić w domu"

USA. Kobiety w ciąży boją się agentów ICE. "Nie ch...

gazeta.pl 1 dzień temu Kobiety w całych Stanach Zjednoczonych, a szczególnie w Minneapolis, coraz częściej rezygnują z kontrolnych wizyt ginekologicznych w czasie ciąży. Mówią, iż boją się nalotów Służb ds. Imigracji i Ceł.
– Halo… Władku– To nie Władek. To Helena… – Helena? Kim pani jest?… – Proszę pani, a kim pani jest? Jestem dziewczyną Władka. Chciała pani coś?… Męża nie ma, został dłużej w pracy… Zrobiło mi się słabo, zauważyłam czerwone kropelki na podłodze. Brzuch bolał tak mocno, iż aż się skręcałam… Czułam, iż dziecko zaraz się urodzi. Mój mąż Władysław od pięciu lat jeździ na saksy – pracował jako kierowca w Niemczech, robił remonty w Polsce. Wyjechał za pieniędzmi. Mamy dwóch synów, chcieliśmy dla nich najlepszego życia. I wiedzieliśmy, iż w Polsce sami wiele nie osiągniemy. I wiecie, tam Władkowi się udało. Raz w miesiącu wysyłał nam paczki z jedzeniem – konserwy, kasze, olej, słodycze. Przelewał mi też pieniądze na konto, żebym odkładała w banku. Udało nam się zebrać niezłą sumę, kupiliśmy starszemu synowi mieszkanie. Wydawało się, iż wszystko układa się dobrze. Ale kilka miesięcy temu poczułam, iż coś w moim organizmie jest nie tak. Pierwsza myśl – menopauza, ale to nie to. Przytyłam, ciągle spałam, jadłam dużo i nastrój się zmieniał. Internet podpowiadał, iż jestem w ciąży. Jak to, w wieku 45 lat? Nie wierzyłam, ale zrobiłam test. Na pasku wyraźnie widać było dwie czerwone kreski. Synom i synowym nie chciałam mówić o dziecku. Po co? Żeby się ze mnie śmiali, iż matka na starość rozum straciła? Postanowiłam ukryć ciążę. Akurat była zima, nosiłam wszystko grube i duże, z pod kurtki nikt nie widział brzucha. Ale nie chciałam rodzić tego dziecka. Ktoś powie, iż Boga w sercu nie mam. Ale mam 45 lat, nie jestem już młoda. Mam synów i wnuki, którym chcę poświęcić czas, a nie kręcić się wokół pieluch. Poza tym nie mamy pieniędzy na trzecie dziecko. Władek musiałby znowu wyjechać, a samotnie nie jestem w stanie sobie poradzić. Lekarze powiedzieli, iż termin jest późny i bardzo ryzykowna byłaby operacja. choćby nie wiadomo, czy by mi nie zaszkodziła. Starałam się przekonać siebie, iż może wszystko się ułoży. Może Władek się ucieszy, iż będziemy mieć jeszcze jedno dziecko? Postanowiłam zadzwonić przez Skype ale nie włączyłam kamerki, tylko mikrofon. – Halo, Władku… – To nie Władek, to Helena. – Helena? Kim pani jest? – Proszę pani, a kim pani jest? Jestem dziewczyną Władka. Chciała pani coś? Męża nie ma, dłużej w pracy. Od razu rozłączyłam się i zaczęłam płakać. I tak to w życiu bywa – mąż może zdradzić wszędzie i z kimkolwiek. Chciałam od razu złożyć papiery o rozwód, wyrzucić rzeczy Władka, nie widzieć go, nie słyszeć. Ale ciągle miałam nadzieję, iż ukochany wróci do rodziny, gdy dowie się o dziecku. Wiedziałam, iż w lutym przyjedzie, bo synowie mają urodziny, dostał urlop. Przysniło mi się nawet, iż spacerujemy we trójkę w parku – Władek trzyma za rękę naszą córeczkę, a ja za drugą. Na Walentynki, 14 lutego, Władek przyjechał. Przygotowałam romantyczną kolację, postawiłam świece, puściłam muzykę, chciałam stworzyć nastrój. – Władku, mam dla ciebie niespodziankę. Jestem w ciąży. Podobno będzie dziewczynka. – Ty zołzo! – krzyknął mąż. Aż pobladł z wściekłości, rzucił talerze na podłogę, walił pięścią w stół. – To jak ja się haruję za granicą, ty uganiasz się za innych chłopów? Teraz chcesz mnie wrobić w bękarta? – Władku, wszystko ci wytłumaczę… – Odejdź, nie chcę cię widzieć! – Popchnął mnie tak mocno, iż uderzyłam brzuchem o róg stołu i upadłam. Władek wyszedł, zabrał torbę, trzaskając drzwiami. Było mi słabo, zobaczyłam na podłodze czerwone kropelki, brzuch bolał straszliwie – zwijałam się z bólu. Ledwie znalazłam telefon i zadzwoniłam po pogotowie. Ale czułam, iż dziecko zaraz się urodzi. Kiedy przyjechali lekarze, trzymałam już na rękach naszą córkę. Dziewczynka leżała spokojnie, nie płakała, spała mocno. – Jedzie pani z nami, mamo? – Nie. Zabierzcie dziecko, nie jest mi potrzebne. – Jak to? – Tak, zabierzcie ją – ta dziewczynka zrujnowała mi rodzinę! Może ktoś ją pokocha, ale nie ja. Zabierajcie, nie chcę jej widzieć! Bez żadnych wyrzutów sumienia oddałam dziecko lekarzowi. Zbadali mnie w domu, nie miałam żadnych urazów, poród przebiegł spokojnie. Jak karetka odjechała, posprzątałam, poszłam pod prysznic i spać. Nikt z dzieci nie wie, iż oddałam dziewczynkę. Codziennie chodzę do kościoła i modlę się, by córeczka była zdrowa, by znalazła swoją rodzinę. Bo wiem, iż nie dam rady – nie chcę już przeżywać wszystkich trudów macierzyństwa. Pragnę jednego – żeby Władek wrócił do domu. Ale on znów wyjechał do Niemiec, rozmawia już tylko z synami. Możecie mówić, iż jestem nienormalna. Ale wybrałam męża, a nie dziecko. Bóg mi świadkiem.

– Halo… Władku– To nie Władek. To Helena… – Helena...

polregion.pl 2 dni temu Halo Grzesiu. To nie Grzegorz. Tu Halina Halina? Kim pani jest? Przepraszam, a kim jest pani? Jestem dziewczyną Grzegorza. Czegoś pani chciała? Męża nie ma, został w pracy trochę dłużej Zakręciło mi się w głowie, zauważyłam czerwone kropelki na...
Ptasia grypa w Krakowie i okolicach. Jest rozporządzenie wojewody

Ptasia grypa w Krakowie i okolicach. Jest rozporzą...

rmf24.pl 2 dni temu W Krakowie oraz 35 okolicznych miejscowościach wprowadzono ograniczenia po wykryciu przypadku wysoce zjadliwej grypy ptaków. Wojewoda małopolski podpisał rozporządzenie mające na celu podjęcie działań, prowadzących do powstrzymania rozprzestrzeniania...
Doradziłam Ci, żebyś skończyła po trzecim dziecku. choćby kupiłam Ci specjalne tabletki, mając nadzieję, iż przemyślisz swoją decyzję. Ale moje wysiłki okazały się na nic – Ile dzieci jeszcze planujecie mieć? – zapytała moja teściowa z ironią. – Proszę, bez sarkazmu. Jesteś wściekła, bo Piotr powiedział Ci o mojej ciąży? – odpowiedziała Monika spokojnie. – Oczywiście, iż tak! Prosiłam, żebyś skończyła na trzecim dziecku. Dostałaś ode mnie choćby specjalne tabletki, miałam nadzieję, iż się zastanowisz. Ale wszystko na próżno – żaliła się teściowa. – Znamy Twój punkt widzenia, ale nie chcemy sprzeciwiać się naturze – odparła Monika. – Dość! Nie możecie już liczyć na moją pomoc! – krzyknęła Maria. Monika była bliska odpowiedzi, gdy nagle zadzwonił telefon. Maria tak naprawdę nigdy nie wspierała swoich dzieci. Nie odwiedzała wnuków, nie spędzała z nimi czasu i nie przynosiła im prezentów ani słodyczy poza urodzinami. Finansowo Monika i Piotr byli całkowicie niezależni. Gdy Monika zaszła w ciążę po raz trzeci, teściowa naciskała na aborcję, ale para odmówiła, a Maria ostatecznie pokochała swoją wnuczkę. Potem Monika zaszła w ciążę po raz kolejny! Monika starała się nie okazywać napiętej relacji z teściową przy mężu, póki ona i dzieci byli szczęśliwi. Piotr miał dobrze płatną pracę, Monika pracowała na pół etatu z domu. Gdy jej mała firma się rozwinęła, zatrudniła choćby asystenta do pomocy przy dzieciach. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie postawa Marii. Od samego początku nie lubiła synowej i liczyła, iż Piotr się z nią rozwiedzie, ale jej nadzieje okazały się płonne. Potem dzieci zaczęły pojawiać się jedno po drugim. Zdaniem Moniki, teściowa sprzeciwiała się pojawieniu czwartego wnuka, bo oznaczało to, iż cała pensja Piotra pójdzie na rodzinę, a nie na wsparcie dla matki. Maria przywykła do wygodnego życia: syn opłacał jej wszystkie wizyty u stomatologa, wysyłał ją do spa, remontował dom. Bała się, iż wszystko straci i nie będzie już żadnej pomocy finansowej. Monika próbowała ignorować jej wieczny negatywizm, ale i tak miało to wpływ na jej emocje. Mimo to, Maria raczej nie miała żadnego wpływu na decyzje syna i synowej – oni będą mieli czwarte dziecko! Jak postępować z matką, która wtrąca się w życie swoich dzieci w takim stopniu?

Doradziłam Ci, żebyś skończyła po trzecim dziecku....

newskey24.com 2 dni temu Radziłam ci, żebyś przestała po trzecim dziecku. Kupiłam ci choćby specjalne tabletki, mając nadzieję, iż dwa razy się zastanowisz przed kolejną decyzją. Ale, jak widać, moje wysiłki na nic się zdały. Ile dzieci jeszcze zamierzasz mieć? zapytała moja...
Serce? Masz dopiero dwanaście lat, co ty możesz wiedzieć o sercu?

Serce? Masz dopiero dwanaście lat, co ty możesz wi...

polregion.pl 2 dni temu **Dziennik Marii Kowalskiej** Serce? Masz tylko dwanaście lat, co ty możesz wiedzieć o sercu? Wiem, iż jeżeli źle bije, człowiek umiera powiedziała dziewczynka, patrząc poważnie. Nauczę się je naprawiać. Maria dorastała u boku swojego ojczyma. Jej bi...
Postanowiłam zaskoczyć męża obiadem w pracy. Gdy podeszłam do drzwi, usłyszałam rozmowę, która mnie zszokowała

Postanowiłam zaskoczyć męża obiadem w pracy. Gdy p...

polregion.pl 2 dni temu Dzisiaj postanowiłam zrobić niespodziankę mojemu mężowi. Wpadłam na pomysł, żeby zanieść mu obiad do pracy. Gdy podeszłam pod drzwi jego gabinetu, usłyszałam rozmowę, która złamała mi serce. Mam dwadzieścia dziewięć lat. Chyba jestem największą naiwn...
Cażdy dzień spędzasz w domu i nic nie robisz – po tych słowach postanowiłam go ukarać Jeszcze zanim wyszłam za mąż, słyszałam od przyjaciółek, iż kiedy Polak się ożeni, od razu traktuje żonę jak swoją własność i zaczyna pokazywać swoją prawdziwą twarz. Ale jak to młoda, naiwna dziewczyna, wierzyłam, iż mój mąż taki nie będzie. choćby przed ślubem bardzo o mnie dbał, nigdy nie powiedział złego słowa, bał się, żeby mnie nie urazić, chciał mnie zawsze przy sobie. Myliłam się jednak, tak jak wiele kobiet. To prawda, iż gdy facet zdobędzie serce dziewczyny, zmienia się. Mąż zaczął wyrażać się źle o mojej mamie już kilka miesięcy po naszym ślubie. Po co do mnie dzwoni tak często, po co przychodzi raz w tygodniu? Oczywiście zgodziłam się z nim, martwiłam się o nasze małżeństwo, więc poprosiłam mamę, żeby się nie kontaktowała, dzwoniłam do niej tylko wtedy, kiedy byłam sama. Ale na tym się nie skończyło. Zaszłam w ciążę i straciłam pracę. Niestety musiałam leżeć, bo ciąża była zagrożona, więc nie przedłużyli mi umowy. Wtedy mąż zaczął się mnie czepiać, mówiąc: „Nie, nie, nie: Cały dzień siedzisz w domu i nic nie robisz wkoło.” Milczałam znów – byłam w ciąży, a co jeżeli mnie zostawi? Półtora roku po narodzinach naszej córeczki mąż zaczął żądać, bym go traktowała jak króla. Gdy wracał z pracy, musiałam stać w progu, podawać mu kapcie, wszystko miało być gotowe na stole kuchennym, żeby mógł zjeść ciepły, domowy obiad. Nie miał żadnych obowiązków wobec dziecka, wszystko należało do kobiety. Byłam wykończona. Spakowałam więc rzeczy i wyjechałam z dzieckiem do mamy. Przez dwa miesiące nie rozmawiałam z mężem. Życie toczyło się dalej, wróciłam do pracy i z każdym dniem wyglądałam coraz lepiej. Pewnego dnia przyszedł do nas – chudy i w podniszczonych ubraniach, na kolanach przepraszał. Powiedziałam, iż musi zapisać się na kurs gotowania. Będzie gotował i sprzątał, kiedy wrócę – zgodził się, ale czas miał pokazać, czy dotrzyma słowa.

Cażdy dzień spędzasz w domu i nic nie robisz – po ...

newsempire24.com 2 dni temu Siedzę cały dzień w domu i nic nie robię po tych słowach postanowiłam go ukarać Jeszcze zanim wyszłam za mąż, słyszałam od znajomych, iż kiedy mężczyzna się żeni, od razu traktuje swoją żonę jak swoją własność i zaczyna pokazywać...
Nie mów tego, gdy dziecko jest dumne ze swoich osiągnięć. Możesz zgasić jego euforia na długo

Nie mów tego, gdy dziecko jest dumne ze swoich osi...

mamadu.pl 2 dni temu Twój maluch wraca do domu z dyplomem, rysunkiem albo własnoręcznie ułożonym origami. Jego oczy błyszczą dumą i oczekują, iż się z nim ucieszysz. Jedno nieprzemyślane zdanie może jednak sprawić, iż ten moment zostanie natychmiast przygaszony, a dzieck...
Z wypoczynku Igor nie wrócił — — Czemu twój nie pisze, nie dzwoni? — Nie, Wera, ani przez dziewięć dni, ani na czterdziesty żadnego znaku życia — żartowała Luda, poprawiając roboczy fartuch na szerokiej talii. — Poszedł w tango albo co innego — współczująco kiwała głową sąsiadka. — No czekaj, czekaj. Policja też milczy? — Wszyscy milczą, Weroniko, jak ryby w Bałtyku. — Ot, los… Ta rozmowa ciążyła Ludmile. Wzięła miotłę w drugą rękę i zaczęła zamiatać spadające liście przed swoim domem. Długa, ponura jesień 1988 roku. Trzy lata odkąd Gulkowa Ludmiła przeszła na emeryturę i cieszyła się zasłużonym odpoczynkiem, ale ostatnio musiała podjąć pracę w spółdzielni mieszkaniowej jako dozorczyni — pieniędzy coraz mniej, a nowej pracy nie znalazła. Mieszkali jak zwyczajna polska rodzina — ani dobrze, ani źle. Pracowali, wychowywali syna. Mąż Ludmiły nie przepijał, tylko od święta. W pracy szanowany, solidny. Nie oglądał się za innymi babami. Ona całe życie jako pielęgniarka w szpitalu, dyplomy, nagrody. Mąż wyjechał nad morze na wczasy i nie wrócił. Ludmiła długo nie podejrzewała nic złego. Nie dzwoni? To pewnie dobrze się bawi, odpoczywa. Ale gdy w wyznaczonym dniu nie wrócił, zaczęła go szukać, obdzwoniła szpitale, policję, choćby do kostnicy zadzwoniła. Synowi, który służył w wojsku, najpierw wysłała telegram o zaginięciu ojca, potem dodzwoniła się. Ustalili — z hotelu wyjechał, na pociąg nie wsiadł. Przepadł. Znów telefony po szpitalach, kostnicach. W pracy męża rozkładali ręce — przyznali wczasy, reszta to sprawa rodzinna, nie wtrącają się. Nie zgłosi się do pracy — zwolnią za nieobecność. Matka rwała się, żeby jechać szukać go nad morzem, syn przekonywał: — Gdzie ty go tam znajdziesz? Ja mam niedługo wolny tydzień, jeżeli dadzą przepustkę, pojadę. W mundurze łatwiej się dogadam. Ludmiła trochę się uspokoiła, próbując zająć się czymś, by nie myśleć o najgorszym. Do komisariatu chodziła już jak do pracy — ale bez nerwów, wiadomości żadnych. Pracę też przez to podjęła. Jak zamiatasz i jesteś między ludźmi, trzymasz się. W domu wieczorami płakała. Winiła siebie i los, iż postawił przed nią takie trudne wyzwanie w tym wieku. Najgorsza była niepewność. Igor pojawił się przed Ludmiłą tak nagle, jak zniknął. Stał w tym samym ciemnogranatowym garniturze, w którym wyjeżdżał. Bez torby, bez walizki. Po prostu stał, podniesionym kołnierzem, ręce w kieszeniach, i patrzył, jak Ludmiła zamiata podwórko. Nie zauważyła go od razu, nie wiedziała, ile już tak stoi, dopóki nie zawołał ją syn. — Igor, Piotrek… — Ludmiła rzuciła miotłę i pobiegła. Kobieta rozłożyła ramiona jak ptak wracający do domu, rzuciła się mężowi na szyję i przytuliła. Igor chwile zwlekał, ale i on przytulił żonę. — Chodźcie do domu, aż się obejmują — mruczał syn niezadowolony. Ludmiła wyczuła to w jego głosie, w stąpaniu po ścieżce. — Piotrusiu, przytul się, nie widziałam cię od wiosny — matka dogoniła syna. — Cześć, cześć. Chodźmy, zimno. — Czemu nie zadzwoniłeś? Mogłabym się przygotować, posprzątać, ugotować… — Mamo, nie po pierogi przyjechałem. Obiecałem. No i jestem. Żona spojrzała na męża, potem na syna. Przeżyła tyle przez te miesiące, iż czuła się jak we mgle. Żywy, zdrowy. Nie chciała wypytywać, tylko go nakarmić, napoić i pozwolić odpocząć. Igor siedział i milczał. — Mamo, usiądź wreszcie. Ale Luda krzątała się po kuchni, stukała talerzami, filiżankami. — Mamo, tatę znalazłem u innej kobiety. Ludmiła spojrzała na syna, potem na męża. Ten siedział z rękami splecionymi na kolanach, głowę spuszczoną, jak nastolatek przyłapany na psocie, chudy i ponury, nie chcący przyznać się do winy. — U jakiej innej? Co się dzieje, Igor? Wszystko, co sobie wyobrażała Luda, to iż mężowi stało się coś złego: okradli go, nie ma pieniędzy na bilet, pobili go i biednie tuła się po obcych miastach. — Nie wrócił do domu, zamieszkał u Zubowej Oli, w domku nad morzem. Nie chciał wracać. Ludmiła patrzyła na męża, mrugała powiekami. — Jak to, nie chciał? — Tak, nie chciałem. Zrozumiałem, iż żyję nie tak. Praca – dom, dom – praca. Weekend na działce. A wolności nie ma. — Aha, wolności! — Luda aż się zaczerwieniła ze złości. — Synku, po co taką porcję wolności tu przytargałeś? Chciałeś mnie upokorzyć? Lepiej jakby powiedział, iż nie żyje, byłoby sprawiedliwiej. Wypłakałam za nim oczy, a on w domku nad morzem… — Wiesz, Luda… może chciałem zacząć nowe życie. — Nie, Igor, ciebie nie nowe życie zaczęcie wzięło, tylko gorące słońce walnęło w łeb, rzuciłeś wszystko i jak ostatni drań ukryłeś się przy innej. Prawdziwy facet wróciłby, rozwiódł się, a potem ruszyłby na wszystkie cztery wiatry. Najpierw byłby szczery z innymi, potem ze sobą. Nie chcę cię widzieć, wyjdź… Igor wstał i przeszedł korytarzem do pokoju. — Nie-e, idź stąd. Jakbyś nigdy nie wrócił! Nie chcę, nie mogę! — krzyknęła Ludmiła, bliska histerii. — Tato, idź, — Piotrek już był w korytarzu. Luda zobaczyła Igora ponownie dopiero po dwóch tygodniach. Znów zamiatała ścieżkę, zgarniała wodę po deszczu z jezdni. Stał na początku domu, w starym płaszczu i śmiesznej czapce. — Luda — zawołał, potem głośniej powtórzył jej imię. Podniosła głowę, spojrzała na niego pustym wzrokiem. On jakby połamał jej ręce i nogi — mogłaby mu wybaczyć, ale podejść i przytulić już nie umie. Igor sam podszedł bliżej. — Zostałem, wróciłem do pracy w zakładzie. Brygadzistą nie chcieli, tylko zwykłym robotnikiem. Przyjmiesz mnie? Podparła się rękami na miotle, spojrzała: — Przyjmę! Ale najpierw papiery rozwodowe, i to pilnie. — Nie wybaczysz? Rozumiem. — No, skoro rozumiesz, po co przyszedłeś? — Kiedy wyjeżdżałem, Ola powiedziała: jak wrócisz, nie wpuszczę cię już. No to wróciłem, Luda, do domu. — Ha, ha, ha! I tam, i tu nigdzie nie jesteś potrzebny, Igor. Bo takich facetów nikt nie chce. I gdyby nie syn, nie wsiadłbyś choćby w pociąg z powrotem. Idź, żyj swoim życiem, jak chciałeś — nie przeszkadzaj mi pracować. Tłuczesz się tu… — i kilka razy przejechała mu po butach miotłą. Odwróciła się i z wściekłością zamieształa dalej. Po pięciu minutach obejrzała się — Igora już nie było. Westchnęła z ulgą, jakby ciężar zrzuciła z ramion. Bała się, iż zostanie, a ona jednak mu wybaczy… Bo tych, co w plecy biją, zwykle broni się własną piersią.

Z wypoczynku Igor nie wrócił — — Czemu twój nie pi...

naszkraj.online 2 dni temu Z urlopu Janusz nie wrócił Czemu twój nie dzwoni, nie pisze? Nie, Weroniko, ani na dziewięć dni, ani po czterdziestu dniach żadnego znaku życia, żartowała się Leokadia, poprawiając roboczy fartuch na szerokich biodrach. Zabalował, wychodzi na to, alb...
List do przyjaciół: Co dalej z Mikołajem?

List do przyjaciół: Co dalej z Mikołajem?

stronazycia.pl 2 dni temu Czy pamiętają Państwo Mikołaja - chłopczyka, który urodził się w 24. tygodniu ciąży, ważąc zaledwie 610 gramów? Pisaliśmy już o nim w chwili jego narodzin w 2024 roku, kiedy nasza Fundacja otoczyła opieką Mikołaja i jego mamę Lily, która...
– Wnuki widują owoce raz w miesiącu, a ona swoim kotom kupuje najdroższą karmę! – denerwuje się synowa, zarzucając mi brak serca… Synowa postanowiła mnie zawstydzić tym, iż jej dzieci owoce widują tylko od święta, a ja swoim kotom funduję lepszą karmę niż niejedno dziecko widzi dobrego jedzenia. A przecież dzieci mają ojca i matkę, którzy powinni zadbać o ich dietę, a moje koty mają tylko mnie. Gdy zasugerowałam synowi i jego żonie, iż może powinni przystopować z powiększaniem rodziny, usłyszałam, żeby się nie wtrącać w nieswoje sprawy. No to się nie wtrącam. Karmię swoje koty i słucham, jak synowa uwielbia mnie za moje podejście do rodziny. Ślub syna odbył się, gdy synowa była już w ciąży. Oboje zapewniali, iż ślub jest z wielkiej miłości, a ciąża to przypadek. Prychnęłam z powątpiewaniem, ale na tym skończyłam komentarze – w końcu syn dorósł i odpowiada za swoje decyzje. Synowa przed macierzyńskim pracowała jako kasjerka. Całą ciążę chodziła na L4, bo komunikacja z klientami ją przerastała, a o anielskim charakterze to choćby nie ma co marzyć – kłótliwej natury jej nie brakowało. Na charakter synowej nie zwracałam uwagi, bo mieszkaliśmy osobno. Ja w swoim mieszkaniu, a syn z żoną – na kredycie. Tuż przed ślubem syn sprzedał trzypokojowe mieszkanie (własność moja), kupił sobie kawalerkę, a z resztą pieniędzy wpakował się w kredyt na kolejną trójkę. – Po co ci na razie trójka? Przepłacasz jak za zboże – próbowałam przemówić mu do rozsądku, jeszcze zanim dowiedziałam się o rychłym ślubie. Potem wszystko się wyjaśniło. Syn sam spłacał kredyt – żona, przeważnie na L4 i z widokami na długi macierzyński, pieniędzy nie przynosiła, za to wydawać lubiła. Nigdy im nie starczało. Nie wpychałam się, żeby potem nie być winna wszystkiemu. Syn wybrał tę żonę – najwyraźniej jest zadowolony. Sami mieszkamy osobno, więc o garnki i łazienkę się nie pokłócimy. Niech sobie żyją jak chcą. Mieszkanie syn kupił niedaleko, więc wpadał czasem po pracy na obiad. Synowa nie przemęczała się gotowaniem – według niej mdliło ją na zapachy. Nie zamierzam się spierać – możliwe. Po narodzinach pierwszego wnuka chciałam pomóc synowej, w końcu to jej pierwsze dziecko, ale zostałam odprawiona: sama wszystko ogarnie, rada w internecie lub u swojej mamy. Proszę bardzo, nie zależało mi aż tak. Od tej pory przychodziłam tylko na krótką wizytę, z zabawkami i łakociami, pomocy więcej nie oferowałam. Synowi ledwo starczało na kredyt, żonę i dziecko – ale nie narzekał, był świadomy swoich wyborów. Po cichu kibicowałam, mówiłam, iż jak dziecko podrośnie, żona wróci do pracy i będzie lżej. Ale do pracy synowa wracać nie zamierzała. Gdy starszy wnuk nie miał jeszcze dwóch lat, znów była w ciąży. Zasugerowałam młodym, żeby zwolnili z rozmnażaniem, ale usłyszałam: – Proszę się nie wtrącać! Sami sobie radzimy, pomocy nie oczekujemy! Syn coś bąknął o 500+, które miało być wsparciem. Skoro tak postanowili, nie będę ich pouczać. Nigdy nie miałyśmy z synową dobrych stosunków, a po jej „nie wtrącać się!” już w ogóle przestałyśmy rozmawiać. Wnuka czasem przyprowadzał syn, ja do nich się nie wpychałam. Żyłam swoim życiem, syn z rodziną – swoim. Syn coraz częściej narzekał na brak pieniędzy i nieporozumienia w domu, ale milczałam. Co tu doradzić? Rozwód, zmianę pracy? Jakby to takie proste było. Potem urodził się drugi wnuk, do którego mnie nie dopuścili – choćby z porodówki nie zaprosili. Było mi przykro, ale nie zamierzałam się narzucać. Po raz pierwszy drugiego wnuka zobaczyłam, jak miał siedem miesięcy, na urodzinach starszego. Przyniosłam prezenty i przekąski, wiedząc, iż u młodych krucho z kasą. Usiedziałam chwilę, wyszłam, a synowa paradowała z kamienną miną, jakby robiła mi przysługę (choć przez nogi jej się nie przewracałam…). Nie mam już sił biegać za każdą księżniczką i przekonywać ją do czegokolwiek. Sama z siebie nie zapraszałam się do nich, a oni mnie nie wołali. Utrzymuję kontakt ze starszym wnukiem, którego przyprowadza syn, a do młodszego matka mnie nie dopuszcza. Z pieniędzmi u syna lepiej nie jest. 500+ i kredyt niczego nie załatwiły. Coraz częściej syn skarży się na żonę: nie umie oszczędzać, a on nie jest Krezusem. I znowu milczę. Ostatnio przypadkiem spotkałam synową w Biedronce. Zajrzała do mojego koszyka: – No tak! Wnuki widują owoce tylko od święta, a ona kotom kupuje ekskluzywną karmę, – burknęła i odciągnęła starszego. A czyja to wina, iż ja mogę sobie pozwolić na dobrą karmę dla zwierzaków, a oni dzieciom choćby owocu nie kupią? Wie, iż krucho z kasą, kredyt na karku, syn z pracą też nie najlepiej – a dzieci rodzi jedno za drugim. Niech idzie do pracy i zarobi na owoce dla dzieci! Dlaczego ja mam się tym przejmować? Obstawiam, iż teraz już zupełnie zabroni mi kontaktu z wnukami. Taka ze mnie „zła” babcia, co nie rozdaje wszystkich pieniędzy rodzinie syna. Trzeba używać własnego rozumu, ale – sądząc po wszystkim – ani synowa, ani mój syn go nie używają. To najbardziej przykre…

– Wnuki widują owoce raz w miesiącu, a ona swoim k...

naszkraj.online 3 dni temu – Wnuki owoce widzą raz w miesiącu, a ona swoim kotom kupuje drogie jedzenie burzyła się moja synowa, zarzucając mi brak serca… Synowa próbowała mnie zawstydzić tym, iż jej dzieci widzą owoce tylko od święta, a ja moim kotom...
Tylko kilka punktów, a mówią wszystko. Sprawdź, czym jest skala Bishopa

Tylko kilka punktów, a mówią wszystko. Sprawdź, cz...

rodzice.pl 3 dni temu Skala Bishopa to określenie, z którymi kobiety spotykają się po raz pierwszy zwykle dopiero wtedy, gdy są w ciąży. Skala Bishopa jest to tak...
USA: Noworodek zmarł, bo matka piła w ciąży surowe mleko?

USA: Noworodek zmarł, bo matka piła w ciąży surowe...

rp.pl 3 dni temu W amerykańskim stanie Nowy Meksyk doszło do śmierci noworodka, która prawdopodobnie powiązana była z faktem picia przez matkę w czasie ciąży surowego mleka. W związku ze sprawą miejscowy Departament Zdrowia wydał specjalny komunikat z ostrzeżeniem.
W styczniu zamknięto kolejnych 18 porodówek. "Liczba porodów spada gwałtownie"

W styczniu zamknięto kolejnych 18 porodówek. "Licz...

mamadu.pl 3 dni temu W ciągu zaledwie czterech pierwszych tygodni nowego roku z mapy Polski zniknęło aż 18 porodówek. Jak ustaliła "Rzeczpospolita", głównym powodem tego jest gwałtowny spadek liczby porodów, który sprawia, iż kolejne oddziały położnicze przestają być opł...
Poradziłam Ci, żebyś zatrzymała się po trzecim dziecku. Kupiłam Ci choćby specjalne tabletki, mając nadzieję, iż przemyślisz swoje decyzje, ale moje wysiłki poszły na marne – Ile dzieci zamierzasz jeszcze urodzić? – zapytała moja teściowa z przekąsem. – Proszę, nie używaj sarkazmu. Jesteś tak zdenerwowana, bo Piotr powiedział Ci o mojej ciąży? – odpowiedziała spokojnie Monika. – Oczywiście, iż jestem! Prosiłam Cię, byś się zatrzymała po trzecim dziecku. Kupiłam Ci choćby specjalne tabletki, mając nadzieję, iż się zastanowisz, ale moje wysiłki okazały się daremne – skarżyła się teściowa. – Znamy Twoje zdanie, ale nie chcemy działać wbrew naturze – odpowiedziała Monika. – Żartujecie sobie ze mnie? W takim razie nie macie już co liczyć na moją pomoc! – krzyknęła Maria. Monika już miała coś powiedzieć, gdy nagle zadzwonił telefon. Maria nigdy nie wspierała swoich dzieci. Nie zabierała wnuków do siebie, nie spędzała z nimi czasu i dawała słodycze czy prezenty tylko na urodziny. Pod względem finansowym Monika i Piotr byli całkowicie niezależni. Gdy Monika była w trzeciej ciąży, teściowa próbowała nakłonić ją do aborcji, ale para odmówiła – w końcu Maria pokochała swoją wnuczkę. Potem Monika znowu zaszła w ciążę! Kobieta starała się, by nie okazywać napiętej relacji z teściową przy mężu, o ile ona i dzieci czuli się dobrze. Piotr miał dobrze płatną pracę, Monika pracowała zdalnie na pół etatu. Gdy jej mała firma zaczęła się rozwijać, zatrudniła choćby asystentkę do pomocy przy dzieciach. Wszystko układało się pomyślnie, gdyby nie postawa Marii. Od początku nie akceptowała Moniki, a choćby marzyła, iż syn się z nią rozwiedzie. Nadzieje Marii okazały się płonne. Potem zaczęły pojawiać się dzieci – jedno po drugim. Zdaniem Moniki teściowa sprzeciwia się narodzinom czwartego wnuka, bo oznacza to, iż finanse Piotra będą przeznaczane na rodzinę, a nie na pomoc matce. Dotychczas Maria żyła bardzo wygodnie – syn opłacał jej wizyty u dentysty, zabiegi spa, remonty w domu. Czuła, iż traci wszystko! Nie będzie już wsparcia finansowego. Myśl, iż będzie musiała odmawiać sobie rozmaitych przyjemności, bardzo ją irytowała. Monika starała się ignorować nieustanny negatywizm teściowej, ale wyraźnie odbijało się to na jej samopoczuciu. Jednak mało prawdopodobne, by Maria mogła wpłynąć na decyzję Moniki i Piotra. Oni będą mieli czwarte dziecko! Jak radzić sobie z matką, która aż tak ingeruje w życie swoich dzieci?

Poradziłam Ci, żebyś zatrzymała się po trzecim dzi...

newsempire24.com 3 dni temu Doradziłam ci, żebyś się zatrzymała po trzecim dziecku. choćby kupiłam ci specjalne tabletki, mając nadzieję, iż zastanowisz się dwa razy nad tym, co robisz. Ale moje wysiłki poszły na marne. Ile jeszcze dzieci zamierzasz urodzić? spytała moja teścio...
„SŁABA KOBIETA BEZ PRZEBIEGU” czyli kim są wyborcy Brauna

„SŁABA KOBIETA BEZ PRZEBIEGU” czyli kim są wyborcy...

pressmania.pl 3 dni temu Tytułowy postulat wybrzmiał na kongresie Konfederacji Korony Polskiej Brauna. Oprócz tego zakaz rozwodów, alimentów. Kobieta ma być słaba i poddana mężowi. Bo związki partnerskie - według niej - nie wchodzą w rachubę. Ma rodzić, pichcić w kuchni i wy...
Nowa rodzina ważniejsza niż stara – Mamo, poznaj Lenkę, moją narzeczoną – oznajmił Artur od progu, delikatnie obejmując onieśmieloną dziewczynę w talii. – Dzisiaj złożyliśmy wniosek o ślub w urzędzie stanu cywilnego. – Gratuluję – powiedziała zdezorientowana pani Raisa, wycierając ręce w kuchenny ręcznik. Właśnie skończyła szykować kolację. – Wchodźcie, nie stójcie w drzwiach. Była wyraźnie zaskoczona. Artur był jej dumą, jej sensem życia… Zawsze grzeczny, rozsądny chłopak, a tu taka niespodzianka! Postawił matkę przed faktem dokonanym. Raisa poczuła się bardzo dotknięta, iż o tak ważnej decyzji dowiedziała się jako ostatnia. Czy ona by nie zrozumiała potrzeby syna do założenia własnej rodziny? Wręcz przeciwnie – ucieszyłaby się, pomogłaby w przygotowaniach do ślubu… – Mamo, przepraszam, iż wcześniej nic nie mówiłem – wygłosił Artur, nieśmiało obejmując matkę. – Wszystko tak gwałtownie się wydarzyło… Zakochałem się jak dzieciak! Od pierwszego wejrzenia i na zawsze. – A Ty przecież jesteś jeszcze dzieciakiem, czy dwadzieścia pięć lat to wiek na takie decyzje? – uśmiechnęła się Raisa, chowając głęboko urazę. – Porozmawiajmy lepiej o przyszłości. Gdzie chcecie mieszkać? – Na razie u nas, jeżeli nie masz nic przeciwko – Artur odetchnął z ulgą, widząc, iż mama się nie złości. – Potem coś sobie znajdziemy. – Dlaczego miałabym mieć coś przeciwko? – kobieta zdziwiła się pytaniem syna. – Mamy duże mieszkanie, miejsca starczy dla wszystkich. Lenka, nieśmiało stojąc w progu, uśmiechnęła się z zadowoleniem, ale od razu przybrała bardziej neutralny wyraz twarzy. Teraz jej głównym zadaniem było przypodobać się przyszłej teściowej, a charakter pokaże dopiero po ślubie. ****************************************** Wesele było wystawne. Raisa nie szczędziła oszczędności na ukochanego synka. choćby opłaciła młodym wyjazd nad morze – odpoczną, póki mogą. niedługo miało być już mniej czasu w relaks, bo Lenka ogłosiła, iż jest w ciąży. Raisa nie tyle nie akceptowała wyboru syna… Po prostu dziewczyna wydawała się jej podejrzana. Ze wszystkim się zgadza, na każde słowo uroczo się uśmiecha… Siostra Raisy, pani Maria, tylko się z tego śmiała. – Powinnaś się cieszyć z takiej synowej! A jeżeli chodzi o jej zachowanie – poczekaj. Jak poczuje się gospodynią, to pokaże swoje prawdziwe oblicze – spoważniała nagle. – Miej ją na oku, skoro masz przeczucie. Może tylko udaje aniołka przed Arturem, a naprawdę ma rogi. Słowa Marii okazały się prorocze. Po ślubie i wymarzonym wpisie w dowodzie, Lenka zmieniła się nie do poznania. Wykorzystując to, iż Artur spędzał długie godziny w pracy, zaczęła stale podjudzać teściową. Miała dość tupetu, by powiedzieć Raisie prosto w twarz, iż obcy nie mają miejsca w ich rodzinnym gniazdku. Za pierwszym razem Raisa o mało nie spadła z krzesła. To ona była tutaj obca! Tego samego wieczoru poszła do syna, żeby przywołał żonę do porządku. – Mamo, na pewno źle ją zrozumiałaś – zbył ją Artur, nie wierząc, iż jego ukochana mogła tak powiedzieć. – Jest dobra, kochana, najlepsza na świecie! Lenka, słysząc słowa męża, uśmiechnęła się triumfująco. Wszystko szło zgodnie z jej planem. Kilka dni później wybiegła Arturowi naprzeciw ze łzami w oczach. Twierdziła, iż boi się zostawać sama z Raisą w domu – podobno teściowa próbowała ją otruć. – Wiesz przecież – zanosiła się od płaczu – iż mam straszną alergię na miód, a dzisiaj rano przyłapałam twoją mamę, jak dosypywała go do placków! Boję się o siebie! Artur nie wytrzymał i wywołał awanturę. Krzyczał, iż jest dorosły, sam wybierze swoje życie i nie pozwoli krzywdzić swoich najbliższych. Zbladła Raisa nie rozumiała, czemu syn robi jej takie sceny. Na wszelkie pytania odpowiadał pretensjami i tylko podsycał kłótnie. Zrobiło się jej słabo, drżącymi dłońmi wyjęła lekarstwa, ale Artur zdawał się tego nie widzieć i dalej wrzeszczał. Raisa nie wytrzymała, złapała za kurtkę i poszła do siostry. Nie rozumiała, co zrobiła źle, ani dlaczego jej ukochany chłopiec nagle tak się zmienił… Bolało ją to strasznie. Dosięgła tylko kilka metrów od klatki schodowej Marii, gdy całkiem zabrakło jej sił i zemdlała. ****************************************** Minęły dwa tygodnie od pogrzebu Raisy. Artur snuł się jak cień, obwiniając się o wszystko. Lenka próbowała go uspokajać, podając mu szklankę wody. – Kochanie, wiem, jak Ci ciężko, ale musisz myśleć o żywych – mówiła, głaszcząc już widoczny brzuszek. – Nie mogę patrzeć, jak się tak załamujesz. Artur milczał, co dziewczynę bardzo irytowało. Jej plan się powiódł, chociaż nie chciała doprowadzić do tragedii. Miała nadzieję, iż po prostu rozdzielą mieszkanie i tyle. Ale… tak chyba choćby lepiej. Wtem ktoś wszedł do mieszkania. Przyszła Maria, otwierając drzwi swoimi kluczami. – Jak śmie pani przychodzić tu jak do siebie? – warknęła Lenka na nieproszoną gościnię. – Bo właśnie do siebie przyszłam – uśmiechnęła się Maria. – Nie wiedziałaś? To moje mieszkanie. Lenka wypuściła szklankę z ręki. Jak to możliwe? Tyle się namęczyła o to mieszkanie, a wyszło na nic?! – Artur, o co tu chodzi?! – zapytała histerycznie. – Dosłownie to co słyszysz – obojętnie rzucił Artur. – Mama chciała odkupić mieszkanie od cioci Marii, długo na to zbierała… – I wydała wszystko na wasz ślub! – dokończyła Maria. – A ja zamierzałam przekazać mieszkanie waszemu dziecku, ale teraz nie ma mowy. Macie trzy dni. jeżeli się nie wyniesiecie, dzwonię na policję. **************************************************** P.S. Artur został w mieszkaniu cioci. Sam. Lenka jeszcze tego wieczora spakowała rzeczy i wychodząc, oświadczyła, iż dziecko wcale nie jest jego.

Nowa rodzina ważniejsza niż stara – Mamo, poznaj L...

naszkraj.online 3 dni temu Mamo, poznaj, to Dorota, moja narzeczona powiedział od progu Artur, obejmując z czułością lekko speszoną dziewczynę w talii. Dzisiaj złożyliśmy papiery w urzędzie stanu cywilnego. Gratuluję wydusiła nieco zaskoczona Regina, wycierając ręce ściereczką...
Stałaś się taka brzydka, iż na pewno urodzisz córkę” – powtarzała moja teściowa.

Stałaś się taka brzydka, iż na pewno urodzisz córk...

polregion.pl 3 dni temu Zrobiłaś się tak brzydka, iż na pewno urodzisz córkę mawiała do mnie teściowa. Gdy inni narzekali, iż nie dogadują się z rodziną męża, nie rozumiałam ich. Z jego rodzicami było w porządku, choć pewnie dlatego, iż zaraz po ślubie...
Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila zbliżała się do końca ciąży, jej młodszy brat wyjechał z domu, ojciec zaczął pić i od tego czasu życie Lili zmieniło się w koszmar. Każdy ranek Lili zaczynał się od wietrzenia mieszkania, sprzątania pustych butelek spod stołu i czekania, aż ojciec się obudzi. — Tato, przecież nie wolno ci pić. Ledwo doszedłeś do siebie po wylewie. — Chcę, to piję. Kto mi zabroni? Tak łatwiej znieść ból. — Jaki ból? — Ból świadomości, iż nikomu nie jestem potrzebny. choćby tobie, przecież jestem ci ciężarem. Jestem straconym człowiekiem, Lila. Niepotrzebnie się urodziłem. Tylko problemy rodzinie przyniosłem, a dzieci odziedziczyły po mnie tylko słabość charakteru i biedę. Wszystko na darmo, córko. Najlepiej pić. Lila, już i tak w złym humorze, złościła się. — Nie wszystko jest na darmo, tato. Inni mają dużo gorzej. — Jak gorzej, córko? Ty wychowywałaś się bez matki. Teraz chcesz urodzić dziecko bez ojca i znów bieda. — Nie zawsze tak będzie, tato. Wszystko może się zmienić w jednej chwili. Lila ze smutkiem wspomniała czasy, gdy była szczęśliwa, przygotowując się do ślubu z Ilją. Tak, świat się zachwiał, ale trzeba żyć. Tego dnia ojciec znów się upił. Lila wykrzyczała: — Przepiłeś pieniądze, które odłożyłam na czarną godzinę? Jak je znalazłeś? Przeszukałeś cały dom? Przejrzałeś moje rzeczy?! — Wszystko w tym domu należy do mnie — oświadczył ojciec. — Włącznie z emeryturą, którą przede mną chowasz! Moją emeryturą. — I całą przepiłeś? I nie pomyślałeś, z czego będziemy żyć? — A dlaczego mam myśleć? Jestem chorym człowiekiem. Ty już dorosła, teraz ty się mną zajmuj! Lila przeszukała wszystkie szafki. — Przecież wczoraj zostały jeszcze dwie paczki makaronu i masło. Gdzie to wszystko? Co zjemy na kolację?.. Lila była wstrząśnięta. Usiadła na krześle, zakrywając twarz dłońmi. Nie wiedziała, iż ciotka Natalia w jej nieobecność przesiaduje u nich w domu, upija ojca i wynosi, co się da. Cichą żmiją wkradła się Natalia do ich domu i chciała rozbić rodzinę. Tamtej nocy Lila przeleżała we łzach. Złamana, głodna, beznadziejnie rozczarowana. Rano ktoś zapukał i weszła Natalia Anatolijewna. W modnym płaszczu, w eleganckich kozakach na obcasie. choćby się nie rozebrała, od razu weszła do mieszkania. — Cześć. Moja koleżanka z MOPS-u mówiła, iż macie długi i niebawem wyłączą wam prąd. Co tu się dzieje, Lila? Może poczęstujesz mnie herbatą? Nie czekając na odpowiedź, Natalia ruszyła do kuchni i zaczęła grzebać w lodówce i szafkach. — Sama zrobię herbatę, ty jesteś w ciąży, jak moja córka, Swieta… Ale w ogóle nic tu nie ma! Ani cukru, ani herbaty, pustka. Chodźmy do sklepu. Lila nie patrzyła na gościa. — Ciociu Natalio, nie poczęstuję was. Lepiej się zbierajcie. Natalia nie dała się spławić. — Masz kłopoty? Widzę, iż tak. Pamiętasz, jak proponowałam ci, żebyś zamieszkała u mnie? Teraz już nie proszę, tylko nalegam! Zabieraj rzeczy i jedziemy do mnie. Tu nie ma warunków dla dziecka, twój ojciec pije, a ty choćby nie masz co zjeść! Nie mówiąc o owocach i witaminach… Pakuj się. Lila usiadła, bo zakręciło jej się w głowie. Łzy popłynęły jej po policzkach, Natalia objęła ją: — Posłuchaj, wiem, jak mnie oceniasz. Nie mam u ciebie przebaczenia, moja córka odbiła ci narzeczonego. Ale nie jestem potworem i nie mogę patrzeć, jak się tu męczysz. Chcesz czy nie — zaopiekuję się tobą. Dalej wszystko było, jak we śnie: Natalia pomogła Lili się spakować, zamówiła taksówkę. *** W dniu, gdy zaczęły się skurcze, Natalia Anatolijewna była przy niej cały czas. — Słuchaj mnie, Lila. Uprzedziłam już personel, iż chcesz zrzec się dziecka. Więc, kiedy urodzisz, nie bierz go na ręce, nie przykładaj do piersi. choćby nie patrz. Lila jęknęła z bólu: — Och, ciociu Natalio, wszystko mi jedno… Byle szybciej urodzić. — Pamiętaj, o czym mówiłam — ty sama nie dasz rady temu dziecku. Ja już znalazłam porządną parę, która od razu je adoptuje. Kilka godzin później pojawiła się dziewczynka. — Trzy trzysta, zdrowa, wszystko w porządku. Pielęgniarka zawinęła płaczące dziecko i wyniosła bez pokazania Lili. Ale lekarka spojrzała surowo: — Co to ma być? Zdrowa, śliczna dziewczynka, a pani choćby nie chce na nią popatrzeć. Pani Jeleno, proszę przynieść dziecko i przyłożyć do piersi matki. Lila zmartwiona, pokręciła głową: — Nie chcę. Nie mam jak żyć, nie chciałam rodzić… są ludzie, którym ta dziewczynka będzie potrzebniejsza, zrzec się chcę, oddadzą ją do adopcji… — Proszę się opamiętać, chociaż spojrzeć na maleństwo. Lila zamknęła oczy, ale poczuła delikatny dotyk na dłoni… Pielęgniarka położyła dziecko obok, maleńka przytulała się i otwierała usta. Lila w końcu spojrzała na córeczkę. Bezbronna, maleńka dziewczynka patrzyła na nią półprzymkniętymi oczkami. Rączkami szukała jej piersi. — No i co, mamusiu? Karmimy maluszka — uśmiechnęła się lekarka. Widząc, jak Lila drży pod wpływem pierwszego wrażenia. — Śliczna dziewczynka, ona właśnie ciebie potrzebuje, nie żadnych obcych rodziców, rozumiesz? Lila zapłakała, obejmując córeczkę i przytuliła ją. Następne dwie godziny Lila odpoczywała już przy dziecku, nie mogąc oderwać od niej wzroku. Wtedy obudził się jej matczyny instynkt. „Oto sens mojego życia — moja córka. I nieważne, czy Ilja odszedł, czy ojciec pije… Moja córka mnie potrzebuje, więc zostanę z nią”. *** Lila obudziła się od głosu Natalii. Natalia Anatolijewna, narzuciwszy szlafrok, weszła do sali i patrzyła na nią, leżącą w łóżku. — Zapomniałaś, o czym się umawiałyśmy? — zapytała cicho. — Przecież obiecałaś urodzić i zrzec się dziecka. Ja już załatwiłam ludzi, którzy zaraz je zabiorą. — Pani Natalio, zmieniłam zdanie. Nie oddam jej nikomu. — Przecież nie masz pieniędzy, jesteś praktycznie bezdomna, dokąd pójdziesz z dzieckiem? — Do domu. Nie będę więcej was kłopotać. Poradzę sobie. Lila zobaczyła, jak twarz odwiedzającej zmienia się w grymas. — Zwariowałaś?! Z czego będziesz żyć? Chcesz żebrać? Od krzyku Natalii obudziła się dziewczynka, Lila wstała i dotknęła jej. — Nie dotykaj! Ja ją ukołyszę, nakarmię mlekiem modyfikowanym. Powiemy lekarzom, iż nie masz pokarmu — ogłosiła Natalia. Lila pokręciła głową: — Tu nie pani ma decydować, to moja córka. Mówię, nie zamierzam się zrzec! — Nie możesz! Obiecałaś! — Natalia stała z otwartymi ustami. — Proszę wyjść. Natalia wyszła. Sąsiadka Lili z sali podniosła głowę: — Kto to był? — Ciotka. — Okropność. Dobrze, iż jej nie słuchasz. Masz rację, iż ją wygoniłaś. Jestem Lera. W razie potrzeby pomogę. Dobrych ludzi nie brakuje. — Lila. — Miło poznać, Lila. Wiesz, miałam wrażenie, iż ta kobieta chciała wyciągnąć twoją córeczkę i uprowadzić. Bardzo dziwna osoba. *** Przed wypisem przyszła do Lili Swieta, była przyjaciółka. Czekała na korytarzu, z dużym brzuchem. — Cześć. Lila ostrożnie usiadła. Swieta usiadła obok. — Słyszałam, iż urodziłaś. — Tak. Córkę. Swieta zaczęła się wiercić. — Wiesz, moja mama znalazła ludzi, którzy chcą adoptować twoją córkę. — I co? — To bardzo dobrzy ludzie, bogaci, dadzą wszystko, żeby zdobyć malutką. Swieta chwyciła Lilię za rękę: — Oferują milion złotych, wyobrażasz sobie? Kupisz kawalerkę, możesz zacząć nowe życie. — Naprawdę, milion? — Lila pokiwała głową. — Skoro się tak martwisz, to swoje dziecko im sprzedaj. Swieta zrobiła obrażoną minę, ale przez cały czas trzymała Lilię. — Lila, oddaj dziecko mnie! Ja się nią zaopiekuję, ona jest przecież córką Ilji. — Myślisz, iż poradzisz sobie z dwójką dzieci? — Nic nie rozumiesz, Lila! Moje małżeństwo się rozpada! Lila zerwała się, chcąc odejść. Swieta złapała ją za rękaw, jej oczy wyglądały na szalone: — Potrzebuję tego dziecka, Lila! — Puść. …Po kilku godzinach do sali wpadł Ilja. Lila odsunęła się od niego. — Urodziłaś? Mogę zobaczyć? — Nie! Twoja Swietoczka zaraz rodzi, to tam patrz! — Musimy pogadać, Lila. Od twojego porodu nie mogę sobie znaleźć miejsca. Słuchaj, chcę zabrać córkę do siebie. Zrzeknij się jej, a natychmiast ją adoptuję. Lila pokręciła głową: — Nie jestem jak ty, nigdy się nie wyrzeknę kogoś, kto mnie naprawdę potrzebuje. Na darmo przyjechałeś, córki ci nie oddam! Ilja zachowywał się dziwnie, nie chciał wyjść. — Oddaj dziecko! Nie miałaś prawa rodzić beze mnie! I tak zabiorę to, co moje! — Ty? Maminsynek? Najpierw zapytaj mamy o pozwolenie! Lila odepchnęła byłego chłopaka, wzięła córkę na ręce i poszła do pielęgniarki: — Czy mogłaby pani nikogo więcej do mnie nie wpuszczać? Nie chcę już nikogo widzieć! To nie jest przechodni dom! Epilog W dniu wypisu Lila wyszła z córeczką na rękach. Nie była sama — z nią wychodziła Lera, którą witali mąż i mama. Lila zatrzymała się na schodach, widząc samochód państwa Rezników. Z auta wysiadła matka Ilji, Waleria Jakowlewna, wyciągnęła szyję i podejrzliwie obserwowała Lilię. Lila poczuła zimny dreszcz na plecach. Niedoszła teściowa patrzyła na nią jak wilczyca przed skokiem. Lera zauważyła minę koleżanki, podeszła bliżej. — Kto to, Lila? — Rodzice Ilji. — Patrzy, jakby cię pilnowała. Dziwne, iż tak cię osaczają, coś tu nie gra. Mówiłam, iż mama przygotowała ci pokój u nas — jedziemy razem. Lila przytaknęła. Też czuła niepokój. *** Mieszkając u nowych przyjaciół, Lila niespodziewanie znalazła miłość — kuzyn Lery, wieczny kawaler Iwan, zaczął ją adorować. Iwan okazał się dobrym człowiekiem, ożenił się z Lilą, adoptował jej córkę i pomagał teściowi. Co do Swiety i Ilji — ich małżeństwo się rozpadło. Okazało się, iż Swieta udawała ciążę, nosiła sztuczny brzuch i zwodziła całą rodzinę Rezników. Natalia Anatolijewna, chcąc chronić córkę, przyznała zięciowi, iż Swieta poroniła na wczesnym etapie. I od razu zaproponowała rozwiązanie. — Ilju, nie denerwuj się na moją córkę. No, poroniła, trudno, ale i ty święty nie jesteś — zaraz będziesz miał dziecko na boku. Pomyślałam, iż powinniście zabrać do siebie dziecko Lili. Przecież nie jest wam obce. No i nie mówmy twoim rodzicom o poronieniu, zrobimy, jakby to Swieta urodziła, a potem zabierzemy dziecko Lili i wszyscy pomyślą, iż to córka Swiety. Ilji spodobał się ten plan. Wszystko szło dobrze, póki Lila nie „odbiła”, odmawiając oddania noworodka w szpitalu i stawiając byłą przyjaciółkę i jej matkę w kropce. Matka Ilji, Waleria Jakowlewna, rozczarowana oszustwem synowej, wyrzuciła ją z domu i przymusiła syna do rozwodu.

Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila zbliżała się do ...

naszkraj.online 3 dni temu Dziecko dla przyjaciółki Gdy Agnieszka przeżywała ostatnie tygodnie ciąży, jej młodszy brat wyprowadził się z domu, a ojciec zaczął zaglądać do kieliszka od tej pory życie Agnieszki zamieniło się w koszmar. Każdego ranka Agnieszka zaczynała od wietrz...
Prokurator Generalny Teksasu rozprawia się z aborcją pigułkową. Co robią polscy prokuratorzy?

Prokurator Generalny Teksasu rozprawia się z aborc...

stronazycia.pl 3 dni temu „Bez względu na to, gdzie zamieszkują, ekstremiści proaborcyjni, którzy wysyłają do Teksasu specyfiki przeznaczone do tego, by zabijać nienarodzonych, zmierzą się z pełną siłą naszego stanowego prawa pro-life.” – powiedział Prokurator Generalny stanu...
Taniec na rurze z małym dzieckiem? Ona nie widzi w tym problemu. "Na pomysł wpadł mój mąż"

Taniec na rurze z małym dzieckiem? Ona nie widzi w...

gazeta.pl 4 dni temu - Dbam o dobrostan dzieci i pozwalam mamom poznać ciekawą formę ruchu, pełną kobiecej siły i delikatności - mówi o swoich zajęciach tańca na rurze ich pomysłodawczyni, Maria Rozbicka.Jak zapewnia, na treningu panuje jedna zasada: Zero presji.
Natalia wracała z zakupów objuczona ciężkimi torbami. Już była pod domem, gdy zauważyła nieznane auto przy swojej bramie. — Kto to może być? Nikogo się nie spodziewam — pomyślała zaskoczona. Podchodząc bliżej, zobaczyła na podwórku młodego mężczyznę. — Przyjechał! — wykrzyknęła z euforią i rzuciła się, by uściskać syna. — Mamo, poczekaj, muszę ci coś powiedzieć — syn nagle się odsunął. — Co się stało? — zapytała z niepokojem Natalia. — Lepiej usiądź — cicho odrzekł Wiktor. Przysiadła na ławce, gotowa na najgorsze…

Natalia wracała z zakupów objuczona ciężkimi torba...

newskey24.com 4 dni temu Dziś wracałam z targu obładowana ciężkimi siatkami. Ledwie doszłam pod dom, kiedy zauważyłam obcy samochód przy naszej bramie. Kto to może być? Nikogo się dziś nie spodziewam pomyślałam z niepokojem. Podchodząc bliżej, dostrzegłam na podwórzu młodego...
Jemy dla zdrowia, a WHO ostrzega. Skąd rtęć w rybach? W tych jest jej najwięcej

Jemy dla zdrowia, a WHO ostrzega. Skąd rtęć w ryba...

kobieta.gazeta.pl 4 dni temu Ryby i owoce morza uchodzą za jedne z najzdrowszych elementów diety. Jednocześnie poza cennymi dla zdrowia składnikami mogą zawierać również szkodliwą rtęć. Skąd się bierze, w jakich rybach jest jej najwięcej i które są bezpieczne?
Wróciłam do domu wcześniej: Zamiast spodziewanych uścisków mąż wysyła mnie ciężarną po zakupy, żeby zdążyć ze sprzątaniem przed „niespodzianką”!

Wróciłam do domu wcześniej: Zamiast spodziewanych ...

naszkraj.online 4 dni temu Wróciłem do domu wcześniej Jesteś już na przystanku? głos mojego męża, Marka, zadrżał w nieoczekiwanie wysokiej tonacji. Teraz? Dlaczego nie dałaś znaku? Przecież umawialiśmy się na czwartek! Chciałam zrobić niespodziankę odparła z lekkim westchnieni...
Chciałam zrobić miłą niespodziankę mojemu mężowi – przyniosłam mu obiad do pracy. Gdy podeszłam do drzwi, usłyszałam rozmowę, która złamała mi serce.

Chciałam zrobić miłą niespodziankę mojemu mężowi –...

twojacena.pl 4 dni temu Chciałam sprawić przyjemność mojemu mężowi. Wpadłam na pomysł, by odwiedzić go w pracy i przynieść mu obiad. Gdy podeszłam pod drzwi, usłyszałam rozmowę, która zmroziła mi krew w żyłach. Mam dwadzieścia dziewięć lat. Być może jestem największą naiwni...
Zrobiłaś się taka brzydka, iż na pewno urodzisz córkę” – mówiła moja teściowa.

Zrobiłaś się taka brzydka, iż na pewno urodzisz có...

twojacena.pl 4 dni temu Tak się zbrzydłaś, iż na pewno urodzisz córkę mawiała do mnie teściowa. Gdy inni narzekali, iż nie mogą dogadać się z rodziną męża, tylko wzruszałam ramionami. U nas było w porządku, ale pewnie tylko dlatego, iż tydzień po ślubie...
Fundacja Rodzić po Ludzku z ostrą krytyką porodów na SOR-ach: To rozporządzenie to dno!

Fundacja Rodzić po Ludzku z ostrą krytyką porodów ...

gazeta.pl 4 dni temu Fundacja Rodzić po Ludzku ostro krytykuje rozporządzenie dopuszczające tworzenie tzw. pokojów narodzin przy SOR-ach. - To rozporządzenie to po prostu dno. Narażanie na ryzyko kobiet i dzieci - mówi Joanna Pietrusiewicz, prezeska FRpL.
Znajomi odkryli, iż wynajmujemy z żoną mieszkanie i teraz chcą się wprowadzić. Jak im delikatnie wytłumaczyć, iż wolimy nie wynajmować przyjaciołom? Trudne rozmowy o granicach

Znajomi odkryli, iż wynajmujemy z żoną mieszkanie ...

twojacena.pl 4 dni temu Po ślubie między mną a moją żoną, Zosią, wszystko układało się jak z płatka. Pobraliśmy się z myśrą, iż zamieszkamy u jej rodziców w Krakowie. W tym czasie moi rodzice pakowali walizki i ruszali nad Bałtyk, a ich mieszkanie...
Strata dziecka nie będzie już przeżywana za zasłoną. Białostocki szpital wprowadza realną zmianę

Strata dziecka nie będzie już przeżywana za zasłon...

mamadu.pl 4 dni temu W szpitalu wojewódzkim w Białymstoku powstały dwie jednoosobowe sale dla kobiet z doświadczeniem utraty dziecka. To pierwsze takie rozwiązanie w publicznych szpitalach w regionie, stworzone z myślą o intymności, ciszy i godnym przeżywaniu żałoby. Cis...
Z życia wzięte. "Po zdradzie zostałam przy nim": Dwa tygodnie po narodzinach dziecka odszedł, zostawiając mnie samą

Z życia wzięte. "Po zdradzie zostałam przy nim": D...

zycie.news 4 dni temu Kiedy dowiedziałam się o zdradzie, świat nie runął od razu.
Zrobiłem test na ojcostwo i przez własną ciekawość straciłem rodzinę – żona odkryła moje podejrzenia i nie pozwala mi widywać się z dziećmi już od pięciu lat

Zrobiłem test na ojcostwo i przez własną ciekawość...

naszkraj.online 5 dni temu Zrobiłem test na ojcostwo i tego gorzko pożałowałem Moja sytuacja zaczęła się dość typowo. Musiałem poślubić moją dziewczynę, ponieważ okazało się, iż jest w ciąży. Po ślubie zamieszkaliśmy razem z moimi rodzicami w naszym domu w Krakowie wtedy nie.....

Popularne

Lista imion, które są hitem wśród rodziców. "Wracają na szczyt popularności"

Lista imion, które są hitem wśród rodziców. "Wracają na szcz...

1 tydzień temu 181
Krótka drzemka, wielki efekt! Jak 45 minut snu wzmacnia mózg?

Krótka drzemka, wielki efekt! Jak 45 minut snu wzmacnia mózg...

4 dni temu 154
Nowy "kawalerkowiec" w Warszawie. Kino, "salon cygarowy" i 587 mieszkań na 42 piętrach

Nowy "kawalerkowiec" w Warszawie. Kino, "salon cygarowy" i 5...

5 dni temu 130
Dobre wieści dla mieszkańców Trójmiasta. "Do wieczora wszędzie będzie ciepło"

Dobre wieści dla mieszkańców Trójmiasta. "Do wieczora wszędz...

4 dni temu 115
Zaskoczyli sportsmenkę cesarką. Wyjawiła, że nawet nie mogła potrzymać synka

Zaskoczyli sportsmenkę cesarką. Wyjawiła, że nawet nie mogła...

6 dni temu 109
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Dziecko 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.