Ciąża

Moja matka zmusiła mnie do porzucenia dziecka, a teraz wiem, iż już nigdy nie zostanę matką

Moja matka zmusiła mnie do porzucenia dziecka, a t...

naszkraj.online 58 minut temu Jadwiga ma szesnaście lat, kiedy zachodzi w ciążę z chłopakiem, którego bardzo kocha. Spotyka się z Kacprem od roku, a potem odkrywa, iż jest w ciąży. Kacper jest kolegą z klasy. Są przerażeni, więc nie mówią rodzicom. Gdy rodzice...
Spędziłem dwa lata za granicą, a po powrocie odkryłem, iż mój syn przeżył niezwykłą “niespodziankę”.

Spędziłem dwa lata za granicą, a po powrocie odkry...

newsempire24.com 1 godzina temu Spędziłam dwa lata za granicą i po powrocie zastałam prawdziwą niespodziankę mój syn wpadł w niecodzienną sytuację. Moja córka, Katarzyna, poślubiła czeskiego obywatela i przez dwa lata mieszkałam u nich w Warszawie, opiekowałam się wnuczkiem i krząt...
Netflix prezentuje kulisy 3. sezonu 1670!

Netflix prezentuje kulisy 3. sezonu 1670!

popkulturowcy.pl 3 godzin temu To już oficjalne: 3. sezon 1670 w Netflixie w drugiej połowie 2026 roku. Zobaczcie, jak…
Australia nie pomoże choremu w chorobie, ale chętnie przyjmie zgłoszenie na eutanazję

Australia nie pomoże choremu w chorobie, ale chętn...

stronazycia.pl 4 godzin temu U Tony’ego Lewisa z Australii zdiagnozowano chorobę neuronu ruchowego. Jest to nieuleczalna choroba neurologiczna, a pacjent potrzebuje leczenia objawowego w zakresie fizjoterapii, logopedii, dietetyce fizjoterapii, czy dietetyki. Australijska służba...
„Małżonek pierwszy i małżonek drugi” – Konstytucja idzie w odstawkę

„Małżonek pierwszy i małżonek drugi” – Konstytucja...

stronazycia.pl 21 godzin temu Środowiska, których przedstawiciele i zwolennicy jeszcze nie tak dawno krzyczeli na polskich ulicach „konstytucja!” i nosili koszulki z napisem „Konstytucja” - już od pewnego czasu dokonują brutalnego gwałtu zbiorowego na polskiej ustawie zasadniczej...
Moja synowa była oburzona, gdy powiedziałem jej, iż w naszej rodzinie tradycją jest nazywanie dziecka imieniem dziadka.

Moja synowa była oburzona, gdy powiedziałem jej, i...

newsempire24.com 1 dzień temu Mój zięć Piotr i ja, Jan Kowalski, od lat mieszkamy razem w Warszawie. Zawsze dogadywaliśmy się bez kłótni; zdarzyło się kilka sprzeczek, ale gwałtownie znajdowaliśmy kompromis i nie trzymaliśmy urazy. Kiedy dowiedziałem się, iż moja synowa Bogumiła ...
Dziecko dla przyjaciółki Kiedy Lila przechodziła ostatnie miesiące ciąży, jej młodszy brat wyjechał z domu, a ojciec zaczął pić i od tej pory życie Lili zamieniło się w koszmar. Każdy dzień zaczynała od wietrzenia mieszkania, wynoszenia pustych butelek spod stołu i czekania, aż wstanie ojciec. — Tato, przecież lekarz zabronił ci pić. Przeżyłeś już wylew. — Chcę i piję. Kto mi zabroni? Tak łatwiej znieść ten ból. — Jaki ból? — Ból świadomości, iż nikomu nie jestem potrzebny. choćby tobie. Jestem dla ciebie ciężarem, Lila. Jestem przegranym człowiekiem. Niepotrzebnie się urodziłem, niepotrzebnie się ożeniłem i doczekałem dzieci, które po mnie odziedziczyły tylko słabość charakteru i biedę. Wszystko na marne, córko. Lepiej pić. Lila, chociaż i tak była w złym humorze, denerwowała się. — Nic nie jest na marne, tato. Inni mają w życiu gorzej. — Gorzej, jak? Ty dorastałaś bez matki. I chcesz urodzić dziecko bez ojca, które dalej będzie żyło w biedzie. — Nie wszystko jest aż tak czarne, tato. Nic nie trwa wiecznie, wszystko może się zmienić w jednej chwili. Lila ze smutkiem wspomniała, jak do niedawna była szczęśliwa, szykując się do ślubu z Ikiem. Tak, świat runął, ale trzeba żyć dalej. W tamten dzień ojciec znów się upił. Lila wybuchnęła: — Przepiłeś pieniądze, które odłożyłam na czarną godzinę? Jak je znalazłeś? Przeszukałeś cały dom, grzebałeś w moich rzeczach?! — Wszystko w tym domu jest moje — oznajmił ojciec — włącznie z emeryturą, którą przede mną chowasz! Moją emeryturą. — I wszystko przepiłeś? Ani chwili nie pomyślałeś, z czego będziemy żyć? — A czemu ja mam myśleć? Jestem chory. Ty już dorosłaś, teraz ty się mną zajmuj! Lila przeszukała wszystkie szafki. — Przecież pamiętam, iż były dwie paczki makaronu i olej. Teraz nic nie ma! Co zrobimy na kolację?.. Była tym zdruzgotana. Usiadła na krześle, zasłaniając twarz dłońmi. Skąd mogła wiedzieć, iż ciotka Natalia pod jej nieobecność wpuszcza ojca w alkoholowy ciąg i okrada dom? Cicho, jak żmija, Natalia wślizgnęła się do ich mieszkania i robiła wszystko, by rozbić rodzinę. Tamtej nocy Lila płakała, leżąc w łóżku – wyczerpana, załamana i głodna. Nad ranem rozległo się pukanie. Weszła Natalia Antonina. W modnym płaszczu, na szpilkach, nie zdejmując butów przeszła do kuchni. — Cześć. Moja znajoma z administracji powiedziała mi, iż macie długi i zaraz odetną wam prąd. Co się u was dzieje, Lila? Zaparzysz herbaty? Nie czekając na zgodę, zaczęła grzebać w szafkach i lodówce. — Sama zrobię herbatę, jesteś w ciąży jak moja córka, Swietka… Ale widzę, nie macie ani cukru, ani herbaty. W zasadzie nie macie nic. Chodź, pójdziemy do sklepu. Lila unikała wzroku gościa. — Ciociu Natalio, herbaty nie będzie. Lepiej już wyjdźcie. Natalia nie zamierzała odejść. — Masz kłopoty? Widzę, iż tak. Pamiętasz, jak oferowałam ci, żebyś zamieszkała u mnie? Teraz już nie pytam, ja nalegam — przeprowadzaj się do mnie. Tutaj nie ma warunków dla dziecka, ojciec pije, nie masz choćby co jeść, nie mówiąc o owocach, witaminach… Pakuj się i jedź ze mną. Lila usiadła, zakręciło się jej w głowie. Zaczęła płakać, Natalia ją przytuliła: — Dziewczyno, wiem jak się do mnie odnosisz. Nie ma dla mnie przebaczenia, bo to moja córka odbiła ci narzeczonego. Ale nie jestem potworem i nie mogę patrzeć jak cierpisz. Chcesz czy nie, zaopiekuję się tobą. Potem wszystko działo się jak we śnie: Natalia pomogła jej się spakować i wezwała taksówkę. *** Kiedy zaczęły się skurcze, Natalia Antonina nie odstępowała Lili na krok. — Słuchaj mnie, Lila. Uprzedziłam personel, iż chcesz oddać dziecko. Więc jak urodzisz, nie bierz jej na ręce, nie przystawiaj do piersi. Po prostu nie patrz. Lila zwijała się z bólu: — Och, ciociu Natalio, wszystko mi jedno. By tylko urodzić… — Pamiętaj, co ci mówiłam — sama tego dziecka nie wychowasz. Już znalazłam porządną rodzinę, która może natychmiast je adoptować. Parę godzin później na świat przyszła dziewczynka. — Waży trzy trzysta, zdrowa, wszystko w porządku. Pielęgniarka zawinęła dziecko w kocyk i wyniosła, choćby nie pokazując Lili. Jednak lekarka surowo powiedziała: — Co tu się dzieje? Urodziła pani zdrową dziewczynkę, a choćby nie chce na nią spojrzeć? Pani Eleno, proszę przynieść dziecko i przystawić do mamy. Lila odwróciła głowę: — Nie chcę. Nie mam za co żyć, nie chciałam rodzić… Są ludzie, którym ta dziewczynka jest bardziej potrzebna, napiszę zrzeczenie, ją adoptują… — Proszę się nie wygłupiać, chociaż popatrzcie na maleńką. Lila zamknęła oczy, ale poczuła delikatny dotyk maleńkiej rączki. Pielęgniarka położyła córeczkę obok, a ta pojękiwała, szukając mamy twarzy, rozchylając usta, i Lila wreszcie spojrzała na córkę. Maleństwo patrzyło na nią zmrużonymi oczkami, wyciągało do niej bezradnie ręce. — No i co, mamuniu? Karmimy malutką — uśmiechnęła się lekarka. Ucieszyła się widząc jak Lila zadrżała pod wrażeniem matczynego instynktu. — Jak ona śliczna, potrzebuje właśnie Pani, nie obcych — zrozumiała Pani? Lila zapłakała, obejmując córeczkę. Kolejne godziny spędziła z dzieckiem przy boku, nie mogąc oderwać od niej wzroku. I tak przebudził się jej instynkt macierzyński. „Oto sens mojego życia — moja córka. Nie ważne, czy Irek odszedł, czy tata wariuje… Moja córka mnie potrzebuje, więc zostaję z nią.” *** Lila obudziła się słysząc głos Natalii. Natalia Antonina, w szlafroku, weszła na salę i patrzyła na nią, leżącą w łóżku. — Zapomniałaś, na co się umawiałyśmy? — spytała cicho. — Obiecałaś, iż po porodzie oddasz dziecko. Ja już znalazłam ludzi, którzy od razu je wezmą. — Pani Natalio, zmieniłam zdanie. Nie oddam jej nikomu. — Przecież nie masz choćby pieniędzy, jesteś praktycznie bezdomna, dokąd zabierzesz dziecko? — Do domu. Nikomu już nie będę zawadzać. Dam sobie radę. Zobaczyła jak mina Natalii zmienia się w prawdziwie diabelski grymas. — Oszalałaś?! Nie masz pieniędzy! Jak chcesz żyć? Z żebraczą torbą będziesz chodzić? Płacz Natalii obudził dziecko w łóżeczku, Lila podeszła, wzięła córkę na ręce. — Nie ruszaj jej! Ja ją ukołyszę i dam mleka modyfikowanego. Powiedzmy lekarzom, iż nie masz pokarmu — oznajmiła Natalia. Lila pokręciła głową: — Nic Pani tu nie zadecyduje, to moja córka. Mówiłam — nie oddam jej! — Nie możesz! Obiecałaś! — Natalia bezsilnie otworzyła usta. — Proszę wyjść. Natalia wyszła. Współlokatorka Lili cicho zapytała: — Kto to był? — Ciocia. — Ale numer. Dobrze, iż ją pogoniłaś. Jestem Lera. Jak trzeba będzie pomocy — pomogę. Świat nie jest zły do końca. — Lila jestem. — Miło poznać, Lila. Wiesz, wydawało mi się, iż ta kobieta chciała porwać twoje dziecko. Straszna osoba. *** Przed wypisem odwiedziła Lilię gościni, ale nie wpuszczono jej na salę, więc wyszły do korytarza. Była przyjaciółka — Swieta — podeszła z brzuchem jak piłka. — Cześć. Lila usiadła. Swieta przysiadła się. — Słyszałam, iż urodziłaś. — Tak. Córeczkę. Swieta nerwowo poruszyła dłonią. — Lila, taka sprawa. Wiesz, iż mama znalazła ludzi, którzy chcą twoje dziecko. — I co? — Są bogaci, gotowi wiele za nią zapłacić. Dają milion! Możesz kupić własny pokój w akademiku lub zainwestować w mieszkanie. — Naprawdę, milion? — Lila skinęła głową. — Martwisz się o nich? To swoje dziecko im sprzedaj. Swieta wydęła usta, trzymając ją za rękę. — Poczekaj, Lila. Daj dziecko mnie! Ja się nią zaopiekuję, to przecież córka Ireka. — Myślisz, iż dasz sobie radę z dwójką dzieci? — Ty nic nie rozumiesz, Lila! Moja rodzina się rozpada! Lila poderwała się, Swieta chwyciła ją za rękaw, jej oczy wydały się Lili szalone: — Potrzebuję tego dziecka! — Puść. … Po kilku godzinach do sali wparował sam Irek. Lila zadrżała na jego widok. — Urodziłaś? Mogę zobaczyć? — Nie, nie możesz! Zaraz twoja Swietka urodzi — idź tam. — Musimy pogadać, Lila. Odkąd ty urodziłaś, nie mam spokoju. Chcę zabrać córkę. Zrzeknij się jej, a ja ją adoptuję. Lila pokręciła głową: — Ja nie jestem jak ty. Nigdy nie oddam tego, kto mnie potrzebuje. Daremnie przyszedłeś, córki nie oddam! Irek też nie chciał odejść. — Oddaj dziecko! Nie miałaś prawa urodzić ze mną! I tak zabiorę swoje! — Ty? Synek swojej mamusi? Najpierw zapytaj o zgodę matki! Lila odepchnęła byłego, wzięła córkę i poszła do położnej: — Proszę już nikogo do mnie nie wpuszczać. Nie chcę nikogo widzieć, tu jest jak w ruchliwym dworcu! Epilog W dniu wypisu Lila wyszła ze szpitala z córką w ramionach. Nie była sama, razem z nią wypisała się jej współlokatorka Lera, którą witali mąż i matka. Lila zatrzymała się na schodach, widząc samochód rodziny Resznik. Z auta wyszła matka Ikiego, Waleria Jakubowicz, wyraźnie mierząc Lilę wzrokiem. Przeszył ją zimny dreszcz. Niedoszła teściowa patrzyła na nią jak wilczyca gotowa do ataku. Lera podeszła i stanęła obok: — Kto to, Lila? — Rodzice Ikiego. — Patrzy jakby na ciebie dziś czekała. Niedobrze mi z nimi. Mówiłam ci, iż mama ma dla ciebie pokój, jedź z nami. Lila kiwnęła głową, czując niepokój. *** Zamieszkawszy u nowych znajomych, Lila niespodziewanie odnalazła miłość — kuzyn Lery, zatwardziały kawaler Janek, zaczął się nią opiekować. Okazał się cudownym, dobrym człowiekiem. Ożenił się z Lilą, zaadoptował jej córkę i pomagał również jej ojcu. A Swieta i Irek rozstali się. Okazało się, iż Swieta udawała ciążę, nosiła sztuczny brzuch, oszukując całą rodzinę Reszników. Natalia Antonina, chcąc ratować córkę, sama wyznała zięciowi, iż Swieta poroniła w pierwszym trymestrze. Na to też miała „plan ratunkowy”: — Irku, nie złość się na Swietę. Poroniła, ale przecież ty też masz swoją tajemnicę. niedługo urodzi ci się dziecko na boku. Ja myślę, czemu nie zabierzecie dziecka, które urodzi Lila? W końcu adoptujecie, nie będzie wam obce. Nikomu nie mówimy o poronieniu Swiety, po prostu ogłosimy, iż Swietka urodziła, kiedy Lila odda dziecko. Irek zgodził się na ten plan. Wszystko układało się do momentu, kiedy Lila „zmieniła zdanie” i nie zostawiła córki w szpitalu — tym samym wpędzając byłą przyjaciółkę i jej matkę w prawdziwy ambaras. Matka Ikiego, Waleria Jakubowicz, była rozczarowana kłamstwem synowej i wyrzuciła ją z domu, zmuszając syna do rozwodu.

Dziecko dla przyjaciółki Kiedy Lila przechodziła o...

twojacena.pl 1 dzień temu Dziecko dla przyjaciółki Gdy Zuzanna zbliżała się do końca ciąży, jej młodszy brat wyjechał z domu, a ojciec zaczął pić. Od tej pory życie Zuzanny zamieniło się w koszmar. Każdy jej poranek zaczynał się od wietrzenia mieszkania, zbierania pustych...
10 wspaniałych przypadków porozumienia przybranych rodziców i dzieci

10 wspaniałych przypadków porozumienia przybranych...

jasnastrona.com 1 dzień temu Rodzicielstwo nie zawsze zaczyna się na sali porodowej. Wielu ojczymów i macoch wkracza w swoje nowe role z nadzieją, cierpliwością i otwartym sercem, stopniowo i po cichu zdobywając zaufanie. Te doświadczenia pokazują, jak potężne mogą być miłość, k...
Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lilka dobiegała końca ciąży, jej młodszy brat wyprowadził się z domu, ojciec zaczął pić i od tego czasu życie dziewczyny zamieniło się w piekło. Każdy poranek zaczynała od wietrzenia mieszkania, wynoszenia pustych butelek po ojcu i czekania, aż się obudzi. — Tato, przecież nie możesz pić. Ledwo wyszedłeś po udarze. — Chcę, to piję. Kto mi zabroni? Łatwiej znieść ból. — Jaki ból, tato? — Ból świadomości, iż nikomu nie jestem potrzebny. choćby tobie. Jestem dla ciebie ciężarem. Zmarnowałem życie, Lilka. Bez sensu się urodziłem. Bez sensu się ożeniłem i narodziły się dzieci, które ode mnie odziedziczyły tylko słabość i biedę. Wszystko na nic. Lepiej pić. Lilka, i tak już w złym nastroju, złościła się. — Nie wszystko jest na nic, tato. Są ludzie, którzy mają gorzej. — Gorzej? Ty bez matki, teraz urodzisz dziecko bez ojca i ono też będzie żyło w biedzie. — Nie jest tak źle, tato. Wszystko się może zmienić. Z tęsknotą wspomniała czasy, gdy jeszcze była szczęśliwa i planowała ślub z Pawłem. Tak, świat się zachwiał, ale trzeba żyć. W ten dzień ojciec znowu się upił. Lilka wybuchła: — Przepiłeś pieniądze, które odłożyłam na czarną godzinę? Jak je znalazłeś? Przewróciłeś cały dom, grzebałeś w moich rzeczach?! — Wszystko w tym domu należy do mnie — odparł ojciec. — choćby emerytura, którą przede mną chowasz! Moja emerytura. — I wszystko przepiłeś? Nie pomyślałeś, z czego będziemy żyć? — A dlaczego mam myśleć? Jestem chory. Ty już dorosłaś, to się mną opiekuj! Lilka przeszukała szafki. — Wczoraj były jeszcze dwie paczki makaronu i trochę masła. Teraz nie ma nic! Co zjemy na kolację…? Z trudem usiadła na krześle i ukryła twarz w dłoniach. Nie wiedziała, iż ciocia Natalia wykorzystała jej nieobecność, aby rozpić ojca i ogołocić dom z zapasów. Cicho jak wąż weszła w ich życie, robiąc wszystko, by rozbić rodzinę. Tamtej nocy Lilka płakała w łóżku z głodu i rozpaczy. Rano do drzwi zapukała Natalia. W modnym płaszczu i butach na obcasie weszła choćby się nie rozbierając. — Cześć. Moja znajoma z administracji powiedziała mi, iż macie długi i zaraz odetną wam prąd. Co się dzieje, Lilka? Może napijemy się herbaty? Nie czekając na odpowiedź, zaczęła grzebać w lodówce i szafkach. — Sama zrobię herbatę, ty jesteś w ciąży jak moja córka Kasia… Ale tu pusto, nie ma ani cukru, ani herbaty. Idziemy razem do sklepu. Lilka unikała jej wzroku. — Ciociu Natalio, lepiej już proszę wyjdź… Ciotka nie zamierzała ustąpić. — Masz kłopoty? Widzę. Pamiętasz, proponowałam ci, byś u mnie zamieszkała? Tym razem nalegam — przeprowadzaj się. Tu nie ma warunków dla dziecka, ojciec pije, nie masz co jeść! choćby owoce i witaminy są ci potrzebne… Spakuj się i jedź ze mną. Lilka poczuła zawroty głowy i usiadła, łzy popłynęły jej po policzkach. Natalia przytuliła ją: — Posłuchaj, wiem jak mnie postrzegasz. Nie ma dla mnie przebaczenia — moja córka odebrała ci narzeczonego. Ale nie jestem potworem, nie mogę patrzeć jak się męczysz. Chcesz czy nie, zaopiekuję się tobą. Dalej wszystko było jak we śnie: Natalia pomogła jej spakować się i zamówiła taksówkę. *** Gdy Lilkę zaczęły łapać bóle porodowe, Natalia nie odstępowała jej na krok. — Słuchaj, ostrzegłam personel, iż chcesz zrzec się dziecka. Gdy już urodzisz, nie bierz go na ręce, nie przystawiaj do piersi. Po prostu nie patrz. Lilka jęczała z bólu: — Wszystko mi jedno, ciociu Natalio… Niech to się już skończy. — Pamiętaj, sama go nie wychowasz. A ja już znalazłam porządną rodzinę, gotową adoptować dziecko od razu. Po kilku godzinach na świecie pojawiła się dziewczynka. — Waga trzy trzysta, zdrowa. Wszystko dobrze. Położna zawinęła dziecko w kocyk i choćby nie pokazała Lilce. Ale lekarka popatrzyła surowo na młodą mamę: — Co to ma znaczyć? Ma pani zdrową, piękną córkę, choćby na nią nie chce spojrzeć? Proszę podać dziecko z powrotem i przystawić do piersi. Lilka potrząsnęła głową: — Nie chcę. Sama nie dam sobie rady, nie chciałam rodzić… Są ludzie, którym ona bardziej się przyda, podpiszę zrzeczenie… — Niech pani nie szaleje, obejrzyj przynajmniej córeczkę. Zacisnęła oczy — poczuła jednak dotyk czegoś delikatnego. Położna położyła przy niej niemowlę, które zaczęło nerwowo szukać ustami piersi, tuląc się do mamy. — No i już, mamusiu. Karmimy malutką — uśmiechnęła się pediatra. Widząc, iż Lilka aż zadrżała pod wpływem pierwszego spotkania z córką. — Śliczna dziewczynka. Potrzebuje właśnie pani, nie obcych ludzi, rozumie pani? Lilka rozpłakała się i przytuliła dziecko. Przez dwie godziny po porodzie nie mogła oderwać wzroku od córeczki. Odezwał się w niej matczyny instynkt. „Oto sens mojego życia – moja córka. Nieważne, czy Paweł odszedł, czy ojciec robi problemy… Jestem potrzebna mojej córce, więc zostanę z nią”. *** Obudził ją głos Natalii. Ciocia Natalia weszła do sali w szlafroku. — Zapomniałaś co ustaliłyśmy? — zapytała cicho. — Obiecałaś mi, iż urodzisz i oddasz dziecko. Już są chętni do adopcji. — Ciociu Natalio, zmieniłam zdanie. Nie oddam jej nikomu. — Przecież nie masz grosza! choćby dachu nad głową, dokąd pójdziesz z dzieckiem? — Do siebie. Nie będę już wam przeszkadzać. Poradzę sobie. Natalia spochmurniała, robiąc złośliwą minę. — Zwariowałaś?! Czym będziesz żyć? Chcesz żebrać? Krzyk obudził dziewczynkę w łóżeczku. Lilka podniosła się i sięgnęła po dziecko. — Nie ruszaj! Ja ją ukołyszę i nakarmię mlekiem modyfikowanym. Lekarzom powiemy, iż nie masz pokarmu! — zarządziła Natalia. Lilka pokręciła głową: — Nic pani do tego. To moja córka. Powiedziałam, nie oddam nikomu! — Nie możesz! Obiecałaś! — Natalia bezradnie rozdziawiała usta. — Proszę wyjść. Natalia wyszła, a sąsiadka Lilki z łóżka podniosła się: — Kto to był? — Ciocia. — Co za potwór. Dobrze zrobiłaś, iż ją przegnałaś. Ja jestem Kasia. jeżeli będziesz potrzebować pomocy, możesz na mnie liczyć. Dobro na świecie nie zginie. — A ja Lilka. — Miło poznać. Wiesz, miałam wrażenie, iż ta kobieta chciała porwać twoją córkę. Bardzo dziwna osoba. *** Przed wypisem pojawiła się była przyjaciółka, Ola, sama w zaawansowanej ciąży. — Słyszałam, iż urodziłaś. — Tak, córkę. Ola nerwowo zerkała. — Wiesz… mama znalazła ludzi gotowych adoptować twoje dziecko. — I co z tego? — Oni są naprawdę w porządku, mają pieniądze i zrobią wszystko, żeby mieć dziecko. Ola chwyciła ją za rękę: — Oferują milion. Cały milion, rozumiesz? Kupiłabyś sobie pokój albo włożyła w mieszkanie. — Milion, mówisz… To może tobie sprzedam ich dziecko, skoro im tak kibicujesz? Ola nadęła usta, ale trzymała ją mocno. — Daj, Lilka, oddaj dziecko mnie! Zajmę się nią, to przecież córka Pawła… — I poradzisz sobie z dwójką dzieci? — Ty nic nie rozumiesz! Moje małżeństwo się wali! Lilka wstała, by odejść, a Ola mocno chwyciła jej rękaw. — Potrzebuję tego dziecka, Lilka! — Puść. …Kilka godzin później wpadł sam Paweł. Lilka się cofnęła na jego widok. — Urodziłaś? Mogę zobaczyć? — Nie! Zaraz twoja Ola też urodzi, tam pójdź! — Musimy pogadać. Nie mam spokoju od twojego porodu. Chcę zabrać córkę. Zrzeknij się jej, a ja ją od razu adoptuję. Lilka pokręciła głową: — Nie jestem taka jak wy. Nigdy nie oddam osoby, która mnie potrzebuje. Na darmo przyjechałeś — nie oddam ci córki! Paweł też nie chciał tak łatwo odejść. — Oddaj dziecko! choćby nie powinnaś była rodzić go beze mnie! I tak odbiorę to, co moje! — Najpierw spytaj mamusi o pozwolenie! Lilka odepchnęła byłego i wyszła z dzieckiem do położnej: — Może mnie pani zabezpieczyć przed wizytami? Nikogo nie wpuszczać! Mam już dość! Co za korytarz, jak dworzec! Epilog W dniu wypisu Lilka wyszła ze szpitala ze swoją córeczką. Towarzyszyła jej Kasia, a po nią przyjechała rodzina. Przed wejściem zatrzymał się samochód Pawłowskich. Z auta wysiadła matka Pawła, Barbara, złośliwie złapała Lilkę wzrokiem. Lilka poczuła ciarki na plecach. Była niedoszła teściowa patrzyła wrogo, jak lisica gotowa do skoku. Kasia to zauważyła i podeszła. — Kto to, Lilka? — Rodzice Pawła. — Patrzy jakby na coś czekała. Dziwni są, coś tu nie gra. Mówiłam ci, iż mama przygotowała dla ciebie pokój, więc jedź ze mną. Lilka skinęła głową. Też czuła niepokój. *** U nowo poznanych przyjaciół Lilka niespodziewanie znalazła miłość — kuzyn Kasi, wielki kawaler Janek, zaczął się nią interesować. Okazał się mężczyzną z sercem — nie tylko się ożenił z Lilką i adoptował jej córkę, ale zaczął też pomagać jej ojcu. Tymczasem Ola i Paweł się rozstali. Ola udawała ciążę, nosząc sztuczny brzuch, oszukując całą rodzinę Pawłowskich. Matka Pawła, chcąc bronić córki, wyznała zięciowi, iż Ola poroniła na wczesnym etapie. Zaproponowała wtedy rozwiązanie: — Pawełku, synku, nie gniewaj się na Olę. Tak, straciła dziecko, ale ty też nie jesteś bez winy. Za chwilę drugie dziecko urodzi się na boku. Pomyślałam — czemu nie wziąć do siebie dziecka Lilki? Przecież to twoja córka. Adoptuj ją, a rodzinie powiemy, iż Ola urodziła. Pawłowi spodobał się ten plan. Wszystko szło dobrze, dopóki Lilka nie postanowiła zatrzymać córki, czym zaskoczyła dawną przyjaciółkę i jej matkę. Matka Pawła była rozczarowana kłamstwami synowej i wyrzuciła ją z domu, nakazując rozwód.

Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lilka dobiegała końca...

newskey24.com 1 dzień temu Dziecko dla przyjaciółki Kiedy ostatnie tygodnie ciąży Małgosi zbliżały się ku końcowi, jej młodszy brat opuścił dom, ojciec zaczął coraz częściej zaglądać do kieliszka, a życie Małgosi zamieniło się w prawdziwe piekło. Każdy poranek zaczynał się dla...
Pomimo wszelkich przeciwności

Pomimo wszelkich przeciwności

newsempire24.com 1 dzień temu Życie nie pyta, czy jesteśmy gotowi na jego ciosy. Uderza nagle, bez litości, a przed nami dwie drogi: poddać się lub nauczyć się oddychać przez ból. Mając czternaście lat, Grażyna zostaje sama w domu. Ojciec porzucił rodzinę, a matka...
„grunty / zruszenie” Sylwii Walczowskiej i Igi Marii Weyny w Galerii Promocyjnej

„grunty / zruszenie” Sylwii Walczowskiej i Igi Mar...

magazynszum.pl 1 dzień temu ; ; a:2:{i:0;s:1:"4";i:1;s:5:"22971";}; Iga Maria Weyna, „Materia Troski: performance w trzech aktach”, 2025, wideo, widok wystawy „grunty / zruszenie”, Galeria Promocyjna, fot. Natalia Popławska; ; 0; ; ; ; ; Sylwia Walczowska, Iga Maria Weyna; ; ; ...
Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila kończyła ostatnie miesiące ciąży, jej młodszy brat wyprowadził się z domu, a ojciec sięgnął po alkohol – od tamtego czasu życie Lili zamieniło się w piekło. Każdy poranek zaczynała od wietrzenia mieszkania, zbierania butelek spod stołu i czekania, aż ojciec wstanie. — Tato, przecież nie możesz pić. Ledwo wyszedłeś z udaru. — Chcę, to piję. Kto mi zabroni? Tylko tak da się znieść ból. — Jaki ból? — Ten, iż nie jestem nikomu potrzebny. choćby tobie. Jestem dla ciebie ciężarem. Jestem przegranym człowiekiem, Lila. Niepotrzebnie przyszedłem na świat, niepotrzebnie ożeniłem się i spłodziłem dzieci, które odziedziczyły tylko moją bezradność i biedę. Wszystko na marne, córko. Łatwiej pić. Lila, już i tak w złym humorze, denerwowała się. — Nie wszystko jest na marne, tato. Ludzie miewają w życiu gorzej. — Jak gorzej? Wychowałaś się bez matki. A teraz planujesz urodzić dziecko bez ojca, które będzie kontynuowało nasze ubóstwo. — Nie jest tak źle, tato. Nic nie jest wieczne, wszystko może się nagle odmienić. Lila z żalem wspomniała, jak kiedyś była szczęśliwa, szykując się do ślubu z Michałem. Tak, świat się zachwiał, ale trzeba żyć dalej. Tego dnia ojciec znów się upił. Lila zawołała w złości: — Przepiłeś pieniądze, które odłożyłam na czarną godzinę? Jak je znalazłeś? Przeszukałeś cały dom, grzebałeś w moich rzeczach?! — Wszystko w tym domu jest moje — stwierdził ojciec — włącznie z emeryturą, którą przede mną ukrywasz! Moją emeryturą. — I wszystko przepiłeś? Nie pomyślałeś, za co będziemy żyć? — A czemu ja mam myśleć? Jestem chory. Urosłaś, teraz to ty masz się mną opiekować. Lila przeszukała wszystkie szafki. — Przecież wczoraj zostały dwie paczki makaronu i masło. Teraz nie ma nic! Co zjemy na kolację?.. Była wstrząśnięta. Usiadła na krześle, ukrywając twarz w dłoniach. Skąd miała wiedzieć, iż ciotka Natalia w jej nieobecności urządza sobie melinę z jej ojcem i okrada mieszkanie? Cicho jak wąż Natalia zakradła się do ich domu i robiła wszystko, by rozbić rodzinę. Tej nocy Lila przepłakała w łóżku. Leżała przygnębiona, złamana, głodna. Rano zapukała Natalia Nowak. W modnym płaszczu, na obcasach, choćby nie zdjęła butów. — Cześć. Moja koleżanka z mieszkaniowego działu powiedziała, iż macie długi i niedługo odetną wam prąd. Co się tu dzieje, Lila? Napijesz się herbaty? Nie czekając na odpowiedź, Natalia poszła do kuchni i zaczęła grzebać w lodówce i szafkach. — Sama zrobię, przecież jesteś w ciąży, tak jak moja Kasia… Patrz, nie ma cukru, nie ma herbaty. Nic nie ma. Chodźmy do sklepu. Lila unikała spojrzenia ciotki. — Ciociu Natalia, nie częstuję herbatą. Proszę wyjść. Natalia nie zamierzała rezygnować. — Masz kłopoty? To widać. Pamiętasz, jak proponowałam ci przeprowadzkę do mnie? Teraz nie proszę, tylko nalegam — przeprowadzaj się. Tu nie ma warunków dla dziecka, twój ojciec pije, nie masz co jeść! choćby owoców ci brakuje… Zbieraj się i jedź ze mną. Lila osiadła na krześle, zakręciło jej się w głowie. Łzy płynęły jej po policzkach, Natalia objęła ją: — Posłuchaj mnie, dziewczyno, wiem, co do mnie czujesz. Nie mam za co przepraszać, w końcu moja córka odbiła ci narzeczonego. Ale nie jestem potworem i nie mogę patrzeć, jak cierpisz. Chcesz czy nie — ja ci pomogę. Reszta wydarzyła się jak we śnie — Natalia pomogła się spakować i zamówiła taksówkę. *** W dniu, w którym Lili zaczęły się bóle porodowe, Natalia Nowak nie odstępowała jej na krok. — Słuchaj mnie uważnie, Lila. Uprzedziłam personel, iż chcesz zostawić dziecko. Po porodzie nie bierz go na ręce, nie przystawiaj do piersi. Po prostu nie patrz. Lila wykrzywiała się z bólu: — Oj, ciociu Natalio, wszystko mi jedno. Niech się już skończy ten ból. — Pamiętaj, co ci mówiłam — sama tego dziecka nie wychowasz. Już znalazłam porządną rodzinę, która je adoptuje choćby dzisiaj. Kilka godzin później na świat przyszła dziewczynka. — Trzy kilo trzysta, zdrowa, wszystko w porządku — oznajmiła położna. Położna wzięła ją w becik i wyniosła, choćby nie pokazując Lili. Ale pediatra spojrzała surowo na młodą matkę: — Jak to rozumieć? Ma pani zdrową, piękną córkę, a choćby nie chce na nią spojrzeć. Pani Ewo, przynieście dziecko i połóżcie przy matce. Lila potrząsnęła głową: — Nie chcę. Nie mam choćby na życie, nie planowałam… Są ludzie, którym jest bardziej potrzebna, podpiszę zrzeczenie, ją adoptują… — Proszę nie wariować, spojrzy pani chociaż! Lila zacisnęła oczy, ale poczuła dotyk czegoś delikatnego na ręce. Położna położyła noworodka obok, a ona zaczęła się kręcić, dotykając ustami i noskiem, i Lila spojrzała na swoją córkę. Maleńka, bezbronna dziewczynka patrzyła na nią, mrużąc oczka i szukała jej piersi. — No i co, karmimy, mamusiu? — uśmiechnęła się pediatra. Lila zapłakała i objęła córeczkę. Przez dwie godziny po porodzie Lila odpoczywała przy córeczce i nie mogła oderwać od niej wzroku. Wtedy narodził się jej instynkt macierzyński. „Oto sens mojego życia — moja córka. Nieważne, czy Michał odszedł, czy ojciec się upija… Jestem potrzebna swojej córce, więc zostanę z nią”. *** Obudził ją głos Natalii. Natalia Nowak, w szlafroku, weszła na salę i spojrzała na Lilię leżącą w łóżku. — Zapomniałaś, co ustaliłyśmy? — cicho zapytała. — Obiecałaś, iż po porodzie oddasz dziecko. Już się dogadałam z ludźmi, którzy chcą je zabrać. — Pani Natalio, rozmyśliłam się. Nie oddam go nikomu. — Przecież nie masz pieniędzy, jesteś praktycznie bezdomna, co zrobisz z dzieckiem? — Wrócę do siebie. Już nie będę pani kłopotać. Zobaczyła, jak twarz ciotki staje się złowieszcza. — Zwariowałaś?! Nie masz pieniędzy! Z czego będziesz żyć? Będziesz żebrać? Krzyk Natalii obudził dziewczynkę w łóżeczku — Lila wstała i podeszła do córki. — Nie ruszaj! Ja ją nakarmię mlekiem modyfikowanym. Powiemy, iż nie masz pokarmu — powiedziała Natalia. Lila pokręciła głową: — To moja córka. Powiedziałam jasno: nie oddam! — Nie możesz! Obiecałaś! — bezsilnie wrzeszczała Natalia. — Proszę wyjść. Natalia wyszła. Współlokatorka Lili podniosła głowę: — Kto to był? — Ciotka. — Straszne. Dobrze, iż ją wygoniłaś. Ja jestem Kasia. Jak będziesz potrzebowała pomocy, pomogę. Są jeszcze dobrzy ludzie. — Lila. — Miło poznać. Wiesz, wydaje mi się, iż ona chciała porwać twoją córkę. Strasznie dziwna kobieta. *** Przed wyjściem przyszła do Lili jeszcze jedna osoba. Do sali jej nie wpuszczono, więc Lila wyszła do korytarza. Stała jej dawna przyjaciółka, Kasia, z zaokrąglonym brzuchem. — Cześć. Lila przysiadła na ławie. Kasia spojrzała niepewnie. — Słyszałam, iż urodziłaś. — Tak. Córeczka. Kasia poczerwieniała. — Lila, jest taka sprawa. Mama znalazła ludzi, którzy mogą adoptować twoje dziecko. — I co? — To bardzo porządni ludzie, mogę ręczyć. Są bogaci i dadzą wszystko, by mieć dziecko. Kasia chwyciła Lile za rękę: — Oferują za twoją córkę milion. Milion złotych, rozumiesz? Kupiłabyś pokój, może małe własne mieszkanie… — Tak? To jak tak ci na nich zależy, to przekaż im swoje dziecko. Kasia się obraziła, ale nie puszczała Lili. — Poczekaj. Oddaj mi to dziecko! Będę je wychowywać, przecież to córka Michała. — Myślisz, iż sobie poradzisz z dwojgiem? — Nie rozumiesz, Lila. Moja rodzina się rozpada! Lila wstała, chcąc odejść. Kasia złapała ją za rękaw, w oczach szaleństwo: — Potrzebuję tego dziecka, Lila! — Zostaw. …Po kilku godzinach na salę wpadł Michał. Lila się cofnęła. — Urodziłaś? Mogę zobaczyć? — Nie! Niedługo twoja Kasia sama urodzi, tam patrz! — Musimy pogadać. Od kiedy urodziłaś nie mogę sobie znaleźć miejsca. Chcę zabrać córkę do siebie. Zrzeknij się jej, a ja ją adoptuję. Lila pokręciła głową: — Nie jestem taka jak wy, nigdy nie oddam kogoś, kto mnie potrzebuje. Niepotrzebnie przyjechałeś, córki ci nie oddam! Michał uparcie nie odchodził. — Oddaj dziecko! Nie miałaś prawa rodzić! I tak zabiorę, co moje! — Ty? Synuś mamusi? Najpierw zapytaj matki o pozwolenie! Odepchnęła Michała, wzięła córkę i poszła na dyżurkę: — Proszę nikogo tu więcej nie wpuszczać. Nie chcę widzieć nikogo! Co tu się dzieje… Epilog W dniu wypisu Lila wyszła z córką na rękach. Nie była sama — z nią wychodziła Kasia, odbierali ją mąż i matka. Lila stanęła na schodach, zauważyła samochód rodziny Rezników. Z auta wyszła matka Michała, pani Renata, wpatrując się w Lilę podejrzliwie. Lila poczuła ciarki. Niedoszła teściowa patrzyła jak wilczyca gotowa do ataku. Kasia to zauważyła, podeszła do Lili. — Kto to? — Rodzice Michała. — Patrzą tak, jakby cię pilnowali. Dziwne z nich typy. Powiedziałam, iż u nas masz pokój. Jedź ze mną. Lila przytaknęła. Też miała złe przeczucia. *** Mieszkając u przyjaciół, Lila niespodziewanie znalazła miłość — brat Kasi, zatwardziały kawaler Jan, zaczął ją adorować. Jan okazał się dobrym człowiekiem — poślubił Lilę i adoptował jej córkę, a także pomógł jej ojcu. Co do Kasi i Michała – ich związek się rozpadł. Okazało się, iż Kasia udawała ciążę, nosząc sztuczny brzuch, okłamując całą rodzinę. Natalia Nowak, chcąc chronić córkę, przyznała się zięciowi, iż Kasia miała poronienie na wczesnym etapie i od razu zaproponowała, by adoptować dziecko Lili pod pozorem, iż urodziła je Kasia. Michałowi spodobał się ten pomysł. Wszystko układało się dobrze, dopóki Lila stanowczo odmówiła oddania córki, wpędzając byłą przyjaciółkę i jej matkę w ślepą uliczkę. Matka Michała, Renata, była rozczarowana kłamstwami synowej, wyrzuciła ją z domu i zmusiła syna do rozwodu.

Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila kończyła ostatni...

twojacena.pl 1 dzień temu Dziecko dla przyjaciółki Kiedy Basia przechodziła ostatnie tygodnie swojej ciąży, jej młodszy brat wyjechał z domu, ojciec sięgnął po alkohol, a życie Basi zmieniło się w koszmar. Każdy ranek zaczynał się dla Basi od wietrzenia mieszkania, zbierania ...
Gorzej już być nie może!

Gorzej już być nie może!

newsempire24.com 1 dzień temu Aniu, już dość! błagał mąż. Nie da się żyć w jednym mieszkaniu, kiedy ty tak się zachowujesz! Sama się w to wpakowałaś. Kto ci zabrania wyjść na dwór? Czy ja cię trzymam w klatce? Idź, spaceruj, kto ci przeszkadza?...
Znalazłem Tylko Jedną Kartkę Gdy Przyszedłem Po Moją Żonę i Nowonarodzone Bliźniaki

Znalazłem Tylko Jedną Kartkę Gdy Przyszedłem Po Mo...

polregion.pl 1 dzień temu Kiedy Wojtek przyjechał do szpitala tamtego dnia, serce waliło mu jak oszalałe ze wzruszenia. Trzymał w ręku wiązkę balonów z napisem Witamy w domu, a na tylnym siedzeniu samochodu leżał miękki koc, w który miał owinąć córeczki, żeby bezpiecznie...
Atak na pikietę antyaborcyjną przed szpitalem. Szukamy sprawcy!

Atak na pikietę antyaborcyjną przed szpitalem. Szu...

stronazycia.pl 2 dni temu W sobotę, 17 stycznia, podczas pikiety antyaborcyjnej i różańca publicznego organizowanego przez Fundację Pro-Prawo do życia przed wejściem do szpitala Bielańskiego w Warszawie doszło do niebezpiecznego ataku.
Mała Marysia nie mogła pojąć, dlaczego rodzice jej nie kochają.

Mała Marysia nie mogła pojąć, dlaczego rodzice jej...

polregion.pl 2 dni temu Mała Zosia nigdy nie mogła zrozumieć, dlaczego rodzice jej nie kochają. Ojciec irytował się na nią, a matka, jakby mechanicznie, wypełniała obowiązki opieki nad dzieckiem bardziej interesował ją nastrój męża. Babcia ze strony ojca, Natalia Mikołajewn...
Żona i teść Karina tylko udawała, iż chce poznać rodziców Vadima. Po co jej oni adekwatnie? Przecież nie z nimi zamierza spędzić życie, a od jego ojca, który – jak mówią – jest zamożny, można się spodziewać tylko kłopotów i podejrzliwości. Ale skoro już zdecydowała się na ślub, trzeba grać do końca. Karina ubrała się starannie, ale dość skromnie, by odebrano ją jako miłą dziewczynę. Spotkanie z rodzicami narzeczonego – to w Polsce zawsze wydarzenie pełne ukrytych pułapek, a poznanie inteligentnych rodziców to już prawdziwy test na wytrzymałość. Vadek myślał, iż Karina potrzebuje pocieszenia: – Nie denerwuj się, Karina, tylko się nie stresuj. Tata jest trochę ponury, ale daje się przekonać. Nie powiedzą ci nic strasznego. Polubią cię, zobaczysz. Tata jest dziwakiem, ale mama to dusza towarzystwa – zapewniał ją przy wejściu do rodzinnego domu. Karina tylko się uśmiechnęła, strzepując kosmyk włosów z ramienia. Czyli tata mruk, a mama dusza towarzystwa. interesujące połączenie – pomyślała. Dom jej nie zaskoczył. Bywała już w bogatszych. Od progu zostali powitani. Karina nie była szczególnie zdenerwowana. Po co się stresować – ludzie jak ludzie. Pani Nina, matka Vadima, jak już słyszała, typowa kura domowa, całe lata niepracująca, wyjeżdżająca czasem z przyjaciółkami w różne miejsca, ale nic szczególnego. Ojciec, pan Walery, choć raczej małomówny i poważny, wydaje się niegroźny. Tylko jego imię wydało się Karinie znajome… Weszli do środka… I Karina zamarła, choćby nie przekroczywszy progu. To koniec… Przyszłą teściową widziała pierwszy raz na oczy, za to przyszłego teścia rozpoznała od razu… Już się spotkali. Trzy lata temu. Nieczęsto, ale za to zawsze dla obopólnej korzyści. W barach, hotelach, restauracjach. Oczywiście, ani żona Walerego, ani jego syn nie mieli pojęcia. No to mamy problem. Walery też ją poznał. W jego oczach mignęła iskra, którą Karina odczytała jako zaskoczenie, szok, a może jakąś złowieszczą intrygę, którą już układał w głowie, ale przez chwilę pozostał milczący. Nic nie podejrzewający Vadek przedstawił ukochaną rodzicom: – Mamo, tato, poznajcie Karinę. To moja narzeczona. Mógłbym ją przedstawić wcześniej, ale jest bardzo nieśmiała. Ups… Pan Walery wyciągnął rękę. Jego uścisk był mocny, wręcz twardy. – Miło mi cię poznać, Karino – powiedział, a w jego głosie zabrzmiała ledwo wyczuwalna nuta… czegoś, czego Karina nie była w stanie od razu rozpoznać. Może złości. Może ostrzeżenia. A może… Karina zastanawiała się, jak się wykręci, czekając aż Walery w końcu ujawni, kim była. – Mi również bardzo miło, panie Walery – podjęła grę Karina, próbując nie zdradzić się od razu. Mocno ścisnęła jego dłoń, czując przypływ adrenaliny. Co teraz… Ale… nic. Walery, wymuszając coś na kształt uśmiechu, osobiście przesunął jej krzesło przy stole. Pewnie zamierza ją później ośmieszyć… Ale nic takiego nie nastąpiło. I wtedy Karina zrozumiała: on nic nie powie. Przecież, gdyby ją wydał, wydałby też siebie przed własną żoną. Kiedy trochę się rozluźniła, wieczór upłynął dość swobodnie. Pani Nina opowiadała anegdoty z dzieciństwa Vadka, a pan Walery, jakby naprawdę zainteresowany, zadawał Karinie pytania o pracę. On wiedział o niej sporo. Ale jego ironia już jej nie raniła. choćby zażartował parę razy, a Karina, ku własnemu zaskoczeniu, roześmiała się. Jednak w tych żartach tkwiły aluzje czytelne tylko dla nich dwojga. Na przykład, gdy patrząc na Karinę, powiedział: – Wie pani, Karino, bardzo przypomina mi pani byłą… koleżankę z pracy. Też była bardzo bystra. I potrafiła znaleźć wspólny język z każdym. Karina nie dała się zbić z tropu: – Każdy ma swoje talenty, panie Walery. Vadek, zakochany i rozmarzony narzeczony, zerkał na Karinę z podziwem nie dostrzegając żadnych podtekstów. Ona była dla niego wszystkim. I może to było najważniejsze. I najboleśniejsze. Dla niego. Później, gdy rozmowa zeszła na podróże, pan Walery spojrzał na Karinę i powiedział: – Ja preferuję ustronne miejsca. Żeby była cisza i spokój. Najlepiej z dobrą książką. A pani, Karino, jakie miejsca pani woli? Chciał ją zagiąć. – Ja lubię, gdy wokół są ludzie, gwarno i wesoło – odpowiedziała Karina bez zawahania – Choć czasem niepotrzebne uszy mogą być niebezpieczne. Chyba przez ułamek sekundy pani Nina coś zauważyła. Karina odnotowała, iż przyszła teściowa się zmarszczyła, ale zaraz odpędziła złe przeczucia. Walery wiedział, iż Karina nie jest typem, który szuka ciszy. I znał powody. Kiedy wieczór dobiegł końca i przyszła pora na sen, Walery objął Vadka. – Synku, dbaj o nią. Ona… jest wyjątkowa. Brzmiało to zarówno jak komplement, jak i drwina. Ale tylko Karina to zrozumiała. Karina poczuła, iż temperatura w pokoju gwałtownie spadła. „Wyjątkowa” – użył właśnie tego słowa. *** Tej nocy Karina nie mogła zasnąć. Leżała, analizując niespodziewane spotkanie i układając w głowie plan działania wobec nowych okoliczności. Przyszłość nie malowała się różowo. Domyślała się, iż pan Walery, tak jak i ona, nie śpi. On z powodu tego spotkania, ona z powodu nadchodzącej rozmowy. No i w ogóle wszystkiego. Cicho wstała, zarzuciła na siebie domową bluzę, którą zawsze nosiła tylko po domu, i wyszła z pokoju. Schodząc po schodach, głośniej stawiała kroki, by ktoś niespiący ją usłyszał i udała się na werandę, podejrzewając, iż właśnie tam spotka Walerego. Długo czekać nie musiała. – Też nie możesz spać? – zapytał, zbliżając się od tyłu. – Nie tym razem – odpowiedziała Karina. Powiał lekki wiaterek. Poczuła znajomy zapach jego perfum. Patrzył na nią uważnie. – Czego chcesz od mojego syna, Karino? – z dawnego wdzięku nie zostało nic – Wiem, do czego jesteś zdolna. Wiem, ilu takich jak ja miałaś w życiu. I wiem, iż zawsze chodziło ci tylko o pieniądze. Zresztą, nie ukrywałaś tego. Ceniłaś się, może nie od razu, ale i tak było wiadomo. Po co ci Vadek? Skoro nie chce wracać do wspomnień, Karina także nie zamierzała być miła. Wyszczerzyła się: – Kocham go, panie Walery – zaśpiewała słodziutko – Dlaczego nie mogę? Nie przekonała go. – Ty? Ty kochasz? Dobre sobie. Wiem, jaka jesteś, Karino. I powiem Vadkowi wszystko. O twojej przeszłości. Kim naprawdę jesteś. Jak myślisz, po tym jeszcze się z tobą ożeni? Karina podeszła bliżej, dzielił ich już tylko wyciągnięty ramię. Spochyliła głowę, wpatrując się w niego – jakby miała dość czasu, żeby się napatrzyć! – Opowiadaj, panie Walery – powiedziała przeciągle – Ale wtedy i twoja żona pozna nasz sekret. – To… – To nie szantaż. To wzajemność. o ile powiesz wszystkim, dlaczego się poznaliśmy, już nie ukryjesz, czym się wtedy zajmowaliśmy. Uzupełnię twoją historię. – To co innego… – Naprawdę? Powiesz to swojej żonie? Walery zamilkł. Próba zastraszenia Kariny nie powiodła się. Zrozumiał, iż został przyciśnięty do muru. Są po tej samej stronie barykady. – I co powiesz swojej żonie? – Powiem wszystkim. Vadkowi też. Opowiem, jaki z ciebie mąż, gdzie „pracowałeś po godzinach”. Opowiem wszystko, nie mam nic do stracenia. Chcesz ratować syna – ratuj. Niełatwy wybór. Przekonać syna do rozstania to podpis na własnym rozwodzie. – Nie odważysz się. – Nie odważę się? – Karina aż się rozbawiła – Ty możesz, a ja już nie? Ja nie, jeżeli ty też się powstrzymasz od rozpowiadania o moim – jak to określiłeś – „wyrachowaniu”, kiedy masz taki… kompromat, iż może cię kosztować całe małżeństwo. A Nina… ona bardzo docenia wierność. Bo kiedyś, kompletnie pijany, wyznał Karinie, jak się wstydzi zdrad żony. Nina była wierna, dobra, a on drań. Nie wybaczy. Nigdy. Więc naprawdę trzeba wybierać. Wiedział, iż Karina nie blefuje. – Dobrze – wymamrotał – Nic nie powiem. I ty… też milcz. Nikt się nie dowie. Zapomnijmy o tym, co było. Dlatego Karina nie obawiała się. On straciłby więcej niż ona. – Jak pan sobie życzy, panie Walery. Następnego dnia opuścili dom rodziców Vadka. Pod nienawistnym spojrzeniem przyszłego teścia Karina żegnała się z jego żoną, która już zdążyła nazwać ją „córcią”. Walery aż zadrgał. Męczyło go, iż nie mógł ostrzec syna przed wyrachowaniem przyszłej żony, ale balił się też wydać siebie. Stracić Ninę to utrata nie tylko żony, ale i połowy majątku. A syn pewnie by mu nie wybaczył… Później Karina i Vadek zostali u rodziców Vadka na dwa tygodnie. Wakacje, pełną gębą. Walery unikał spotkań z Kariną, tłumacząc się obowiązkami. Ale pewnego dnia, gdy został sam w domu, kierowany złośliwą ciekawością, postanowił przeszukać torbę Kariny, licząc, iż znajdzie coś, co da mu przewagę. Przekopywał kosmetyczkę, kalendarz, notes. I wtedy jego wzrok padł na biało-niebieski przedmiot. Test ciążowy, dwie wyraźne kreski. – Myślałem, iż najgorsze, co mnie spotka, to ślub syna z… Nie, to prawdziwa katastrofa! – odłożył test, ale nie zdążył zamknąć torby. Karina już go przyłapała. – Ależ nieładnie grzebać w cudzych rzeczach – skomentowała z ironią, choć nie wyglądała na zdenerwowaną. Walery choćby się nie bronił. – Jesteś w ciąży z Vadkiem? Karina spokojnie odebrała mu torebkę, spojrzała mu w oczy i powiedziała: – Chyba właśnie zepsuł pan niespodziankę, panie Walery. Walery był wściekły. Teraz Karina na pewno nie odczepi się od jego syna. Teraz, jeżeli on cokolwiek ujawni, wybuchnie prawdziwa bomba. Najlepiej milczeć. Choć to takie trudne – wiedząc w jaki kłopot wpakuje się syn. *** Minęło dziewięć miesięcy… i jeszcze pół roku. Vadek i Karina wychowywali Alicję. Walery unikał ich jak ognia. Nie jeździł, nie chciał widzieć, nie myśleć. Wnuczki nie uznawał za swoją. A Karina go przerażała. Przerażał go jej chłód wobec Vadka i mroczna przeszłość. I znowu. Nina wybierała się do Vadka i Kariny: – Walerku, jedziesz ze mną? – Nie, boli mnie głowa. – Znowu? To już sygnał alarmowy. – Zmęczony jestem. Jedź sama. Walery udawał migrenę, przeziębienie, zapalenie ucha – zawsze znajdował powód, by nie pojechać. Łyknął choćby tabletki dla przekonania. Nie mógł znieść obecności Kariny. I tak nic nie powie. Wieczór ciągnął się nieskończenie długo, jeżeli nie liczyć natrętnych myśli. Przeleżał. Poczytał. Zauważył, iż Niny długo nie ma. Już jedenasta, a ona nie wraca. Nie odbiera telefonu. Zadzwonił do Vadka. – Vadek, wszystko w porządku? Mama już u was nie jest? Jeszcze nie wróciła. – Tato, jesteś ostatnią osobą, z którą mam ochotę teraz rozmawiać. I się rozłączył… Walery już szykował się do wyjścia, gdy pod dom zajechało auto. Auto Kariny. Jego serce stanęło – coś się dzieje! Na widok Kariny aż zbladł. – Co ty tutaj robisz?? Powiedz! – szarpnął ją – Co się stało? Karina wydawała się niewzruszona. Nalała sobie wina. Wypiła. Usiadła wygodnie. – Katastrofa. – Jaka katastrofa? – Nasza. Wspólna. Vadek znalazł na stronie jakiegoś baru fotki sprzed czterech lat… Z imprezy w „Oazie”, pamiętasz? Chciał zrobić tam rezerwację na rocznicę, więc zajrzał na stronę… A tam jesteśmy my. W pełnej krasie. Fotograf wszystko wrzucił! Vadek teraz szaleje. Twoja Nina chce rozwodu. Ja, jak chciałeś, chyba też rozwodzę się z twoim synem. Walery zaniemówił. Przez głowę przebiegła mu cała sekwencja wydarzeń. Strona, zdjęcia, impreza… Przypomniał sobie, jak prosił wtedy, żeby nie robić zdjęć… Kto by pomyślał, iż tak się to potoczy! Usiadł bezsilnie na podłodze obok niej. – To po co tu przyjechałaś? – Uciec na wieczór – uśmiechnęła się Karina – W domu teraz sajgon. Alicja z nianią. Napijesz się wina? Podała mu jego własną butelkę. Siedzieli na werandzie i pili. Cisza, przerywana tylko cykaniem świerszczy, wydawała się jedynym co ich łączyło. – To przez ciebie – powiedział Walery. Karina wzruszyła ramionami, nie spuszczając wzroku z kieliszka. – No. – Jesteś nie do zniesienia. – Tak, wiem. – choćby nie żal ci Vadka. – Żal. Ale siebie żal mi bardziej. – Kochasz tylko siebie. – Nie przeczę. Nagle chwycił ją za podbródek i odwrócił jej głowę ku sobie. – Dobrze wiesz, iż nigdy cię nie kochałem – wyszeptał. – Świadoma tego. *** Rano, kiedy Nina wróciła w końcu, by zakopać wojenny topór i wybaczyć mężowi choćby kosztem połowy swoich nerwów, zastała Karinę i Walerego razem. Jeszcze śpiących. – Kto tam? – podniosła się Karina. – To ja – powiedziała Nina, patrząc na swoje rozpadające się życie. Karina tylko uśmiechnęła się spokojnie. Walery obudził się trochę później – ale za żoną nie pobiegł.

Żona i teść Karina tylko udawała, iż chce poznać r...

naszkraj.online 2 dni temu Żona i ojciec Kasia tylko udawała, iż chce poznać rodziców Wojtka. No bo na co jej oni byli potrzebni? Przecież nie z nimi zamierzała dzielić życie, a od jego ojca, który uchodził ponoć za majętnego, można było spodziewać się...
To najmłodszy dziadek w Polsce. Miał 39 lat, kiedy urodził mu się wnuk

To najmłodszy dziadek w Polsce. Miał 39 lat, kiedy...

kobieta.onet.pl 2 dni temu Dziadek kojarzy się z siwowłosym seniorem, ale Sebastian Zys lider zespołu discopolowego Mr Sebii w ogóle nie pasuje do tego opisu. Miał zaledwie 39 lat, kiedy na świat przyszedł jego pierwszy wnuk. Jak przyznaje, informacja o ciąży córki była...
Andziaks opublikowała film z drugiego porodu. Jedni są wzruszeni, inni oburzeni

Andziaks opublikowała film z drugiego porodu. Jedn...

mamadu.pl 2 dni temu Andziaks opublikowała nagranie z drugiego porodu, które gwałtownie stało się jednym z najgłośniejszych tematów w sieci. Influencerka pokazała intymne momenty z sali porodowej, ponownie wywołując dyskusję o granicach prywatności i sharentingu. Interna...
Cytaty o przyjaźni – najpiękniejsze myśli o prawdziwej więzi

Cytaty o przyjaźni – najpiękniejsze myśli o prawdz...

naukowcy.pl 2 dni temu Przyjaźń to jedna z tych więzi, których nie da się do końca opisać – można ją tylko przeżyć. A jednak od wieków ludzie próbują ubrać ją w słowa: pisarze, poeci, filozofowie, święci i zupełnie zwykli ludzie. Właśnie z tych...
Dobrych też zostawiają: Historia Anny, trzydziestopięcioletniej Polki z dyplomem z Uniwersytetu Warszawskiego, która marzyła o idealnej rodzinie, a mimo miłości i poświęcenia została porzucona przez męża – czy współcześni polscy mężczyźni naprawdę wiedzą, czego chcą?

Dobrych też zostawiają: Historia Anny, trzydziesto...

twojacena.pl 2 dni temu Z lustra patrzyła na mnie piękna trzydziestopięcioletnia kobieta o smutnych oczach. Patrzyłem na Agnieszkę i zastanawiałem się, czego tak naprawdę pragną współcześni mężczyźni. Szkoda, iż nie uczą tego na studiach. Po co w ogóle zdobywałem dyplom z w...
Moja córka wręczyła mi zaproszenie na jej wesele. Gdy je otworzyłem, niemal zemdlałem z wrażenia.

Moja córka wręczyła mi zaproszenie na jej wesele. ...

newsempire24.com 2 dni temu 17listopada 2025 Dzisiaj otrzymałem od córki zaproszenie na jej ślub. Gdy rozwinąłem kopertę, prawie padłem z szoku. Los potoczył się tak, iż dwukrotnie zawarłem małżeństwo. Z pierwszego małżeństwa, z Heleną, mam jedną córkę Jadwigę. Z drugiego, z Ma...
Babcia wybiera ulubioną wnuczkę – a mój synek i my dla niej nie istniejemy. Żona po porodzie potrzebuje pomocy, ja haruję, a matka robi wszystko dla córki i jej dziecka. Kiedy postanowiliśmy z żoną postawić granice i wybrać własną rodzinę, wybuchł rodzinny skandal.

Babcia wybiera ulubioną wnuczkę – a mój synek i my...

naszkraj.online 2 dni temu Mama uważa, iż Irka jest słaba wykrztusił w końcu mąż. Że trzeba jej bardziej pomagać, bo nie ma męża. A u nas przecież wszystko w miarę stabilnie… Stabilnie? Wera odwróciła się. Sławek, po porodzie przytyłam piętnaście kilo. Plecy odmawiają...
Wróciłam do domu wcześniej: Zamiast czułych powitań – lista zakupów, ciężkie torby i “niespodzianka” z mopem. Opowieść o niespełnionych oczekiwaniach, sprzątaniu ważniejszym od żony w szóstym miesiącu ciąży i o tym, dlaczego czasem choćby najlepsze intencje kończą się łzami na klatce schodowej.

Wróciłam do domu wcześniej: Zamiast czułych powita...

naszkraj.online 2 dni temu Wtedy, dawno temu, wróciłam do domu wcześniej, niż się umawialiśmy. Jesteś już na przystanku? głos męża, Mirka, był napięty, niemal piskliwy. Teraz? Czemu nie uprzedziłaś? Przecież mieliśmy się spotkać dopiero w czwartek! Chciałam zrobić ci niespodzi...
Urodziłam troje dzieci, a mąż przestraszył się i uciekł – choćby ze szpitala nie przyszedł mnie przywitać.

Urodziłam troje dzieci, a mąż przestraszył się i u...

naszkraj.online 2 dni temu Urodziłam trojkę, a mąż spanikował i uciekł choćby z oddziału nie przywitał mnie po porodzie. Trojaczki? Żeś prawdziwa bohaterka, Walentyno Mikołajewska! Wszystko zdrowe chłopiec i dwie dziewczynki! To cud! Ja tylko matka uśmiechnęłam się przez mgłę ...
Mała Marysia nie mogła zrozumieć, dlaczego rodzice jej nie kochają.

Mała Marysia nie mogła zrozumieć, dlaczego rodzice...

twojacena.pl 2 dni temu Mała Zosia nigdy nie mogła zrozumieć, dlaczego rodzice jej nie kochają. Tata irytował się na nią, a mama wypełniała swoje obowiązki mechanicznie jakby jedynym, co ją naprawdę interesowało, był humor męża. Babcia ze strony ojca, Natalia Mikołajewna, t...
Znalazłem Tylko Jeden Bilet, Gdy Przyjechałem Po Żonę i Nowo Narodzone Bliźniaki

Znalazłem Tylko Jeden Bilet, Gdy Przyjechałem Po Ż...

twojacena.pl 2 dni temu Kiedy Łukasz przyjechał do szpitala w tamten dzień, serce waliło mu jak szalone. W ręku trzymał wiązkę balonów z napisem „Witamy w domu”, a na tylnym siedzeniu auta leżało mięciutkie kocyki, w które miał owinąć swoje córeczki. Jego żona,...
Zrobiłem test DNA i przez własną nieufność straciłem rodzinę – Historia Polaka, który zapłacił wysoką cenę za brak zaufania

Zrobiłem test DNA i przez własną nieufność stracił...

newskey24.com 2 dni temu Zrobiłem test DNA i pożałowałem Musiałem się ożenić, kiedy dowiedziałem się, iż moja dziewczyna jest w ciąży. Po ślubie sprowadziłem żonę do domu moich rodziców w Krakowie, bo nie było nas stać na mieszkanie na własną rękę. Minęło trochę...
Czy eutanazja to nowa kara śmierci dla więźniów?

Czy eutanazja to nowa kara śmierci dla więźniów?

stronazycia.pl 2 dni temu Kara śmierci w Kanadzie jest nielegalna od 1976 roku, natomiast ostatniej egzekucji dokonano w 1962 roku. Tak przynajmniej dotąd myślano. Tymczasem w ostatnich 10 latach zabito 15 więźniów dzięki trucizny. Wiadomo, iż pierwszych trzech pozostawało sk...
Skąd się biorą dzieci? In vitro i tajemnice zapłodnienia

Skąd się biorą dzieci? In vitro i tajemnice zapłod...

youtube.com 3 dni temu Jak zwiększyć szansę na ciążę "naturalną"? Kto adoptuje zamrożone zarodki? Czy w Polska może urodzić dziecko z genami Hiszpanki i Duńczyka? Czy rodziców martwi istnienie biologicznego rodzeństwa ich dzieci? Czy w klinikach leczenia niepłodności zdarz...
NA WSZELKI WYPADEK Gdy łzy Nadziei płynęły po policzkach, Wera obojętnie wróciła do komputera i zaczęła gwałtownie pisać. — Zimna z ciebie baba, Werka — rzuciła Olga, szefowa działu. — Ja? Skąd taki wniosek? — Bo jeżeli u ciebie wszystko w życiu prywatnym gra, to nie znaczy, iż u innych też tak będzie. Widzisz, jak dziewczyna się załamuje. Może byś podpowiedziała coś z własnego doświadczenia, skoro tak ci się ułożyło? — Ja mam dzielić się z nią doświadczeniem? Chyba Naszej Nadi się to nie spodoba… Próbowałam, jak pięć lat temu przyszła do pracy z sińcami pod oczami — dobrze, iż chociaż drogę widziała… Wtedy jeszcze ciebie nie było. To nie facet ją tłukł, sama się przewracała. Gdy zniknął ostatni z jej facetów, magicznie przestały się pojawiać. To był już trzeci, który uciekł. Spróbowałam wtedy wesprzeć koleżankę. Skończyło się tak, iż zostałam winna wszystkiemu. Potem mi inne dziewczyny wyjaśniły — do Nadzi nie trafisz, ona wie wszystko najlepiej. Próbowała wszystkiego — babki szeptunki, miłosne zaklęcia, dziś psycholog… Dla niej każdy facet to ten sam scenariusz, tylko imię inne. Więc daruję sobie, nie będę płakać ani podawać chusteczek. — I tak, Wera, to nie w porządku — upomniała Olga. W czasie obiadu rozmawiano tylko o byłym Nadziei, zdrajcy i łajdaku. Wera jadła po cichu, wypiła kawę i schowała się w kącie z telefonem. — Wera… — podeszła wesoła zwykle Tania, dziś markotna jak nigdy. — Nie żal ci trochę Nadzi? — Tania, o co wam chodzi? — Dajcie jej spokój! — rzuciła Irenka. — U niej wszystko się układa, ukochany Wacek w domu, żyje jak u Pana Boga za piecem, w ogóle nie rozumie, jak to jest zostać samej z dzieckiem i nikogo do pomocy. choćby alimentów nie wyegzekwujesz! — Trzeba było nie rodzić… — dorzuciła Babcia Tania, najstarsza w zespole. — Wera ma rację! Ile razy Nadzie płakała? choćby w ciąży facet ją zamęczał… Kobiety zebrały się w kółku wokół płaczącej Nadziei, radząc różne rzeczy. A nasza niezależna Nadzie coraz śmielej podnosiła głowę, sprowadziła mamę z Podlasia, zadbała o wygląd, prawie zrobiła sobie kolczyk w nosie, ale cały zespół ją od tego odwiódł. — Nie martw się, Nadzieja, jeszcze za tobą zapłacze! — pocieszały ją dziewczyny. — Nie zapłacze… — szepnęła Wera — I nie będzie żałował. A Nadzieja jutro znajdzie sobie kolejnego… — Tobie łatwo mówić, twój Wacek to nie taki… — Nie taki. Najlepszy facet na świecie! I wtedy, pod wpływem wina, padł pomysł: — Jedziemy do Wery! Zobaczymy, czy jej Wacek się oprze naszym wdziękom! Przyjechały całą watahą, narobiły bałaganu w kuchni. — Dziewczyny, gotujmy szybko, zaraz Wacek wróci, a my nakryjmy mu do stołu! — Nie trudźcie się, to wybredny facet, a i tak zaraz wróci. W końcu zostały tylko Nadzieja, Olga i Tania. I wtedy przyszedł „Wacek”. — Waceńku, moje kochanie! — świergotała Wera. Kiedy do pokoju wszedł przystojniak, koleżanki zamarły. Chłopak dużo młodszy od Wery! — To mój syn, Denisek. — Ale jak… a gdzie Wacek? — Chodźcie, poznacie Wacka. Ale cicho! Po kastracji, Denisek z żoną go dziś zabrali do weterynarza… W pokoju na łóżku leżał… kot. Wielki, śpiący kocur. Z ulgą i śmiechem wszystkie wybiegły na korytarz. — Wera, ty to masz fantazję! — A wy same sobie dopowiedziałyście bajkę o moim cudownym mężu Wacku… Miałam dwie miłości, dwoje ślubów, żaden nie wypalił. Dziś mam syna, kota i święty spokój. Nikt nikomu nie zawadza, nikt nie tłumaczy się z rachunków. Na kawę się spotkamy, na kino — jest z kim, a reszta? Dla mnie życie układa się, jak trzeba. A Nadzieja? Po miesiącu już była zakochana w nowym, przyjmując bukiety do pracy. A Wera i Babcia Tania śmiały się po cichu. — No i widzisz, kochana, kto co lubi: jedna kota, druga faceta… — Może tym razem jej się poszczęści? — Oby… — Werka, a ty mi doradzisz, jakiego kota wziąć? — Idź już, czekają na ciebie… — Ale ja tak… na wszelki wypadek.

NA WSZELKI WYPADEK Gdy łzy Nadziei płynęły po poli...

polregion.pl 3 dni temu NA WSZELKI WYPADEK Weronika spojrzała obojętnie na płaczącą koleżankę, odwróciła się do komputera i zaczęła coś gwałtownie pisać. Zimna z ciebie kobieta, Werka usłyszała głos Olgi, szefowej działu. Ja? Skąd takie wnioski? Bo jak u ciebie w prywatnym ...
Moja mama zmusiła mnie do oddania dziecka i teraz na zawsze straciłam szansę na macierzyństwo

Moja mama zmusiła mnie do oddania dziecka i teraz ...

newsempire24.com 3 dni temu Miałam szesnaście lat, gdy wpadłam w ciążę z Kacprem, chłopakiem, którego kochałam całym sercem. Spotykaliśmy się w klasie liceum w Warszawie od roku, a potem odkryliśmy, iż w brzuchu rośnie nowe życie. Byliśmy przerażeni, więc w milczeniu ukryliśmy ...
Aborcje w Oleśnicy, czyli Diabeł tak łatwo nie odpuści…

Aborcje w Oleśnicy, czyli Diabeł tak łatwo nie odp...

stronazycia.pl 3 dni temu Gizela Jagielska, przy wydatnym wsparciu swojego męża Łukasza Jagielskiego była w oleśnickim szpitalu lokomotywą, która z impetem rozpędziła aborcyjną machinę i ciągnęła ją niestrudzenie w kierunku krainy śmierci niewinnych. Nie sposób uznać, iż w je...
Nieprzygotowani na powrót z noworodkiem! Jak brak wsparcia i niedotrzymane obietnice męża zamieniły pierwsze chwile Reni w domu w koszmar – Brud, chaos i brak wyprawki, czyli historia 30-letniej mamy, która żałuje, iż zaufała rodzinie przed narodzinami dziecka

Nieprzygotowani na powrót z noworodkiem! Jak brak ...

twojacena.pl 3 dni temu Powiem ci, trzeba było zawczasu ogarnąć wszystko na przyjście malucha! Wyjście ze szpitala po porodzie będę wspominać do końca życia Mój mąż akurat był w pracy, przyjechał po mnie prosto z korpo. Mówiłam mu, żeby wziął choć dzień urlopu,...
Test DNA, który rozbił moje małżeństwo: Jak podejrzenie ukradło mi rodzinę i szczęście

Test DNA, który rozbił moje małżeństwo: Jak podejr...

naszkraj.online 3 dni temu Zrobiłem test DNA i żałuję tego do dziś Musiałem się ożenić, bo dowiedziałem się, iż moja dziewczyna jest w ciąży. Po ślubie przeprowadziliśmy się do moich rodziców. W tamtym czasie nie było nas stać na własne mieszkanie i nie...
Ile kosztuje poród w Medicover? Popularna klinika oferuje 3 pakiety

Ile kosztuje poród w Medicover? Popularna klinika ...

rodzice.pl 3 dni temu Poród to przełomowe i ważne wydarzenie w życiu. Tak się jednak składa, iż przy okazji także bardzo trudne, bolesne, a nieraz niestety niebezpieczne doświadczenie....
NFZ oszczędza, kobiety ryzykują życie rodząc. To nie jest straszenie, to statystyka

NFZ oszczędza, kobiety ryzykują życie rodząc. To n...

mamadu.pl 3 dni temu Poród, choćby taki "książkowy", może w jednej chwili zmienić się w walkę o życie matki i dziecka. Prof. Przemysław Kosiński z UCK WUM w rozmowie z PAP ostrzega, iż zamykanie porodówek bez centralnej strategii i niedoszacowanie procedur, realnie zwięk...
Przez godzinę podglądałam przyszłych rodziców ledwo po maturze: w kolejce do ginekologa, chichoty, wybieranie imienia z tabliczki lekarskiej i rozmowa o pierogach – z przerażeniem myślę, jakie wartości przekażą swojemu dziecku

Przez godzinę podglądałam przyszłych rodziców ledw...

twojacena.pl 3 dni temu Przez blisko godzinę przyglądałam się młodym ludziom, którzy niedawno ukończyli liceum i już spodziewali się dziecka. Niedawno odwiedziłam swojego ginekologa. Jak to zwykle bywa, w poczekalni było tłoczno, a lekarz miał spore opóźnienie. Tuż za mną s...
Ciężarna 34-latka leżała w Gdańsku na mrozie. Bezdomną uratowały policjantki

Ciężarna 34-latka leżała w Gdańsku na mrozie. Bezd...

mamadu.pl 3 dni temu Podczas kontroli miejsc, w których mogą przebywać osoby potrzebujące pomocy, policjantki z Gdańska natrafiły na 34-letnią kobietę w ciąży. Koczowała w blaszanym garażu, w którym była ujemna temperatura. Dzięki szybkiej reakcji i determinacji funkcjon...
Córka Tommy'ego Lee Jonesa miała być w ciąży. Zatrważające ustalenia

Córka Tommy'ego Lee Jonesa miała być w ciąży. Zatr...

kobieta.onet.pl 3 dni temu Dramatyczne szczegóły w sprawie śmierci Victorii Jones — jedynej córki słynnego aktora — wychodzą na jaw. Jak wynika z dokumentów sądowych, do których dotarł magazyn "Us Weekly", na trzy miesiące przed tragicznym wydarzeniem pojawiły się przesłanki, ...
„Gdy narodziny dziecka zaskoczą nieprzygotowanych rodziców – historia trzydziestoletniej Renaty, która wróciła z niemowlęciem do nieposprzątanego mieszkania bez łóżeczka i ubranek, bo mąż zamiast wszystko zorganizować, słuchał szefa i czekał z przygotowaniami do porodu. Czy to naprawdę tylko jej wina?”

„Gdy narodziny dziecka zaskoczą nieprzygotowanych ...

newskey24.com 3 dni temu Trzeba było wcześniej przygotować się na narodziny dziecka! Moje wyjście ze szpitala było dość nietypowe. Mój mąż pracował i przyjechał po mnie prosto z korporacji na Mokotowie. Prosiłam go o kilka dni wolnego albo chociaż urlop na ten dzień,...
„Nie chcę być mamą! Chcę wychodzić z domu!” – usłyszałam od córki, która w wieku 15 lat ukryła ciążę przed nami do piątego miesiąca, a potem całkowicie odsunęła się od własnego dziecka, dopiero po latach stając się kochającą matką

„Nie chcę być mamą! Chcę wychodzić z domu!” – usły...

twojacena.pl 3 dni temu Nie chcę być mamą! Chcę stąd wyjść! usłyszałam z ust mojej córki. Moja córka, Zosia, zaszła w ciążę, mając zaledwie piętnaście lat. Przez wiele miesięcy utrzymywała to w tajemnicy. O tym, iż będzie dziecko, dowiedzieliśmy się z mężem, Adamem,...
WSZYSCY JĄ OSĄDZALIŚMY Mila stała w kościele i płakała już od piętnastu minut. To było dla mnie zaskakujące. „Co ta lalunia tu robi?” – myślałam. Jej ostatniej spodziewałabym się zobaczyć w takim miejscu. Nie znałyśmy się z Milą, ale widywałam ją często – mieszkałyśmy w jednym bloku, spacerowałyśmy po tym samym parku. Ja z czwórką dzieci, ona z trzema psiakami. Zawsze ją osądzałyśmy. My – czyli ja, inne mamy z dziećmi, panie siedzące na ławkach, sąsiedzi, pewnie i przechodnie. Mila zawsze była piękna, modnie ubrana, wydawała się lekkomyślna i pewna siebie. – O, znowu faceta zmieniła – mruczała za jej plecami pani Nela z parteru. – Już trzeci… – Może sobie pozwolić, pieniędzy jej nie brakuje – potakiwała jej koleżanka pani Stasia, patrząc z zazdrością, jak Mila wsiada z nowym adoratorem do drogiego auta. Syn pani Stasi, czterdziestopięcioletni Wacek, nie dorobił się choćby na starego poloneza. – Lepiej by dzieci rodziła, zegar tyka – dorzucał dziadek Tolek, zwykle przeciwnik tych pań, ale tym razem byli zgodni. Później cały blok szeptał z uśmiechem: „Następny ją zostawił. Bo puszczalska! I na pewno w mieszkaniu śmierdzi psami!” A najbardziej nie lubiłyśmy jej my – mamy dzieciaków. Podczas gdy biegałyśmy za swoimi maluchami po huśtawkach, zjeżdżalniach, krzakach i śmietnikach, ona przechadzała się spokojnie ze swoimi „kundlami”, jakby nigdy nic. Patrzyła w naszym kierunku z lekkim uśmieszkiem, jakby mówiła: „Urodziłyście, to teraz nie macie życia. Ja mam święty spokój. A wy przeliczacie, czy starczy do końca miesiąca i na kurtkę dla Marysi, czy buty mogą jeszcze poczekać.” – Od razu widać, iż bezdzietna z wyboru – komentowała moja koleżanka Asia, mama trzech chłopaków. – Bogaci mają swoje fanaberie – psiaczki, kotki, chomiki – kiwała głową ciężarna z bliźniakami Ela, próbując ściągnąć z drzewa swoją starszą córkę. – Egoistka po prostu, zamiast się przejmować, jeździ po świecie. Ja od siedmiu lat nie byłam nad morzem – wzdychała pięciokrotna mama Kasia. – Tak, tak… – zgadzałam się z wszystkimi, choćby z emerytkami z ławki. A potem biegłam ratować Tonkę, która z rozbitym kolanem darła się na cały park. – Psy sobie przygarnęła, a dzieci by lepiej urodziła – powiedziała kiedyś głośno jakaś babcia z wnukiem. – Nie pańska sprawa! – rzuciła ostro Mila, po czym przyspieszyła z psami. – Chamka – zawołała za nią tamta staruszka. …Jeszcze chwilę patrzyłam na płaczącą Milę i wyszłam z kościoła. – Proszę poczekać – usłyszałam za sobą. Mila dogoniła mnie na kościelnym dziedzińcu. – To pani się bawi w parku z czterema dziewczynkami? – Tak… A pani z trzema pieskami. – Tak. A… mogłabym panią o coś prosić? Wie pani, zawsze patrzę na panią, na inne mamy z dziećmi i podziwiam, – powiedziała… i zarumieniła się. – Pani?! – zdziwiłam się. I o mało nie dodałam: „Przecież pani to bezdzietna egoistka!”. Tak się poznałyśmy. Usiadłyśmy na ławce. Mila mówiła… i płakała. Wyraźnie potrzebowała się wygadać… Mila dorastała w dobrej, kochającej rodzinie. Od zawsze marzyła o gromadce dzieci. Wyszła za mąż z miłości. Ale po dwóch martwych ciążach i diagnozie „bezpłodność” ukochany mąż gwałtownie ją zostawił. Drugi, z tego samego powodu, również uciekł. A Mila długo się wtedy leczyła, ledwo nie przypłacając tego życiem przy ciąży pozamacicznej. Potem był trzeci „adorator”. I znowu ciąża pozamaciczna. Ten uciekł, gdy tylko usłyszał o możliwości dziecka. Lubił samochód Mili, cenił jej zarobki, ale dzieci w jego planach nie było. – Oddałabym wszystko, żeby mieć dziecko! – Myślałam, iż pani kocha psy – palnęłam głupio. – Kocham psy – uśmiechnęła się Mila. – Ale to nie znaczy, iż nie kocham dzieci. Z tęsknoty zaczęła od Tepi. Potem przygarnęła tymczasowo Majka, który już został. Fenię znalazła na mrozie zimą – żal jej się zrobiło. „Psy sobie przygarnęła, a dziecka żal!” – przypomniałam sobie tamtą babcię. „Czas leci, zegar tyka…” – powtarzał dziadzio Tolek. Zegar tykał… Mila miała już czterdzieści jeden lat, choć wyglądała najwyżej na trzydzieści. Postanowiła adoptować dziecko z domu dziecka. Małe czy duże, nieważne. Najpierw wypatrzyła sześcioletniego Kubusia. A adekwatnie to on ją – podszedł i zapytał: „Będziesz moją mamą?” „Będę!” – odpowiedziała. „Egoistka, nie chce się poświęcać…” – przypomniałam sobie narzekającą Kasię. Ale Kubusia jej nie oddali. Jego matka z poważną chorobą psychiczną nie została pozbawiona praw rodzicielskich. – To był dla mnie cios – wspominała Mila. – Nie byłam w stanie zrozumieć… Dziecko cierpi, a nie można zrobić nic. Potem pojawiła się czteroletnia Lenka. Dwukrotnie adoptowana i dwa razy oddana z powrotem – ponoć była za bardzo żywa. Ktoś opowiadał, iż przy drugiej „mamie”, Lena czołgała się za nią na kolanach i błagała: „Mamusi, błagam, nie oddawaj mnie, już będę grzeczna!” Mila, gdy tylko ją poznała, usłyszała: „A ty mnie też oddasz?” „Nie oddam!” – wyszeptała przez łzy. Ale z adopcją Leny też były trudności. Mila nie doprecyzowała. – To moja córka i będę o nią walczyć! Tego dnia po raz pierwszy w życiu przyszła do kościoła. – Nie miałam już gdzie pójść – wyznała. Przyszedł ksiądz, długo rozmawiali. – Wszystko będzie dobrze! Z Bogiem! – usłyszałam, jak mówił. Mila się uśmiechnęła… Wracałyśmy razem. – Pewnie myśli pani, iż jestem wyniosła i zarozumiała – powiedziała Mila. – A ja po prostu mam dość wszystkiego tłumaczyć. Tyle już przeżyłam… Milczałam. Zaprosiła mnie i dziewczynki do siebie – żeby pobawić się z psami. Zgodziłam się. I naprawdę pójdę. Ale dopiero za jakiś czas. Na razie jest mi po prostu potwornie wstyd. I ciągle myślę: skąd tyle jadu? Skąd we mnie tyle jadu? Dlaczego tak łatwo zakładamy najgorsze o innych? I bardzo bym chciała, by u Mili, tej niezwykłej kobiety, którą wszyscy osądzaliśmy, wszystko w końcu się ułożyło. Żeby Lenka się do niej przytuliła i powiedziała: „Mamusia!” I wiedziała, iż nikt już jej nie odda. A wokół radośnie hasali ich cudowni, kochani psi przyjaciele – Tepa, Majek i Fenią… Może, kto wie, wydarzy się cud – Mila pozna dobrego męża, a Lenka doczeka się braciszka lub siostrzyczki. Przecież wszystko jest możliwe, prawda? I oby już nikt nigdy nie powiedział im ani jednego złego słowa…

WSZYSCY JĄ OSĄDZALIŚMY Mila stała w kościele i pła...

newskey24.com 3 dni temu My wszyscy ją ocenialiśmy Milena stoi właśnie w kościele i płacze. Już od kwadransa nie może przestać. Jestem mocno zaskoczona. Co tu robi ta dama? zastanawiam się w myślach. Nigdy bym się jej tu nie spodziewała. Mileny nie znam...
Usha Vance jest w ciąży. "Dzielimy się ekscytującą wiadomością"

Usha Vance jest w ciąży. "Dzielimy się ekscytującą...

kobieta.onet.pl 3 dni temu Wiceprezydent i druga dama Ameryki ogłosili we wtorek, iż spodziewają się czwartego dziecka — chłopca, który ma przyjść na świat latem tego roku.
Godzina w kolejce u ginekologa: obserwacje młodych przyszłych rodziców prosto po maturze, których zachowanie przyprawiało wszystkich o ból głowy

Godzina w kolejce u ginekologa: obserwacje młodych...

newskey24.com 3 dni temu Wyobraź sobie, iż ostatnio byłam u ginekologa na wizycie kontrolnej, jak to zwykle bywa poczekalnia pełna ludzi, lekarz oczywiście się spóźnia. Przede mną stała młoda dziewczyna, taka, co ledwo skończyła technikum, może z osiemnaście lat miała, a obo...
Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila dobiegała końcówki ciąży, jej młodszy brat wyprowadził się z domu, ojciec zaczął pić i od tego czasu życie dziewczyny zamieniło się w piekło. Każdy poranek zaczynała od przewietrzenia mieszkania, wynoszenia pustych butelek spod stołu i czekania, aż ojciec się wyśpi. — Tato, przecież nie możesz pić. Ledwo wyszedłeś po udarze. — Chcę, to piję. Kto mi zabroni? Tak łatwiej zapomnieć o bólu. — O jakim bólu? — Tego, iż nie jestem nikomu potrzebny. choćby tobie. Jestem dla ciebie ciężarem. Zmarnowałem życie, Lila. Po co w ogóle przyszedłem na świat? Po co założyłem rodzinę i spłodziłem dzieci, które odziedziczyły ode mnie tylko słabość, brak charakteru i biedę? Wszystko na darmo, córko. Lepiej pić. Lila, już i tak w złym humorze, złościła się. — Wcale nie na darmo, tato. Innym ludziom bywa gorzej w życiu. — Gorzej? Ty bez matki rosłaś. Teraz zamierzasz urodzić dziecko bez ojca i też wychowywać je w biedzie. — Nie wszystko jest tak czarne, tato… Nic nie jest wieczne, wszystko może się zmienić w każdej chwili. Z żalem wspomniała, jak jeszcze niedawno była szczęśliwa, przygotowując się do ślubu z Ilją. Świat się zawalił, ale trzeba żyć dalej. Tego dnia ojciec znów się upił. Lila wybuchła: — Przepiłeś pieniądze, które odłożyłam na czarną godzinę? Jak je znalazłeś? Przeszukałeś cały dom, grzebałeś w moich rzeczach?! — To wszystko jest moje, — stwierdził ojciec. — Łącznie z emeryturą, którą przede mną ukrywasz! Moją emeryturą. — I wszystko przepuściłeś? Nie pomyślałeś, z czego będziemy żyć? — A czemu mam myśleć? Jestem chory człowiek. Wyrosłaś, teraz to ty masz się mną zająć! Lila przeszukała wszystkie szafki. — Przecież pamiętam, iż były jeszcze dwie paczki makaronu i masło. Teraz nie ma nic! Co zjemy na kolację?.. Była wstrząśnięta. Usiadła na krześle i zakryła twarz dłońmi. Skąd mogła wiedzieć, iż ciocia Natalia w czasie jej nieobecności rozpijała ojca i okradała dom? Cicho i podstępnie Natalia zadomowiła się w ich czterech ścianach i robiła wszystko, by rozbić rodzinę. Tamtej nocy Lila płakała przez sen. Leżała załamana, głodna. Następnego ranka zapukała do drzwi Natalia Anatoliewna. W modnym płaszczu i butach na obcasach, choćby nie zdjęła obuwia, od razu skierowała się do kuchni. — Cześć. Moja znajoma z urzędu komunalnego powiedziała mi, iż macie zaległości i zaraz odetną prąd za niepłacenie. Co się u was dzieje, Lila? Może napijemy się herbaty? Nie czekając na odpowiedź, Natalia zaczęła grzebać w lodówce i szafkach. — Sama zrobię herbatę, jesteś w ciąży, jak moja Swieta… Ale tu nic nie ma. Ani cukru, ani herbaty. Nic! Chodź, pójdziemy do sklepu. Lila nie patrzyła choćby na ciotkę. — Ciociu Natalio, może wy już pójdziecie. Nie mam czym was poczęstować. Natalia nie zamierzała ustępować. — Masz problemy? Widzę to. Pamiętasz, jak proponowałam ci, żebyś się do mnie przeprowadziła? Teraz już nie proszę, tylko nalegam — zabieraj rzeczy i zamieszkaj ze mną. Tu nie ma warunków, twój ojciec pije, a ty nie masz choćby co jeść! A przecież potrzebujesz owoców, witamin… Pakuj się, jedziemy do mnie. Lili zakręciło się w głowie, usiadła na stołku. Łzy pociekły jej po policzkach, Natalia ją przytuliła: — Posłuchaj dziecko, wiem jak do mnie podchodzisz. Nie mam u ciebie przebaczenia, moja córka odebrała ci męża. Ale nie jestem potworem i nie mogę patrzeć, jak cierpisz. Chcesz czy nie, zaopiekuję się tobą. Potem wszystko działo się jak we śnie: Natalia pomogła jej spakować rzeczy i zamówiła taksówkę. *** W dniu, w którym Lila zaczęła rodzić, Natalia Anatoliewna nie odstępowała jej na krok. — Słuchaj mnie uważnie, Lila. Uprzedziłam już personel, iż chcesz zrzec się dziecka. Więc po porodzie nie bierz go na ręce, nie przystawiaj do piersi. Po prostu nie patrz. Lila zmagała się z bólami porodowymi: — Ciociu Natalio, wszystko mi jedno. Niech to się już skończy… — Pamiętaj tylko, co mówiłam — sama tego dziecka nie wychowasz. Już mam rodzinę, która chętnie je adoptuje choćby dziś. Po kilku godzinach na świat przyszła dziewczynka. — Waży 3,3 kilo, zdrowa, wszystko w porządku. Pielęgniarka zawinęła dziecko w pieluszkę i choćby nie pokazała Lili. Ale lekarka spojrzała surowo na młodą matkę: — Jak to rozumieć? Ma pani zdrową, śliczną córeczkę, choćby nie chce pani na nią spojrzeć. Elu, przynieście dziecko i przystawcie do matki. Lila była rozbita i potrząsnęła głową: — Nie chcę. Nie mam z czego żyć, nie chciałam rodzić… Są ludzie, którym bardziej się przyda. Podpiszę zrzeczenie… Oddadzą ją do adopcji. — Niech się pani opanuje, niech chociaż spojrzy na dziecko. Lila zacisnęła powieki, ale poczuła delikatny dotyk na ręce… Pielęgniarka położyła maluszka obok, a ona wtuliła się w matkę, otwierając usteczka — Lila spojrzała w końcu na córeczkę. Bezbronny dzieciaczek patrzył na nią skośnymi oczkami, wyciągał rączki na oślep w jej kierunku. — No i już, mamusiu? Karmimy malutką, — uśmiechnęła się lekarka. Rozweseliło ją, iż Lila aż się rozpłakała na widok córki. — Śliczna dziewczynka. Potrzebuje was, nie żadnych adopcyjnych rodziców. Lila zapłakała i przytuliła córkę z całych sił. Przez najbliższe dwie godziny odpoczywała po porodzie nie spuszczając wzroku z córeczki. Tak obudził się jej instynkt macierzyński. „To ona jest sensem mojego życia — moja córeczka. Nieważne, iż Ilja odszedł, ojciec szaleje… Jestem potrzebna mojej córce, więc zostanę z nią”. *** Lila obudziła się na głos Natalii. Natalia Anatoliewna, zarzuciwszy szlafrok na ramiona, weszła do sali i spojrzała na nią surowo. — Zapomniałaś co ustalałyśmy? — spytała cicho. — Obiecałaś, iż oddasz dziecko po porodzie. Już załatwiłam rodzinę, która odbierze małą choćby dziś. — Pani Natalio, zmieniłam zdanie. Nie oddam jej. — Przecież nie masz choćby na chleb, gdzie pójdziesz z tym dzieckiem? — Do domu. Nie będę już wam przeszkadzać. Poradzę sobie jakoś. Lila widziała, jak na twarzy ciotki pojawił się wściekły grymas. — Zwariowałaś?! Przecież nie masz za co żyć! Będziesz żebrać na ulicy?! Krzyk Natalii obudził córeczkę w łóżeczku. Lila podeszła i wzięła ją na ręce. — Nie ruszaj jej! Sama ją ukołyszę i nakarmię sztucznym mlekiem. Powiemy lekarzom, iż nie masz pokarmu, — powiedziała Natalia. Lila potrząsnęła głową: — To moja córka. Zdecydowałam, nie oddam jej nikomu! — Oszalałaś! Przecież obiecałaś! — Natalia zacisnęła zęby bezradnie. — Proszę wyjść. Natalia wyszła. Współlokatorka Lily podniosła głowę ze szpitalnego łóżka: — Kto to był? — Ciotka. — Masakra. Nie słuchaj jej. Dobrze, iż ją wygoniłaś. Ja jestem Lera. Jak będziesz potrzebowała pomocy, daj znać. Są jeszcze dobrzy ludzie na świecie. — Ja jestem Lila. — Miło poznać, Lila. Wiesz, miałam wrażenie, iż ta kobieta chciała zabrać twoją córeczkę z łóżeczka. Jest bardzo dziwna. *** Przed wypisem Lilę odwiedziła była przyjaciółka, Swieta, z dużym brzuchem. — Cześć. Lila ostrożnie usiadła na ławce. Swieta przysiadła obok. — Słyszałam, iż urodziłaś. — Tak, córeczkę. Swiecie zadrżały oczy. — Lila, sprawa jest taka. Wiesz, iż mama znalazła rodzinę, która ją chętnie adoptuje. — No i co? — To bardzo porządni ludzie, znam ich. Są bogaci i zrobią wszystko, żeby dostać dziecko. Swieta ścisnęła jej rękę: — Proponują za twoją córkę milion. Milion złotych, wyobrażasz sobie? Kupiłabyś pokój, a może i mieszkanie. — Milion? To niech ty im dasz swoje dziecko, skoro ci tak leży na sercu, — odpowiedziała Lila. Swieta wydęła usta, ale nie puszczała ręki Lili. — Oddaj ją mnie! Zaopiekuję się nią. To przecież córka Ilji. — Dasz radę z dwójką dzieci? — Niczego nie rozumiesz, Lila! Moja rodzina się rozpada! Lilę poniosło, wstała i chciała odejść, Swieta złapała ją za rękaw, oczy świeciły szaleństwem: — Potrzebuję tej dziewczynki, Lila! — Puść. …Kilka godzin później wpadł do sali sam Ilja. Lila się cofnęła. — Urodziłaś? Mogę zobaczyć? — Nie, nie możesz! Niech Swietoczka ci rodzi, tam patrz! — Musimy pogadać. Odkąd urodziłaś, nie mogę spać. Chcę zabrać córkę do siebie. Zrzeknij się praw, a od razu ją zaadoptuję. Lila pokiwała głową: — Nie jestem jak ty. Nigdy nie zostawię dziecka, które mnie potrzebuje. Na darmo przyjechałeś — nie oddam ci jej! Ilja też nie chciał odpuścić. — Oddaj! choćby nie miałaś prawa rodzić mojej córki! I tak ją odbiorę! — Ty? Maminsynek? Najpierw spytaj mamusi o pozwolenie! Lila wzięła dziecko i poszła do pielęgniarki: — Proszę, nie wpuszczać do mnie nikogo! Nie chcę nikogo widzieć! Epilog W dniu wypisu Lila wyszła z córeczką na rękach. Nie była sama — razem z nią szła sąsiadka z sali, Lera, którą odbierali mąż i matka. Przed wejściem czekał samochód Rezników. Wysiadła z niego Valeria Jakowlewna, matka Ilji, która rzucała w Lilę nieprzyjazne spojrzenia. Strach przeszedł po plecach Lili. Niedoszła teściowa wyglądała jak wilczyca przed skokiem. Lera zauważyła jej minę, podeszła i stanęła obok. — Kto to jest, Lila? — Rodzice Ilji. — Tak się czai, jakby na ciebie polowała. Coś tu jest nie tak. Zapraszałam cię do siebie, jedź ze mną. Lila skinęła głową. Również czuła niepokój. *** Mieszkając u nowych przyjaciół, Lila niespodziewanie spotkała miłość — kuzyn Larry, zatwardziały kawaler Janek, zakochał się w niej. Janek był wspaniałym człowiekiem, dobrym, ciepłym. Nie tylko się z nią ożenił i adoptował córkę, ale też pomagał teściowi. A co do Swiety i Ilji — ich związek się rozpadł. Okazało się, iż Swieta udawała ciążę i nosiła sztuczny brzuch, zwodząc rodzinę Rezników. Natalia Anatoliewna, chcąc ratować rodzinę córki, wyznała zięciowi, iż Swieta straciła dziecko wcześnie. I od razu zaproponowała świetny (według siebie) plan wyjścia. — Ilja, nie gniewaj się na moją córkę. Tak, ciąża się skończyła, ale i tak będziesz miał dziecko na boku. Zastanawiałam się: może zabierzecie dziecko, które urodzi Lila? Przecież będzie wasze, możecie je adoptować. A rodzicom nie mówmy o utracie ciąży, będziemy udawać, iż Swieta jest w ciąży, a jak Lila urodzi, zabierzemy jej niemowlę i powiemy, iż to Swieta urodziła. Ilji spodobał się pomysł teściowej. I wszystko układało się dobrze, dopóki Lila się nie zbuntowała i nie oddała dziecka do adopcji, pogrążając byłą przyjaciółkę i jej matkę. Matka Ilji, Valeria Jakowlewna, była rozczarowana kłamstwem synowej, wygnała ją i zmusiła syna do rozwodu.

Dziecko dla przyjaciółki Gdy Lila dobiegała końców...

naszkraj.online 3 dni temu Dziecko dla przyjaciółki Kiedy Sylwia była w ostatnich miesiącach ciąży, jej młodszy brat wyjechał z domu, a ojciec zaczął pić, co sprawiło, iż życie Sylwii zamieniło się w koszmar. Każdy poranek zaczynał od otwierania okien, wynoszenia pustych butel...
„Nie chcę być mamą! Chcę wyjść z domu!” – usłyszałam od swojej córki, która zaszła w ciążę w wieku 15 lat i długo to ukrywała przed nami; gdy w końcu się dowiedzieliśmy, byliśmy z mężem wstrząśnięci — dziś wiem, iż serce matki potrafi się zmienić, a największy skarb może pojawić się nieoczekiwanie

„Nie chcę być mamą! Chcę wyjść z domu!” – usłyszał...

newskey24.com 3 dni temu Dziś wracam myślami do tamtych trudnych lat i czuję, jak wiele emocji wciąż we mnie tkwi. Pamiętam tę chwilę, gdy Zosia z płaczem wykrzyczała: Nie chcę być mamą! Chcę wyjść z domu! Zosia zaszła w ciążę, mając zaledwie piętnaście...
Czy masz chwilę, aby zabrać walizkę z rzeczami? – zapytała żona

Czy masz chwilę, aby zabrać walizkę z rzeczami? – ...

newsempire24.com 3 dni temu Czy chcesz, żebym wyniosła teraz walizkę pełną rzeczy? zaproponowała żona. Zabierz! Co to znaczy? zdziwiła się dziewczyna, gotowa na długą odmowę, której nie spodziewała się tak szybko… Tak po prostu, czy mam wynieść ci teraz walizkę? dodała Wanda. J...
Godzinę przyglądałam się młodziutkim przyszłym rodzicom prosto po maturze – ich zachowanie w kolejce u ginekologa, hałas, chichoty i wybieranie imienia dla syna z tablicy lekarskiej budziły zdumienie całej poczekalni

Godzinę przyglądałam się młodziutkim przyszłym rod...

twojacena.pl 3 dni temu Słuchaj, muszę ci opowiedzieć, co się ostatnio wydarzyło u mnie w przychodni na ul. Siennej w Warszawie. Poszłam do ginekologa na standardową kontrolę, a wiadomo, jak to jest kolejka jak za PRL-u, lekarz się spóźnia, wszyscy podenerwowani. Za mną...
34-latka w ciąży mogła zamarznąć. Mieszkała w garażu

34-latka w ciąży mogła zamarznąć. Mieszkała w gara...

wiadomosci.wp.pl 3 dni temu Gdańska policja pomogła 34-letniej kobiecie w ciąży, która - mimo panujących mrozów - mieszkała w blaszanym garażu.

Popularne

To najmłodszy dziadek w Polsce. Miał 39 lat, kiedy urodził mu się wnuk

To najmłodszy dziadek w Polsce. Miał 39 lat, kiedy urodził m...

2 dni temu 259
Nadchodzą duże zmiany w szkołach. Zaczną się we wrześniu. "Polska szkoła wypada najgorzej"

Nadchodzą duże zmiany w szkołach. Zaczną się we wrześniu. "P...

3 dni temu 147
Jak można poprawić ocenę z zachowania? "U nas: gazetka ścienna, dyżury i biblioteka"

Jak można poprawić ocenę z zachowania? "U nas: gazetka ścien...

4 dni temu 123
Staniszewski i Modrzewski w Davos: AI zmienia świat szybciej niż internet. Europa nie może pozwolić sobie na opóźnienie

Staniszewski i Modrzewski w Davos: AI zmienia świat szybciej...

1 dzień temu 122
Pożar w Domu dla Dzieci w Nowym Dworze Gdańskim. Ruszyła pilna zbiórka dla podopiecznych

Pożar w Domu dla Dzieci w Nowym Dworze Gdańskim. Ruszyła pil...

5 dni temu 110
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Dziecko 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.