Ciąża

Cicha walka Lilki: Jak młoda studentka chciała oddać córeczkę do adopcji, a wzruszająca interwencja położnej odmieniła ich losy

Cicha walka Lilki: Jak młoda studentka chciała odd...

polregion.pl 8 godzin temu Od lat pracuję jako położna, a moje sny stały się już pełne dziwnych obrazów z porodówek. Czasem śnię o miękkim, rozświetlonym krakowskim szpitalu, w którym wydarzały się rzeczy miłe i mniej miłe. Czasami personel pojawia się jako lewitujące postacie...
Romo, Romku, mamy bliźniaki! — płakała Tania do słuchawki. — Są takie malutkie, ważą tylko po 2,5 kilograma, ale są zdrowe, wszystko w porządku!

Romo, Romku, mamy bliźniaki! — płakała Tania do sł...

twojacena.pl 8 godzin temu Romek, Romciu, mamy bliźniaki! płakała Ania do słuchawki. Są takie malutkie, po 2,5 kilograma, ale zdrowe, wszystko w porządku! Na USG mówili, iż bliźnięta mruknął mężczyzna. Chłopcy? Tak, chłopcy, są tacy śliczni! łzy euforii spływały po policzkach ...
Żona polskiego pięściarza zmarła w siódmym miesiącu ciąży. Dziecko zostało uratowane

Żona polskiego pięściarza zmarła w siódmym miesiąc...

dziennik.pl 8 godzin temu Tragiczną informację przekazała Aleksandra Sidorenko. Mistrzyni Europy w boksie poinformowała o śmierci żony reprezentującego Polskę pięściarza Aleksieja Sewostjanowa. Sofia była w siódmym miesiącu ciąży. Lekarze uratowali życie dziewczynki.
– Wnuki widują owoce raz w miesiącu, a ona swoim kotom kupuje najdroższą karmę! – irytuje się synowa, oskarżając mnie o brak serca… Synowa zaczęła mnie pouczać, iż jej dzieci jadły owoce tylko raz w miesiącu, a ja swoim kotom funduję dobrą karmę. Problem w tym, iż dzieci mają ojca i matkę, którzy powinni zadbać o ich żywienie, a moje koty mam tylko ja. Gdy powiedziałam synowi i jego żonie, iż może już wystarczy tego “zaludniania Polski”, usłyszałam, żebym się nie wtrącała. Więc się nie wtrącam. Karmię swoje koty i słucham żalów synowej, wielkiej miłośniczki dzieci.

– Wnuki widują owoce raz w miesiącu, a ona swoim k...

newsempire24.com 9 godzin temu Wnuki widują owoce raz na miesiąc, a ja swoim kotom kupuję drogi pokarm gorączkuje się synowa, zarzucając mi bezduszność Ostatnio synowa postanowiła mi robić wyrzuty, iż jej dzieci owoce widzą od święta, podczas gdy ja moim kotom kupuję dobre...
Aborcyjny killing team cieszy się z aborcji, która była tragedią dla celebrytki

Aborcyjny killing team cieszy się z aborcji, która...

stronazycia.pl 9 godzin temu "Gdyby nie aborcja, moja mama byłaby zupełnie inną osoba... A ja bym nie istniała" - taki dosłownie cytat widnieje na fanpage'u organizacji "Aborcyjny Dream Team. "Aborcja ratuje życie" - dodaje organizacja w komentarzu.
Obietnica Denis spokojnie trzymał kierownicę i pewnie prowadził auto trasą do Warszawy, a obok siedział jego przyjaciel Krzysztof; wracali właśnie z delegacji do Łodzi, gdzie szef wysłał ich na dwa dni służbowo. – Krzysiek, ale świetnie nam poszło, wszystkie sprawy załatwione, a umowa podpisana na ogromną sumę, szef będzie zadowolony – Denis uśmiechał się szeroko. – No, miałeś rację, mamy szczęście – potwierdził Krzysztof, kolega z jednej firmy. – Miło wracać do domu, kiedy ktoś tam na ciebie czeka – mówił Denis. – Moja Arletka jest w ciąży, narzeka na mdłości. Bardzo mi jej żal, ale tak bardzo pragnęliśmy dziecka, powiedziała, iż wszystko zniesie dla naszego maleństwa. – Dziecko to szczęście; a my z Mariolką ciągle próbujemy, ale nie udaje się, nie może donosić ciąży. Teraz szykujemy się do drugiej próby in vitro, pierwsza była nieudana – zwierzał się przyjaciel. Z Marią byli małżeństwem od siedmiu lat, bardzo pragnęli dziecka, ale… Denis ożenił się późno, w wieku trzydziestu dwóch lat. Kobiety w życiu miał, ale żadna nie wywołała rewolucji w sercu. Dopiero spotkał Arletę i zakochał się bez pamięci. Gdy Denis przedstawił Arletę Krzysztofowi, a potem poprosił go na świadka ślubu, Krzysztof lekko mu zazdrościł. Arleta była piękną, delikatną kobietą – zrozumiał, dlaczego Denis nie widział świata poza nią. Jesienny deszczyk prószył po szybie auta, od czasu do czasu włączali się wycieraczki, a rozmowa płynęła wesoło. Zatelefonowała Arleta, Denis odebrał. – Cześć, Arletko, tak, jedziemy, będziemy za około dwie godziny. Jak się czujesz? Bez zmian? Nic nie podnoś ciężkiego, przyjadę, wszystkim się zajmę. Całuję, do zobaczenia, kochanie. Krzysztof słuchał i wyobrażał sobie Arletę, jak czeka na Denisa. Przypomniał sobie, iż Maria nigdy nie dzwoni, nie martwi się o niego – uważa, iż jest przywiązany do niej bezwarunkowo. Maria była inna – dom, praca, wszystko według planu. Nagle Denis gwałtownie skręcił – na ich pas wypadł dostawczy Peugeot. Kolizja była nieunikniona, ale w ostatniej chwili Denis uderzył samochodem w słup po swojej stronie i wypadli za trasę. Krzysztof odzyskał świadomość, głowa bolała, z ręki sączyła się krew, drzwi od jego strony były otwarte. Spojrzał na Denisa – ten nie dawał oznak życia. Ludzie podbiegli, inne auta zatrzymywały się na poboczu. Krzysztof leżał obok auta na mokrej trawie, czekał na karetkę. Denisa wyciągnięto z pojazdu i położono na noszach. Krzysztof zdążył się nad nim pochylić, a Denis wyszeptał: – Pomóż Arlecie… Zabrano ich do szpitala, Krzysztof miał pęknięcie ręki i ciężkie wstrząśnienie mózgu, był przytomny. Pytał medyków: – Co z Denisem, moim przyjacielem? niedługo pielęgniarka oznajmiła: – Denis zmarł… Krzysztof był kompletnie załamany. Na pogrzebie nie mógł być obecny; Maria przyjechała o wszystkim opowiedzieć – żona Denisa nie mogła przestać płakać, nie wierzyła, iż męża już nie ma, ledwie stała przy jego trumnie. Po wyjściu ze szpitala Krzysztof pojechał z Marią na cmentarz, długo stali przy grobie przyjaciela, w myślach obiecał mu: – Nie martw się, przyjacielu, twojej żony nie zostawię, pomogę, jak prosiłeś… Po dwóch dniach pojechał do Arlety, zadzwonił dzwonkiem. Arleta wybuchła płaczem na jego widok. – Jak mam żyć bez niego? Nie umiem pogodzić się z tym, iż już go nie ma. – Arletko, obiecałem Denisowi, będę ci pomagać. Razem przez to przejdziemy. Dzwoń do mnie, mów, czego potrzebujesz, będę cię odwiedzał. Czas płynął. Arleta, chociaż wciąż wystraszona, powoli dochodziła do siebie, bardzo bała się utraty ciąży przez stresy – lekarz też ostrzegał. Krzysztof wpadał do niej dwa razy w tygodniu, kupował zakupy w supermarkecie, witaminy, czasem zawoził ją do przychodni. Arleta nie nadużywała jego życzliwości, prosiła tylko w razie konieczności. – Krzysiek, niezręcznie mi, iż poświęcasz mi tyle czasu. – Dla mnie to nic trudnego, szczególnie iż obiecałem Denisowi. Krzysztof miał do Arlety mieszane uczucia. To była kobieta z jego marzeń, jednak okoliczności przytłaczały go. W tym czasie Maria i Krzysztof znów chodzili do lekarzy i robili badania, wracały rozczarowania… Bezpłodność była ich codziennym bólem. Maria nie wiedziała, iż mąż pomaga Arlecie – nie tłumaczył jej niczego. W telefonie Arletę zapisał pod nazwą „Fundacja”, bo przewidywał, iż żona może sprawdzać, kto dzwoni. Po drugiej nieudanej próbie in vitro w małżeństwie pojawiło się napięcie. Maria podejrzewała, iż to Krzysztof jest winny, on już nie miał siły się tłumaczyć. Maria zauważyła, iż mąż dziwnie się zachowuje, bywa roztargniony, czasem rozdrażniony, nagle znika z domu z jakichś powodów. O zdradę go jednak nie podejrzewała, w ich intymnym życiu nie było źle. Krzysztof wiedział, iż w życiu prywatnym nie wszystko mu się układa, ale zawodowo odnosił sukcesy – wrócił do projektu, który zaczynali z Denisem, skończył go i podpisał wielki kontrakt. Im bardziej zbliżał się termin porodu, tym Arleta stawała się bardziej bezradna. Jej rodzice mieszkali daleko – w Bieszczadach, nie miała w Warszawie nikogo bliskiego. Męczyły ją bóle głowy, puchły nogi, ale nie narzekała nadmiernie Krzysztofowi. Pewnego razu zastał ją, jak stała na drabinie, próbując zawiesić nowe zasłony. – Wymyłam okno i zakładam zasłonki – powiedziała wesoło. – Arleta, natychmiast schodź! – stanowczo rozkazał Krzysztof, patrząc na jej duży brzuch. – Gdybyś upadła, mogłoby się źle skończyć – to nie żarty. Pomógł jej zejść, byli blisko siebie, Krzysztof poczuł dreszcz. – Dziękuję, Krzyś – powiedziała, po czym pobiegła do łazienki, bo mdłości znów się odezwały. Krzysztof wytarł pot z czoła, myśląc: – Denis, widzisz to stamtąd? Sam prosiłeś, żebym pomagał… Następnym razem Arleta poprosiła: – Krzysztof, może pomógłbyś urządzić pokój dziecięcy? Potem nie będę miała czasu. Widziałam w sklepie fajne tapety dla dzieci. Krzysztof musiał wziąć się za remont dziecięcego pokoju – nie mógł pozwolić, by ciężarna Arleta robiła to sama. Remont wykonywali razem; Arleta głównie podawała narzędzia i wspierała go na duchu. Remont skończony. Krzysztof czuł się rozdarty – z jednej strony pogrążona w depresji żona, ciągle przeżywająca nieudane leczenie, z drugiej – Arleta, która zbliżała się do terminu porodu. Maria wyczuwała, iż aby ocalić małżeństwo, musi się czymś zająć – napisała kilka artykułów do gazet. Jeden znany miesięcznik zaproponował jej stałą rubrykę – była szczęśliwa, gdy przyszło wysokie honorarium. Do domu wróciła radosna z torbą pełną smakołyków i dwiema butelkami wina. – Co się dzieje? Świętujemy coś? – zapytał Krzysztof po powrocie z pracy. – Tak, dostałam niezły przelew, trzeba to uczcić. Od dawna o tym kontrakcie marzyłam. Rozłożyła w kuchni przystawki, postawiła butelkę wina, a w telewizji leciał ich ulubiony film. Pili ze sobą powoli, próbując wskrzesić dawną bliskość. Nagle zadzwonił telefon Krzysztofa. Maria zerknęła mu przez ramię – na ekranie wyświetliła się „Fundacja”. Mąż poszedł gwałtownie do kuchni. – Co się stało? – spytał. – Krzyś, przepraszam, chyba zaczynam rodzić… Już wezwałam karetkę. – To chyba jeszcze za wcześnie? – Siódmy miesiąc, zdarza się. – Słyszał, jak mówi przez ból. – Dobrze, przyjadę do szpitala. gwałtownie się ubrał, a Maria patrzyła na niego z niepokojem. – Wyjeżdżasz? – Tak – na poczekaniu wymyślił historyjkę. – Szef dzwonił, muszę pilnie rozwiązać coś z Fundacją. Dam znać potem, uwierz mi, tak trzeba… Ale Maria nie wierzyła. – Jaka Fundacja, jaki szef… Krzysztof mnie zwodzi. Krzysztof wybiegł z klatki, wsiadł w samochód i pojechał do szpitala. Na miejscu dowiedział się, iż Arleta już była na oddziale. Czekał dwie godziny, po czym pielęgniarka oznajmiła: Arleta urodziła synka. Krzysztof odetchnął z ulgą, wrócił do domu wykończony, pomyślał: – Na szczęście wszystko dobrze, bardzo się bałem. Maria nie spała, spojrzała na niego z wyraźnym podejrzeniem, widziała zmęczenie i wyczerpanie. – Twoja Fundacja cię wykończyła, co? Krzysztof ciężko opadł na kanapę, nie zdejmując kurtki. – Tak, Mario, Arleta urodziła syna. Obiecałem Denisowi jej pomagać. Jest całkiem sama – powiedział szczerze. – Wszystko jasne… – Maria wyszeptała – Teraz będziesz pomagać Arlecie wychowywać jej syna, tak? – Tak – przyznał Krzysztof. – W porządku. Jak mnie znasz, nie będę tego tolerować, nie zaakceptuję, iż tracisz dla obcych dziecka swój czas, gdy my nie możemy mieć własnego. Złożę pozew o rozwód, a ty rób, co chcesz. Może jeszcze poznam kogoś, może zdążę urodzić dziecko. Krzysztof zaskoczony spojrzał na nią. Zrozumiał, iż Maria wini go za bezdzietność. – To twoje prawo, Mario, nie będę się tłumaczył. Muszę pomagać Arlecie i jej dziecku. Upłynęło trochę czasu. Maria złożyła pozew o rozwód. Krzysztof przeprowadził się do Arlety i pomagał z małym Dawidkiem. Po jakimś czasie wzięli ślub, a po dwóch latach urodziła się im córeczka. Dziękuję za przeczytanie, za subskrypcję i wsparcie. Życzę Wam szczęścia!

Obietnica Denis spokojnie trzymał kierownicę i pew...

polregion.pl 11 godzin temu Obietnica Pamiętam odległe już czasy, gdy Wojciech spokojnie prowadził samochód szosą w kierunku Warszawy, a obok siedział jego przyjaciel, Rafał. Właśnie wracali ze służbowej delegacji do Lublina, którą szef zlecił im na dwa dni. Rafale, aleśmy spra...
Trzy lata po tym, jak mąż zostawił mnie dla mojej przyjaciółki, nasze niespodziewane spotkanie na ulicy wywołało uśmiech na mojej twarzy

Trzy lata po tym, jak mąż zostawił mnie dla mojej ...

twojacena.pl 12 godzin temu Dzisiaj w moim dzienniku: Trzy lata po tym, jak mąż zostawił mnie dla przyjaciółki, nasze niespodziewane spotkanie na stacji benzynowej wywołało uśmiech na mojej twarzy Mój mąż odszedł do mojej przyjaciółki z dzieciństwa po tym, jak poroniłam. Trzy l...
Żona spakowała rzeczy i zniknęła bez śladu – „Przestań udawać świętą. Wszystko się ułoży. Kobiety gwałtownie się uspokajają. Najważniejsze, iż mamy syna, ród trwa.” Danka milczała. „Gosia,” Danka pochyliła się, zniżając głos do szeptu, „ty mi tydzień temu powiedziałeś, iż 'zabezpieczyłeś się’ przed ciążą Marysi. Co to znaczy?” Gosiak odłożył widelec i oparł się na oparciu krzesła. „To znaczy właśnie to. Przez pięć lat zawracała mi głowę – 'nie jestem gotowa’, 'kariera’, 'może później’. A kiedy później? Mam trzydzieści dwa lata, Dan. Chciałem potomka. Normalną rodzinę jak ludzie. Więc… podmieniłem jej tabletki.” Danka zaniemówiła. „Powiedziałeś jej o tym? Kiedy?” – „Tego dnia, kiedy odeszła,” burknął Gosiak. „Zaczęła krzyczeć. To jej powiedziałem – przyzwyczajaj się, kochanie, sama tego chciałaś, ja tylko pomogłem. Myślałem, iż się uspokoi, zrozumie, iż nie ma gdzie pójść. A ona… porąbana jakaś. Chwyciła torbę i po prostu wyszła.”

Żona spakowała rzeczy i zniknęła bez śladu – „Prze...

naszkraj.online 15 godzin temu Żona spakowała rzeczy i rozpłynęła się gdzieś w nieznanym kierunku Przestań udawać świętą. Wszystko się ułoży. Kobiety są przecież wyrozumiałe, pokrzyczy i jej przejdzie. Najważniejsze cel osiągnięty. Mamy syna, ród trwa dalej. Jagna milczała. Mirek ...
Rodzice kontra bezdzietni – kto jest bardziej zmęczony? Komentarz babci to złoto

Rodzice kontra bezdzietni – kto jest bardziej zmęc...

mamadu.pl 15 godzin temu "Moje zmęczenie jest większe, bo jestem rodzicem" – takie przekonanie czasami pojawia się w dyskusjach między rodzicami a osobami bezdzietnymi. Problem wcale nie dotyczy jednak tego, kto ma gorzej, ale tego, kto realnie decyduje o swoim czasie i odpo...
Ucieczka przed Różanowłosym: Mroczna historia Liki, zakazanych kolorów i tajemnicy zamkniętych drzwi – Opowieść o obsesyjnej miłości, blond włosach i Anżelice, która nigdy nie powinna się narodzić

Ucieczka przed Różanowłosym: Mroczna historia Liki...

newskey24.com 15 godzin temu Cześć, przyjaciółko! Natalia przysiadła na krześle obok Oliwii. Dawno cię nie widziałam. Co u ciebie? Hej, Natalio, odparła dziewczyna z lekkim zamyśleniem. Wszystko w porządku. To czemu nie patrzysz mi w oczy? Natalia wbiła w nią badawcze spojrzenie...
Zróbcie to sami, jakoś się uda

Zróbcie to sami, jakoś się uda

newsempire24.com 18 godzin temu **Dziennik osobisty** Nie, Kasia, na mnie nie licz. Wyszłaś za mąż teraz masz być z mężem, a nie ze mną. Nie potrzebuję obcych ludzi w moim domu powiedziała stanowczo Hanna. Kasia przełknęła ślinę, ściskając telefon mocniej. W gardle stanęła...
Pani, proszę, niech się Pani nie złości… ale czy mogłaby mi Pani podarować jeden z tych pięknych obwarzanków? zapytała nieśmiała staruszka sprzedawczyni w piekarni.

Pani, proszę, niech się Pani nie złości… ale czy m...

naszkraj.online 21 godzin temu Proszę, pani, nie gniewajcie się na mnie a może da mi pani jednego z tych pięknych bajgli? pyta nieśmiała staruszka sprzed piekarni. Są dni, które zdają się rodzić zmęczone. Niebo jest szare, ludzie pośpieszni, autobusy przepełnione, a myśli zbyt...
Na urlop niech jedzie Igor, a ty wracaj do pracy” – powiedziała teściowa

Na urlop niech jedzie Igor, a ty wracaj do pracy” ...

polregion.pl 1 dzień temu Na urlop niech Igor idzie, a ty wracaj do pracy powiedziała teściowa. Kiedy Kasia usłyszała dźwięk kluczy w zamku, serce zamarło jej w piersi. Ten władczy stuk obcasów po korytarzu znała lepiej niż własny oddech. Ósmy miesiąc ciąży sprawiał,...
Nepal staje się krajem bez kobiet. Selektywna aborcja eliminuje dziewczynki na masową skalę

Nepal staje się krajem bez kobiet. Selektywna abor...

stronazycia.pl 1 dzień temu W Nepalu rodzi się w tej chwili o 15 proc. więcej chłopców niż dziewczynek. W niektórych prowincjach ta dysproporcja sięga już niemal 25 proc. To nie jest anomalia biologiczna. To wynik celowego działania człowieka. Wystarczy badanie USG i decyzja, i...
Mądra Żona: Siła miłości i mądrości w polskiej rodzinie

Mądra Żona: Siła miłości i mądrości w polskiej rod...

twojacena.pl 1 dzień temu 12 marca 2025 r. Dziś postanowiłem zapisać w pamiętniku to, co od jakiegoś czasu ciąży mi na sercu. Nie chciałem już dłużej odsuwać od siebie wydarzeń, które wciąż powracają w myślach. Wszystko zaczęło się w pierwszym roku studiów na...
Co my tu robimy? Czemu włazimy do cudzego domu?

Co my tu robimy? Czemu włazimy do cudzego domu?

twojacena.pl 1 dzień temu A co my tu robimy? Po co włazimy do cudzego domu? Koniec, Natałko, między nami wszystko skończone! Chcę prawdziwej rodziny, dzieci. Ty nie możesz mi tego dać. Czekałem długo, znosiłem. Potrzebuję syna. Już złożyłem pozew o rozwód! Masz trzy...
Nowa rodzina ważniejsza niż stara: – Mamo, poznaj Lerkę, moją narzeczoną – oznajmił Artur od progu, czule obejmując nieco zawstydzoną dziewczynę. – Dzisiaj złożyliśmy wniosek o ślub cywilny. – Gratuluję – odpowiedziała z wyraźnym zaskoczeniem pani Raisa, wycierając ręce w kuchenny ręcznik właśnie po ugotowaniu obiadu. – Wchodźcie, nie stójcie tak w drzwiach! Kobieta była wyraźnie zaszokowana. Artur był przecież jej dumą, całym jej światem… Chłopak grzeczny, uczynny – a tu takie wiadomości podane w ten sposób! Postawił matkę przed faktem dokonanym. Raisa poczuła się dotknięta. Czyżby była kimś obcym, kto nie zrozumiałby potrzeby syna do założenia rodziny? Przecież by się cieszyła, pomogła z weselem… – Mamo, przepraszam, iż wcześniej nic nie mówiłem – odezwał się syn, nieporadnie ją obejmując. – Wszystko tak gwałtownie się wydarzyło… Zakochałem się jak dzieciak! Od pierwszego wejrzenia – na zawsze. – Oj, przecież ty przez cały czas jesteś dzieciak, dwadzieścia pięć lat to żaden wiek! – uśmiechnęła się Raisa, chowając w głębi duszy żal. – Lepiej porozmawiajmy o przyszłości. Gdzie będziecie mieszkać? – Na razie u nas, jeżeli nie masz nic przeciwko – odetchnął z ulgą Artur. – Potem coś kupimy. – A dlaczego miałabym mieć coś przeciwko? – kobieta wręcz się zdziwiła. – Przecież mamy duże mieszkanie, miejsca dla wszystkich wystarczy. Zawstydzona dziewczyna na progu uśmiechnęła się zadowolona, gwałtownie jednak przybrała bardziej neutralną minę. Teraz najważniejsze – przypodobać się przyszłej teściowej, na resztę będzie czas później. ****************************************** Wesele było wystawne. Raisa dla ukochanego synka nie szczędziła grosza, sięgnęła po długo zbierane oszczędności. Zapłaciła młodym choćby za podróż nad polskie morze – zasłużony odpoczynek przed nadchodzącymi zmianami, bo Lera oznajmiła, iż jest w ciąży. Raisa wyboru syna specjalnie nie akceptowała… Dziewczyna wydawała się jej podejrzana. Na wszystko się zgadzała, na każdy temat uśmiech… Na żale Raisy, jej siostra Maryla tylko się roześmiała. – Uważaj, żebyś nie miała złotej synowej! A co do jej postawy – poczekaj. Jak się poczuje panią domu, pokaże rogi. – Dodała nagle poważnie: – Miej ją na oku, jeżeli masz złe przeczucia. Może tylko udaje anioła przy Arturze, a naprawdę to niezły diabeł. Słowa Maryli okazały się prorocze. Lera po ślubie zmieniła się nie do poznania. Kiedy Artur całe dnie pracował, ona systematycznie zatruwała życie teściowej. Miała na tyle tupetu, by prosto z mostu stwierdzić, iż obca osoba nie ma miejsca w ich gnieździe. Raisa usłyszawszy to, ledwie nie spadła z krzesła. To ona jest teraz obca?! Tego wieczoru poszła do syna, prosząc o reakcję na zachowanie żony. – Mamo, pewnie źle zrozumiałaś – zignorował to Artur, nie wierząc, iż ukochana mogłaby coś takiego powiedzieć. – Ona jest dobra, kochana, najlepsza! Lera, słysząc to, tylko triumfalnie się uśmiechnęła. Wszystko idzie zgodnie z planem. Po kilku dniach przywitała męża z pracy zapłakana. Twierdziła, iż boi się zostawać w mieszkaniu z Raisą, bo ta próbowała ją zabić. – Sam wiesz – mówiła przez łzy – iż mam okropną alergię na miód. Tej nocy nie spałam, chciałam pomóc twojej mamie z przygotowaniem śniadania. Podchodzę do kuchni, a ona do naleśników dodaje miód! Boję się jej! Artur wybuchł i pobiegł wyjaśnić sprawę z matką. Krzyczał, iż już nie jest dzieckiem, sam wybiera swoje życie, nie pozwoli skrzywdzić najbliższych i tym podobne. Raisa nie rozumiała o co chodzi synowi. Wszelkie pytania odbierał z agresją – nie dało się dojść do ładu. Zrobiło jej się słabo, drżącymi dłońmi sięgnęła po lekarstwo, ale Artur jakby tego nie widział – dalej krzyczał. Raisa w końcu się poddała, sięgnęła po kurtkę i poszła do Maryli. Nie rozumiała, co zrobiła źle… Było jej przykro i bolało. Zatrzymała się kilka metrów od bloku siostry, ale z każdą chwilą czuła się coraz gorzej, aż straciła przytomność. ****************************************** Minęły dwa tygodnie od pogrzebu Raisy. Artur był załamany i obwiniał się o wszystko. Lera próbowała go pocieszyć, podsuwając mu szklankę wody. – Kochanie, wiem, jak ci ciężko, ale trzeba myśleć o żywych – mówiła, głaszcząc się po widocznym brzuchu. – Patrzę na ciebie i sama się źle czuję. Artur milczał, co Lerkę niesamowicie irytowało. Jej plan się powiódł, choć nie chciała aż takiej tragedii. Liczyła, iż tylko wymienią z Raisą mieszkanie i tyle. Ale… Tak naprawdę, to lepiej dla niej. Nagle ktoś wszedł do mieszkania. Przyjechała Maryla, otwierając drzwi własnym kluczem. – A pani łaskawie jak tutaj wchodzi, jak do siebie?! – rzuciła ze złością Lera. – Bo właśnie weszłam do siebie – zaśmiała się Maryla. – Nie wiedziałaś? To mieszkanie należy do mnie. Szklanka wysunęła się z ręki Lery. Jak to? Poświęciła tyle czasu w tę walkę, dla mieszkania – i wszystko na darmo? – Artur, o co chodzi?! – wykrzyczała do męża. – To znaczy tyle – odpowiedział bez wyrazu Artur – Mama chciała wykupić to mieszkanie od cioci Maryli, długo na to oszczędzała… – I wszystko wydała na wasz ślub! – dokończyła kobieta. – Miałam już napisać darowiznę na wasze dziecko, ale teraz – nie doczekacie się. Macie trzy dni na wyprowadzkę. Jak nie, dzwonię po policję. **************************************************** P.S. Artur został sam w mieszkaniu cioci. Lera tego samego wieczoru zebrała swoje rzeczy i, rzucając, iż dziecko to wcale nie jego, zniknęła bez śladu.

Nowa rodzina ważniejsza niż stara: – Mamo, poznaj ...

newskey24.com 1 dzień temu – Mamo, poznaj, to jest Dobrosława, moja narzeczona od progu zakomunikował Artur, z czułością obejmując nieśmiałą dziewczynę w talii. Dzisiaj złożyliśmy wniosek o ślub w urzędzie stanu cywilnego. – Gratuluję powiedziała zdezorientowana Zofia, ścieraj...
Mądra Żona: Kobieta, Która Potrafi Utrzymać Rodzinę w Równowadze

Mądra Żona: Kobieta, Która Potrafi Utrzymać Rodzin...

newskey24.com 1 dzień temu Mądra żona Starałem się nie myśleć o tym, co się stało. Żona też nie gadała: Wiesz, iż ja wiem, iż ty wiesz!. Zobaczyła mojego męża zagubionego i wystarczyło jej to człowiek z poczuciem winy łatwiej się manipuluję. A ona...
Ela zdradziła swojego męża tylko raz, przed ślubem. On nazwał ją grubą i powiedział, iż nie zmieści się w suknię ślubną.

Ela zdradziła swojego męża tylko raz, przed ślubem...

polregion.pl 1 dzień temu Ela zdradziła męża tylko raz, jeszcze przed ślubem. Nazwał ją grubą i powiedział, iż nie zmieści się w sukni ślubnej. Zanim się pobrali, Irena zdradziła narzeczonego tylko jeden raz. Nazwał ją grubą, twierdząc, iż nie wejdzie w swoją suknię....
Żona mojego brata w ciąży zażądała, byśmy oddali im nasze dwupokojowe mieszkanie – bo mają już troje dzieci, czwarte w drodze, a my „nie wykorzystujemy” swojego lokum, więc powinniśmy wynająć coś mniejszego dla siebie

Żona mojego brata w ciąży zażądała, byśmy oddali i...

naszkraj.online 1 dzień temu Dziś znowu nie mogę spać. Uporczywie wracam myślami do wszystkiego, co się wydarzyło ostatnimi czasy. Od dziesięciu lat jestem żoną Pawła. Mieszkamy razem w dwupokojowym mieszkaniu na Ursynowie. Spłacamy kredyt hipoteczny, więc nie mamy jeszcze odwag...
Płód nie jest pacjentem, bo do nas nie przychodzi – szokujące twierdzenie w szpitalu na Zaspie

Płód nie jest pacjentem, bo do nas nie przychodzi ...

stronazycia.pl 1 dzień temu Szpital na Zaspie w Gdańsku jest kolejną placówką, w której wyszło na jaw, iż dokonuje się tam aborcji i w dodatku wstrzykuje się dzieciom w serce chlorek potasu. Podczas pikiety obrońców życia odbyła się rozmowa posła Krzysztofa Szymańskiego z...
Sala porodowa w centrum medycznym była niespotykanie zatłoczona. Mimo iż wszystkie wskaźniki wskazywały na całkowicie prawidłowy poród, wokół zgromadziło się dwanaście lekarzy, trzy starsze pielęgniarki, a choćby dwóch kardiologów dziecięcych.

Sala porodowa w centrum medycznym była niespotykan...

naszkraj.online 1 dzień temu Oddział położniczy w warszawskim Szpitalu im. Jana Pawła II był niezwykle zatłoczony. Choć wszystkie wskaźniki potwierdzały zupełnie prawidłowy poród, wokół zebrało się dwanaście lekarzy, trzy starsze pielęgniarki i choćby dwóch dziecięcych kardiolog...
Na urlop niech jedzie Marek, a ty wracaj do pracy” — powiedziała teściowa

Na urlop niech jedzie Marek, a ty wracaj do pracy”...

twojacena.pl 1 dzień temu Na urlop niech Igor jedzie, a ty wracaj do pracy powiedziała teściowa. Kiedy Kasia usłyszała dźwięk kluczy w zamku, serce podskoczyło jej do gardła. Ten władczy stuk obcasów po korytarzu znała lepiej niż własny oddech. Ósmy miesiąc ciąży sprawiał,......
Mądra Żona: Siła Kobiecej Mądrości w Życiu Codziennym

Mądra Żona: Siła Kobiecej Mądrości w Życiu Codzien...

twojacena.pl 1 dzień temu Mądra żona Wspomnienia o wydarzeniach starał się odsuwać na bok. Żona nie otwierała tematu: Wiesz, iż ja wiem, iż ty wiesz!. Ujrzała swojego męża zagubionego i tego wystarczyło jej, by łatwiej nim manipulować człowiek z poczuciem winy jest podatny......
Kochamy nasze wnuki całym sercem, ale nie mamy już siły ich utrzymywać – historia babci, która z mężem poświęciła wszystko dla córki i jej dzieci, aż zabrakło jej zdrowia i cierpliwości

Kochamy nasze wnuki całym sercem, ale nie mamy już...

polregion.pl 1 dzień temu Nasze wnuki są dla nas skarbem, ale nie mamy już sił, by nimi się zajmować. Śniło mi się, iż dzieci są szczęściem tak samo, jak wnuki. W tym śnie wszystko było zamglone, jakby świat przykryty był grubą warstwą gęstej...
Udajemy, iż nas nie ma, aby uniknąć wizyt wnuków

Udajemy, iż nas nie ma, aby uniknąć wizyt wnuków

twojacena.pl 1 dzień temu Udawaliśmy, iż nas nie ma, żeby uniknąć wizyt wnuków Nigdy nie sądziłem, iż pewnego dnia powiem głośno: Nie chcę, żeby wnuki nas odwiedzały. choćby mnie samemu wstyd za tę myśl. Ale każda historia ma dwie strony, i może, gdy...
List do przyjaciół: „Mamo, pani kazała mi się dotykać…” – tak mają wyglądać zajęcia w przedszkolu?

List do przyjaciół: „Mamo, pani kazała mi się doty...

stronazycia.pl 1 dzień temu Opór społeczny, organizowany m.in. przez naszą Fundację, utrudnia rządowi Tuska wprowadzanie do przedszkoli i szkół "edukacji seksualnej" w najbardziej wulgarnej formie. W związku z tym, władze MEN po raz kolejny zmieniają taktykę, aby uśpić czujność...
Niespodziewany poród. Myślała, iż to wyrostek. 45 minut później została mamą

Niespodziewany poród. Myślała, iż to wyrostek. 45 ...

ofeminin.pl 1 dzień temu Demi-Lee Sefton, 21-letnia asystentka stomatologiczna, trafiła do szpitala przekonana, iż cierpi na zapalenie wyrostka robaczkowego. Zaledwie 45 minut później na świat przyszła jej córka Hazel. Młoda kobieta nie miała pojęcia, iż jest w ciąży — zarów...
Dwie kreski na teście były jej przepustką do nowego życia, a biletem do piekła dla najlepszej przyjaciółki. Wyszła za mąż wśród braw zdrajców, ale finał tej historii napisał ten, którego brali za naiwną pionka.

Dwie kreski na teście były jej przepustką do noweg...

newsempire24.com 1 dzień temu Dwie kreski na teście – bilet do nowego życia dla niej i zapowiedź piekła dla jej najbliższej przyjaciółki. Ślub odbył się wśród oklasków tych, których potem nazwano zdrajcami, ale epilog tej historii napisał ten, którego wszyscy traktowali jak naiwn...
Obsesja na punkcie ocen może zniszczyć dziecko. Prowadzi do perfekcjonizmu i lęków

Obsesja na punkcie ocen może zniszczyć dziecko. Pr...

mamadu.pl 1 dzień temu Przez siedem lat Jennifer Breheny Wallace badała uczniów odnoszących największe sukcesy i ich rodziny. Okazało się, iż nadmierne skupienie na ocenach i wynikach może prowadzić do perfekcjonizmu, lęku i poczucia, iż miłość rodziców zależy od osiągnięć...
Żona mojego brata, w czwartym miesiącu ciąży i z trójką dzieci, zażądała, byśmy oddali im naszą dwupokojową własnościową kawalerkę, bo sami dzieci jeszcze nie mamy – groziła choćby utratą ciąży, gdy odmówiłam

Żona mojego brata, w czwartym miesiącu ciąży i z t...

naszkraj.online 1 dzień temu Jestem w małżeństwie już od dziesięciu lat. Razem z mężem mieszkamy w dwupokojowym mieszkaniu w Warszawie. Spłacamy kredyt hipoteczny. Na razie nie zdecydowaliśmy się na dzieci, bo chcemy najpierw stanąć stabilnie na nogi. Mój brat także jest żonaty....
Porodówkowy Armagedon

Porodówkowy Armagedon

piotrkoj.pl 1 dzień temu Zapaść porodówek zaczęła się po cichu właśnie w Małopolsce — i dziś to nasz region jest najboleśniej dotknięty likwidacjami. Do listy miast bez porodówek dołączają teraz Wadowice. Najbliższe działające oddziały są w Suchej Beskidzkiej, Myślenicach, K...
– A co my tu robimy? Czemu włazimy do cudzego domu?

– A co my tu robimy? Czemu włazimy do cudzego domu...

twojacena.pl 2 dni temu A co my tu robimy? Dlaczego włazimy do cudzego domu? Koniec, Anno, między nami wszystko skończone! Chcę prawdziwej rodziny, dzieci. Ty nie możesz mi tego dać. Czekałem długo, znosiłem. Potrzebuję syna. Już złożyłem pozew o rozwód! Masz trzy dni...
Sąsiedzi z naszej kamienicy postanowili pokazać, kto tu naprawdę rządzi – i to zupełnie bez powodu!

Sąsiedzi z naszej kamienicy postanowili pokazać, k...

polregion.pl 2 dni temu Dziś znowu wróciły do mnie wspomnienia sprzed pięciu lat. To był czas olbrzymich zmian i nadziei, ale też irytujących problemów, które przyszły razem z nową codziennością. Mieliśmy już wtedy z Marcinem dwójkę dzieci Anię i Zuzię. Gnieździliśmy się ws...
Anioł Stróż w polskiej tradycji – Ochrona i tajemnice niewidzialnych pomocników

Anioł Stróż w polskiej tradycji – Ochrona i tajemn...

naszkraj.online 2 dni temu Dziennik, 12 kwietnia Nie pamiętam, kim byli moi rodzice. Ojciec zostawił matkę w ciąży i po tym zniknął, a ja nie miałam pojęcia, kim jest. Mama odeszła, gdy miałam rok. Nagła diagnoza nowotworu zgasła w nas jak świeca. Wychowywała...
Rolnik jechał konno z narzeczoną… i zamarł na widok swojej ciężarnej byłej żony targającej drewno… Jan spokojnie jechał konno przez wieś ze swoją nową narzeczoną, gdy zobaczył ją — swoją byłą żonę, Annę, niosącą drewno do stodoły z pokaźnym, siedmiomiesięcznym brzuchem. W ułamku sekundy, licząc lata i miesiące, Jan poczuł, jak krew w żyłach zamarza. Ten dzieciak, to dziecko było jego, a on nie miał o tym bladego pojęcia. Były czasy, gdy rozwody były społecznym skandalem. Rozstanie oznaczało wstyd dla obu rodzin, rozwódki pokazywano palcami na rynku, a rozwodnicy spotykali się z podejrzliwością. Ale bywały też wyjątki, rozwody nie z powodu zdrady czy przemocy, a zwyczajnej niezgodności dwóch dobrych osób o różnych pragnieniach. Jan i Anna byli właśnie takim przypadkiem. Wzięli ślub młodo — on miał 26 lat, ona 23. Przez pierwsze lata myśleli, iż są zakochani. Razem prowadzili rodzinną posiadłość odziedziczoną po ojcu Anny: 10 hektarów żyznej ziemi, sady, pole, skromny dom, ale pełen ciepła. Anna kochała tę ziemię całym sercem. Wstawała z pierwszym pianiem koguta, znała każdy owocowy drzew, każdą ścieżkę, każdy kamień. To jej wystarczało, dom, praca i miejsce do życia. Ale Jan chciał więcej. Marzył o rozwoju, kupnie kolejnych hektarów, interesach w mieście, zatrudnieniu ludzi, budowie czegoś, co przetrwa pokolenia. “Mamy dość, po co ci więcej?” pytała Anna. “Bo chcę zbudować coś wielkiego, coś co zostanie po nas” — odpowiadał. “To, co mamy, też może przetrwać pokolenia, jeżeli o to zadbamy”. ale Jan nie słuchał, Anna nie ustępowała. Kłótnie stawały się coraz bardziej dotkliwe, choć nigdy brutalne. Każde ciągnęło w swoją stronę, aż pewnej nocy po ośmiu latach związku, usiedli naprzeciwko siebie z pustym wzrokiem. “Nie możemy tak dalej”, powiedział zmęczonym głosem Jan. “Wiem”, odpowiedziała Anna ze łzami w oczach, “ty chcesz jednego, ja drugiego i żadne z nas nie chce się zmieniać”. “Nie, nie chcemy się zmieniać”. “Co więc zrobimy?” Anna wzięła głęboki oddech. “Rozwiedziemy się spokojnie, bez żalu, bo jeszcze jest między nami szacunek”. Tak zrobili. Rozwód przebiegł w zgodzie. Jan oddał Annie gospodarstwo, zabrał swoją część oszczędności i ruszył w swoją stronę. Anna została na ziemi, Jan przeniósł się do pobliskiego miasta, zaczął inwestować, kupować kolejne działki, spełnił swoje marzenie. Trzy tygodnie po rozwodzie poznał Martę — córkę bogatego ziemianina, piękną, wykształconą, oraz co najważniejsze, mającą podobne ambicje jak on. Po pół roku się zaręczyli. Jan był przekonany, iż tym razem znalazł kogoś, kto go rozumie, z kim do końca życia będzie zdobywać świat wielkich biznesów. Nie wiedział, iż Anna trzy tygodnie po rozwodzie odkryła, iż jest w ciąży. Nie wiedział, iż próbowała u niego być, żeby powiedzieć mu o dziecku. Nie wiedział, iż gdy Anna zapukała do jego mieszkania, Marta otworzyła drzwi i chłodno oznajmiła: “Jan nie chce cię widzieć. Buduje nową przyszłość bez ciebie”. Anna ze złamanym sercem i urażoną dumą uznała, iż skoro on wymienił ją w trzy tygodnie, ona może wychować dziecko sama. Od tamtej pory nie wróciła. Przez kolejne osiem miesięcy Anna pracowała na polu, jej brzuch rósł, ludzie ze wsi patrzyli z współczuciem, niektórzy z pogardą. Ale trzymała głowę wysoko. Miała pomoc sąsiada — pana Adama, wdowca po sześćdziesiątce, dobrego człowieka, który pomagał jej przy najcięższych pracach. Wiejska położna, pani Krystyna, regularnie kontrolowała jej stan. Dziecko było zdrowe — Anna też. I wtedy, w pewien wiosenny dzień, gdy słońce świeciło, a powietrze miało zapach kwitnących jabłoni, Jan jechał z Martą przez wiejskie pola, pokazywał jej okolicę, plany nowych zakupów. Zobaczył Annę, idącą z domu do stodoły z ramionami pełnymi drewna i ogromnym brzuchem. Jan szarpnął wodze. Koń stanął dęba. Marta spojrzała zaskoczona. “Co się stało?” Jan nie odpowiadał. Nie spuszczał wzroku z Anny. Ona go nie zauważyła, skupiona, by nie potknąć się o korzeń. Jan błyskawicznie liczył miesiące… Osiem miesięcy po rozwodzie, siedem miesięcy ciąży, może prawie osiem? To dziecko było jego. On nie miał pojęcia. jeżeli chcesz poznawać takie historie, subskrybuj nasz kanał i napisz, skąd nas oglądasz — razem przejdziemy ścieżki, które ukształtowały duszę naszej polskiej ziemi. Jan zsiadł z konia bez słowa. Nogi się pod nim uginały. Marta zeszła również, zdezorientowana. “Jan, co się dzieje? Wyglądasz jakbyś zobaczył ducha!”. Ale Jan już szedł gwałtownie w stronę Anny. Ona zauważyła go w połowie drogi, zatrzymała się. Na jej twarzy przemknął cień zaskoczenia, potem coś głębszego — lęk, złość, wstyd. Jan podszedł blisko niej, spojrzał na brzuch, potem na twarz. “Anna…”. Unieśli podbródki z dumą. “Jan, domyślasz się”, sarknęła Anna. “Od kiedy jesteś…?” “Prawie osiem miesięcy”. Jan znowu liczył i czuł, iż łamie się w środku. “To… moje”. Nie pytał, stwierdził. Anna milczała, ale odpowiedź była w jej oczach. “Dlaczego mi nie powiedziałaś?” Głos się jej łamał. “Próbowałam.” “Kiedy?” “Nie przyszłeś.” “Przyszłam trzy tygodnie po rozwodzie. Zapukałam. Twoja narzeczona otworzyła. Powiedziała, iż jesteś zajęty budowaniem nowego życia. Bez mnie.” Marta stała w oddali, ale wystarczająco blisko, żeby słyszeć. W jej oczach pojawiło się coś nowego — poczucie winy. “Bo tak powiedziałaś…” — Jan wykrztusił. “To prawda. Nie chciałam, żeby wracała. Ty budowałeś nowe życie, nie potrzebowałeś się oglądać w przeszłość.” “To nie była twoja decyzja. Anna była w ciąży z moim dzieckiem!” “Nie wiedziałem…” “Wyglądała na skrajnie zdesperowaną. Myślałam, iż chce cię odzyskać.” Anna upuściła drewno, zacisnęła pięści. “Nie chciałam cię odzyskać — chciałam powiedzieć, iż jestem w ciąży! Ale kiedy zobaczyłam, iż tak łatwo mnie wymieniłeś, stwierdziłam, iż nie musisz nic wiedzieć.” “Musiałem wiedzieć. To moje dziecko!” Anna gorzko się uśmiechnęła. “Nie jest tylko twoje. To ja noszę je przez osiem miesięcy. Ja pracuję, by zapewnić mu przyszłość, ja nie śpię nocami, czując kopnięcia. Ty? Byłeś zbyt zajęty ‘nowym życiem'”. “Bo nie wiedziałem!” “Można było wiedzieć, gdybyś nie ruszył się tak szybko. Trzy tygodnie, Jan, wystarczyło…” “Nie byłem gotowy…” Marta przerwała chłodno: “Nie jestem zamiennikiem, tylko lepszą wersją”. Anna spojrzała na nią z pogardą. “Lepsza, co manipuluje i kłamie? Bardzo szlachetna…” Jan podniósł ręce: “Wystarczy! Obie — to za dużo.” Spojrzał na Annę. Dopiero teraz dostrzegł ile przeszła. Była chudsza, zmęczona, miała nowe odciski. Ubranie proste, zacerowane. Poczuł wstyd i przytłaczającą winę. “Anna, pozwól mi pomóc — finansowo, pracą, czymkolwiek…” “Nie potrzebuję niczego od ciebie.” “Przecież widzę. Jesteś w ciąży, dźwigasz drewno. To niebezpieczne…” “To moja ziemia, mój dom, moje dziecko.” Anna zamknęła oczy, oddychając głęboko. “To był nasz syn. Teraz jest mój. Bo wybrałam, by go mieć sama i sama go wychowam.” “Nie możesz…” “Mogę i zrobię to.” Schyliła się po drewno. Jan pochylił się — “Pozwól mi…” “Nie dotykaj mnie!” Moc w jej głosie rozbroiła go. Anna ułożyła drewno w ramionach, spojrzała na Jana z bólem i determinacją. “Jan, poszedłeś dalej. Wybrałeś nowe życie, nową narzeczoną, wielkie plany — i dobrze. To zawsze było twoje marzenie. Ale ja też poszłam dalej. Z moją ziemią, prostym życiem i tym dzieckiem. Nie chcę, żebyś wracał przez poczucie winy czy obowiązku.” “To nie wina, to moja odpowiedzialność. To mój syn!” “Był. Ale gdy zamknąłeś przede mną drzwi, gdy zaręczyłeś się z nią, gdy budowałeś nowy świat bez miejsca dla mnie — przestałeś mieć prawo pytać o tę część mojego życia.” Obróciła się na pięcie i poszła do domu. Jan stał ogłupiały, zdruzgotany, pełen wyrzutów sumienia. Marta podeszła: “Jedziemy”. Jan był jak w transie, bo wiedział, iż właśnie wszystko się zmieniło. jeżeli ta opowieść cię poruszyła — zostaw komentarz i napisz, co myślisz. Następny rozdział już nadchodzi.

Rolnik jechał konno z narzeczoną… i zamarł na wido...

newsempire24.com 2 dni temu Dawno temu, w okolicach Mazowsza, w czasach gdy rozwody były nie lada skandalem, a opinię wsi i rodzin ceniło się niemal święcie, wydarzyła się historia, którą dziś pamiętamy z dreszczem i refleksją. Rolnik imieniem Stanisław jechał konno wraz ze...
Nigdy Cię nie oddam. Opowieść Ojczym nigdy ich nie skrzywdził. Przynajmniej nie wyrzucał im chleba, nie wyzywał za szkołę, tylko czasem na Anię krzyczał, gdy wracała później niż ustalono. – Obiecałem Twojej mamie, iż się Tobą zaopiekuję! – wrzeszczał, gdy Ania nieśmiało przypominała, iż jest już pełnoletnia. – Ja wiem lepiej, co Ci wolno! Dorosła się znalazła! Myślisz, matura i wolność? Najpierw znajdź porządną robotę, a dopiero dorosłą zgrywaj! Potem, gdy już ochłonął, mówił spokojniej. – On Cię zostawi, zobaczysz… Widziałem, kto po Ciebie przyjeżdża. Samochód drogi, buźka ładna, po co mu taka zwykła dziewczyna jak Ty, Ania? Jeszcze się zapłaczesz, zapamiętaj moje słowa. Ania ojczymowi nie wierzyła. Olek był przystojny, studiował na trzecim roku, płatne co prawda, ale Ania też by tak chciała. Ona nie dostała się na konkurs, w technikum jej się nie podobało – rozdawała ulotki, roznosiła gazety, uczyła się do matury. Tak właśnie poznała Olka – podała mu ulotkę, wziął jedną, drugą, trzecią i powiedział: – Proszę Pani, ja wezmę wszystkie, a Pani idzie z nami do kawiarni? Nie wiadomo co w Anię wstąpiło – zgodziła się. Ulotki nie wyrzuciła po drodze, upchnęła w plecaku, potem będąc w domu wrzuciła do zsypu. W kawiarni Olek przedstawił ją swoim znajomym, poczęstował pizzą i lodami. One z siostrą takie smakołyki jadły tylko na urodziny – pieniędzy nie mieli, a ojczym nie pozwalał ruszać emerytury, mówił, żeby zachować na czarną godzinę. Pensję miał w porządku, ale połowę wydawał na samochód, drugą przegrywał. Ania nie narzekała – ważne, iż nie wyrzucił ich z mieszkania, dom był jego, maminy sprzedali, gdy zachorowała. Chciała czekoladek, pizzy, słodkiej coli, ale jak coś dostawała, oddawała siostrze. choćby u Olka w kawiarni pytała – czy może zabrać kawałek pizzy dla siostry? Olek się zdziwił, ale kupił jej całą pizzę i wielką czekoladę z orzechami. Ojczym się mylił, Olek był dobry. Przy nim Ania czuła własną „niemożność”, zaczęła się jeszcze mocniej przygotowywać do egzaminów, znalazła pracę jako kasjerka. Tam płacili dobrze – kupiła sobie porządne jeansy i fryzurę w prawdziwym salonie, żeby Olek ją nie wstydził. Gdy zaprosił ją na działkę, wiedziała, co się wydarzy, ale się nie bała – przecież nie jest dzieckiem. Kochała go, on ją. Tylko ojczym się bał, nie chciał puścić, ale sam potem wracał coraz później, albo wcale. Wiedziała, gdzie nocuje – u sąsiadki, pielęgniarki, którą próbował poderwać od lat. To choćby jej się opłaciło – siostra wprawdzie płakała, gdy została sama na noc, ale Ania kupiła jej czekoladę, chipsy i colę, więc się pogodziła. Że jest w ciąży, Ania dowiedziała się późno. Nigdy nie pilnowała cyklu, nikt jej nie nauczył. Dopiero druga kasjerka, pani Weronika, zażartowała: – Co się świecisz, brzuch zaokrąglony – nie w ciąży czasem? Śmiechem na żart, a wieczorem kupiła test. Dwie kreski – nie wierzyła! Niemożliwe! Olek się nie ucieszył. Powiedział, iż to zły moment, dał pieniądze na lekarza. Ania przepłakała noc, poszła – ale za późno, szesnasty tydzień. Stało się podczas działki, a myślała, iż pierwszy raz „nie można”. Przez pewien czas ukrywała przed ojczymem, ale brzuch gwałtownie rósł. Musiała powiedzieć. Jak krzyczał! – Gdzie ten Twój chłopak? Zamierza się żenić? Ania spuściła wzrok. Olek zniknął – gdy dowiedział się, iż dziecko trzeba zostawić, zniknął. – Wiedziałem, Ania… – mruknął ojczym. – Musisz urodzić i zostawić w szpitalu. Dodatkowa buzia mi niepotrzebna. Poza tym… Żenię się. Lubie też w ciąży, bliźniaki będą. Trzy małe dzieci w jednym mieszkaniu? Niemożliwe. – Ona tu zamieszka? – zdziwiła się Ania. – A gdzie? Będzie moją żoną. To nie żartował. Zapowiadał, iż je wyrzuci, jeżeli przyjdzie z dzieckiem. Ania wiedziała, iż to Lu­ba mu włożyła do głowy, ale to nie zmieniało faktów – nie mogła zostawić dziecka. – Nie martw się… – powiedziała Luba. – Takie dziecko zaraz znajdzie rodziców, będą je kochać. Ania płakała, dzwoniła Olkowi, próbowała znaleźć dla nich miejsce, ale nie mogła. Wtedy pani Weronika, wskazując na żałobną parę, powiedziała: – Tyle lat minęło, a oni wciąż w czerni. Całe życie w żałobie… Powinni mieć kolejne dziecko. Albo zaadoptować. Ania często ich widziała. Byli mili, tylko smutni. Potem dowiedziała się – ich córka zginęła w autobusie na wycieczce, była o tym głośna sprawa. On lekarz, ona nauczycielka angielskiego. Wszyscy znosili im aniołki – ich córka kupiła figurkę anioła na tej wycieczce, trzymała w dłoni gdy zginęła. Potem wszyscy zaczęli przynosić im aniołki. Pani Weronika mówiła, iż z początku bała się, czy to nie jeszcze boleśniejsze, ale wydaje się, iż im to pomagało. Ania oglądała kiedyś film, w którym dziewczyna oddaje dziecko bezdzietnej parze. Ci mogli mieć dzieci, pewnie nie chcą już, ale myślała o nich nieustannie. Była już w ósmym miesiącu, pracowała, nie chciała tracić stanowiska. Ta para stała przy jej kasie. Mężczyzna powiedział: – Proszę pani, nie czas na urlop macierzyński? Jeszcze pani tu urodzi! Było jej ciężko, bolały plecy, nogi puchły. Nikt nie pytał, jak się czuje – tylko lekarz, ale to się nie liczyło. Troska tego pana wydała się Ani wzruszająca, łzy napłynęły jej do oczu. Kilka dni później mężczyzna pomógł jej z zakupami. Przeszła przez murę skrępowana, ale miła. Poczuła, iż jest dobrym człowiekiem. Aniołka zobaczyła w sklepie na wyprzedaży. Kupiła, potem spytała panią Weronikę o adres i poszła. Gdy zadzwoniła, przestraszyła się – może nie powinna, może to nie na miejscu… Ale kobieta rozpoznała ją, uśmiechnęła się. Ania wręczyła figurkę, głowa schowana w ramionach, bała się, iż zostanie wyrzucona albo zwyzywana. Ale nie – kobieta przyjęła aniołka i powiedziała: – Wchodź. Chcesz herbaty? Przy herbacie opowiedziała Ani całą historię, którą już znała, ale z jej ust brzmiała boleśniej. – Dlaczego nie adoptowaliście? – wyszeptała Ania. – Miałam bardzo ciężki poród. Usunięto mi macicę, nie mogę mieć dzieci. Nie wypadało pytać dalej, ale dodała: – Próbowaliśmy adopcji, choćby ukończyliśmy kurs. Ale w ostatniej chwili nie mogłam. Prosiłam córkę o znak. Nic się nie wydarzyło. W tym momencie spadł dźwięk jakby rozbitego szkła. Kobieta zadrżała. Poszły do pokoju. Ania bała się, iż zastanie tam „grób”, mnóstwo świec i fotografii. Ale była tylko jedna fotografia, światło, ani świec, ani „grozy”, tylko figurki aniołków. Jeden spadł – rozbił się właśnie ten, który kiedyś trzymała córka. To był znak. Ania donosiła ciążę. Luba mieszkała już u nich, jej bliźniaki były w szpitalu – dwa piękne łóżeczka z kokosowym materacem. Dla Ani nikt nic nie kupił – miała zostawić dziecko w szpitalu. Siostra wieczorem szeptała: – Nie można by jej ukryć? Żeby nikt nie wiedział, iż to Twoja córeczka. Będę pomagać. Ania chciała płakać, ale przy siostrze się powstrzymywała. List napisała wcześniej – opisała, iż nie może wychowywać dziecka, iż jest zdrowe, niech się nie martwią. Przypomniała o znaku – figurce aniołka. Dołączyła wszystkie swoje oszczędności – tyle, ile mogła, ludzie porządni, to wystarczy. Ze szpitala wypisywali rano, ale zostawić dziecko od dnia było trudno. Cały dzień siedziała w centrum handlowym, choć bolało ją siedzenie, kręciło się w głowie. Najważniejsze było znaleźć jej córce kochających rodziców. Gdy centrum zamknięto, jeszcze siedziała na ławce, czekała na zmrok. Gdy zapadły ciemności, weszła do klatki – przecisnęła się za panem z psem. Córeczkę niosła w nosidełku, kupionym z własnych pieniędzy, przyniesionym przez panią Weronikę na wypis. Ułożyła nosidełko tak, by drzwi nie uderzyły, wsunęła pod kocyk list i pieniądze, chciała już zadzwonić i uciec, kiedy drzwi otworzyły się same. Stał w nich pan – ojciec zmarłej dziewczynki. – Co tu robisz? Ania podskoczyła ze strachu. Zauważył nosidełko. – Co to? Łzy popłynęły same. Ania opowiedziała wszystko – o Olku, który ją porzucił, o ojczymie, który trzymał je z siostrą przez siedem lat, teraz się ożenił, ma bliźniaki, o Lubie, która kazała zostawić dziecko. Pan wysłuchał. Potem powiedział: – Galina śpi, nie chcę jej budzić. Porozmawiamy rano. Chodź, pościelę Ci w salonie. Spać w pokoju pełnym aniołków było dziwnie. Ale Ania zasnęła od razu, tuląc córeczkę. Obudziła się – córki nie było. W tej chwili zrozumiała, iż nie może jej zostawić. Nigdy. Chciała biec, szukać, zabrać ją… Gdy ruszyła do wyjścia, pojawiła się Galina z dziewczynką na rękach. – Masz, nakarm ją. Ukołysałam, chciałam Cię dać spać, ale długo nie wytrzyma. Ania nie patrzyła jej w oczy – bała się, iż już podjęli decyzję, iż ją adoptują. Jak powiedzieć, iż się zmieniło? – Ile lat ma Twoja siostra? – spytała Galina. – Dwanaście – zdziwiła się Ania. – Myślisz, iż zgodzi się zamieszkać z nami? Ania spojrzała na Galinę – co? – Saszka wszystko mi powiedział. Że nie macie gdzie mieszkać, ojczym Was wyrzuca. Pomyślałam, iż jeżeli siostra zostanie, zrobią z niej służącą. Niech zamieszka z nami. – Co znaczy „też”? – wyjąkała Ania. Galina skinęła głową na figurkę – posklejana, dziwna, ale rozpoznawalna. – Myślę, iż to był znak. Że powinniśmy Wam pomóc. Miejsca dużo, przychodźcie. Pomogę Ci z córeczką. A takie głupoty zostaw. Matka i dziecko nie mogą być rozdzieleni. Ani było tak radośnie, i tak wstyd, iż znów płonęły jej policzki. – Więc zgadzasz się? Ania pokiwała głową, chowając twarz w kocyku córki, by Galina nie zobaczyła łez…

Nigdy Cię nie oddam. Opowieść Ojczym nigdy ich nie...

newsempire24.com 2 dni temu Ojczym nigdy ich nie krzywdził. Przynajmniej nie wypominał im chleba czy nie robił awantur za szkołę, jedynie czasami, kiedy Agnieszka wracała później niż powinna, potrafił zrobić awanturę. Obiecałem twojej mamie, iż będę się tobą opiekował! krzyczał...
Wykorzystujesz babcię! Opiekuje się twoim dzieckiem, a mojego choćby w weekendy nie bierze – rodzinny dylemat Laury, gdy niespodziewanie trafiła do szpitala z powodu ciąży, a jedyną pomocą przy czteroletnim synku została siedemdziesięcioletnia babcia, podczas gdy siostra domagała się tej samej opieki dla swojej dwuletniej córki

Wykorzystujesz babcię! Opiekuje się twoim dzieckie...

naszkraj.online 2 dni temu Wykorzystujesz babcię. Opiekuje się twoim dzieckiem, a mojego choćby w weekend nie przyjmie. Czasami życie stawia przed nami wyzwania, które wymagają szybkiego rozwiązania. Właśnie w takiej sytuacji znalazła się Agnieszka. Mój synek ma już cztery lat...
Brat zaprasza na urodziny, ale jego żona urządza awanturę

Brat zaprasza na urodziny, ale jego żona urządza a...

newsempire24.com 2 dni temu Mój brat Krzysztof ożenił się sześć lat temu. Od tamtej pory ani ja, ani nasi rodzice nie postawiliśmy stopy w progu ich domu. Wszystkie święta, urodziny i rodzinne spotkania niezmiennie realizowane są u rodziców w ich przestronnym domu na...
Zanim Powiemy Do Widzenia

Zanim Powiemy Do Widzenia

naszkraj.online 2 dni temu Aleksander Kowalski uwielbia swoją żonę Grażynę. Nie może się od niej oderwać. Od sześciu lat mieszkają razem w małym mieszkaniu w Warszawie, ale nie mają jeszcze dzieci. Grażyna jest o siedem lat młodsza od Aleksandra; połączyła go małżeństwo zaraz....
Kim był ks. Stanisław Tworkowski, autor antyaborcyjnej książki „Kainka”?

Kim był ks. Stanisław Tworkowski, autor antyaborcy...

stronazycia.pl 2 dni temu Żartując, mawiał o sobie niekiedy, iż był pierwszym Polakiem urodzonym w XX w. Dokładnie 125 lat temu, 1 stycznia 1901 roku (jako najstarszy z kilkanaściorga rodzeństwa) urodził się ksiądz prałat i pułkownik Stanisław Tworkowski.
Jakie to ma znaczenie, kto opiekował się babcią! Mieszkanie prawnie należy do mnie! – kłóci się ze mną moja mama.

Jakie to ma znaczenie, kto opiekował się babcią! M...

twojacena.pl 2 dni temu Kto się opiekował babcią, to nie ma znaczenia! Mieszkanie i tak należy do mnie! spierają się moja matka i ja. Moja matka grozi mi procesem sądowym. Dlaczego? Bo mieszkanie po babci nie należy do niej ani do mnie, tylko...
"Na Wspólnej", odc. 4146. Darek sprawdza zaświadczenie o ciąży Kaliny. To, co robi potem zaskakuje [PRZED EMISJĄ w TV]

"Na Wspólnej", odc. 4146. Darek sprawdza zaświadcz...

tvn.pl 2 dni temu W odcinku 4146 serialu "Na Wspólnej" Darek Żbik, który do tej pory nie odpuszczał Kalinie, nagle decyduje się na przeprosiny. Wszystko dzieje się po sprawdzeniu zaświadczenia o ciąży Kaliny, które okazuje się autentyczne. Spotkanie przed sądem z Anet...
Znalazłem Tylko Jedną Kartkę, Gdy Przyjechałem Odebrać Moją Żonę i Nowonarodzone Bliźniaki

Znalazłem Tylko Jedną Kartkę, Gdy Przyjechałem Ode...

polregion.pl 2 dni temu Kiedy Antoni dotarł do szpitala położniczego tamtego dnia, jego serce biło gwałtownie z emocji. W dłoni trzymał kolorowe balony z napisem Witamy w domu, a na tylnym siedzeniu samochodu leżał miękki koc, w który miał owinąć swoje córeczki, by...
Wbrew woli żony zaprosił swoją matkę do domu, aby mogła zobaczyć swoją nowo narodzoną wnuczkę.

Wbrew woli żony zaprosił swoją matkę do domu, aby ...

twojacena.pl 2 dni temu Wbrew woli żony, przyjął do domu swoją matkę, by mogła zobaczyć nowo narodzoną wnuczkę. Moja mama, Stanisława, jest koszmarem, jeżeli chodzi o kontakt z ludźmi. Nie szanuje cudzych granic. Nie znosiła mojej żony Katarzyny nie dlatego, iż miała wobec....
– Oczywiste jest, iż to wszystko moja wina! – Siostra mojego chłopaka szlocha. – choćby nie wyobrażałam sobie, iż coś takiego może się wydarzyć! Teraz nie wiem, co dalej. Nie mam pojęcia, jak wybrnąć z tej sytuacji, żeby nie stracić twarzy. Siostra mojego partnera kilka lat temu wyszła za mąż. Po ślubie zdecydowano, iż nowożeńcy zamieszkają u mamy męża. Jego rodzice mają duże, trzypokojowe mieszkanie, a jedynym dzieckiem jest ich syn. – Ja biorę jeden pokój, reszta należy do was! – powiedziała teściowa. – Jesteśmy dobrze wychowanymi ludźmi, więc myślę, iż będziemy się dogadywać. – Zawsze możemy się wyprowadzić! – powiedział mąż żonie. – Nie widzę nic złego w tym, żeby spróbować zamieszkać z moją mamą pod jednym dachem. jeżeli się nie uda, zawsze możemy wynająć mieszkanie… I tak zrobili. Okazało się jednak, iż wspólne życie nie jest łatwe. Zarówno synowa, jak i teściowa próbowały się dogadywać, ale z dnia na dzień było coraz gorzej. Nawarstwiające się pretensje co jakiś czas wybuchały, a kłótnie stawały się coraz częstsze. – Mówiłeś, iż jak nie damy rady ze sobą mieszkać, to się wyprowadzimy! – żona rozpłakała się. – No przecież nie jest aż tak źle! – odpowiedziała pobłażliwie teściowa. – Z takiego powodu nie warto pakować walizek i odchodzić. Rok po ślubie żona zaszła w ciążę i urodziła zdrowego syna. Poród wnuka zbiegł się w czasie z odejściem teściowej z pracy – nie mogła znaleźć nowego zatrudnienia, bo nikt nie chciał zatrudniać kobiety w wieku przedemerytalnym. Synowa i teściowa musiały więc siedzieć razem w domu 24 godziny na dobę, każda zamknięta z drugą – nie miały gdzie wyjść. Atmosfera z dnia na dzień pogarszała się coraz mocniej. Mąż tylko wzruszał ramionami i wysłuchiwał pretensji, bo był jedynym żywicielem rodziny. – Teraz oboje nie możemy zostawić mojej mamy bez środków do życia. Nie mogę jej zostawić samej i nie stać mnie na wynajem mieszkania oraz pomaganie mamy. Jak tylko znajdzie pracę, wyprowadzimy się! Ale młoda żona traciła cierpliwość. Spakowała swoje rzeczy i synka i przeprowadziła się do swojej mamy. Gdy wychodziła, powiedziała mężowi, iż do domu jego matki już nigdy nie wróci. jeżeli zależy mu na rodzinie, niech coś wymyśli. Była pewna, iż ukochany natychmiast będzie próbował ją odzyskać. Myliła się jednak bardzo. Minęły ponad trzy miesiące od wyprowadzki do matki, a mąż choćby nie próbował żony odzyskać. Mieszka razem z mamą, z żoną i dzieckiem kontaktuje się przez wideo, gdy wraca z pracy i odwiedza ich w weekendy w domu teściowej. Mąż ma jednocześnie uwagę i troskę dwóch kobiet, a rodzicielka szczerze współczuje synowi, którego zostawiła rozgoryczona żona, i nie musi zajmować się wnukiem. Mąż – wygrany! Teściowa pewnie też nie narzeka, bo niczego tak naprawdę nie straciła! A młoda kobieta wcale nie jest szczęśliwa. przez cały czas kocha męża, choć wie, iż nie zachowuje się adekwatnie. – Czego się spodziewałaś, kiedy odchodziłaś? – pyta mąż. – Zawsze możesz wrócić. Najpewniej żona nie zamierza odchodzić od matki i wynająć mieszkania – będąc na urlopie wychowawczym, po prostu nie ma na to środków. Czy to już koniec ich rodziny? Jak Państwo uważają, czy ma choć cień szansy, żeby wrócić do domu teściowej i nie stracić twarzy?

– Oczywiste jest, iż to wszystko moja wina! – Sios...

naszkraj.online 2 dni temu Nie muszę choćby mówić, iż to wszystko moja wina! Zuzanna, siostra mojego chłopaka, szlocha żałośnie. choćby przez myśl mi nie przeszło, iż coś takiego może się wydarzyć! Teraz kompletnie nie wiem, jak sobie z tym poradzić. Nie mam pojęcia,...
Mimo sprzeciwu żony zaprosił matkę do domu, aby mogła zobaczyć swoją nowo narodzoną wnuczkę.

Mimo sprzeciwu żony zaprosił matkę do domu, aby mo...

newskey24.com 3 dni temu Wbrew woli żony zaprosił mamę do domu, żeby mogła obejrzeć nowo narodzoną wnuczkę. Moja matka to prawdziwy koszmar, jeżeli chodzi o komunikację. Nie szanuje cudzych granic. Na przykład nie lubiła mojej żony, nie z jakiegoś konkretnego powodu, a po......
KOLEJNE ZGONY CIĘŻARNYCH KOBIET. CZY W POLSCE MOŻNA BEZPIECZNIE RODZIĆ?

KOLEJNE ZGONY CIĘŻARNYCH KOBIET. CZY W POLSCE MOŻN...

youtube.com 3 dni temu Audycja przeznaczona dla osób powyżej 16. roku życia. W ostatnich tygodniach tylko w województwie mazowieckim zmarły 3 ciężarne kobiety. Dodatkowo, nie cichnie medialna burza dotycząca “porodówek na SORach”. Pojawiają się pytania - czy kobiety w Pols...
Klaudia z „Rolnik szuka żony” w zmysłowej sesji ciążowej. Zobacz zdjęcia i reakcję fanów

Klaudia z „Rolnik szuka żony” w zmysłowej sesji ci...

poranny.pl 3 dni temu Klaudia z "Rolnik szuka żony" w zmysłowej sesji ciążowej zachwyciła internautów. Uczestniczka 9. edycji popularnego programu TVP podzieliła się w sieci wyjątkowymi zdjęciami, wykonanymi tuż przed narodzinami dziecka. Fani nie kryją emocji ...
„Stan zapalny zaczyna się w tarczycy”. Dr Tadeusz Oleszczuk o tym, jak czytać onkopakiet | „Jak zdrowie”, odc. 12

„Stan zapalny zaczyna się w tarczycy”. Dr Tadeusz ...

zwierciadlo.pl 3 dni temu - Co czwarta osoba w Polsce zachoruje na nowotwór, a co ósma na cukrzycę - ostrzega dr Tadeusz Oleszczuk w 12. odcinku podcastu „Jak zdrowie”. Anna Augustyn-Protas rozmawia z ginekologiem i lekarzem holistycznym - o tym, gdzie naprawdę zaczyna...

Popularne

Dzień Babci i Dziadka tuż tuż. 7 pomysłów na ręcznie robione prezenty od wnuków

Dzień Babci i Dziadka tuż tuż. 7 pomysłów na ręcznie robione...

6 dni temu 158
Dymisja Głównego Inspektora Transportu Drogowego!

Dymisja Głównego Inspektora Transportu Drogowego!

3 dni temu 132
Pokazał "mieszkanie" 10 mkw. bez okna za 1250 zł. "Więźniowie mają bardziej ludzkie warunki"

Pokazał "mieszkanie" 10 mkw. bez okna za 1250 zł. "Więźniowi...

4 dni temu 115
Sensacja na studniówce. Na zabawę przyszedł Quebonafide. "Wygrali życie"

Sensacja na studniówce. Na zabawę przyszedł Quebonafide. "Wy...

5 dni temu 109
Matka wraca po macierzyńskim do pracy. "Odpoczęłam jak na wczasach w Egipcie"

Matka wraca po macierzyńskim do pracy. "Odpoczęłam jak na wc...

3 dni temu 102
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Dziecko 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.