Halo Wojtku? To nie Wojtek. Tu jest Elżbieta Elżbieta? A kim pani jest? Szanowna pani, a kim pani jest? Ja jestem dziewczyną Wojtka. Czegoś pani chciała?… Męża nie ma, siedzi jeszcze w pracy Zakręciło mi się w głowie, na podłodze pojawiły się czerwone kropelki. Brzuch wyjątkowo mocno mnie bolał, aż zwijałam się z bólu Czułam, iż dziecko zaraz się urodzi.
Mój mąż Wojciech od pięciu lat jeździ na saksy. Raz pracował jako kierowca tira w Niemczech, raz remontował mieszkania w Polsce. Pojechał tam oczywiście dla pieniędzy. Mamy dwóch synów, chcieliśmy im zapewnić dobre życie i wiedzieliśmy, iż tutaj w Polsce przy naszej pensji nic wielkiego nie osiągniemy.
Już tam, za granicą, Wojtek miał szczęście. Co miesiąc wysyłał paczki z jedzeniem, czasem konserwy, kaszę, olej, słodycze. Przelewał mi też pieniądze na konto, żebym wpłacała je na lokatę w banku. Udało nam się odłożyć całkiem niezłą sumę, kupić mieszkanie dla starszego syna.
Wszystko niby szło dobrze, ale jakiś czas temu zaczęłam się źle czuć. Myślałam najpierw, iż to menopauza a tu nie. Przytyłam, spać ciągle chciałam, jadłam więcej niż zwykle, nastrój się zmieniał z minuty na minutę. Internet mówił, iż to ciąża. Ale jaka ciąża w wieku 45 lat? Nie uwierzyłam, zrobiłam test. Dwie czerwone kreski wyraźnie się pojawiły.
Nikomu z dzieci, ani synowym nie powiedziałam o dziecku. Po co, żeby się ze mnie śmiali? Mama zwariowała na starość? Postanowiłam ukrywać ciążę. Zbliżała się zima, nosiłam wszystko grube i obszerne. Z pod kurtki nikt nie widział brzucha.
Długo nie chciałam rodzić tego dziecka. Ktoś powie, iż nie mam Boga w sercu. Ale ja już nie jestem młoda. Mam synów, mam wnuki, którym chcę poświęcać czas, nie znów kręcić się wokół pieluch i kaszek. Poza tym nie mamy pieniędzy na trzecie dziecko. Wojtek musiałby wracać za granicę na dłużej, a ja nie umiem żyć sama.
Lekarze mówili, iż termin już późny i zabieg byłby ryzykowny. Nie wiadomo, czy nie zaszkodziłby mi. Więc próbowałam wmówić sobie, iż będzie dobrze. Może Wojtek się ucieszy, iż jeszcze jedno dziecko, może wreszcie córeczka? Postanowiłam zadzwonić do niego przez Skype i powiedzieć. Kamery nie włączyłam, tylko mikrofon.
Halo, Wojtku
To nie Wojtek. To Elżbieta.
Elżbieta? Kim pani jest?
Szanowna pani, kim pani jest? Ja jestem dziewczyną Wojtka. Czegoś pani chciała? Mąż na pracy się zasiedział.
Od razu się rozłączyłam i zaczęłam gorzko płakać. Tak w życiu bywa, iż mąż może zdradzać gdzieś za granicą. Odstawić wszystko na bok, wyrzucić rzeczy Wojtka, wziąć rozwód, nie chcieć go widzieć.
Ale miałam jeszcze nadzieję, iż wróci do domu, kiedy usłyszy o dziecku. Wiedziałam, iż w lutym przyjeżdża synowie mają wtedy urodziny, więc dostał urlop. choćby mi się śniło, iż spacerujemy w trójkę po parku, Wojtek trzyma córkę za rękę, ja drugą.
14 lutego, w Walentynki, Wojtek wrócił. Przygotowałam kolację, zapaliłam świece, puściłam muzykę. Chciałam spokój w domu.
Wojtku, mam dla ciebie niespodziankę. Jestem w ciąży. Podobno będzie dziewczynka.
Ty żmijo! krzyknął mąż.
Aż się zaczerwienił ze złości, przewrócił talerze, uderzał w stół pięściami:
Jak ja tam haruję, to ty się puszczasz po obcych chłopach? I teraz chcesz mi podrzucić tego bękarta?
Wojtku, mogę wyjaśnić
Spadaj, nie chcę cię widzieć! Popchnął mnie tak, iż uderzyłam brzuchem o ostre kanty stołu i upadłam.
Wojtek złapał torbę i wyszedł, zatrzasnął drzwi z hukiem. A ja z bólu zwijałam się na podłodze, widziałam czerwone krople. Ledwie sięgnałam po telefon, zadzwoniłam na pogotowie czułam, iż dziecko zaraz przyjdzie na świat.
Gdy przyjechali lekarze, trzymałam już w ramionach naszą córkę. Dziewczynka spała spokojnie, nie płakała.
No to, mamo, jedzie pani z nami do szpitala?
Nie. Zabierzcie dziecko, ona nie jest mi potrzebna.
Jak to można?
Tak właśnie. Weźcie ją. Zniszczyła mi rodzinę! Może ktoś ją pokocha ja na pewno nie. Koniec, zabierajcie ją!
Bez wyrzutów oddałam dziecko do rąk pielęgniarki. Mnie zbadali w domu, wszystko w porządku, poród przeszedł spokojnie. Gdy karetka odjechała, posprzątałam, poszłam pod prysznic i spać.
Dzieci nie mają pojęcia, iż oddałam córeczkę. Codziennie chodzę do kościoła, modlę się, żeby była zdrowa, żeby znalazła rodzinę. Wiem, iż nie poradzę sobie kolejny raz. Nie chcę już przechodzić przez trudności macierzyństwa. Pragnę tylko jednego żeby Wojtek wrócił do domu. Ale znów wyjechał do Niemiec i rozmawia tylko z synami.
Możecie powiedzieć, iż jestem złą kobietą. Ale wybrałam męża, nie dziecko. Niech Bóg mnie oceni.
Czasem życie rzuca nam wyzwania, które wydają się nie do udźwignięcia i wtedy łatwo popełnić błąd, wybierając ścieżkę najprostszej ucieczki. Los jednak nie jest po to, by nas złamać, ale by nas czegoś nauczyć: dopiero w momencie próby odkrywamy, jak ważna jest prawda, miłość i odpowiedzialność. Nie warto odcinać się od siebie nawzajem; choćby jeżeli na chwilę zabraknie siły, kiedyś wybaczenie i odwaga pozwolą odnaleźć drogę do siebie.
