Ciąża

Jak szeroko nogi rozkładać, to potraficie. Ale gdy trzeba wziąć odpowiedzialność, to lepiej zrezygnować z dziecka

Jak szeroko nogi rozkładać, to potraficie. Ale gdy...

polregion.pl 3 godzin temu **Dziennik, 15 listopada** Cóż za dzień Kiedy nogi rozkładać, to każdy potrafi. Ale wziąć odpowiedzialność za dziecko to już lepiej się poddać. Lidia i jej mąż, Marek, od dawna marzyli o dziecku. To miał być ich pierwszy, upragniony potomek....
Odkąd byłam małą dziewczynką, słyszałam od rodziców, iż nikt mnie nie potrzebuje i do niczego się nie nadaję – dziś mieszkam w Warszawie, prowadzę własną firmę, mam cudownego męża i dwójkę dzieci, a mimo braku wsparcia matki udowodniłam, iż potrafię spełniać swoje marzenia

Odkąd byłam małą dziewczynką, słyszałam od rodzicó...

newsempire24.com 4 godzin temu Odkąd pamiętam, rodzice wmawiali mi, iż jestem nikomu niepotrzebna i iż do niczego się nie nadaję. W Polsce często mówi się, iż najbliżsi są członkowie rodziny, zwłaszcza matki. Przecież to one przez dziewięć miesięcy noszą dziecko pod sercem, potem....
Co chcesz zabrać w podróż? – zapytała żona

Co chcesz zabrać w podróż? – zapytała żona

twojacena.pl 4 godzin temu Czy chcesz, żebym od razu wyniósł walizkę? zaproponowała żona. Zabierz ją! odpowiedziała niepewna Ania, przygotowując się na długą odprawę. Co to ma znaczyć? zdziwiła się, gdy usłyszała tak szybkie słowa. Właśnie o to chodzi. Czy mam ci teraz wynieść...
Cichutki poród, wielka decyzja: Jak pomogłam Lilce, młodej studentce z problemem samotnego macierzyństwa, której córeczka odmieniła wszystko – wzruszająca historia z polskiej porodówki

Cichutki poród, wielka decyzja: Jak pomogłam Lilce...

newskey24.com 4 godzin temu Od wielu lat bywam położną, przemykam przez wątki życia i śmierci, przeplatając się z cieniami i światłem na szpitalnych korytarzach w Warszawie. W marzeniach sennych wszystko jest jakby przerysowane, postacie mają kontury rozmyte mgłą, a czas płynie...
Zostałam dwukrotną mamą zastępczą: Teraz moje dzieci i ja mamy wszystko, co potrzebne do dobrego życia

Zostałam dwukrotną mamą zastępczą: Teraz moje dzie...

naszkraj.online 4 godzin temu 9 czerwca 2024 Drogi pamiętniku, Mój pierwszy raz, kiedy przyszedł na świat nasz malutki chłopiec, miałem zaledwie osiemnaście lat. To doświadczenie pokazało mi, iż poród nie jest tak straszny, jak się wydaje. Wtedy już słyszałem o najemnej macierzyń...
Romo, Romciu, mamy bliźniaki! — płakała Tania do słuchawki. — Są takie malutkie, ważą tylko po 2,5 kilograma, ale są zdrowe, wszystko w porządku!

Romo, Romciu, mamy bliźniaki! — płakała Tania do s...

twojacena.pl 5 godzin temu Romek, Romciu, mamy bliźniaki! płakała Kasia do słuchawki. Są takie malutkie, po dwa i pół kilo, ale zdrowe, wszystko w porządku! Na USG mówili, iż bliźniaki mruknął mężczyzna. Chłopcy? Tak, chłopcy, są tacy śliczni! łzy euforii spływały po policzkac...
Obietnica Denis spokojnie prowadził samochód, pewnie trzymając kierownicę i mknąc trasą z sąsiedniego miasta. Obok siedział jego przyjaciel Kamil, wracali właśnie z dwudniowej delegacji, na którą wysłał ich szef. – Kamil, ale zrobiliśmy robotę! Kontrakt podpisany na ogromną sumę, szef będzie zadowolony – śmiał się Denis. – No, faktycznie, mieliśmy szczęście – potwierdził Kamil, kolega z tego samego biura. – Fajnie wracać do domu, kiedy ktoś na ciebie czeka… Moja Asia jest w ciąży, męczy ją okrutny ból głowy i mdłości. Bardzo mi jej szkoda, ale tak bardzo chcieliśmy dziecko, więc powiedziała, iż wszystko wytrzyma dla naszego maleństwa. – Dziecko to skarb. My z Martyną niestety wciąż się staramy, nie potrafi donosić ciąży. Przygotowujemy się teraz do drugiej próby in vitro – za pierwszym razem się nie udało, – podzielił się Kamil, który z żoną czekał już na dziecko od siedmiu lat, ale bezskutecznie… Denis długo zwlekał z ożenkiem, ożenił się dopiero mając trzydzieści dwa lata. Owszem, spotykał się z kobietami, ale dopiero gdy poznał Asię, wpadł po uszy i nie widział już świata poza nią. Gdy przedstawił przyjacielowi Asię, a potem zaprosił go na ich ślub – na którym Kamil był świadkiem – przez chwilę mu choćby zazdrościł. Asia była piękna, miła, aż chciało się zakochać. Na szyby samochodu zaczął padać drobny jesienny deszcz. Przyjaciele rozmawiali wesoło, a co chwila pracowały wycieraczki. Zadzwonił telefon Denisa; odebrał. – Cześć Asia, oczywiście, niedługo będziemy w domu, jeszcze dwie godziny. Jak się czujesz? Tak samo? Nie dźwigaj nic, przyjadę – wszystko zrobię. Całuję, do zobaczenia, kochana. Kamil tylko słuchał i wyobrażał sobie Asię – jak czeka, martwi się. Pomyślał: – Moja Martyna choćby nie dzwoni, nigdy się o mnie nie martwi. Zawsze uważała, iż jestem do niej przywiązany. Nie jest taka jak Asia u Denisa – ona wszystko ma poukładane, praca, dom. Nagle Denis gwałtownie skręcił. Prosto na nich pędził bus. Zderzenia nie dało się uniknąć, ale w ostatniej chwili Denis wjechał w słup po swojej stronie i samochód wypadł z trasy. Kamil odzyskał przytomność – głowa bolała, ręka krwawiła, drzwi z jego strony były otwarte. Spojrzał na Denisa, który się nie ruszał. Ludzie podbiegli, samochody stawały na poboczu. Kamil powoli dochodził do siebie, leżał na mokrej trawie przy samochodzie, bolała go głowa i ręka. Czekali na karetkę. Denisa wyciągnięto z auta na noszach, Kamil pochylił się nad nim, a Denis wyszeptał: – Pomóż Asi… Obu zabrano do szpitala: Kamil miał złamaną rękę i silne wstrząśnienie mózgu. Był przytomny, ciągle pytał personel: – Co z Denisem, z moim przyjacielem? W końcu pielęgniarka przekazała mu smutną wiadomość: – Denis nie przeżył… Kamil popadł w przygnębienie. Nie mógł być na pogrzebie. Martyna opisała, jak żona Denisa bardzo płakała, nie mogła uwierzyć, iż nie ma już męża, ledwo stała przy jego trumnie. Po szpitalu Kamil z Martyną pojechali na cmentarz, długo stali nad grobem przyjaciela – obiecał mu wtedy w myśli: – Nie martw się, mój drogi, Asi nie zostawię samej, pomogę, jak prosiłeś… Kilka dni później Kamil pojechał do Asi, zadzwonił do drzwi. Gdy go zobaczyła, rozpłakała się. – Jak mam żyć bez niego? Nie mogę się pogodzić, iż Dena już nie ma. – Asia, obiecałem twojemu mężowi, iż będę ci pomagał. Poradzimy sobie. Dzwoń i mów, czego trzeba, będę cię odwiedzał. Czas płynął. Asia trochę doszła do siebie, bardzo bała się o ciążę, bo lekarz ostrzegał przed stresem. Kamil odwiedzał ją dwa razy w tygodniu – przywoził zakupy, kupował witaminy, czasem zawoził ją do przychodni. Asia nie nadużywała jego dobroci, o wsparcie prosiła rzadko. – Kamil, głupio mi, iż zabierasz mi swój czas. – Nic nie szkodzi, Denisowi obiecałem. Kamil czuł do Asi mieszane uczucia – to była kobieta jego marzeń, ale też był zmieszany okolicznościami. Podczas gdy Asia walczyła z dolegliwościami, Kamil i Martyna znów robili badania, odwiedzali lekarzy, kolejne rozczarowania… Bezpłodność stała się ich codziennym bólem. Martyna nie wiedziała, iż mąż pomaga Asi, nigdy jej nie powiedział. W telefonie Asia figurowała jako „Charity” – wiedział, iż żona mogłaby zobaczyć, kto dzwoni. Po drugiej nieudanej próbie in vitro między małżonkami narastało napięcie. Martyna obwiniała Kamila, a on już nie miał siły na nic. Martyna widziała, iż z mężem coś jest nie tak – stał się roztargniony, drażliwy, wyjeżdżał bez wyjaśnienia. Nie podejrzewała zdrady, bo w intymności raczej się nic nie zmieniło. Kamil wiedział, iż w życiu prywatnym nie idzie mu najlepiej, ale w pracy szło świetnie – wrócił do projektu, który zaczynał razem z Denisem i zakończył go podpisaniem lukratywnego kontraktu. U Asi, wraz z rozwojem ciąży, rosła bezradność – jej rodzice mieszkali daleko, w Białymstoku, w Warszawie nie miała nikogo bliskiego. Męczyła ją migrena, puchły jej nogi – znosiła wszystko bez narzekania. Pewnego dnia Kamil przyjechał z zakupami i zastał ją na drabinie – próbowała powiesić nowe zasłony. – Umyłam okno – powiedziała wesoło – i chciałam założyć zasłony. – Zejdź natychmiast – nakazał surowo, patrząc na jej spory brzuch – jakbyś spadła, dziecko mogłoby ucierpieć, to nie są żarty. Pomógł jej zejść, przez moment stali bardzo blisko siebie, aż poczuł drżenie. – Dzięki, Kamil… – odsunęła się gwałtownie do łazienki, bo znów dopadły ją mdłości. Kamil odetchnął i w myślach pytał się Denisa, czy go widzi tam, gdzie teraz jest. Przypomniał sobie, iż przecież sam go prosił o pomoc. Kiedy indziej Asia poprosiła: – Kamil, pomógłbyś mi urządzić pokój dziecięcy? Później nie będę miała czasu. Widziałam piękne tapety w hurtowni. Kamil zrobił remont – nie mógł pozwolić, by ciężarna Asia sama się szarpała. Remont zrobili wspólnie – ona głównie podawała i wspierała, efekt był świetny. Kamil coraz bardziej rozdarty – z jednej strony depresyjna żona, z drugiej Asia, której zbliżał się termin porodu. Martyna intuicyjnie czuła, iż musi zająć się czymś, żeby ocalić związek. Napisała artykuły do magazynu. Znany miesięcznik zaproponował jej prowadzenie kolumny – ucieszyła się, od razu przyjęła, potrzebowała się czymś zająć. Dostała za tekst porządny przelew. Do domu wróciła szczęśliwa, z siatką produktów i parą butelek wina. – Świętujemy? – zdziwił się Kamil, wracając z pracy. – Tak, dostałam super wynagrodzenie, należy się – dawno na to czekałam! Na stole pojawiły się przekąski, w telewizji ich ulubiony film, kieliszki napełnione winem. Nagle zadzwonił Kamila telefon. Martyna zerknęła – „Charity”. Kamil pospiesznie wyszedł do kuchni. – Co się stało? – zapytał cicho. – Kamil, przepraszam… chyba zaczynam rodzić… Wezwałam już karetkę. – Ale to jeszcze za wcześnie! – Siódmy miesiąc, tak się zdarza, – mówiła przez ból. – Dobrze, zaraz będę w szpitalu. gwałtownie się ubrał, żona patrzyła z niepokojem. – Wyjeżdżasz? – Tak, szef zadzwonił z fundacji – pilnie muszę się spotkać. Potem wyjaśnię, proszę, wierz mi. Martyna nie wierzyła. – Jaka fundacja, jaki szef – Kamil mi mydli oczy. Kamil wybiegł, pojechał do szpitala, Asia już tam była. Czekał dwie godziny, aż pielęgniarka przekazała: Asia urodziła synka. Ulżyło mu, był wykończony, pomyślał: – Dzięki Bogu, wszystko dobrze, bardzo się bałem. Martyna czekała i od razu spojrzała na niego przeszywającym wzrokiem – widziała, iż jest zmęczony i struty. – Charity cię wykończyła? – zapytała z przekąsem. Kamil ciężko padł na kanapę. – Tak, Asia właśnie urodziła syna. Obiecałem Denisowi, iż będę jej pomagał. Jest całkiem sama. – Wszystko jasne… – powiedziała cicho Martyna – teraz pomożesz Asi przy jej niemowlaku, tak? – Tak – bez wahania odpowiedział Kamil. – Wiesz, nie zniosę tego, iż będziesz się zajmował cudzym dzieckiem, podczas gdy własnego pewnie nigdy nie będę mieć. Składam pozew o rozwód. A może znajdę kogoś i urodzę od innego? Kamil spojrzał zaskoczony, zrozumiał, iż żona za wszystko obwinia jego. – Twoje prawo, Martyna, nie będę się tłumaczył. Muszę pomagać Asi. Czas mijał. Martyna złożyła pozew rozwodowy, Kamil zamieszkał z Asią, pomagał jej z synem Danielem. Po pewnym czasie wzięli ślub. Po dwóch latach urodziła im się córeczka. Dziękuję za przeczytanie, za wsparcie i subskrypcję! Szczęścia w życiu!

Obietnica Denis spokojnie prowadził samochód, pewn...

newskey24.com 7 godzin temu Obietnica Dariusz pewnie prowadził samochód wzdłuż szosy, obok niego siedział najlepszy przyjaciel, Krzysztof. Wracali właśnie z delegacji do Krakowa, szef wysłał ich na dwa dni w sprawach służbowych. Krzyśku, aleśmy zrobili robotę! Umowa podpisana, ...
Moja matka nalegała na aborcję, a teraz żałuję, iż nie będę miała dzieci na zawsze

Moja matka nalegała na aborcję, a teraz żałuję, iż...

naszkraj.online 7 godzin temu Moja matka kazała mi pozbyć się dziecka i teraz już nigdy nie będę miał dzieci. Miałem szesnaście lat, kiedy moja dziewczyna Zuzanna zaszła w ciążę z chłopakiem, którego bardzo kochała. Zuzanna i ja chodziliśmy razem od roku, a potem...
Czy chcesz, żebym wyniosła twój bagaż? – zapytała żona

Czy chcesz, żebym wyniosła twój bagaż? – zapytała ...

newskey24.com 7 godzin temu Drogi Dzienniku, Dziś po raz kolejny rozmyślam nad tym, jak życie potrafi nieoczekiwanie rozrzucać nam walizki. Zanim wstałam, Zosia moja żona zapytała: Masz już wyciągnąć walizkę z rzeczami?. Odpowiedziałam: Zabierz ją!. Zdziwiła się, bo widać było,...
Ciotka z wizytą, a żona w łzach

Ciotka z wizytą, a żona w łzach

newsempire24.com 10 godzin temu Dziś rano obudziło mnie głośne dzwonienie do drzwi. Po drugiej stronie łóżka moja żona też się zbudziła. Delikatnie pogłaskałem ją po ramieniu: Kochanie, śpij dalej, ja otworzę. Podszedłem do drzwi i mruknąłem pod nosem: Któż to może być o...
Z życia wzięte. "Mama ma 45 lat i jest w ciąży": Dziadkowie wpadli w furię. Nie rozumiem, o co im chodzi

Z życia wzięte. "Mama ma 45 lat i jest w ciąży": D...

zycie.news 10 godzin temu Kiedy mama powiedziała to zdanie, w pierwszej chwili pomyślałam, iż robi sobie żart.
– Nie mogę w to uwierzyć! Mój najlepszy przyjaciel jest ojcem Aleksandra! Przez ponad cztery lata opiekowałem się jego synem i choćby nie pomyślałem, iż to nie moje dziecko!

– Nie mogę w to uwierzyć! Mój najlepszy przyjaciel...

twojacena.pl 11 godzin temu Nie mogę w to uwierzyć! Mój najlepszy przyjaciel okazuje się ojcem Alka! Przez ponad cztery lata opiekowałem się synem i choćby nie pomyślałem, iż nie jest mój! Ania i Wiktor kochali się od szkoły średniej. Po maturze Wiktor dostał...
Piekło kobiet

Piekło kobiet

piotrkoj.pl 11 godzin temu Szok! Miało nie być „ani jednej więcej”, a tylko w przeciągu 2 tygodni co najmniej dwie martwe ciężarne i żadnych protestów feministek na ulicach, bo Soros już nie płaci za zmianę rządu w Polsce. Tusk mu pasuje. Najbliższa porodówka...
Dziękuję za niezapomniane chwile spędzone w małżeństwie z Twoim synem. Teraz przynoszę go z powrotem do Ciebie.

Dziękuję za niezapomniane chwile spędzone w małżeń...

newskey24.com 13 godzin temu 14 listopada 2025 dziennik Droga Zofio, Z przykrością przyznaję, iż nie mogę już nazywać Cię mamą, choć kiedy po raz pierwszy Cię spotkałem i Twoja córka Ludmiła wyznała mi, iż chcę zostać jej mężem, miałem nadzieję, iż tak będzie....
— Panie, dzisiaj są urodziny mojej mamy… Chcę kupić kwiaty, ale nie mam wystarczająco pieniędzy… Kupiłem chłopcu bukiet. A jakiś czas później, gdy przyszłam na grób, zobaczyłam ten bukiet.

— Panie, dzisiaj są urodziny mojej mamy… Chcę kupi...

twojacena.pl 13 godzin temu Panie, dziś jest urodziny mojej mamy Chciałbym kupić kwiaty, ale nie mam wystarczająco pieniędzy Kupiłem chłopcu bukiet. A później, kiedy przybyłem na cmentarz, zobaczyłem ten bukiet leżący na grobie.Gdy Pasha miał niecałe pięć lat, jego świat legł w...
— Proszę pana, dzisiaj są urodziny mojej mamy… Chcę kupić jej kwiaty, ale nie mam wystarczająco pieniędzy… Kupiłem chłopcu bukiet. A jakiś czas później, gdy poszedłem na cmentarz, zobaczyłem ten bukiet.

— Proszę pana, dzisiaj są urodziny mojej mamy… Chc...

newskey24.com 14 godzin temu Panie, dzisiaj są urodziny mojej mamy Chciałem kupić kwiaty, ale nie mam wystarczająco pieniędzy Kupiłem chłopcu bukiet. A trochę później, kiedy podszedłem do grobu, zobaczyłem ten bukiet leżący tam.Gdy Pasha miał dopiero pięć lat, jego świat legł w ...
Dziękuję Ci za niezapomniane chwile w małżeństwie z Twoim synem, teraz przynoszę go z powrotem do Ciebie.

Dziękuję Ci za niezapomniane chwile w małżeństwie ...

twojacena.pl 15 godzin temu Droga Zosiu! Z żalem wspominam, iż nie mogłam nazwać Cię mamą, tak jak pragnęłam, gdy po raz pierwszy się spotkały i gdy Twój syn Jan wyłożył mi pierścionek. Marzyłam o małżeństwie, obserwując przyjaciółki już od lat żony które żyły...
W wieku 65 lat zrozumieliśmy, iż dzieci już nas nie potrzebują. Jak się z tym pogodzić i zacząć żyć dla siebie?

W wieku 65 lat zrozumieliśmy, iż dzieci już nas ni...

newsempire24.com 18 godzin temu W wieku 65 lat zrozumieliśmy, iż dzieci już nas nie potrzebują. Jak to zaakceptować i zacząć żyć dla siebie? Mam 65 lat i po raz pierwszy w życiu staję przed gorzkim pytaniem: czy nasze dzieci, dla których z mężem...
— Panie, dzisiaj są urodziny mojej mamy… Chcę kupić kwiaty, ale nie mam wystarczająco pieniędzy… Kupiłem chłopcu bukiet. A jakiś czas później, gdy odwiedziłem grób, zobaczyłem ten bukiet.

— Panie, dzisiaj są urodziny mojej mamy… Chcę kupi...

twojacena.pl 19 godzin temu Panie, dziś są urodziny mojej mamy Chciałbym kupić kwiaty, ale nie mam wystarczająco pieniędzy Kupiłem chłopcu bukiet. A kiedy później podszedłem do grobu, zobaczyłem tam ten bukiet.Gdy Pasha miał dopiero pięć lat, jego świat legł w gruzach. Matka od...
Chcę doprowadzić syna do rozwodu. Po co mu taka bezmózga żona?

Chcę doprowadzić syna do rozwodu. Po co mu taka be...

newsempire24.com 20 godzin temu Chcę doprowadzić syna do rozwodu. Czy naprawdę potrzebuje takiej bezmózgiej żony? Istnieje stereotyp, iż teściowe to złośliwe wiedźmy, które dręczą biedne, nieszczęśliwe synowe bez powodu. Przejrzyj internetowe fora pełno tam takich historii. A ja je...
– Dziewczynko, do kogo ty idziesz? – zapytałam.

– Dziewczynko, do kogo ty idziesz? – zapytałam.

twojacena.pl 20 godzin temu Dziewczynko, do kogo idziesz? zapytałam. Szukam mamy, nie widziałaś jej? Mała, może sześcioletnia dziewczynka spojrzała na mnie uważnie. Zastanowiłam się. W tym domu mieszkałam od niedawna, a mieszkanie naprzeciwko, przed którym stała, było puste, o ...
Pijana ciężarna trafiła do szpitala. Noworodek 1,5 promila we krwi

Pijana ciężarna trafiła do szpitala. Noworodek 1,5...

wiadomosci.wp.pl 20 godzin temu Do szpitala trafiła pijana 38-latka w zaawansowanej ciąży. Lekarz zdecydował o natychmiastowym rozwiązaniu ciąży. Noworodek miał ponad 1,5 promila we krwi.
Jak nogi rozkładać, to umiecie. Ale jak odpowiedzialność wziąć, to lepiej zrezygnować z dziecka

Jak nogi rozkładać, to umiecie. Ale jak odpowiedzi...

twojacena.pl 1 dzień temu *Dzisiaj, 15 października* Jak nogi rozkładać, to każdy potrafi. A jak wziąć odpowiedzialność, to lepiej zrezygnować z dziecka. Lidia z mężem mieli swoje pierwsze, wymarzone dziecko. Przez dziewięć miesięcy mąż ją otaczał opieką, odprowadzał i przywo...
Odmówił ożenić się z ciężarną dziewczyną. Mama go poparła, ale ojciec stanął w obronie przyszłego dziecka.

Odmówił ożenić się z ciężarną dziewczyną. Mama go ...

twojacena.pl 1 dzień temu On odmówił poślubić swoją ciężarną dziewczynę. Jego matka go popierała, ale ojciec bronił przyszłego dziecka. Tato, mam wiadomość. Sąsiadka, Lăcrămioara jest w ciąży. Ze mną powiedział Dragoș, wchodząc do domu.Victor, jego ojciec, zatrzymał się na ch...
Cicho urodziła i chciała oddać córeczkę – historia Lilki, studentki, która wybrała miłość zamiast porzucenia dziecka, mimo presji ze strony ojca, znanego biznesmena z polskiego miasta

Cicho urodziła i chciała oddać córeczkę – historia...

newsempire24.com 1 dzień temu Było to wiele lat temu, gdy pracowałam jako położna w szpitalu w Krakowie. Przez te lata widziałam różne historie, zarówno pełne radości, jak i bólu. Zwykle personel medyczny nie angażował się głębiej w prywatne sprawy kobiet rodzących, ale pewnego.....
A co my tu robimy? Czemu włazimy do cudzego domu?

A co my tu robimy? Czemu włazimy do cudzego domu?

polregion.pl 1 dzień temu A co my tu robimy? Po co włazimy do cudzego domu? Już koniec, Kasia, między nami wszystko skończone! Chcę prawdziwej rodziny, dzieci. Ty nie możesz mi tego dać. Czekałem długo, znosiłem. Potrzebuję syna. Już złożyłem pozew o rozwód! Masz...
Odwiedziła mnie przyjaciółka z dzieciństwa, która nigdy nie zdecydowała się na dzieci – postawiła na życie dla siebie, podróże i niezależność zamiast tradycyjnej rodziny

Odwiedziła mnie przyjaciółka z dzieciństwa, która ...

polregion.pl 1 dzień temu Przyjechała do mnie dawna przyjaciółka z czasów podstawówki Iwona Nowicka. Nigdy w życiu nie zdecydowała się na dzieci. Odkąd pamiętam, powtarzała, iż woli żyć tylko dla siebie, a nie dla potomstwa czy męża. Dzisiaj spotkałyśmy się pierwszy raz od......
Odmówił poślubienia ciężarnej dziewczynie. Mama go wspierała, ale ojciec stanął w obronie przyszłego dziecka.

Odmówił poślubienia ciężarnej dziewczynie. Mama go...

newskey24.com 1 dzień temu Tato, mam wiadomość. Sąsiadka, Lăcrămioara jest w ciąży. Ze mną powiedział Dragoș, wchodząc do domu.Victor, jego ojciec, zatrzymał się na chwilę, po czym spokojnie odpowiedział: To poślub ją. Co mówisz? Jestem za młody. To nie czas na rodzinę, zwłasz...
Przyrzeczenie Denis pewnie prowadził samochód szosą, obok siedział jego przyjaciel Kamil – wracali właśnie z delegacji do sąsiedniego miasta, gdzie szef wysłał ich na dwa dni. – Kamil, ale nam się razem udało załatwić wszystkie sprawy, kontrakt podpisany na dużą sumę – szef będzie zadowolony – śmiał się Denis. – To fakt, mieliśmy szczęście – potwierdził przyjaciel i współpracownik, bo obaj pracowali w jednym biurze. – Fajnie wracać do domu, gdy ktoś na ciebie czeka – mówił Denis – moja Arieta jest w ciąży, narzeka na mdłości. Bardzo mi jej żal, ale tak chcieliśmy dziecka, więc mówi, iż dla naszego maleństwa wszystko wytrzyma. – Dziecko to szczęście, a u mnie z Marią ciągle się nie udaje, nie wychodzi jej donoszenie ciąży. Teraz szykujemy się do drugiej próby in vitro, pierwsza zakończyła się niepowodzeniem – zwierzał się Kamil, z Marią byli małżeństwem od siedmiu lat, bardzo pragnęli dziecka, ale… Denis ożenił się późno, w wieku trzydziestu dwóch lat. Oczywiście miał wcześniejsze związki, ale żadna kobieta nie zawróciła mu tak w głowie jak Arieta. Kiedy przedstawił ją Kamilowi, a potem wziął z nią ślub, Kamil jako świadek trochę mu zazdrościł. Arieta była piękna i delikatna, każdy mógł się w niej zakochać od razu. Jesienny deszcz bębnił o szybę auta, wycieraczki przesuwały się leniwie. Przyjaciele rozmawiali wesoło. Nagle zadzwonił telefon Denisa, odebrał. – Cześć, Arieta, hej, tak – wracamy, za jakieś dwie godzinki będę w domu. Jak się czujesz? Wciąż tak samo? Nie podnoś nic ciężkiego, przyjadę, zajmę się wszystkim. Całuję, do zobaczenia, kochanie. Kamil słuchał go, wyobrażał sobie Arietę, jej troskę i czekanie. Myślał: – Moja Maria nie dzwoni, nigdy nie przejmuje się o mnie; uważa, iż jestem do niej przywiązany. Jest zupełnie inna niż Arieta – u niej wszystko poukładane, praca, dom. Nagle Denis gwałtownie skręcił kierownicą – prosto na nich jechał bus dostawczy. Zderzenie było nieuniknione; w ostatniej chwili uderzyli w słup od strony Denisa i wypadli z drogi. Kamil ocknął się – głowa bolała, ręka krwawiła, auto stało na kołach, ale drzwi po jego stronie były otwarte. Spojrzał na Denisa – ten się nie ruszał. Natychmiast podbiegli ludzie, na poboczu zatrzymało się kilka aut. Kamil leżał na mokrej trawie, czekali na karetkę. Denisa wyciągnięto z auta na noszach; Kamil pochylił się nad nim, a ten cicho wyszeptał: – Pomóż Arietcie… Zabrali ich do szpitala; Kamil miał złamaną rękę i silne wstrząśnienie mózgu, był przytomny. Ciągle pytał lekarzy: – Jak Denis, jak mój przyjaciel? W końcu pielęgniarka poinformowała: – Denis nie żyje… Kamil był załamany. Na pogrzebie nie mógł być. Maria, jego żona, relacjonowała, jak Arieta płakała i nie mogła uwierzyć, iż męża już nie ma, ledwo stała nad jego trumną. Po wyjściu ze szpitala Kamil pojechał z Marią na cmentarz. Długo stali przy grobie przyjaciela, w myślach obiecał mu: – Nie martw się, przyjacielu – nie zostawię twojej żony, pomogę, jak prosiłeś… Po kilku dniach pojechał do Ariety, zadzwonił do drzwi. Na jego widok rozpłakała się. – Jak mam żyć bez niego? Nie mogę uwierzyć, iż Denisa już nie ma… – Arieta, obiecałem twojemu mężowi, iż będę ci pomagał. Razem damy radę. Dzwoń zawsze, gdy będziesz czegoś potrzebowała, będę cię odwiedzał. Minęło trochę czasu; Arieta nieco doszła do siebie, bardzo bała się, iż przez stres straci ciążę, lekarz ją przed tym ostrzegała. Kamil odwiedzał ją dwa razy w tygodniu – przywoził zakupy, witaminy, czasem zawoził do przychodni, pomagał jak trzeba. Arieta nie nadużywała życzliwości Kamila, prosiła o pomoc tylko w wyjątkowych sytuacjach. – Kamil, trochę mi głupio, iż poświęcasz mi czas… – To dla mnie nic trudnego, w końcu obiecałem Denisowi. Kamil czuł do Ariety mieszane uczucia – była kobietą jego marzeń, a okoliczności wprawiały go w konsternację. Podczas gdy Arieta walczyła z ciążowymi dolegliwościami, Kamil z Marią przechodzili kolejne badania i rozczarowania… Bezpłodność stawała się ich codziennym bólem. Maria nie wiedziała o pomocy męża dla Ariety – nie tłumaczył jej tego. W telefonie zapisał Arietę pod kryptonimem „Fundacja”, bo wiedział, iż żona może sprawdzać, kto dzwoni. Po kolejnej nieudanej próbie in vitro w małżeństwie Marii i Kamila pojawiło się napięcie. Maria coraz częściej zrzucała winę na Kamila; on i sam nie wiedział, co myśleć. Zauważyła, iż mąż stał się roztargniony, chwilami nerwowy, ciągle gdzieś jeździł. Mimo to o zdradzie nie myślała – w ich związku panowała bliskość. Kamil zdawał sobie sprawę, iż życie osobiste jest u niego w rozsypce, za to w pracy układało się świetnie. Wrócił do projektu, od którego zaczynali z Denisem, zakończył go sukcesem i podpisał znakomity kontrakt. Im dłużej trwała ciąża Ariety, tym mniej była samodzielna. Jej rodzice mieszkali daleko, w Suwałkach, w mieście nie miała nikogo bliskiego. choćby nogi jej puchły, ale znosiła wszystko dzielnie i nie narzekała. Raz Kamil wpadł z zakupami i zobaczył ją na drabinie, jak próbuje zawiesić nowe zasłony. – Myłam okno, a teraz wieszam nowe firanki – powiedziała z uśmiechem. – Natychmiast złaź – rozkazał Kamil, patrząc na jej zaokrąglony brzuch – jeżeli się przewrócisz, możesz zaszkodzić dziecku, to nie są żarty. Pomógł jej zejść, byli blisko siebie; przez minutę poczuł dreszcz. – Dziękuję, Kamilu – rzekła, po czym pobiegła do łazienki, bo znów męczyły ją mdłości. Kamil odetchnął z ulgą i otarł pot z czoła, myśląc: – Ciekawe, czy Denis mnie teraz widzi? Sam mnie prosił o pomoc. Następnym razem Arieta powiedziała: – Kamil, pomógłbyś mi urządzić pokój dziecięcy? Później nie będę mieć na to czasu. Upatrzyłam tapety w sklepie – byłyby w sam raz do pokoju chłopca. Kamil musiał zabrać się za remont – nie mógł dopuścić, by ciężarna Arieta sama się nadwyrężała. Remont robili razem, Arieta głównie doradzała i wspierała duchowo. Pokój był gotowy. Kamil żył w rozdarciu – z jednej strony przygnębiona żona, a z drugiej Arieta, której termin porodu się zbliżał. Maria, czując, iż rodzinę trzeba ratować, postanowiła skupić się na pracy – zaczęła pisać artykuły do czasopism. Jedno z renomowanych pism zaproponowało jej własnych felieton. Z euforią podjęła się tego zadania – otrzymała za nie dobry honorarium. Przyszła do domu szczęśliwa, z torbą jedzenia i butelkami wina. – Co się dzieje? Jakiś powód do świętowania? – zdziwił się Kamil po powrocie z pracy. – Tak, dostałam duże wynagrodzenie – musimy to uczcić. Od dawna na ten kontrakt czekałam. Na stole pojawiły się przekąski i wino, a w tle leciał ich ulubiony film. Maria próbowała rozgrzać dawne uczucia – domowe przyjęcie miało być jednym z jej pomysłów na odzyskanie bliskości. Nagle zadzwonił telefon Kamila. Maria zerknęła na ekran – „Fundacja”. Kamil wycofał się do kuchni. – Co się stało? – spytał cicho. – Kamilu, przepraszam, chyba zaczynam rodzić… Już zamówiłam karetkę. – Przecież to jeszcze za wcześnie. – Siedem miesięcy, zdarza się – odpowiadała przez ból. – Dobrze, jadę do szpitala. Kamil w pośpiechu się ubierał, Maria patrzyła niepewnie. – Wyjeżdżasz? – Tak – wymyślał na gwałtownie wymówkę. – Szef dzwonił, chce rozmawiać w sprawie fundacji. Wszystko później wyjaśnię. Uwierz mi, tak trzeba… Maria już nie wierzyła. – Jaka fundacja? Jaki szef? Bajki mi opowiada, Kamil… Kamil wybiegł z domu, pojechał do szpitala – nie było blisko. Na miejscu dowiedział się, iż Arieta już rodzi. Czekał dwie godziny, aż pielęgniarka powiedziała, iż Arieta urodziła syna. Odetchnął z ulgą i wrócił do domu, wyczerpany, myśląc: – Na szczęście wszystko dobrze, bardzo się bałem. Maria nie spała – od razu gorzko go wypytywała, widząc, iż jest zmęczony i przygnębiony. – Twoja fundacja cię wykończyła? – rzuciła z przekąsem. Kamil ciężko opadł na kanapę, nie zdejmując kurtki. – Tak, Maria… Arieta właśnie urodziła syna. Obiecałem Denisowi, iż będę jej pomagać. Została zupełnie sama – powiedział szczerze. – Wszystko jasne… – odparła cicho żona – teraz następny etap: będziesz jej pomagać z noworodkiem, tak? – Tak – odpowiedział bez wahania. – Wiesz co… nie zaakceptuję tego, nie zaakceptuję, iż poświęcasz obcemu dziecku swój czas, zwłaszcza gdy własnego nie mamy i pewnie mieć nie będziemy. Złożę pozew o rozwód, rób co chcesz. A może spotkam innego mężczyznę i zdążę jeszcze z nim mieć dziecko. Kamil spojrzał na nią ze zdziwieniem – widział, iż uważa go za winnego ich bezdzietności. – Masz prawo, Mario, nie będę się tłumaczył. Muszę pomóc Arietcie z dzieckiem. Minął czas. Maria złożyła pozew o rozwód. Kamil przeprowadził się do Ariety, pomagał jej przy małym Danilku. Po jakimś czasie pobrali się, a dwa lata później urodziła się ich córeczka. Dziękuję za przeczytanie, za subskrypcję i wsparcie. Powodzenia w życiu!

Przyrzeczenie Denis pewnie prowadził samochód szos...

newsempire24.com 1 dzień temu Obietnica Janusz prowadził spokojnie samochód przez szeroką szosę, obok niego siedział przyjaciel Tomek; wracali z delegacji do Bydgoszczy, szef wysłał ich tam na dwa dni. Tomek, aleśmy to sprawnie załatwili, umowa podpisana na grube złotówki, szef b...
„Kobietobójstwo” według Wyborczej. A co z najmłodszymi kobietami?

„Kobietobójstwo” według Wyborczej. A co z najmłods...

stronazycia.pl 1 dzień temu Gazeta Wyborcza, znana ze swojego radykalnego wsparcia dla aborcji i ideologii feministycznej, publikuje tekst o tzw. „kobietobójstwie”. Autorka ubolewa nad losem kobiet ginących w wyniku przemocy i podkreśla, iż najczęściej tracą one życie z rąk osó...
Fundacja Pro – Prawo do życia walczy o życie dzieci!

Fundacja Pro – Prawo do życia walczy o życie dziec...

stronazycia.pl 1 dzień temu Fundacja Pro – Prawo do życia walczy w obronie mordowanych i deprawowanych dzieci.
Ciężarne na śmieciówkach mogą stracić pracę z dnia na dzień. Resort zaczął walkę z „pato-umowami”.

Ciężarne na śmieciówkach mogą stracić pracę z dnia...

mamadu.pl 1 dzień temu Spór o umowy śmieciowe dzieli rząd i wywołuje napięcia w koalicji. Resort rodziny chce wzmocnić uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy i realnie walczyć z nadużywaniem umów tzw. śmieciówek. Stawką reformy jest bezpieczeństwo pracowników, w tym szczeg...
Szokująca śmierć ciężarnej kobiety w szpitalu. "Podano inny gaz"

Szokująca śmierć ciężarnej kobiety w szpitalu. "Po...

dorzeczy.pl 1 dzień temu Media opisują szokujące kulisy śmierci ciężarnej kobiety w Państwowym Instytucie Medycznym MSWiA.
Odmówił poślubienia swojej ciężarnej dziewczynie. Mama go popiera, ale tata broni przyszłego dziecka.

Odmówił poślubienia swojej ciężarnej dziewczynie. ...

twojacena.pl 1 dzień temu Odmówił poślubienia swojej ciężarnej dziewczyny. Matka go poparła, a ojciec stanął w obronie przyszłego dziecka. Tato, mam wiadomość. Sąsiadka, Lăcrămioara jest w ciąży. Ze mną oznajmił Dragoș, wchodząc do domu.Victor, jego ojciec, zatrzymał się na c...
Śmierć ciężarnej w warszawskim szpitalu. Podano niewłaściwy gaz podczas zabiegu

Śmierć ciężarnej w warszawskim szpitalu. Podano ni...

mamadu.pl 1 dzień temu Tuż przed Bożym Narodzeniem w jednym z warszawskich szpitali zmarła kobieta w ciąży, która zgłosiła się na rutynowy zabieg. Jak ustaliła "Gazeta Wyborcza", po zabiegu pacjentce podano gaz, który nie był tlenem. Sprawę bada prokuratura, a okoliczności...
Warszawa. Ciężarna kobieta zmarła w szpitalu wskutek fatalnej pomyłki. "Skala naruszeń może być ogromna"

Warszawa. Ciężarna kobieta zmarła w szpitalu wskut...

kobieta.onet.pl 1 dzień temu W Szpitalu Specjalistycznym im. Świętej Rodziny przy ul. Madalińskiego w Warszawie doszło do tragedii. Ciężarna kobieta, matka dwuletniego chłopca, zmarła po tym, jak podczas rutynowego zabiegu zamiast tlenu podano jej niewłaściwy gaz. Mimo natychmia...
Zasiłek macierzyński tylko na papierze. System zostawia kobiety samym sobie

Zasiłek macierzyński tylko na papierze. System zos...

paulinamatysiak.pl 1 dzień temu Miesięczne składki płacone przez lata, zwolnienie lekarskie w ciąży, regularne korzystanie z ubezpieczenia zdrowotnego – i mimo to zero złotych zasiłku macierzyńskiego po porodzie. To nie teoretyczny scenariusz, ale rzeczywista...
Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila dobiegała końca ciąży, jej młodszy brat wyjechał z domu, ojciec zaczął pić i od tego momentu życie dziewczyny zamieniło się w koszmar. Każdy poranek Lili zaczynał się od wietrzenia mieszkania, zbierania pustych butelek spod stołu i czekania, aż ojciec się wyśpi. — Tato, przecież nie możesz pić. Ledwo przeszedłeś udar. — Chcę, to piję. Kto mi zabroni? Tak łatwiej znieść ból. — Jaki ból? — Ból świadomości, iż nikomu nie jestem potrzebny. choćby tobie, jestem dla ciebie ciężarem. Zmarnowałem życie, Lilka. Na darmo przyszedłem na świat. Na darmo się żeniłem i spłodziłem dzieci, które odziedziczyły po mnie tylko słabość, miękki charakter i biedę. Wszystko na nic, córko. Lepiej pić. Lila, i tak w kiepskim nastroju, denerwowała się. — Nie wszystko na nic, tato. Ludzie mają w życiu gorzej. — Jak gorzej, córko? Ty wychowywałaś się bez matki. I zamierzasz urodzić dziecko bez ojca, które też będzie się biedować. — Nie wszystko jest takie czarne, tato. Przecież wszystko może się zmienić w każdej chwili. Lila z żalem wspomniała, jak jeszcze niedawno cieszyła się na ślub z Ilją. Tak, świat się zawalił, ale trzeba żyć dalej. Tego dnia ojciec znów się upił. Lila krzyknęła w złości: — Przepiłeś pieniądze, które odłożyłam na czarną godzinę? Jak je znalazłeś? Przeszukałeś cały dom, grzebałeś w moich rzeczach?! — Wszystko w tym domu jest moje! — stwierdził ojciec. — Również emerytura, którą chowasz przede mną! Moja emerytura. — I wszystko przepiłeś? choćby nie pomyślałeś, z czego będziemy żyć? — A czemu mam myśleć? Jestem chorym człowiekiem. Wyrosłaś, teraz ty się mną zajmuj! Lila obszukała wszystkie szafki. — Pamiętam, iż wczoraj zostały jeszcze dwie paczki makaronu i masło. A teraz nie ma nic! Co zjemy dziś na kolację?.. Była zszokowana. Usiadła na taborecie i schowała twarz w dłoniach. Skąd miała wiedzieć, iż ciotka Natalia, korzystając z jej nieobecności, przychodziła upijać ojca i wynosiła z domu jedzenie? Cicho jak wąż, Natalia wślizgnęła się do ich mieszkania i robiła wszystko, by family się rozsypała. Tamtej nocy Lila płakała. Leżała w łóżku załamana, głodna, zrezygnowana. Rano do drzwi zapukała Natalia Anatolijewna. W modnym płaszczu, na obcasach, choćby się nie rozebrała, tylko przeszła w głąb mieszkania. — Dzień dobry. Moja koleżanka z opieki społecznej powiedziała mi, iż macie długi i niedługo odłączą wam prąd. Co się u was dzieje, Liluś? Może poczęstujesz mnie herbatą? Nie czekając na odpowiedź, ciotka Natalia weszła do kuchni i zaczęła grzebać w lodówce i szafkach. — Sama zrobię herbatkę, przecież ty jesteś w ciąży, jak moja córka… Ale nie macie ani cukru, ani herbaty, niczego. Chodź do sklepu ze mną. Lila unikała patrzenia na gościa. — Ciociu Natalio, nie mogę poczęstować cię herbatą. Lepiej już wyjdź. Natalia nie zamierzała ustępować. — Masz kłopoty, co? Widzisz, widzę to. Pamiętasz, niedawno proponowałam ci przeprowadzkę do mnie? Teraz już cię nie proszę, a nalegam – wyprowadź się do mnie. Tu nie ma warunków dla dziecka, twój ojciec pije, a do jedzenia nie ma nic! Potrzebujesz owoców, witamin… Spakuj się i pojedziesz ze mną. Lila usiadła, bo zakręciło jej się w głowie. Łzy popłynęły jej po policzkach, a Natalia objęła ją mocno: — Słuchaj, wiem jaka jest nasza relacja. Nie zasługuję na przebaczenie, moja córka odebrała ci narzeczonego. Ale nie jestem potworem i nie mogę patrzeć, jak się tu męczysz. Chcesz czy nie – ja się tobą zaopiekuję. Dalsze wydarzenia były jak we śnie – Natalia pomogła Lili spakować rzeczy i zamówiła taksówkę. *** W dzień, kiedy u Lili zaczęły się bóle porodowe, Natalia Anatolijewna nie odstępowała jej na krok. — Posłuchaj mnie uważnie, Liluś. Już uprzedziłam personel, iż zamierzasz oddać dziecko po porodzie. Więc kiedy urodzisz, nie bierz jej na ręce, nie przystawiaj do piersi. Po prostu nie patrz. Lila zwijała się z bólu: — Ach ciociu Natalio, już mi wszystko jedno… Byle szybciej urodzić. — Pamiętaj, co mówiłam — sama dziecka nie utrzymasz. Już znalazłam dobrą rodzinę, która od razu ją adoptuje. Kilka godzin później na świecie pojawiła się dziewczynka. — Waga 3 300, zdrowa, wszystko w porządku. Pielęgniarka zawinęła płaczące dziecko w kocyk i nie pokazała Lili. Ale lekarka spojrzała surowo na młodą mamę: — O co tu chodzi? Ma pani zdrową, śliczną córeczkę, a choćby nie chce pani na nią spojrzeć? Pani Eleno, proszę przynieść dziecko i przystawić je do piersi. Lila potrząsnęła głową: — Nie chcę. Sama ledwo wiążę koniec z końcem, nie chciałam rodzić… Są ludzie, którzy bardziej jej potrzebują. Podpiszę zrzeczenie i ją adoptują… — Niech się pani opanuje! Proszę spojrzeć choć raz na córeczkę. Lila zacisnęła oczy, ale poczuła delikatny dotyk na dłoni… Pielęgniarka położyła maleńką przy niej. Dziewczynka płakała, szukała piersi i Lila w końcu spojrzała na swoją córkę. Mała, bezbronna istota patrzyła na nią spod przymrużonych powiek, łapała drobnymi rączkami za matczyne ubranie. — No już, mamusiu? Karmimy dzidziusia — uśmiechnęła się pediatra. Rozweseliła się, widząc, jak Lila drży z przejęcia. — Śliczna dziewczynka, potrzebuje właśnie ciebie, a nie obcych rodziców, rozumiesz? Lila popłakała się, przytulając dziecko i kiwnęła głową. Przez następne dwie godziny Lila odpoczywała z córeczką, nie mogąc oderwać od niej wzroku. Obudził się jej instynkt macierzyński. „Właśnie to — moja córka — jest sensem mojego życia. I nieważne, czy Ilja odszedł, czy ojciec szaleje… Jestem potrzebna mojej córce i to się liczy.” *** Lila obudziła się na głos Natalii. Natalia Anatolijewna, w szlafroku, weszła do pokoju i spojrzała na nią leżącą w łóżku. — Zapomniałaś o naszej umowie? — spytała cicho. — Obiecałaś, iż po porodzie zrzekniesz się dziecka. Już załatwiłam ludzi, którzy od razu zabiorą dziewczynkę. — Pani Natalio, zmieniłam zdanie. Nie oddam jej nikomu. — Ale nie masz choćby pieniędzy, jesteś adekwatnie bezdomna! Gdzie z nią pójdziesz?! — Do domu. Już nie będę was dłużej fatygować. Poradzę sobie sama. Lila widziała, jak twarz Natalii zmieniła się w demoniczny grymas. — Zwariowałaś?! Za co będziesz żyła? Będziesz żebrać? Od krzyku Natalii obudziła się córeczka. Lila podeszła do niej. — Nie dotykaj jej! To ja ją ukołyszę i nakarmię mieszanką. Lekarzom powiemy, iż nie masz pokarmu — oznajmiła Natalia. Lila pokręciła głową: — Nie macie tu już nic do decydowania, to moje dziecko. Powiedziałam, iż zmieniłam zdanie i nie oddam jej nikomu! — Nie możesz! Obiecałaś! — Natalia nie mogła powstrzymać irytacji. — Proszę wyjść. Natalia wyszła. Sąsiadka z łóżka Lili, która cicho leżała do tej pory, odezwała się: — Kto to? — Ciotka. — Przerażające. Dobrze, iż ją pogoniłaś. Jestem Lera. jeżeli będziesz potrzebować pomocy, pomogę. Są jeszcze dobrzy ludzie. — Lila. — Miło poznać, Liluś. Wiesz, wydawało mi się, iż ta kobieta chciała wyciągnąć twoją córeczkę z łóżeczka. Ona jest naprawdę dziwna. *** Przed wypisem odwiedziła Lilę była przyjaciółka – Święta. Stała niepewnie, widoczny był u niej spory brzuch. — Cześć. Lila ostrożnie usiadła. Święta usiadła obok. — Słyszałam, iż urodziłaś. — Tak. Córeczka. Święcie zaczęły biegać oczy. — Liluś, słuchaj. Wiesz, iż mama już znalazła ludzi, którzy mogą adoptować twoją córeczkę? — No i? — To bardzo dobrzy ludzie, znam ich. Są bogaci, zrobią wszystko dla dziecka. Święta złapała Lilę za rękę: — Oferują za twoją córeczkę milion złotych. Cały milion, wyobrażasz sobie? Mogłabyś mieć własny kącik lub zacząć zbierać na mieszkanie. — Rzeczywiście, cały milion? — przytaknęła Lila. — To wychodź za nich swoją córką, jak się tak o nią martwisz. Święta od razu się nadęła, ale przez cały czas trzymała Lilę za rękaw. — Czekaj, Liluś! Oddaj ją mnie! Zajmę się nią. W końcu to córka Ilji. — Chcesz dwójkę dzieci na raz? — Nic nie rozumiesz, Liluś! Moja rodzina się rozpada! Lila zerwała się na równe nogi. Święta uczepiła się jej rękawa, patrzyła szaleńczym wzrokiem: — Potrzebuję tego dziecka, Lilka! — Puść. …Po kilku godzinach do sali wpadł Ilja. Obok Lili odezwał się dreszcz. — Urodziłaś? Mogę zobaczyć? — Nie! Przecież zaraz będziesz mieć dziecko ze Świętą, tam patrz! — Musimy porozmawiać. Od kiedy urodziłaś, nie mogę sobie znaleźć miejsca. Powiedzmy wprost — chcę wziąć córkę do siebie. Zrzeknij się jej, a ja ją od razu adoptuję. Lila pokręciła głową: — Nie jestem jak ty. Nigdy nie zrzeknę się kogoś, kto mnie potrzebuje. Przyjechałeś na darmo, córki nie oddam! Ilja nie chciał odpuścić. — Oddaj dziecko! Nie miałaś prawa mieć ze mną dziecka! I tak zabiorę to, co moje! — Ty? Synek mamusi? Najpierw spytaj swojej matki o zgodę! Lila odepchnęła byłego chłopaka, wzięła córkę na ręce i wyszła do pielęgniarek. — Czy mogłabym prosić, żeby nikogo już do mnie nie wpuszczać? Nie chcę nikogo widzieć, jestem zmęczona! Co za ruch w tej sali! Epilog W dzień wypisu Lila wyszła z córeczką ze szpitala. Nie była sama — razem z nią wychodziła koleżanka z sali, Lera, którą czekał mąż i mama. Lila zatrzymała się na schodach, zauważyła samochód państwa Reznik. Z auta wysiadła matka Ilji, Waleryja Jakowlewna, omiotła Lilę spojrzeniem jak wilczyca. Lila poczuła ciarki na plecach. Niedoszła teściowa patrzyła drapieżnie. Przypominała wilczycę szykującą się do skoku. Lera podeszła do Lili. — Kto to jest? — Rodzice Ilji. — Wygląda, jakby cię śledziła. Nie wiem, Liluś, masz dziwną sytuację. Tak cię naciskają, coś tu nie gra. Mówiłam ci, iż moja mama szykuje dla ciebie pokój. Chodź ze mną. Lila przytaknęła. Ona też czuła niepokój. *** Mieszkając u nowych przyjaciół, Lila niespodziewanie znalazła miłość – kuzyn Lery, zatwardziały kawaler Jan, zaczął się nią opiekować. Jan okazał się wspaniałym człowiekiem — poślubił Lilę, adoptował jej córkę i pomagał jej ojcu. A Święta z Ilją? Ich małżeństwo się rozpadło. Okazało się, iż Święta udawała ciążę, nosiła sztuczny brzuch i wszystkich oszukiwała. Natalia Anatolijewna postanowiła ratować córkę — sama wyznała zięciowi, iż Święcie poroniła na początku ciąży. I od razu zaproponowała „genialny” pomysł. — Iljuszku, zięciu, nie gniewaj się na Świętusię. Tak, poroniła, ale przecież ty też masz swoje na sumieniu. niedługo urodzi ci się dziecko gdzie indziej. Pomyślałam, iż możecie zabrać dziecko, które urodzi Lila. Przecież nic wam do niego, adoptujecie i powiemy wszystkim, iż to Święta urodziła. Ilji spodobał się ten plan. Wszystko szło dobrze, dopóki Lila nie „postawiła się” i nie oddała swojej córki, stawiając byłą przyjaciółkę i jej matkę w trudnej sytuacji. Mama Ilji, Waleryja Jakowlewna, była rozczarowana oszustwem synowej i wyrzuciła ją z domu, zmuszając syna do rozwodu.

Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila dobiegała końca ...

polregion.pl 1 dzień temu Dziecko dla przyjaciółki Kiedy Zosia dobiegała końca swojej ciąży, jej młodszy brat odszedł z domu, a ojciec zaczął ponownie pić; od tego czasu życie Zosi zamieniło się w koszmarny wir. Codzienność Zosi była surrealistyczna: rano otwierała na oścież ...
Tragedia w warszawskim szpitalu. Ciężarna kobieta zmarła po podaniu niewłaściwego gazu

Tragedia w warszawskim szpitalu. Ciężarna kobieta ...

kobieta.onet.pl 1 dzień temu W szpitalu na Madalińskiego w Warszawie doszło do dramatycznego zdarzenia. Ciężarna kobieta, matka dwuletniego dziecka, zmarła po tym, jak podczas rutynowego zabiegu podano jej niewłaściwy gaz zamiast tlenu. Mimo natychmiastowego przewiezienia do inn...
Kochamy nasze wnuki z całego serca, ale nie mamy już siły dźwigać ciężaru wychowania kolejnych dzieci naszej córki – Czy każdy dziadek musi poświęcić wszystko dla rodziny?

Kochamy nasze wnuki z całego serca, ale nie mamy j...

newskey24.com 1 dzień temu Mówią, iż dzieci to euforia życia. To samo mawiają o wnukach. Zgadzam się, choć myślę, iż prawdziwe szczęście to móc je kochać, nie musząc jednocześnie oddawać ostatnich sił. Z żoną mamy jedną córkę Jagodę. Kiedy miała dziewiętnaście lat, przyszła......
Nalot na Kijów, śmierć ciężarnej pacjentki w Warszawie [SKRÓT WYDARZEŃ DNIA]

Nalot na Kijów, śmierć ciężarnej pacjentki w Warsz...

gazeta.pl 1 dzień temu Każdego dnia publikujemy setki tekstów, nasza strona zmienia się bardzo dynamicznie. W tym miejscu zbieramy najważniejsze wiadomości dnia.
Ciężarnej na Madalińskiego podano maskę z tlenem. W środku był inny gaz - zmarła

Ciężarnej na Madalińskiego podano maskę z tlenem. ...

wykop.pl 1 dzień temu Kobieta zdrowa i w pełni sił zgłosiła się w połowie grudnia na drobny zabieg związany z ciążą. Za dwa miesiące miała rodzić.
Jak nogi rozkładać, to potraficie. Ale gdy trzeba wziąć odpowiedzialność, lepiej zrezygnować z dziecka

Jak nogi rozkładać, to potraficie. Ale gdy trzeba ...

twojacena.pl 1 dzień temu Jak nóg szeroko rozstawiać, to umiecie. A jak odpowiedzialność wziąć, to lepiej od dziecka się odżegnać. Dziecko Lidii i jej męża było pierwsze i wyczekiwane. Mąż przez dziewięć miesięcy otaczał ją opieką, odprowadzał i przywoził z uczelni. Zwłaszcza...
List do przyjaciół: Ocalone.org solą w oku aborcjonistów

List do przyjaciół: Ocalone.org solą w oku aborcjo...

stronazycia.pl 1 dzień temu Projekt naszej Fundacji Ocalone.org trafił na 1 miejsce "czarnej listy" polskich organizacji pomocowych dla kobiet. Dlaczego spotkało nas to "wyróżnienie"?
Żona i teść Karina tylko udawała, iż chce poznać rodziców Wiktora. Po co miałaby się nimi interesować? Przecież nie zamierza z nimi mieszkać, a od jego ojca, który rzekomo jest zamożny, spodziewa się raczej kłopotów i podejrzliwości niż jakichś korzyści. Ale skoro już postanowiła wyjść za mąż, musi grać do końca. Karina starannie się wystroiła, ale prosto — tak, by sprawiała wrażenie miłej, skromnej dziewczyny. Spotkanie z rodzicami narzeczonego to zawsze wydarzenie pełne ukrytych przeszkód, a wizyta u inteligentnych teściów to prawdziwy test na nerwy. Wiktor myślał, iż Karina potrzebuje wsparcia: — Nie denerwuj się, Karina. Tata jest nieco ponury, ale da się z nim dogadać. Nic złego ci nie powie, na pewno cię polubią. Mama to dusza towarzystwa, tata trochę dziwny, ale przekonasz się sama — pocieszał ją, stojąc pod rodzinnym domem. Karina tylko się uśmiechnęła, poprawiła włosy na ramieniu. Tata ponury, mama dusza towarzystwa. Niezłe połączenie, pomyślała z przekąsem. Dom nie zrobił na niej szczególnego wrażenia. Bywała już w bogatszych. Przyjęli ich od razu. Karina nie była szczególnie zestresowana. Po co się denerwować? Ludzie jak ludzie. Anna, jak już słyszała od Wiktora, od lat była gospodynią domową, czasem jeździła z koleżankami na wycieczki, ale nic nadzwyczajnego. Ojciec, Jerzy, choć nie należał do wesołków, był raczej małomówny. Jego imię jednak wydało jej się dziwnie znajome… Przywitali ich… I Karina zamarła, jeszcze nie wchodząc do środka. To już koniec… Teściowej nie znała, ale teścia rozpoznała w sekundę. Spotkali się trzy lata temu. Niezbyt często, ale z wzajemną korzyścią. W barach, hotelach, restauracjach. Oczywiście, ani żona Jerzego, ani jego syn o niczym nie wiedzieli. Zatkało ją. Jerzy także ją poznał. Przez sekundę w jego oczach błysnął cień — może zdziwienia, może czegoś ciemniejszego — ale milczał jak zaklęty. Wiktor, zupełnie nieświadomy, przedstawił ją rodzicom: — Mamo, tato, poznajcie Karinę. To moja narzeczona. Przepraszam, iż tak późno ją przyprowadzam, jest bardzo nieśmiała. Oj… Jerzy podał jej dłoń. Jego uścisk był mocny, wręcz szorstki. — Bardzo mi miło, Karino — powiedział, a w jego głosie zabrzmiała ledwo uchwytna nuta… czegoś niezidentyfikowanego. Może złości albo ostrzeżenia. Albo… Karina myślała już tylko o tym, czy Jerzy wyjawi kim była. — Mnie również bardzo miło, panie Jerzy — odpowiedziała, grając swoją rolę i ukrywając strach. Poczuła przypływ adrenaliny. Co teraz…? Ale… nic się nie wydarzyło. Jerzy wykrzesał coś jakby uśmiech i sam odsunął jej krzesło przy stole. Może planuje upokorzyć ją później… Ale nie. Niczego nie zaczął. I wtedy Karina pojęła — on nie powie. Gdyby ją wydał, sam by się zdradził żonie. Gdy nieco odetchnęła, atmosfera przy stole była zadziwiająco swobodna. Anna opowiadała historyjki z dzieciństwa Wiktora, a Jerzy zadawał pytania o jej pracę — chociaż wiedział o niej znacznie więcej. Jego drobne ironie nie robiły już na Karinie wrażenia. Kilka razy choćby zażartował, a ona ku swemu zaskoczeniu parsknęła śmiechem. Chociaż w jego żartach roiło się od aluzji zrozumiałych tylko dla ich dwojga. Na przykład, patrząc na Karinę, rzucił: — Wie pani, Karino, przypomina mi pani moją dawną… koleżankę. Też była bardzo bystra. Potrafiła znaleźć sposób na każdego człowieka. Karina nie zbladła: — Talenty bywają różne, panie Jerzy. Wiktor, jak przystało na zakochanego narzeczonego, patrzył w nią z podziwem i nie dostrzegał podtekstów. Naprawdę ją kochał. I to było najważniejsze… i najsmutniejsze. Dla niego. Później, gdy rozmowa zeszła na podróże, Jerzy, świdrując Karinę wzrokiem, powiedział: — Ja na przykład lubię odludne miejsca, gdzie można posiedzieć z dobrą książką i spokojnie pomyśleć. A pani, Karino, jakie miejsca pani woli? Chciał ją podejść. — Ja wolę, gdy wokół jest dużo ludzi, musi być głośno i wesoło — odpowiedziała Karina spokojnie — Choć czasem nadmiar świadków bywa niebezpieczny. Chyba, przez moment, Anna coś zauważyła. Karina zwróciła uwagę, jak przyszła teściowa się zmarszczyła, ale zaraz odgoniła jakąś myśl. Jerzy wiedział, iż Karina nie szukała ciszy. I doskonale wiedział, czemu. Gdy wieczór dobiegł końca, a wszyscy szykowali się do snu, Jerzy objął Wiktora i powiedział: — Synu, dbaj o nią. Jest… wyjątkowa. Zabrzmiało to i jak komplement, i jak ironia. Chyba tylko Karina to zrozumiała. Karina poczuła przeszywający chłód w powietrzu. „Wyjątkowa”. Właśnie to słowo wybrał. *** Nocą Karina nie mogła zasnąć. Przewracała się w łóżku, analizując nagłe spotkanie i wymyślając, jak żyć ze świeżo odkrytą sytuacją. Perspektywy były mizerne. Domyślała się, iż Jerzy również nie spał. On — przez przypadkowe spotkanie, ona przez wszystko naraz. Cicho wstała, narzuciła ulubioną domową bluzę na T-shirt i szorty, po czym wyszła z pokoju. Schodząc po schodach, specjalnie stąpała na tyle głośno, by ktoś nienocujący usłyszał. Wyszła na werandę, przekonana, iż Jerzy zobaczy ją od razu. Nie musiała długo czekać. — Nie śpisz? — zapytał, podchodząc z tyłu. — Jakoś nie mogę zasnąć — odparła. Powiał lekki wiatr i poczuła znajomy zapach jego perfum. Uważnie jej się przyglądał. — Po co ci mój syn, Karina? — nie był już taki, jak kiedyś — Wiem, do czego jesteś zdolna. Wiem, ilu takich jak ja przewinęło się przez twoje życie. I wiem, iż zawsze chodziło ci o pieniądze. Nigdy tego nie ukrywałaś. Cenę zawsze podawałaś, choć zawoalowaną. Po co ci Wiktor? jeżeli nie chce rozdrapywać przeszłości, ona też nie miała zamiaru być miła. Uśmiechnęła się kąśliwie: — Kocham go, panie Jerzy — zaśpiewała cicho — Dlaczego nie mogę? Nie przekonało go to. — Ty? Kochać? To śmieszne. Ja dobrze wiem, kim jesteś, Karina. I wszystko powiem Wiktorowi. Kim byłaś. Kim jesteś naprawdę. I jak myślisz — ożeni się z tobą po tym? Karina zbliżyła się, zostawiając między nimi jedynie długość ręki. Przechyliła głowę, przyglądając się mu z góry. Jakby już się nie napatrzyła! — Opowiadaj, panie Jerzy, — powiedziała przeciągle — Ale wtedy twoja żona też pozna nasz mały sekret. — To… — To nie jest szantaż. To równowaga. jeżeli wszystkim powiesz, jak się poznaliśmy, nie będziesz w stanie zataić także szczegółów naszej znajomości. Uwierz, dorzucę kilka pikanterii. — To nie to samo… — O tak? Swojej żonie też tak powiesz? Jerzy zamarł. Próba zastraszenia Kariny nie powiodła się. Zrozumiał, iż został zapędzony w kozi róg. Oboje byli w tej samej pułapce. — Co jej powiesz? — Nie tylko jej. Wszystkim. Wiktorowi też. Opowiem, jakim jesteś wzorowym mężem, na jakie delegacje chodziłeś. Wszystko powiem, wtedy naprawdę nie będę już miała nic do stracenia. Chcesz ochronić syna przede mną? Proszę bardzo. Trudny wybór. Odradzić synowi ślub — to samemu podpisać pozew rozwodowy. — Nie odważysz się. — Ja nie? — Karina prychnęła śmiechem — Czyli ty możesz, a ja nie? jeżeli zrobisz swój ruch, ja zrobię swój. Twoja żona… Anna bardzo ceni wierność. Kiedyś, po pijaku, żalił się Karinie, iż Anna jest ideałem żony, a on tylko zawodzi. Ta nigdy mu nie wybaczy. Dlatego wybór był jasny. On wiedział, iż Karina nie blefuje. — Dobrze — wymamrotał — Nic nie powiem. Ty też zamilcz. Nikt nie musi wiedzieć. Zapomnijmy o tym, co było. Właśnie dlatego Karina była spokojna. On straciłby więcej. — Jak pan sobie życzy, panie Jerzy. Następnego ranka opuścili dom rodziców Wiktora. Pod nienawistnym wzrokiem przyszłego teścia Karina żegnała się z jego żoną, która już zdążyła ją nazwać „córeczką”. Jerzemu aż drgnęła powieka. Męczył się myślą, iż nie może ostrzec syna przed zdradliwą Kariną, ale bał się kompromitacji. Utrata Anny oznaczała utratę nie tylko żony, ale i sporej części majątku. A syn raczej by mu nie wybaczył… Innym razem Karina i Wiktor spędzali u rodziców dwa tygodnie. Urlop w pełni. Jerzy starał się unikać Kariny pod pretekstem licznych obowiązków. Ale któregoś dnia, będąc sam w domu, zwyciężyła złośliwa ciekawość. Zaczął przeszukiwać torbę Kariny. Tyle iż zamiast sensacji znalazł test ciążowy z dwiema kreskami. — Myślałem, iż katastrofa to ślub mojego syna z… Ale nie. To dopiero katastrofa — powiedział, odkładając test akurat wtedy, gdy Karina go przyłapała. — Aj, nieładnie grzebać w cudzych rzeczach — zrugała go z przekąsem, ale nie wydawała się zmartwiona. — Jesteś w ciąży z Wiktorem? Karina podeszła, odebrała mu torbę i powiedziała z uśmiechem: — Wygląda na to, iż zepsuł pan niespodziankę, panie Jerzy. Jerzy był wściekły. Teraz Karina już na pewno nie odczepi się od jego syna. Teraz jeżeli wszystko wyjdzie na jaw… będzie po wszystkim. Już nie wolno wybuchać. Ale jak milczeć, widząc, iż syn sam pakuje się w pułapkę? *** Minęło dziewięć miesięcy… i jeszcze pół roku. Wiktor i Karina wychowywali małą Alicję. Jerzy unikał odwiedzin. Nie potrafił na nich patrzeć. choćby wnuczki nie uznawał za swoją. Kariny się bał. Przerażała go jej obojętność wobec Wiktora i ciemna przeszłość. I znowu. Anna szykowała się na wizytę do Wiktora i Kariny. — Jerzy, jedziesz ze mną? — Nie, boli mnie głowa. — Znowu? To już robi się podejrzane. — Po prostu zmęczony jestem. Jedź sama. Jerzy, jak zwykle, udawał migrenę, przeziębienie, bóle nóg. Zawsze wynajdywał powód, by nie jechać. choćby łyknął tabletki dla wiarygodności. Nie mógł znieść obecności Kariny, ale też nie mógł wyjawić prawdy. Wieczór był nudny — jeżeli nie liczyć natrętnych myśli. Poczytał. Poleżał. W końcu zauważył, iż Anna nie wraca choćby po jedenastej. Telefon milczy. W końcu zadzwonił do Wiktora. — Witekk, wszystko u was ok? Anna już pojechała? przez cały czas jej nie ma. — Tato, jesteś ostatnią osobą, z którą chcę teraz rozmawiać. I odłożył słuchawkę… Jerzy szykował się już, by pojechać do syna, gdy przed domem zaparkował samochód Kariny. Widząc ją, aż zbladł. — Co ty tu robisz? Mów, co się stało?! Karina wydawała się dziwnie spokojna. Nalała sobie wina. Wypiła. Usiadła wygodnie. — Katastrofa. — Jaka katastrofa? — Nasza. Wiktor znalazł na stronie jednej restauracji nasze zdjęcia sprzed czterech lat. Z tej pamiętnej imprezy w „Oazie”. Chciał zarezerwować stolik na rocznicę, patrzy, a tam my — w całej okazałości. Fotograf, niech go… Wszystko wrzucił! Wiktor szaleje. Anna chce się rozwodzić. Ja też, jak widzisz, rozwodzę się z twoim synem. Jerzy usiadł ciężko obok niej, osłupiały. — To czemu tu przyjechałaś? — Chciałam uciec na trochę — uśmiechnęła się Karina. — Teraz w domu mam burzę. Alicja z nianią. Chcesz wina? Podała mu jego ulubione. Siedzieli na werandzie i pili. Jedynym, co ich łączyło, była cisza i śpiew świerszczy. — To wszystko przez ciebie — powiedział Jerzy. Karina tylko kiwnęła głową, nie spuszczając wzroku z kieliszka. — Wiem. — Jesteś niemożliwa. — To prawda. — choćby ci nie żal Wiktora. — Żal, ale siebie żal bardziej. — Kochasz tylko siebie. — Nie będę się spierać. Wtedy niespodziewanie ujął ją za podbródek. — Wiesz, iż nigdy cię nie kochałem — wyszeptał. — Wierzę na słowo. *** Rano, gdy Anna wróciła podjąć próbę pogodzenia się z mężem, zastała Karinę i Jerzego razem. Jeszcze śpiących. — Kto tam? — poderwała się Karina. — Ja — odpowiedziała Anna, patrząc, jak wali się jej życie. Karina tylko spokojnie się uśmiechnęła. Jerzy obudził się nieco później, ale za żoną nie ruszył.

Żona i teść Karina tylko udawała, iż chce poznać r...

polregion.pl 1 dzień temu Dziennik Żona i Teść Od początku tylko udawałam, iż chcę poznać rodziców Bartka. Po co mi oni, szczerze mówiąc? Przecież nie zamierzam z nimi mieszkać, a od jego ojca, który niby jest całkiem zamożny, niczego dobrego poza problemami i...
Beata z Wrocławia zakochała się w nauczycielu angielskiego z Gwinei – gdy zaszła w ciążę, jej rodzina była wstrząśnięta, nie akceptując związku z „kimś, kto według nich niedługo zniknie”. Mimo odrzucenia i wyjazdu partnera do Afryki, Beata walczy o swoją rodzinę, mierząc się z klimatem Gwinei i brakiem akceptacji bliskich w Polsce. Teraz, z dwójką córek, planują nowy start w Kanadzie, marząc o życzliwszym otoczeniu.

Beata z Wrocławia zakochała się w nauczycielu angi...

newskey24.com 1 dzień temu Gdy Małgorzata dowiedziała się, iż nosi pod sercem dziecko, na chybotliwym stole w jadalni samoistnie stuknęły talerze. Rodzina z Gdańska zasztywniała jak lód na Motławie. Nie mogli się pogodzić z tym, iż ich córka związała się z kimś, kto...
– Jaka to matka w wieku czterdziestu jeden lat! – krzyczał na Nastę mąż. – W twoim wieku to się już jest babcią. Nasto, nie rób głupot. Książki dla dzieci

– Jaka to matka w wieku czterdziestu jeden lat! – ...

twojacena.pl 1 dzień temu Dziś był trudny dzień. Mój mąż, Marek, krzyczał na mnie: Co za dziecko w wieku czterdziestu jeden lat! W twoim wieku kobiety już są babciami! Małgosiu, nie rób głupstw! Cóż, już dawno zrozumiałam, iż twoja opinia mnie nie obchodzi....
„Jestem wyczerpaną samotną matką, która pracuje jako sprzątaczka.”

„Jestem wyczerpaną samotną matką, która pracuje ja...

naszkraj.online 1 dzień temu 30 listopada 2025 Dziś zapisuję w pamiętniku niecodzienną historię, która odmieniła moje życie. Nazywam się Jan Kowalski i nigdy nie myślałem, iż będę bohaterem własnej opowieści. Jestem samotnym ojcem zmęczonym i przygnębionym, który codziennie walc...
W ciąży kobieta poprosiła mężczyznę o jałmużnę, a on ją zignorował. ale to, co zrobił chwilę później, zmieniło jej życie na zawsze

W ciąży kobieta poprosiła mężczyznę o jałmużnę, a ...

newsempire24.com 1 dzień temu Pewnego ranka mój ojciec jechał samochodem do pracy i zatrzymał się na stacji benzynowej, żeby zatankować. Stała tam dziewiętnastoletnia dziewczyna w ciąży, która prosiła o pomoc. Poprosiła go o pieniądze, ale on odpowiedział, iż niestety nie ma drob...
Sąsiedzi z naszej kamienicy postanowili udowodnić, kto tu rządzi – zaczęli nas nachodzić i szukać problemów bez powodu, aż do granic absurdu

Sąsiedzi z naszej kamienicy postanowili udowodnić,...

newskey24.com 2 dni temu Sąsiedzi postanowili udowodnić nam, kto tutaj naprawdę rządzi. Bez żadnego powodu. To wszystko zaczęło się pięć lat temu. Mój mąż Piotr i ja wiedliśmy już wtedy życie z dwójką naszych dzieci cała czwórka tłoczyła się w jednym malutkim pokoju...

Popularne

TYLKO U NAS. Arciszewska-Mielewczyk interweniuje ws. krzyża

TYLKO U NAS. Arciszewska-Mielewczyk interweniuje ws. krzyża

1 tydzień temu 238
Zmarła Stefania Jachnik, wieloletnia nauczycielka i dyrektorka czechowickiej "dwójki"

Zmarła Stefania Jachnik, wieloletnia nauczycielka i dyrektor...

5 dni temu 231
Dzień Babci – kiedy jest w Polsce i dlaczego warto o nim pamiętać?

Dzień Babci – kiedy jest w Polsce i dlaczego warto o nim pam...

3 dni temu 156
Eksperci patrzą z niepokojem. Te wulkany mogą wybuchnąć w najbliższym czasie

Eksperci patrzą z niepokojem. Te wulkany mogą wybuchnąć w na...

5 dni temu 134
Quiz z historii przez, który nie prześlizną się trójkowi uczniowie. 10/10 zdobędą wyłącznie bystre umysły

Quiz z historii przez, który nie prześlizną się trójkowi ucz...

6 dni temu 109
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Dziecko 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.