Dzieci

Jeszcze mamy w domu swoje sprawy… Babcia Wala z trudem otworzyła furtkę, powoli doczłapała się do drzwi, długo mocowała się ze starym, zardzewiałym zamkiem, weszła do swojego zimnego, nieopalonego domku i usiadła na krześle przy zimnym piecu. W izbie pachniało niezamieszkałością. Nie było jej tylko trzy miesiące, a już sufity zarosły pajęczyną, stare krzesło żałośnie skrzypiało, wiatr huczał w kominie — dom przyjął ją ze złością: „Gdzieś ty się podziewała, gospodyni, kogo zostawiłaś na straży? Jak my przezimujemy?!” — Już, już, kochany mój, poczekaj chwileczkę, odpocznę… Zaraz napalę w piecu, ogrzejemy się… Jeszcze rok temu babcia Wala sprawnie krzątała się po swoim wiekowym domku: bieliła ściany, malowała, nosiła wodę. Jej mała, lekka sylwetka raz pochylała się przed ikonami, raz gospodarzyła przy piecu, a raz latała po sadzie — sadziła, plewiła, podlewała. I dom cieszył się razem z gospodynią — radośnie skrzypiał pod jej energicznymi, lekkimi krokami, drzwi i okna otwierały się chętnie pod pierwszym dotykiem utrudzonych dłoni, piec z zapałem piekł puszyste drożdżówki. Im razem było dobrze: Wali i jej starej chałupie. Męża pochowała wcześnie. Wychowała trójkę dzieci, wszystkie wyuczyła, wypchnęła w świat. Jeden syn — kapitan żeglugi dalekobieżnej, drugi — wojskowy, pułkownik, obaj mieszkają daleko, rzadko przyjeżdżają. Tylko młodsza córka Tamara została na wsi, jest główną agronomką, całe dnie w pracy, do matki wpadnie w niedzielę, nakarmi ją pierogami — i znów tydzień się nie widzą. Pociechę znajdowała w wnuczce, Świetusi. Ta, można powiedzieć, u babci wyrosła. A jaka wyrosła! Piękność! Wielkie, szare oczy, włosy do pasa w kolorze dojrzałego owsa, kręcone, ciężkie, lśniące — aż bije blask od tych włosów. Zrobi warkocz, a pasma rozsypują się po ramionach — miejscowym chłopakom mowę odbiera. Stoją jak wryci z otwartymi ustami. Figura jak malowana. Skąd u wiejskiej dziewczyny taka uroda, taka postawa? Babcia Wala za młodu była ładna, ale jakby porównać stare zdjęcie z urodą Świetusi — pasterka i królowa… Do tego mądra dziewczyna: skończyła technikum rolnicze w mieście, wróciła na rodzinną wieś pracować jako ekonomistka. Wyszła za mąż za weterynarza i z programu pomocy dla młodych rodzin dostali nowy dom. A co to był za dom! Porządny, solidny, murowany — na owe czasy prawdziwa willa, nie zwykły dom. Tylko babcia miała przy swojej izbie sad — wszystko rosło, wszystko kwitło. A przy nowym domu wnuczki na razie nie zdążyło nic wyrosnąć — trzy badyle na krzyż. I do ogrodu, trzeba przyznać, Świetusia nie miała smykałki. Choć niby wiejska dziewucha, to jednak delikatna, babcia chroniła ją przed każdym przeciągiem i ciężką pracą. Jeszcze synek się urodził — Wacek. Gdzie tu ogródki uprawiać? I zaczęła Świetusia namawiać babcię do siebie: „Chodź, babciu, do mnie mieszkać — dom duży, wygodny, pieca palić nie trzeba”. A babcię zaczęło coś łapać, dobiło do osiemdziesiątki, jakby choroba czekała na okrągłą rocznicę — nogi, kiedyś lekkie jak piórko, teraz przestały ją słuchać. Dała się babcia namówić. Pobyła u wnuczki parę miesięcy. Potem usłyszała: — Babciu, kochana, wiesz, jak cię kocham! Ale czemu ciągle siedzisz? Całe życie byłaś w ruchu! A tu rozsiadłaś się… Gospodarkę chcę prowadzić, na ciebie liczę… — Ale ja nie mogę, córeczko, już nogi nie chodzą… stara jestem… — Hm… Jak do mnie przyjechałaś, od razu stara się zrobiłaś… gwałtownie więc babcia, nie sprawdziwszy się jako pomoc, wróciła do swojego domu. Zmartwienie, iż zawiodła ukochaną wnuczkę, całkiem ją rozłożyło. Nogi powłóczyły się po podłodze powoli, nie chciały się ruszać — nabiegały się przez długie lata, zmęczyły. Dojść od łóżka do stołu stało się problemem, a do ukochanego kościółka — już niemożliwością. Ksiądz Borys sam przyszedł do swojej stałej parafianki, przed chorobą czynnej opiekunki starego drewnianego kościółka. Uważnie się rozejrzał. Babcia Wala siedziała przy stole i pisała jak co miesiąc listy do synów. W izbie było chłodno: piec niedbale wypalony, podłoga lodowata. Na niej stary sweterek i przybrudzona chustka — na niej! Pierwszej czyścioszce i pedantce! Na stopach zdeptane filcowe kapcie. Ksiądz Borys wzdycha: babci pomoc potrzebna. Ale kogo poprosić? Może Anię? Mieszka blisko, jeszcze krzepka, z dwadzieścia lat młodsza od babci Wali. Wyjął chleb, pierniki, połowę wielkiego jeszcze ciepłego pieroga z rybą (upominek od żony, pani Aleksandry). Zakasał rękawy sutanny, wygarnął popiół z pieca, przyniósł w trzech turach drewna na kilka paleń, ułożył w rogu. Napalił. Przyniósł wody i postawił na piecu duży poczerniały czajnik. — Synuś kochany! Ojej, tfu, ojcze nasz kochany! Pomóż mi adresy na kopertach napisać. Bo ja swoim kurzym pazurem naskrobię — to i tak nie dojdzie! Ojciec Borys przysiadł, napisał adresy, rzucił okiem na kartki z koślawymi linijkami. W oczy rzuciło się duże, drżące pismo: „A ja żyję bardzo dobrze, kochany synku. Wszystko mam, dzięki Bogu!” Tylko iż te kartki o dobrym życiu babci Wali były całe w rozmazanych kleksach, i, jak można się domyślić, te kleksy były raczej słone. Ania objęła opiekę nad staruszką, ksiądz Borys starał się ją regularnie spowiadać i przynosić komunię, na większe święta Anin mąż, wujek Piotr, stary marynarz, przywoził babcię na motorze do kościoła. Powoli życie zaczęło wracać do normy. Wnuczka nie pokazywała się, a potem, po paru latach, ciężko zachorowała. Od dawna skarżyła się na żołądek, swoje dolegliwości zrzucała na chore żołądki. Okazało się, iż to rak płuc. Skąd taka choroba się wzięła — kto to wie; ale Świetusia spaliła się w pół roku. Mąż zamieszkał praktycznie na jej grobie: kupował flaszkę, pił, spał na cmentarzu, budził się i szedł po następną. Czteroletni synek Wacek nie był nikomu potrzebny — brudny, zasmarkany, głodny. Zabrała go Tamara, ale przy swojej pracy agronoma nie miała czasu zajmować się wnukiem, więc zaczęto przygotowywać Wacka do internatu. Internat był nie najgorszy: energiczny dyrektor, dobre jedzenie, na weekendy można było dzieci zabierać do domu. Oczywiście nie to samo co rodzinny dom, ale Tamara nie miała wyjścia: w pracy musiała zostawać długo, a do emerytury daleko. I wtedy, w bocznej przyczepie starego „Uralu” do córki przyjechała babcia Wala. Za kierownicą siedział opasły sąsiad, wujek Piotr, w pasiaku, z kotwicami i syrenami na ramionach. Oboje wyglądali bojowo. Babcia Wala powiedziała krótko: — Ja wezmę Wacka do siebie. — Mamciu, ty ledwo chodzisz! Jak sobie poradzisz z dzieckiem? Trzeba mu ugotować, wyprać! — Dopóki jestem żywa, Wacka do internatu nie oddam — ucięła babcia. Zaskoczona stanowczością zwykle łagodnej Wali Tamara zamilkła, pomyślała i zaczęła pakować synkowi rzeczy. Wujek Piotr dowiózł starą i małego do babcinej chałupy, wyładował ich, a potem niemal na rękach wniósł do izby. Sąsiedzi kręcili głowami: — Taka dobra babcia, a na starość chyba postradała rozum: sama ledwo żyje, a tu jeszcze dziecko przywiozła… To nie szczeniaczek, potrzebuje opieki… Gdzie Tamarka patrzy?! Po niedzielnej mszy ksiądz Borys poszedł do babci Wali z niepokojem: czy nie będzie trzeba zabierać głodnego i brudnego Wacka od biednej, schorowanej staruszki? A tu w izbie ciepło, piec napalony na dobre. Czyściutki, uśmiechnięty Wacek na tapczanie słucha z gramofonu bajki o Czerwonym Kapturku. A biedna, schorowana staruszka energicznie krząta się po izbie: pędzelkiem smaruje blachę, zagniata ciasto, wbija jajka do sera. Jej stare, chore nogi żywo, zwinnie się ruszają — jak za czasów zdrowia. — Księże, kochany! A ja tu… drożdżówki robię… Zaczekaj chwilkę — będzie ciepłe dla pani Aleksandry i Kuby… Ojciec Borys wrócił do domu oszołomiony i opowiedział żonie, co zobaczył. Pani Aleksandra zamyśliła się na chwilę, sięgnęła do regału po grubą niebieską teczkę, przekartkowała i znalazła odpowiednią stronę: „Stara Eugenia przeżyła długie lata. Wszystko przeszło, przeleciało, wszystkie marzenia, uczucia, nadzieje — wszystko śpi pod śnieżnobiałym, cichym zwałem śniegu. Czas już, czas do miejsca, gdzie już nie ma chorób, smutku ani westchnień… Pewnego śnieżnego lutowego wieczora Eugenia długo się modliła przed ikoną, potem położyła się i powiedziała domownikom: 'Wołajcie księdza — będę umierać’. I twarz jej zrobiła się biała-biała, jak śnieg za oknem. Domownicy zawołali księdza, Eugenia wyspowiadała się, przyjęła komunię i leżała już cały dzień, nie przyjmując jedzenia ni picia. Tylko spokojny oddech świadczył: dusza jeszcze nie uleciała z jej starego ciała. Nagle drzwi w korytarzu otwarły się: powiew mroźnego powietrza i dziecięcy krzyk. — Cicho, cicho, u nas babcia umiera. — Ja niestety niemowlęciu ust nie zakleję, ona dopiero się urodziła, nie wie, iż nie wolno płakać… Z porodówki wróciła do domu wnuczka starej Eugenii, Nastka, z maleńką, jeszcze czerwoną córeczką. Rano wszyscy wyszli do pracy, zostawiając umierającą babcię i młodą matkę same. Nastce jeszcze nie napłynęło mleko, sama nie bardzo umiała sobie radzić, więc niemowlę krzyczało, co przeszkadzało Eugenii w umieraniu. Umierająca babcia podniosła głowę, niewidzący wzrok nabrał ostrości. Z trudem usiadła, spuściła bose stopy i zaczęła szukać pantofli po podłodze słabą nogą. Gdy domownicy wrócili, spodziewając się najgorszego (babcia umarła!), zobaczyli taki obrazek: Eugenia nie tylko nie umarła, ale wyglądała lepiej niż dotąd. Zdecydowała, iż jeszcze nie umiera i krzątała się po pokoju, kołysząc spokojne, szczęśliwe wreszcie niemowlę, podczas gdy zmęczona wnuczka odpoczywała na kanapie”. Pani Aleksandra zamknęła dziennik, spojrzała na męża, uśmiechnęła się i dodała: — Moja prababka, Wera Eugenia, tak mnie pokochała, iż nie mogła sobie pozwolić umrzeć. Powiedziała słowami piosenki: „A pomierać nam za wcześnie — bo mamy jeszcze w domu sprawy!” Przeżyła potem jeszcze dziesięć lat, pomagając mojej mamie, a twojej teściowej, Annie K., wychowywać mnie, swoją ukochaną prawnuczkę. I ksiądz Borys uśmiechnął się do żony w odpowiedzi.

Jeszcze mamy w domu swoje sprawy… Babcia Wala z tr...

twojacena.pl 2 godzin temu Jeszcze mamy w domu sprawy do załatwienia… Babcia Wiesia z trudem otworzyła skrzypiącą furtkę, ledwo dowlokła się do drzwi, długo szarpała się ze starym, już podrdzewiałym zamkiem, weszła do swojej chłodnej chałupy i usiadła na taborecie koło zimnego...
Zaproponowałam mamie, żeby zamieszkała z nami miesiąc po urodzeniu dziecka, a ona postanowiła wprowadzić się na rok i przyprowadzić tatę

Zaproponowałam mamie, żeby zamieszkała z nami mies...

twojacena.pl 2 godzin temu Dzisiaj znów nie mogę zasnąć. Sumienie gryzie mnie jak głodny wilk, nie dając chwili wytchnienia. Czuję, jakbym stała na krawędzi przepaści, rozdarta między obowiązkiem a własnym strachem. Jestem w ósmym miesiącu ciąży i moje życie zaraz zmieni się n...
Cieszyłam się, iż mam grzeczne dziecko. To był pierwszy sygnał, iż coś jest nie tak

Cieszyłam się, iż mam grzeczne dziecko. To był pie...

mamadu.pl 6 godzin temu "Grzeczne dziecko" to marzenie wielu rodziców, ale czasem zbyt spokojne zachowanie może także niepokoić. Jedna mama zapytała innych rodziców o doświadczenia w tym temacie. Wielu rodziców marzy o "grzecznym dziecku". Takim, które dużo śpi, rzadko płac...
Kilkulatka stawia granice lepiej niż wielu dorosłych. To wideo poruszyło mnie jako kobietę

Kilkulatka stawia granice lepiej niż wielu dorosły...

mamadu.pl 8 godzin temu W czasach, gdy dorośli uczą się stawiania granic na terapiach i warsztatach, mała dziewczynka robi to intuicyjnie i bez wahania. Wiralowe wideo z kilkulatką, która spokojnie mówi "nie teraz" i wybiera odpoczynek, poruszyło tysiące rodziców. To krótka...
Niby prosty rachunek, a mylą się niemal wszyscy. Czy ty też nie dasz rady?

Niby prosty rachunek, a mylą się niemal wszyscy. C...

gazeta.pl 9 godzin temu Zagadki matematyczne z haczykiem często bazują na codziennych sytuacjach, dlatego potrafią zmylić choćby osoby, które dobrze radzą sobie z liczeniem. Ten krótki przykład z pieniędzmi, pokazuje, jak łatwo popełnić błąd, gdy działamy zbyt szybko.
To nie żarty z memów. Teściowe naprawdę potrafią zrujnować spokój młodych rodziców

To nie żarty z memów. Teściowe naprawdę potrafią z...

mamadu.pl 9 godzin temu Stereotyp wrednej teściowej nie wziął się znikąd i zna go większość młodych rodziców. W wielu rodzinach powtarza się ten sam schemat: teściowa wie lepiej, a synowa jako matka zawsze robi coś nie tak. Kluczem do spokoju w relacjach są...
Mój przyjaciel Adam, 42 lata, ożenił się z kobietą dlatego, iż świetnie sprząta i doskonale gotuje – reszta go nie interesuje!

Mój przyjaciel Adam, 42 lata, ożenił się z kobietą...

newsempire24.com 10 godzin temu Mój serdeczny przyjaciel, 42-latek, w końcu znalazł sobie żonę. Opowiada z dumą, iż jest wyśmienitą gospodynią, a jej rosół potrafi łagodzić choćby największe katary. Co do reszty, to jak sam mówi, ma wywalone. Z Damianem znamy się od czasów,...
W tym quizie pytamy o wieczorynki z dawnych lat. Kto rozwiąże go na 100%?

W tym quizie pytamy o wieczorynki z dawnych lat. K...

gazeta.pl 11 godzin temu Jeżeli urodziłeś się w latach 70. i masz dobrą pamięć do świetnie trafiłeś. W tym quizie pytamy o wieczorynki z dawnych lat. Kto sobie poradzi i zawalczy o komplet punktów? My ze swojej strony będziemy mocno trzymać kciuki -...
„NIE ZDĄŻYŁAŚ, MARINO! SAMOLOT ODLATUJE! A RAZEM Z NIM ODLATUJE TWOJE STANOWISKO I PREMIA! ZWOLNIONA!” – WRZESZCZAŁ SZEF DO SŁUCHAWKI. MARINA STAŁA W ŚRODKU KORKA, PATRZĄC NA PRZEWRÓCONY SAMOCHÓD, Z KTÓREGO PRZED CHWILĄ URATOWAŁA CUDZE DZIECKO. STRACIŁA KARIERĘ, ALE ODKRYŁA PRAWDZIWĄ SIEBIE.

„NIE ZDĄŻYŁAŚ, MARINO! SAMOLOT ODLATUJE! A RAZEM Z...

twojacena.pl 11 godzin temu NIE ZDĄŻYŁAŚ, MAŁGORZATO! SAMOLOT ODLATUJE! RAZEM Z NIM TWOJE STANOWISKO I PREMIA! JESTEŚ ZWOLNIONA! wrzeszczał szef w słuchawkę. Małgorzata stała pośrodku korka w Warszawie, patrząc na przewróconego seicento, z którego przed chwilą wyciągnęła obce d...
Odkrycie, które spadło jak grom z jasnego nieba Do dwudziestego siódmego roku życia Michał żył jak wartki wiosenny strumień – głośno, burzliwie i bez zastanowienia. Był niespokojnym duchem, wszyscy w wiosce znali jego wybryki. Potrafił w nocy po ciężkich żniwach zebrać kumpli i pojechać z wędkami aż nad rzekę trzy kilometry dalej, by wrócić o świcie i od razu pomóc sąsiadowi ze starym, chwiejącym się stodołą. – Panie Boże, ten Michał to szalony człowiek, żyje bez trosk – kręcili głowami starzy gospodarze. – Żyje bez rozumu, jedno słowo: lekkoduch – wzdychała matka. – A co w tym złego, żyje jak każdy – wzruszali ramionami rówieśnicy, dawno już z rodzinami, własnym domem i gospodarstwem. A potem stuknęła mu dwudziestka siódemka. Nie spadło to jak grom, ale cicho, jak pierwszy uschnięty liść z jabłoni. Po prostu któregoś świtu obudził go piejący kogut, a ten krzyk zabrzmiał już nie jak zaproszenie do zabawy, ale jak wyrzut sumienia. Pustka, której wcześniej nie dostrzegał, nagle zaczęła mu doskwierać. Rozejrzał się: rodzinny dom — porządny, ale starzejący się, potrzebujący silnych męskich rąk nie na chwilę, a na lata. Ojciec, zgarbiony od pracy, mówił już tylko o sianokosach i cenach paszy. Przełom nastał na wiejskim weselu u dalekiego kuzyna. Michał – dusza towarzystwa – jak zwykle żartował, tańczył do ostatnich sił. Wtedy zobaczył w kącie ojca rozmawiającego z siwym sąsiadem. Patrzyli na niego i w ich spojrzeniu nie było potępienia – była cicha, zmęczona melancholia. W tym momencie Michał z brutalną jasnością zobaczył siebie z boku: już nie chłopak, ale dorosły facet, który tańczy, podczas gdy życie przemija. Bez celu, bez korzeni, bez swojego miejsca. Poczuł się nieswojo. Nazajutrz obudził się już inny. Lekkoduch zniknął, zastąpiła go cicha ciężkość, spokój i dojrzałość. Przestał szwendać się po gościach bez celu i wziął się za stary, zapomniany przez wszystkich kawałek ziemi po dziadku na skraju wsi, pod samym lasem. Pokosił trawę, zwalił dwa martwe drzewa. Najpierw cała wieś go wyśmiewała. – Michał dom buduje? Przecież gwoździa porządnie nie umie wbić! A on uczył się – niezdarnie, tłukąc młotkiem w palce zamiast gwoździ. Rąbał drzewo, korzeniał pnie. Pieniądze, które wcześniej roztrwaniał, teraz szły na gwoździe, eternit, szybę. Pracował od świtu do zmierzchu, w ciszy i z uporem. Wieczorami padał ze zmęczenia, ale pierwszy raz od wielu lat czuł, iż dzień minął nie na marne. Minęły dwa lata. Na działce stał skromny, ale solidny dom pachnący żywicą i świeżością. Obok własna, manualnie zbudowana bania. W ogródku pierwsze grządki. Michał schudł, opalił się, a w oczach pojawił się spokój i powaga zamiast szczenięcego temperamentu. Ojciec przychodził do nowego domu, proponował pomoc, ale on ją odmawiał. Ojciec chodził, oglądał kąty, zaglądał pod dach, po czym chwalił syna: – Mocno stoi… – Dzięki, tato – odpowiadał Michał. – Teraz trzeba żony się rozejrzeć. Gospodynię do domu – mówił ojciec. Michał uśmiechał się patrząc na swoje dzieło, na ciemny, gęsty las na horyzoncie. – Znajdę, tato. Wszystko w swoim czasie. Wziął siekierę i poszedł do drewutni. Poruszał się powoli, pewnie. Po tamtej hałaśliwej młodości nie zostało nic. Zastąpiła ją codzienna troska, ciężka praca, dorosłość. Ale pierwszy raz od dwudziestu dziewięciu lat Michał poczuł, iż jest u siebie. Nie tylko pod dachem rodziców, ale w domu, który zbudował własnymi rękami. Lekkomyślna młodość odeszła. A to odkrycie przyszło w zwykły letni poranek, gdy Michał zbierał się do lasu po drewno. Już odpalał silnik starego polskiego fiata, gdy z furtki sąsiedniego domu wyszła ona. Julia. Ta sama Julia, którą pamiętał goniącą w dzieciństwie po podwórku, zawsze z kolanami w strupach, z warkoczykami. Widział ją ostatnio jako niezdarną nastolatkę, wyjeżdżającą na studia pedagogiczne. Z furtki wyszła już nie dziewczynka, ale piękna kobieta. Słońce bawiło się w jej złocistych włosach, które spływały na ramiona. Pewna, lekka postawa. Prosta, ciemna sukienka podkreślała zgrabną figurę, a w dawnych, zawsze filuternej oczach rozjaśniło się nowe, ciepłe światło. Była zamyślona, poprawiała torbę na ramieniu i nie zauważyła go od razu. Michał oniemiał, zapomniał o silniku, o lesie. Serce biło mocno, dziwnie, śmiesznie. – Kiedy? – przeleciało mu przez głowę. – Jakim cudem z dziewczynki stała się taką pięknością? Ona zauważyła jego spojrzenie, zatrzymała się i uśmiechnęła. Ten uśmiech był już zupełnie inny – nie dziecinny, ale delikatny, czuły. – Cześć Michał, co tak stoisz, nie możesz odpalić auta? – głos był łagodny, bez śladu dawnej piskliwości, gdy mówiła „maluch”. – Jul… Julia – wyjąkał, tylko tyle potrafił powiedzieć. – Do szkoły? – Tak, zaraz zaczynam lekcje, nie mogę się spóźnić – odparła. Ruszyła przed siebie przez wiejską drogę, a on patrzył za nią, a w głowie, zwykle zajętej kalkulacjami desek i kątów, z hukiem pojawiła się jasna, olśniewająca myśl: – Właśnie na niej powinienem się ożenić. Nie wiedział, iż dla Julii to zwykłe, letnie poranne spotkanie było jednym z najbardziej szczęśliwych momentów od lat. Bo wreszcie – ten roztrzepany, wciąż nie zauważający jej Michał na nią spojrzał. Nie przez nią, nie jak na mebel, tylko naprawdę ją zobaczył. – Naprawdę się doczekałam… Od trzynastego roku życia mi się podobał, a dla niego byłam „maluchem”. Płakałam, kiedy wyjeżdżał do wojska. Starsze dziewczyny go żegnały, a mnie było okropnie przykro. choćby dlatego wróciłam do wsi, by pracować w szkole. Jej cicha, dziecięca sympatia do starszego sąsiada długo tliła się głęboko w duszy i dopiero teraz otrzymała szansę. Szedła, powstrzymując uśmiech, czując na sobie jego gorące, zaskoczone spojrzenie. A Michał tego dnia nie pojechał do lasu. Chodził dookoła domu, piłował drewno zapamiętale, na myśli miał tylko jedno: – Jak to możliwe, iż nie zauważyłem? Przecież ona zawsze tu była. Rosła obok. A ja… zmieniałem dziewczyny… Wieczorem przy studni znów zobaczył Julię. Wracała zmęczona, z tą samą torbą. – Julia, Julia – zawołał, sam zdziwiony własną śmiałością. – Jak… praca? Jak uczniowie, pewnie rozrabiają… Stanęła, oparła się o płot, oczy zmęczone, ale piękne i serdeczne. – Praca jak to praca. Dzieci – dzieci, hałaśliwie, ale serce się raduje. Lubię z nimi pracować, są pomysłowe… A u ciebie dom nowy, solidny. – Jeszcze nie skończony – bąknął. – Wszystko da się skończyć – powiedziała łagodnie, zawstydzona własną mądrością. – Idę już. – Wszystko można dokończyć – powtórzył za nią Michał – i nie tylko dom. Od tej pory jego życie nabrało nowego sensu. Budował nie tylko dla siebie, ale z myślą o niej. Marzył, iż kiedyś w oknie zamiast pustych słoików będą stały kwiaty. Że na ganku będzie siedział z nią, zamiast samotnie. Nie narzucał się, nie chciał spłoszyć swojego cichego marzenia. Michał „przypadkiem” coraz częściej na nią trafiał. Najpierw tylko kiwnął głową. Potem zaczął pytać o szkołę i uczniów. – Jak tam dzieciaki w twojej klasie? – często przechodził obok szkoły i widział, jak po lekcjach dzieci okrążają ją, wołając: „do widzenia, Pani Julio!” Pewnego dnia przyniósł jej koszyk leśnych orzechów, a Julia przyjmowała jego nieśmiałe zaloty z ciepłym uśmiechem. Widziała, jak się zmienił, jak z lekkoducha stał się solidnym, godnym zaufania mężczyzną. W jej sercu, które tak długo kryło ten obraz, rozgorzała prawdziwa miłość. Nad wioską wisiały szare, jesienne chmury Późną jesienią, gdy dom był już prawie gotowy, a nad wioską wisiały ciężkie, przedzimowe chmury, Michał nie wytrzymał. Czekał na Julię przy furtce, ściskając pęk ostatnich czerwonych jagód jarzębiny zerwanych pod lasem. – Julia, – powiedział nieśmiało. – Dom już prawie ukończony, ale… taki pusty jest. Strasznie pusty. Może… zajrzysz kiedyś? Tak naprawdę to… chcę ci zaproponować moje serce. Już dawno wiem, jak jesteś mi bliska. Michał patrzył na nią poważnym, trochę wystraszonym wzrokiem i Julia w tych oczach zobaczyła wszystko, na co tyle lat czekała. Powoli wzięła gałązkę jarzębiny z jego spracowanej dłoni, czując, jak czerwone owoce rozgrzewają jej serce. – Wiesz Michał – odpowiedziała cicho – od pierwszego dnia budowy wypatrywałam tego domu. Zawsze się zastanawiałam, jak będzie wyglądał w środku. Kiedy mnie wreszcie zaprosisz… Marzyłam o tym. Zgadzam się… Pierwszy raz od miesięcy w jej oczach pojawiła się dawna, dziecięca iskierka. Ta iskra, której on kiedyś nie dostrzegł, a która przez cały ten czas czekała, by rozbłysnąć. Dziękuję za przeczytanie, za subskrypcje i wasze wsparcie. Życzę wszystkim szczęścia i dobra!

Odkrycie, które spadło jak grom z jasnego nieba Do...

polregion.pl 12 godzin temu Odkrycie, które wciągnęło po samą szyję Do dwudziestego siódmego roku życia Michał żył, jak rwący, wiosenny strumień głośno, żywiołowo i zupełnie bez zastanowienia. Zawsze szalony i szybki, znany w całej okolicy. Potrafił w środku nocy, zaraz po żniw...
Czesi też chcą zakazu social mediów dla nastolatków

Czesi też chcą zakazu social mediów dla nastolatkó...

wirtualnemedia.pl 13 godzin temu Czechy to kolejny kraj postulujący ograniczenia w dostępie do mediów społecznościowych dla nastolatków. Premier Andrej Babis chce bana na social media dla dzieci poniżej 15. roku życia.
Przed urodzinami dziecka wysyła każdemu listę. "Nie chcę zagracać domu"

Przed urodzinami dziecka wysyła każdemu listę. "Ni...

gazeta.pl 14 godzin temu Nietrafione prezenty to nie tylko problem dziecka, ale i rodzica. Szkoda wyrzucić zabawkę, a trzymać ją, by leżała i się kurzyła - też nie ma sensu. Nasz czytelniczka powiedziała, jak poradziła sobie z tym problemem. Przyznała, iż niektórzy znajomi.....
Podwórko w jednym rytmie

Podwórko w jednym rytmie

twojacena.pl 14 godzin temu Podwórko w jednym rytmie Osiedlowy zakątek na obrzeżach Wrocławia budził się w hałasie i zamieszaniu, gdzie każdy znał swoje miejsce. Wśród bloków z odpryskującą farbą życie toczyło się zwyczajnym rytmem: rano rodzice wynosili wózki podjazdami, emery...
Nigdy nie mów tego, gdy dziecko zadaje pytanie. Możesz zniechęcić je do ciekawości

Nigdy nie mów tego, gdy dziecko zadaje pytanie. Mo...

mamadu.pl 14 godzin temu Twoje dziecko patrzy na ciebie z błyskiem w oczach i zadaje pytanie – czasem głupie, czasem niewygodne, ale zawsze szczere. Chce zrozumieć świat i dowiadywać się nowych rzeczy. Jedno zdanie rodzica może jednak skutecznie zgasić tę naturalną ciekawość...
Dzieci rodzą się z wyjątkową zdolnością. Puszczanie im muzyki ma sens

Dzieci rodzą się z wyjątkową zdolnością. Puszczani...

rp.pl 14 godzin temu Najnowsze badania naukowe dowodzą, iż już we wczesnym okresie niemowlęcym dzieci mają poczucie rytmu. choćby kilkudniowe noworodki w czasie snu reagowały na dźwięki muzyki.
Jeszcze mamy w domu swoje sprawy… Babcia Wala z trudem otworzyła furtkę, z wysiłkiem dotarła do drzwi, długo mocowała się ze starym, zardzewiałym zamkiem, weszła do swego dawnego, niewygrzanego domu i usiadła na stołku przy zimnym piecu. W chacie pachniało niezamieszkaniem. Nie było jej zaledwie trzy miesiące, a pajęczyny zdążyły pokryć sufity, stare krzesło żałośnie skrzypiało, wiatr huczał w kominie – dom powitał ją gniewnie: Gdzieś ty przepadła, gospodyni, komu mnie zostawiłaś?! Jak tu przezimujemy?! – Już, już, mój kochany, poczekaj tylko chwilkę, odsapnę… Zaraz napalę w piecu, ogrzejemy się… Jeszcze rok temu babcia Wala krzątała się żwawo po starym domu: bieliła, malowała, przynosiła wodę. Jej mała, drobna postać raz pochylała się nisko przed ikonami, raz gospodarzyła przy piecu, raz uwijała się w sadzie, sadząc, plewiąc, podlewając wszystko, na co czas pozwalał. I dom cieszył się razem z gospodynią – deski witały radośnie każdy jej lekki krok, drzwi i okna otwierały się od pierwszego dotknięcia spracowanych małych dłoni, piec gorliwie piekł pyszne drożdżówki. Dobrze im było razem: Wali i jej starej chacie. Męża pochowała wcześnie. Troje dzieci wychowała i wykształciła, wszystkim pomogła znaleźć swoje miejsce w świecie. Jeden syn – kapitan dalekomorskiej żeglugi, drugi – wojskowy, pułkownik, obaj daleko mieszkają, rzadko przyjeżdżają w odwiedziny. Tylko najmłodsza córka Tamara została na wsi jako główna agronomka, od rana do wieczora w pracy, do matki wpadnie tylko w niedzielę na chwilę, poczęstuje ją ciastem i znów cały tydzień się nie widzą. Pociechą była wnuczka, Świetusia, która, można rzec, u babci wyrosła. A jaka z niej wyrosła dziewczyna! Piękność! Oczy szare, wielkie, włosy do pasa, koloru dojrzałego owsa, kręcone, lśniące – aż bije od nich blask. Zwiąże w koński ogon, zaraz loki spłyną na ramiona – lokalni chłopcy od razu tracili głowę. Usta im się otwierały z podziwu. Sylwetka niczym rzeźba. Skąd u wiejskiej dziewczyny taka postawa, taka uroda? Babcia Wala za młodu była ładna, ale gdyby porównać jej stare zdjęcie ze Świetą – pasterka i królewna… I rozumna była. Ukończyła studia rolnicze w mieście, wróciła pracować do rodzinnej wsi jako ekonomistka. Wyszła za mąż za weterynarza, dostali od gminy nowy dom w ramach programu dla młodych rodzin. A to był dom! Murowany, solidny – jak na tamte czasy prawdziwa willa. Jedynie: wokół chałupy babci – sad, wszystko kwitnie i rośnie. A przy nowym domu wnuczki jeszcze nic nie zdążyło wyrosnąć – tylko kilka źdźbeł trawy. I szczerze mówiąc, do pielęgnowania zieleni Świetlana była niespecjalnie stworzona. Chociaż to dziewczyna wiejska, była delikatna, przez babcię chroniona przed każdym przeciągiem i ciężką pracą. A potem urodził się syn, Wacek. Teraz już nie miała czasu w ogródki i sady. I zaczęła Światka namawiać babcię: chodźże, babciu, zamieszkaj u mnie – dom nowy, wygodny, pieca palić nie trzeba. Babcia Wala zaczęła niedomagać, stuknęło jej osiemdziesiąt lat i jakby choroba czekała na tę okazję – nogi, kiedyś żwawe, coraz gorzej się ruszały. Dała się przekonać i przeniosła do wnuczki. Pobyła tam dwa miesiące. A potem usłyszała: – Babciu, kochana, wiesz, jak cię kocham! Ale czemu tylko siedzisz?! Całe życie pracujesz, chodzisz po domu! A u mnie – usiadłaś jak na emeryturze… Chciałam założyć gospodarstwo, liczyłam na twoją pomoc… – Ale ja już nie mogę, córciu, nogi nie chodzą… zestarzałam się… – Hm… U mnie od razu się zestarzałaś… I tak babcia, która zawiodła oczekiwania, wróciła w rodzinne progi. Ze zmartwienia, iż nie podołała, iż nie pomogła ukochanej wnuczce, babcia Wala jeszcze bardziej opadła z sił. Nogi już nie chciały chodzić – nabiegały się przez całe życie. Dojście od łóżka do stołu stało się sztuką, a do ukochanego kościoła – czymś niewyobrażalnym. Proboszcz, ksiądz Stefan, sam przyszedł do wieloletniej parafianki i nieocenionej pomagierki w sprawach świątyni. Wszystkiemu się przyjrzał. Babcia Wala pisała swoje comiesięczne listy do synów. W chacie chłodno: piec dogrzany słabo, podłoga lodowata. Na niej cieplejszy, niezbyt świeży sweter, nieco przybrudzona chusta – a przecież zawsze była taka schludna! Na nogach wytarte walonki. Ksiądz westchnął: potrzeba babci pomocy. Może poprosić Annę? Mieszka niedaleko, jeszcze krzepka, o dwadzieścia lat młodsza od Wali. Przyniósł chleb, pierniki i pół jeszcze ciepłej rybnej drożdżówki (podziękowanie od żony, pani Aleksandry). Podwinął rękawy sutanny i wyrzucił popiół z pieca, w trzech turach naniósł drewna na kilka dni, ułożył w kącie. Nagrzał, przyniósł wody i postawił na piecu duży okopcony czajnik. – Synku kochany! Ojej, to znaczy księże nasz! Pomóż mi zaadresować koperty. Bo jak ja tym moim kurańskim pazurkiem napiszę, to list nie dojdzie! Ksiądz Stefan przysiadł, zaadresował koperty, rzucił okiem na kartki z krzywymi liniami. W oczy rzucało się duże, drżące pismo: „A żyje mi się bardzo dobrze, kochany synku. Wszystko mam, dzięki Bogu!” Tylko te kartki o dobrym życiu babci Wali były w plamkach, rozmazanych od łez. Anna objęła opiekę nad staruszką, ksiądz starał się regularnie omawiać z nią sprawy sumienia, a na większe święta mąż Anny, wujek Piotrek, były marynarz, zabierał babcię na motorze do kościoła. Życie powoli wracało do normy. Wnuczka przestała się pokazywać, po dwóch latach ciężko zachorowała. Od dawna miała kłopoty żołądkowe, więc swój niedomagania zrzucała na żołądek. Okazało się, iż to rak płuc. Skąd ta choroba się wzięła – kto wie. Ale Świetlana zgasła w pół roku. Mąż praktycznie zamieszkał na jej grobie: kupował flaszkę, pił, spał na cmentarzu, budził się i szedł po następną. Czteroletni syn Wacek został nikomu niepotrzebny – brudny, zmarznięty, głodny. Zabrała go do siebie Tamara, ale z racji pracy rzadko była w domu, więc Wacka szykowano do internatu powiatowego. Internat uchodził za dobry: energiczny dyrektor, trzy posiłki, na weekendy można było zabrać dzieci do domu. To jednak nie domowe wychowanie, ale Tamara nie miała wyjścia: musiała zostawać po godzinach, do emerytury jeszcze daleko. Wtedy w wózku starego „Uralu” do córki przyjechała babcia Wala. Kierowcą był sąsiad, wujek Piotr, gruby, w pasiaku z kotwicami i syrenami na obu rękach. Oboje wyglądali bojowo. Babcia powiedziała krótko: – Ja biorę Wacka do siebie. – Mamo, sama ledwo chodzisz! Jak ty dasz sobie radę z maluchem! Jemu trzeba ugotować i uprasować… – Dopóki żyję, Wacka do internatu nie oddam – ucięła stanowczo babcia. Tamara zaskoczona i zaszokowana uporem zwykle łagodnej mamy, zamilkła, zebrała ubrania wnuka. Wujek Piotr odwiózł starą i małego do chaty, wysadził, a potem niemal na rękach wniósł ich do izby. Sąsiedzi krytykowali babcię: – Fajna ta staruszka, dobra, ale musi już na starość rozum straciła: sama pomocy potrzebuje, a jeszcze dzieciaka przygarnęła… To nie szczeniak… Jak ona sobie poradzi… I gdzie patrzy Tamarka! Po niedzielnej mszy ksiądz Stefan poszedł do babci z duszą na ramieniu: czy nie będzie musiał odebrać wychudzonego i zaniedbanego Wacka starej, niemogącej chodzić kobiecie? W izbie okazało się ciepło, piec solidnie napalony. Czysty, zadowolony Wacek słuchał z kanapy bajki o Czerwonym Kapturku z gramofonu. A biedna, schorowana staruszka uwijała się po izbie, smarowała blachę masłem, wyrabiała ciasto, wbijała jajka do twarogu. I jej stare, chore nogi poruszały się żwawo – jak dawniej, przed chorobą. – Księże kochany! A ja tu właśnie… bułeczki z serem piekę… Zaczekaj chwilkę, będzie coś ciepłego dla pani Aleksandry i Kuby… Ksiądz Stefan wrócił do domu, ciągle zdziwiony, i wszystko opowiedział żonie. Pani Aleksandra zamyśliła się, potem sięgnęła po grubą, niebieską kronikę i przeczytała: „Stara Egorowna przeżyła długie życie. Wszystko przeminęło, wszystkie marzenia, uczucia, nadzieje – wszystko śpi pod śnieżnobiałą, spokojną pierzyną. Czas, już czas tam, gdzie nie ma bólu, smutku ni wzdychania… W pewien lutowy, śnieżny wieczór Egorowna długo się modliła przed ikonami, po czym położyła się i powiedziała domownikom: »Zawołajcie proboszcza – umieram«. Twarz jej stała się biała jak śnieg. Wezwano księdza, Egorowna się wyspowiadała, przyjęła komunię, i już od doby leżała, nie jedząc ani nie pijąc. Tylko lekki oddech szeptał: dusza jeszcze nie odeszła. Drzwi w sieni się otworzyły: powiew mrozu, niemowlęcy płacz. – Ciszej, ciszej, babcia umiera. – Niemowlęciu ust nie zatkam, ona dopiero się urodziła i nie wie, iż nie wolno… Z porodówki wróciła wnuczka Egorowny, Nastka, z maleństwem. Z rana wszyscy wyszli do pracy, zostawiając umierającą staruszkę i młodą mamę same. Nastka jeszcze nie miała pokarmu, była niedoświadczona, więc niemowlę wyło, przeszkadzając Egoronwnej w umieraniu. Umierająca Egorowna podniosła głowę, zamglony wzrok odzyskał jasność. Usiadła z trudem, spuściła bose stopy na podłogę, zaczęła szukać kapci. Kiedy domownicy weszli po pracy, obawiając się najgorszego, zastali Egorowną nie tylko żywą, ale i silniejszą niż zwykle. Postanowiła nie umierać i energicznie biegała po izbie, kołysząc spokojne, wreszcie szczęśliwe dziecko, podczas gdy wyczerpana wnuczka odpoczywała na kanapie”. Pani Aleksandra zamknęła pamiętnik, spojrzała na męża, uśmiechnęła się i zakończyła: – Moja prababka, Wiera Egorowna, bardzo mnie pokochała i po prostu nie mogła umrzeć. Mówiła słowami piosenki: „A pomierać nam za wcześnie – jeszcze mamy w domu swoje sprawy!” Przeżyła potem jeszcze dziesięć lat, pomagając mojej mamie, twojej teściowej, wychowywać mnie, swoją ukochaną prawnuczkę. I ksiądz Stefan uśmiechnął się do żony.

Jeszcze mamy w domu swoje sprawy… Babcia Wala z tr...

naszkraj.online 15 godzin temu W dawnej Polsce, w czasach gdy wieś tętniła jeszcze innym rytmem, była sobie babcia Walentyna. Pamiętam, jak tamtego zimnego październikowego dnia z trudem otworzyła skrzypiącą furtkę, zatoczyła się w stronę drzwi przysadzistej chaty, długo siłowała ...
Mam 70 lat i zostałam matką, zanim nauczyłam się myśleć o sobie. Wyszłam za mąż młodo, a od pierwszej ciąży całe życie podporządkowałam innym. Nie pracowałam zawodowo – nie dlatego, iż nie chciałam, ale nie było wyboru: ktoś musiał być w domu. Mąż wychodził wcześnie, wracał późno. Dom był mój. Dzieci były moje. Zmęczenie też. Pamiętam nieprzespane noce – jedno gorączkuje, drugie wymiotuje, trzecie płacze. Ja sama. Nikt nie pytał, czy daję radę. Następnego ranka znów wstawałam i zaczynałam od nowa. Nigdy nie powiedziałam „nie dam rady”. Nigdy nie poprosiłam o pomoc. Myślałam, iż tak powinna wyglądać dobra matka. Gdy dzieci dorosły, chciałam się czegoś uczyć – choćby krótki kurs. Mąż powiedział: „A po co ci to? Swoje już zrobiłaś.” Uwierzyłam. Zostałam w cieniu, zawsze wspierając. Gdy jedno z dzieci zawaliło semestr, ja tłumaczyłam mężowi, by się nie denerwował. Gdy drugie zaszło młodo w ciążę, chodziłam z nią do lekarzy i opiekowałam się wnukiem, aż ogarnęła życie. Zawsze przejmowałam stery, gdy wszystko się sypało. Potem przyszły wnuki i w domu znów zrobiło się tłoczno. Plecaki, zabawki, płacz i śmiech. Przez lata byłam przedszkolem, stołówką, pielęgniarką. Nie oczekiwałam wdzięczności, nie narzekałam. Gdy byłam kompletnie wyczerpana, słyszałam: „Mamo, tylko Ty potrafisz tak o nich dbać.” To mnie trzymało. Potem zachorował mąż. Opiekowałam się nim do końca. Później zaczęły się wymówki: „W tym tygodniu nie dam rady”, „odezwę się”, „zobaczymy się innym razem”. Teraz mijają tygodnie, kiedy nie widzę nikogo. Nie przesadzam – tygodnie. Zdarzały się urodziny, gdy dostałam tylko SMS-a na WhatsAppie. Czasem bezwiednie szykuję dwa talerze do obiadu. Orientuję się, gdy jedzenie gotowe, a nie ma kogo zawołać. Kiedyś przewróciłam się w łazience. Nie było to groźne, ale się przestraszyłam. Siedziałam na podłodze, czekałam aż ktoś odbierze telefon. Nikt nie odebrał. Wstałam sama. Nikomu nie powiedziałam, żeby nie martwić. Nauczyłam się milczeć. Dzieci mówią, iż mnie kochają i wierzę im. Ale miłość bez obecności też boli. Rozmawiają w pośpiechu, zawsze gdzieś gonią. Gdy zaczynam opowiadać coś więcej, słyszę: „Mamo, później pogadamy.” To „później” nigdy nie nadchodzi. Najtrudniejsza nie jest samotność. Najtrudniejsze jest poczucie, iż z potrzebnej stałam się niepotrzebna. Byłam fundamentem, a dziś jestem kłopotliwym wpisem w kalendarzu. Nikt nie jest dla mnie nieuprzejmy. Po prostu już mnie nie potrzebują. Co byście mi poradzili?

Mam 70 lat i zostałam matką, zanim nauczyłam się m...

newsempire24.com 15 godzin temu Mam teraz siedemdziesiąt lat i zostałam matką, zanim nauczyłam się choć trochę myśleć o sobie. Wyszłam za mąż jako bardzo młoda dziewczyna i od pierwszej ciąży całe moje życie ułożyło się wokół innych. Nigdy nie pracowałam poza domem nie...
Cudu nie było. Tania wyszła ze szpitala z synkiem na rękach. Rodzice jej nie odebrali. Wiosenne słońce świeciło, otuliła się luźną już kurtką, w jednej ręce niosła siatkę z rzeczami i dokumentami, drugą poprawiła dziecko i ruszyła w nieznane. Nie wiedziała, dokąd pójść. Rodzice zabronili jej wziąć dziecko do domu, mama żądała, by zrzekła się syna. Ale sama była z domu dziecka – matka ją oddała, i przysięgła sobie, iż nigdy tak nie postąpi wobec własnego dziecka, choćby ją to miało wiele kosztować. Dorastała w rodzinie zastępczej – ojciec i matka traktowali ją jak swoją, choćby trochę rozpieszczali, ale nie nauczyli samodzielności. Nie było im bogato, często chorowali. Oczywiście, to jej wina, iż syn nie ma ojca – dziś to rozumie. Niby był poważny, obiecywał, iż pozna ją z rodzicami, ale gdy tylko powiedziała o ciąży, stwierdził, iż „nie jest gotowy na pieluszki”. Wstał i wyszedł; nie odbierał telefonu, pewnie zablokował jej numer. Tania westchnęła. — Nikt nie jest gotowy, ani ojciec dziecka, ani moi rodzice. Ale ja jestem – i wezmę za syna odpowiedzialność. Usiadła na ławce, podstawiając twarz do słońca. Dokąd iść? Mówili, iż są ośrodki dla takich matek, ale wstydziła się zapytać o adres, ufając, iż rodzice zrozumieją i przyjadą. Ale nie przyjechali… Postanowiła zrealizować plan – pojechać na wieś do babci, babcia ją przyjmie. Pomoże jej w ogródku, póki płacą zasiłek; potem znajdzie pracę. Musi mieć szczęście. Tak zrobi – tylko sprawdzi w telefonie, skąd odjeżdżają autobusy na wieś. Babcie są zwykle dobre i może jej się poszczęści. Przestawiła wygodniej śpiącego synka, wyjęła stary telefon z kieszeni i o mało nie zderzyła się na przejściu z samochodem. Za kierownicą był siwy, postawny mężczyzna. Wyskoczył i nakrzyczał, iż nie patrzy, gdzie idzie, iż może zabić siebie i dziecko, a jemu przyjdzie starość spędzić w więzieniu. Tania przestraszyła się, łzy napłynęły jej do oczu, dziecko się obudziło i zapłakało. Mężczyzna zapytał, dokąd idzie z dzieckiem. Odpowiedziała przez łzy, iż sama nie wie. — No to wsiadaj, pojedziesz do mnie, uspokoisz się i pomyślimy, co dalej. Szybko, bo dziecko płacze. Jestem Konstanty Grzegorz, a Ty? — Tania. — No to chodź, pomogę Ci wsiąść. Przywiózł młodą mamę z dzieckiem do swojego mieszkania. Przydzielił jej pokój, by mogła nakarmić maluszka. Miał duże, trzypokojowe mieszkanie. Przewinąć nie było w co. Tania poprosiła, by kupił pampersy, wręczyła portfel z resztką swoich pieniędzy – ale odmówił, mówiąc, iż nie ma na kogo wydawać. Poszedł do sąsiadki, lekarki, licząc, iż jest w domu. Okazało się, iż ma wolne. Zebrała listę potrzebnych rzeczy i wręczyła Konstatemu Grzegorzowi. Gdy wrócił z zakupami, Tania spała na pół siedząco, oparta na poduszce; dziecko się rozbudziło. Umył ręce, wziął malucha, by mama mogła się przespać. Ledwo domknął drzwi do pokoju, Tania się obudziła i wołała, gdzie jej dziecko. Konstanty wszedł z malcem na rękach, żartując, żeby się nie denerwowała, chciał tylko, by odpoczęła. Pokazał zakupy i zaproponował przewinięcie. Zapowiedział, iż później sąsiadka-lekarka wyjaśni wszystko o pielęgnacji i zgłosi ich do przychodni. — Żadnej wsi ani babki szukać nie musisz! Zostań u mnie, miejsca wystarczy. Jestem wdowcem, nie mam dzieci ani wnuków. Mam emeryturę, jeszcze pracuję, a samotność mi ciąży. Będę szczęśliwy, gdy zamieszkacie razem ze mną. — Miał Pan kiedyś dzieci? — Tak, Taniu, miałem syna. Pracowałem na kontrakcie na Północy, pół roku tam, pół roku tutaj. Syn studiował, zakochał się, a na ostatnim roku mieli wziąć ślub, bo dziewczyna była w ciąży. Czekali na mój powrót. Syn kochał motory, rozbił się dokładnie tuż przed moim przyjazdem – nie zdążyłem go pożegnać. Żona po jego śmierci ciężko zachorowała. Straciłem z oczu dziewczynę syna – choć miałem jej zdjęcie i wiedziałem, iż jest w ciąży. Szukałem – nie znalazłem. Dlatego proszę, zostań. Może na starość znów poczuję, czym jest rodzina. Jak nazwałaś synka? — Nie wiem czemu, zawsze chciałam: Sawa. Lubię to imię, choć niespotykane. — Sawa? Tania, Sawa to imię mojego syna! Nie mówiłem Ci… Ale trafiłaś, ucieszyłaś starca. No to co, zostajesz? — Z radością. Jestem z domu dziecka – rodzice nie przyjęli mojego dziecka, więc nie przyszli po nas do szpitala, nie mam dokąd pójść. Ale dzięki nim skończyłam szkołę, miałam ciepły dom. Choć z domu dziecka przysługiwałby mi własny lokal. Moja mama podrzuciła mnie pod bramę sierocińca, zostawiając tylko łańcuszek z wisiorkiem na kocu. — Idź się przebrać, kupiłem i dla Ciebie ubrania, potem zajmiemy się dzieckiem i domem. Wanienkę trzeba wyszorować, sąsiadka pokaże jak kąpać. Musisz jeść, by mieć mleko. Kiedy Tania, już w nowym ubraniu, wróciła do kuchni, zobaczył na jej szyi łańcuszek i zapytał, czy to ten, który zostawiła jej matka. Tak, ten właśnie. Pokazała mu wisiorek – wtedy zakręciło mu się w głowie i o mało nie upadł. Gdy odzyskał równowagę, poprosił o obejrzenie wisiorka. Zapytał, czy próbowała go otworzyć. Odpowiedziała, iż nie – nie ma żadnych zatrzasków. – Ja sam zamawiałem ten wisiorek dla syna, otwiera się w szczególny sposób. Tak to robi się… Otworzył – w środku była mała kępka włosów. — To włosy mojego syna, sam je tam schowałem. To znaczy, iż jesteś moją wnuczką? Los nas połączył nie bez powodu! — Zróbmy jeszcze test, by Pan nie wątpił, iż jest Pan moim dziadkiem. — Nie ma takiej potrzeby. Jesteś moją wnuczką, to mój prawnuk i nigdy więcej nie wracamy do tego tematu. Ty przecież jesteś podobna do Savy – widziałem w Twoich rysach coś znajomego. Mam zdjęcia Twojej mamy. Mogę Ci pokazać Twoich rodziców! Autorka: Zofia Koralewska

Cudu nie było. Tania wyszła ze szpitala z synkiem ...

newsempire24.com 16 godzin temu Cudu nie było Zofia wyszła ze szpitala z synkiem na rękach. Cudu się nie doczekała. Rodzice nie pojawili się, by ją odebrać. Wiosenne słońce przyjemnie ogrzewało, więc otuliła się luźną już kurtką, jedną ręką wzięła torbę z rzeczami i...
Wzruszająca historia niespodziewanego ojcostwa: Vitalij przy biurku z kawą, tajemniczy telefon z porodówki, śmierć Anny podczas porodu i maleńka córeczka, której nie miał zamiaru poznać… aż do chwili, gdy spojrzał jej w oczy – opowieść o decyzji, która zmienia życie na zawsze

Wzruszająca historia niespodziewanego ojcostwa: Vi...

newskey24.com 17 godzin temu Wojciech wygodnie rozsiadł się przy biurku z laptopem i kubkiem kawy. Trzeba było dokończyć parę spraw. Niespodziewanie zadzwonił telefon. Numer nieznany. Halo, słucham. Pan Wojciech Dymitrowicz? Dzwonię z oddziału położniczego. Czy zna pan Żaneta No...
Moje usta nigdy nie były tak suche, jak tej zimy. 7 produktów z apteki, które je ratują

Moje usta nigdy nie były tak suche, jak tej zimy. ...

mamadu.pl 18 godzin temu Wysuszone, piekące i pękające usta to zimowy problem, który dotyka zarówno dorosłych, jak i dzieci. Mróz, wiatr oraz częste oblizywanie ust gwałtownie niszczą delikatny naskórek i prowadzą do bolesnych podrażnień. Na szczęście istnieją apteczne produ...
— Czyja ty jesteś, dziewczynko? ..— Chodź, zabiorę cię do siebie, ogrzejesz się. Wzięłam ją na ręce. Przyniosłam do domu, a sąsiedzi już kręcą się pod oknem — wieści na wsi gwałtownie się rozchodzą. — Matko Boska, Hanno, skąd ją przyniosłaś?— A co z nią zrobisz?— Hanno, oszalałaś? Po co ci dziecko? Z czego je wykarmisz? Skrzypnęła podłoga — znów pomyślałam, iż trzeba by ją naprawić, ale ciągle jakoś brak czasu. Usiadłam przy stole, wyjęłam stary zeszyt. Kartki pożółkłe jak liście jesienią, a tusz wciąż przechowuje moje myśli. Za oknem zawiewa, brzoza stuka gałęzią, jakby chciała wejść w gościnę. — Co się tak rozszumiałaś? — mówię do niej. — Poczekaj, przyjdzie wiosna. Śmiesznie, gadać z drzewem, ale jak człowiek mieszka sam, wszystko wokół zdaje się żyć. Po tamtych strasznych czasach zostałam wdową — mój Staszek zginął. Ostatni jego list do dziś przechowuję, wyblakły od czasu, przetarty na zagięciach — tyle razy czytałam. Pisał, iż wróci, iż mnie kocha, iż razem będziemy szczęśliwi… A po tygodniu już wiedziałam. Dzieci Bóg nie dał, może dobrze — wtedy ciężko było wykarmić. Naczelnik, pan Władek, zawsze pocieszał: — Nie martw się, Hanno. Młoda jesteś, jeszcze ułożysz sobie życie. — Nie pójdę już za mąż — odpowiadałam twardo. — Kochałam raz, wystarczy. W PGR pracowałam od świtu do zmierzchu. Brygadzista, pan Janusz, krzyczał czasem: — Hanno, wracaj do domu, późno już! — Zdążę, — mówię, — póki ręce pracują, dusza nie starzeje się. Gospodarstwo miałam niewielkie — koza Mania, uparta jak ja. Pięć kur — budziły mnie lepiej niż kogut. Sąsiadka, Klaudia, często żartowała: — Ty chyba indyk, twoje kury najgłośniej gdaczą! Ogródek prowadziłam — ziemniaki, marchew, buraki. Wszystko swoje, z ziemi. Jesienią robiłam przetwory — ogórki kiszone, pomidory, grzyby marynowane. Zimą, gdy otworzysz słoik, jakby lato wracało do domu. Tamten dzień pamiętam dokładnie. Marzec był mokry, przygnębiający. Rano mżyło, wieczorem przymroziło. Poszłam do lasu po chrust — trzeba było rozpalić piec. Po zimie sporo drewna walało się, tylko zbierać. Nazbierałam naręcze, wracam przez stary most, słyszę — ktoś płacze. Myślałam, iż wiatr. Ale nie — wyraźnie, po dziecinnemu łka. Zeszłam pod most, patrzę — siedzi mała dziewczynka, umazana błotem, sukienka mokra i podarta, w oczach strach. Gdy mnie zobaczyła, ucichła, ale drżała jak osika. — Czyja ty jesteś, dziecko? — pytam cicho. Milczy, tylko oczy jej wielkie, usta sine z zimna, rączki czerwone, spuchnięte. — Zmarzłaś, — mówię, bardziej do siebie. — Chodź, ogrzejesz się u mnie. Wzięłam ją w ramiona — lekka jak piórko, otuliłam chustą, przytuliłam mocno do serca. Myślę — co to za matka, porzucić dziecko pod mostem? Nie mieści mi się w głowie. Chrust rzuciłam — już nie było mi po drodze. Całą drogę do domu milczała, tylko ściskała moją szyję mocno swoimi zimnymi paluszkami. Przyniosłam do domu, zaraz sąsiedzi — wieści po wsi niosą się lotem błyskawicy. Klaudia pierwsza wbiegła: — Matko Boska, Hanno, skąd wzięłaś to dziecko? — Pod mostem znalazłam. Porzucone — mówię. — O, nieszczęście… co teraz z nią zrobisz? — Jak to co? Zostawię u siebie. — Hanno, całkiem rozum straciłaś? Jak wykarmisz? Po co ci dziecko? — Wykarmię tym, co da Bóg. Najpierw rozpaliłam piec jak trzeba, wodę podgrzałam. Dziewczynka cała w siniakach, chuda taka, żebra wystają. Umyłam ją w ciepłej wodzie, ubrałam w starą moją bluzę — nie miałam nic dziecięcego w domu. — Jesteś głodna? Kiwnęła tak bardzo nieśmiało. Dałam jej wczorajszego barszczu, kawałek chleba. Jadła łapczywie, ale schludnie — widać, iż była domowa, nie z ulicy. — Jak masz na imię? Milczy, czy się boi, czy mówić nie umie. Spać położyłam ją u siebie na łóżku, sama przenocowałam na ławie. Nocą kilka razy sprawdzałam, czy śpi. Leżała skulona, łkała przez sen. Rano poszłam do urzędu gminy — zgłosić znalezisko. Wójt, pan Stefan, tylko wzruszył rękami: — Nie było żadnych zgłoszeń o zaginięciu dziecka. Może ktoś z miasta podrzucił… — I co teraz zrobić? — Po przepisach, do domu dziecka. Zadzwonię do powiatu. Serce mi się ścisnęło: — Poczekaj, Stefanie. Daj mi czas, może rodzice się odnajdą. Zostawię ją u siebie. — Hanno, dobrze się zastanów… — Nie ma nad czym. Już zdecydowałam. Nazwałam ją Marysia — na cześć mojej mamy. Myślałam, iż może rodzice ją szukają, ale nikt nigdy się nie zgłosił. I dobrze — pokochałam ją całą duszą. Początki były trudne — wcale nie mówiła, tylko wzrokiem wszystko śledziła, szukała czegoś w kątach. Nocami budziła się z krzykiem, drżała. Przytulałam ją mocno, głaskałam po głowie: — Już dobrze, córeczko, już dobrze. Teraz będziesz bezpieczna. Ze starych sukien uszyłam jej ubrania, pofarbowałam na błękit, zielony, czerwony. Wyszło chałupniczo, ale wesoło. Klaudia, gdy zobaczyła, aż płakała ze śmiechu: — Hanno, masz złote ręce! Myślałam, iż tylko łopatą machasz. — Życie nauczy i krawcową być, i nianią, — cieszyłam się z pochwały. Nie wszyscy byli tacy otwarci. Szczególnie babka Motruniowa — jak nas zobaczyła, to zaraz się żegnała: — Na złe to wyjdzie, Hanno. Podrzutek do domu — kłopoty w rodzinę. Matka jej widocznie zła, to i dziecko takie. Jabłko od jabłoni… — Przestań, Motrunio! — przerwałam jej. — To nie twoje grzechy sądzić. Dziewczynka jest moja i koniec. Naczelnik też początkowo się gniewał: — Przemyśl, Hanno, może jej lepiej w domu dziecka? Tam nakarmią, ubiorą… — A miłości kto jej da? W domu dziecka i bez niej sierot pełno! Machnął ręką, później sam pomagał — mleka przyniósł, czasem kaszy. Marysia powoli rozkwitała. Najpierw pojedyncze słowa, potem całe zdania. Pamiętam jej pierwszy śmiech — wtedy spadłam z krzesła, coś zawieszałam. Leżałam na podłodze, jęczałam, a ona wybuchnęła śmiechem — tak dziecięco, głośno. choćby przestało mnie boleć. Potem pomagała w ogródku. Małą motykę jej dałam — szła za mną poważnie, naśladowała, choć więcej zadeptała niż wypieliła. Nie złościłam się — cieszyłam się, iż życie wraca w jej oczach. Ale przyszły nowe kłopoty — Marysia dostała wysokiej gorączki. Leżała, cała czerwona, majaczyła. Pobiegłam do naszego felczera, pana Stanisława: — Na miłość Boską, ratuj! Rozkłada ręce: — Jakie leki, Hanno? Na całą wieś mam trzy tabletki aspiryny. Może za tydzień coś przywiozą. — Za tydzień? — krzyczę. — Do jutra może nie przeżyć! Pobiegłam do miasta, dziewięć kilometrów błotem. Buty zniszczyłam, nogi w bąblach, ale dotarłam. W szpitalu młody lekarz, pan Andrzej, spojrzał na mnie — zgnębioną, mokrą: — Poczekaj tu. Przyniósł manualnie leki, wytłumaczył co i jak: — Nie trzeba pieniędzy, — mówi, — tylko dziecko wypielęgnuj. Trzy dni nie odchodziłam od łóżka. Modliłam się, zmieniałam kompresy. Czwartego dnia gorączka spadła, Marysia otworzyła oczy, powiedziała cicho: — Mamo, pić… Mamo… Pierwszy raz tak mnie nazwała. Rozpłakałam się ze szczęścia, ze zmęczenia, ze wzruszenia. Ona wytarła mi łzy swoją rączką: — Mamo, czemu płaczesz? Boli? — Nie, kochanie, z radości. Po tej chorobie stała się inną — czuła, rozmowna. Z czasem poszła do szkoły — nauczycielka chwaliła: — Ogromnie zdolna dziewczynka, wszystko pojmuje od razu! Wieś powoli się przyzwyczaiła, już nikt za plecami nie szeptał. Babka Motrunia choćby polubiła Marysię — szczególnie wtedy, gdy pomogła rozpalić piec w największych mrozach. Babuszka leżała chora, a Marysia zaproponowała: — Mamo, chodźmy do babci Motruni? Przecież zimno jej samej. Tak się zaprzyjaźniły — zrzędliwa staruszka i moja dziewczynka. Motrunia opowiadała jej bajki, nauczyła dziergać i już nigdy nie wspominała o podrzutku. Czas mijał. Marysia, gdy miała dziewięć lat, pierwszy raz sama wspomniała most: Wieczorem, siedziała w fotelu, kołysała lalkę, którą sama uszyła. — Mamo, pamiętasz, jak mnie znalazłaś? Zadrżało mi serce, ale nie dałam po sobie poznać. — Pamiętam. — Ja też trochę pamiętam. Bardzo zimno było. I strasznie. Jakaś pani płakała i poszła. Druty wypadły mi z ręki. A ona mówi dalej: — Jej twarzy nie pamiętam. Tylko niebieską chustę. Ciągle powtarzała: „Wybacz mi…”. — Marysiu… — Nie martw się, mamo. Ja nie smucę się. Tylko czasem myślę. Ale wiesz co? — uśmiechnęła się. — Cieszę się, iż mnie wtedy znalazłaś. Przytuliłam ją mocno, w gardle ściskało. Ile razy myślałam — kim była ta kobieta w niebieskiej chuście? Co ją do tego sprowadziło? Może głodowała, może mąż pił… W życiu różnie bywa. Nie mi oceniać. Tamtej nocy Marysia coraz częściej pytała o swoją przeszłość. Nigdy nie ukrywałam prawdy, tylko tłumaczyłam tak, by nie ranić: — Wiesz, czasem ludzie są w takim położeniu, iż nie mają wyboru. Może twoja mama cierpiała, podejmując taką decyzję. — A ty byś tak nigdy nie zrobiła? — spytała, patrząc mi w oczy. — Nigdy, — odpowiedziałam pewnie. — Jesteś moim szczęściem, radością. Lata leciały niepostrzeżenie. Marysia była najlepsza w szkole. Często wpadała: — Mamo! Czytałam dziś wiersz przy tablicy, a pani Maria powiedziała, iż mam talent! Nasza nauczycielka, pani Maria, zaczęła ze mną rozmawiać: — Hanno, Marysia powinna się dalej uczyć. Takiej głowy nie można zmarnować. Ma dar do języków i pisania. Widziałabyś jej wypracowania! — Gdzie na naukę, — wzdychałam. — Pieniędzy u nas mało… — Ja pomogę przygotować się — za darmo. Grzech taki talent zaprzepaścić. Pani Maria pomagała Marysi. Wieczorami siedziały razem nad książkami. Ja zabierałam im herbatę, słuchałam, jak rozprawiają o Mickiewiczu, Słowackim, Żeromskim. Serce się radowało, iż moja dziewczynka chłonie wiedzę. W dziewiątej klasie Marysia pierwszy raz zakochała się — w nowym chłopaku z klasy, który się przeprowadził do naszej wsi. Bardzo przeżywała, pisała wiersze do zeszytu ukrytego pod poduszką. Udawałam, iż nie zauważam, ale serce bolało — pierwsza miłość zawsze jest nierozdzielna. Po maturze Marysia złożyła papiery do pedagogicznego. Oddałam jej wszystkie oszczędności, jeszcze krowę sprzedałam — żal było Zorki, ale cóż. — Mamo, nie trzeba! — protestowała. — Jak ty sobie poradzisz? — Przeżyję, kochana. Ziemniaki są, kury znoszą. Tobie trzeba się uczyć. Gdy przyszło potwierdzenie, cała wieś się cieszyła. choćby naczelnik przyszedł pogratulować: — Dobra robota, Hanno! Wychowałaś, wykształciłaś. Teraz własna studentka na wsi. Pamiętam dzień wyjazdu. Stoimy na przystanku, czekamy na autobus. Marysia mnie obejmuje, łzy lecą. — Będę pisać do ciebie co tydzień, mamo! Przyjadę na wakacje! — Oczywiście, — mówię, a serce pęka. Autobus zniknął za zakrętem, ja długo stałam. Klaudia mnie objęła: — Chodź, Hanno. Mnóstwo pracy w domu. — Wiesz, Klau, — mówię, — jestem szczęśliwa. Niektórzy mają dzieci własne, a ja — z Bożego daru. Marysia dotrzymała słowa — pisała często. Każdy list był świętem. Czytałam, czytałam, znałam je na pamięć. Pisała o nauce, o przyjaciołach, o mieście. A między wierszami czytałam — tęskni do domu. Na drugim roku poznała swojego Pawła — student, historyk. Zaczęła o nim wspominać w listach, a moje matczyne serce czuło — zakochała się. Na wakacje przywiozła go poznać. Chłopak okazał się porządnym, chętnym do pracy. Pomógł mi dach naprawić, płot postawić. Sąsiedzi go polubili. Wieczorami opowiadał o historii i wszyscy słuchali. Widać było, jak kocha Marysię — ciągle na nią patrzył. Kiedy przyjeżdżała na święta — cała wieś się schodziła zobaczyć, jaka piękna wyrosła. Babuszka Motrunia, już bardzo stara, żegnała się: — A ja byłam przeciw, gdy ją brałaś. Wybacz, Hanno. Popatrz, jakie szczęście wyrosło! Teraz Marysia jest nauczycielką w miejskiej szkole. Sama uczy dzieci, jak kiedyś jej pani Maria. Wyszła za Pawła, żyją zgodnie. Doczekałam się wnuczki — Hani, na moją cześć. Hania — cała Marysia za młodu, tylko z charakterem odważniejsza. Gdy przyjeżdżają, nie ma spokoju — wszędzie trzeba wejść, wszystko dotknąć. A ja się cieszę — niech hałasuje. Dom bez dziecięcego śmiechu jest jak kościół bez dzwonów. Siedzę, znów piszę w zeszycie, a za oknem pada. Wszystko takie samo — skrzypi podłoga, brzoza puka w okno. Ale ta cisza już nie boli. W niej jest spokój i wdzięczność — za każdy dzień, za każdy uśmiech Marysi, za los, który zaprowadził mnie kiedyś pod stary most. Na stole stoi zdjęcie — Marysia z Pawłem i małą Hanią. Obok stara chusta, ta sama, którą ją wtedy owinęłam. Przechowuję na pamiątkę. Czasem ją głaszczę — jakby wracało tamto ciepło. Wczoraj przyszła wiadomość — Marysia znów w ciąży. Będzie chłopiec. Paweł imię już wybrał — Staszek, po moim mężu. Ród będzie się toczył, pamięć nie zginie. Stary most dawno rozebrano, nowy betonowy stoi — mocny. Rzadko tam chodzę, ale zawsze na chwilę się zatrzymam. Myślę, ile może zmienić jeden dzień, jeden przypadek, jeden dziecięcy płacz w mokry, marcowy wieczór. Mówią, los doświadcza nas samotnością, byśmy nauczyli się cenić bliskich. Ja myślę inaczej — przygotowuje nas do spotkania z tymi, którzy nas potrzebują najbardziej. I nieważne, czy mają naszą krew, czy nie — ważne, co mówi serce. Moje serce wtedy, pod starym mostem, nie pomyliło się.

— Czyja ty jesteś, dziewczynko? ..— Chodź, zabiorę...

polregion.pl 19 godzin temu Znowu skrzypi podłoga pod moją stopą ile razy już sobie powtarzałam, żeby ją naprawić, ale jakoś nigdy nie mam czasu. Siadam przy kuchennym stole, sięgam po swój stary pamiętnik. Kartki pożółkłe jak liście na jesień, ale atrament wciąż utrwala...
Nie mogę jej porzucić

Nie mogę jej porzucić

newsempire24.com 19 godzin temu Nie potrzebuję twojej babci z tymi atakami! Wybierz: albo ja, albo ona szepcze złowrogo Kasia. Aleksander cofa się od jej słów, jakby go właśnie uderzyła żona. Rozumiem… mruczy. Całe życie budowałem rodzinę, licząc na solidny oparcie, a tu okazuje......
5 najtrwalszych arabskich perfum z Rossmanna. Na mnie trzymają się cały dzień

5 najtrwalszych arabskich perfum z Rossmanna. Na m...

mamadu.pl 20 godzin temu Kupując perfumy, coraz częściej zwracamy uwagę nie tylko na sam zapach, ale też na jego trwałość. Chcemy, żeby był z nami przez cały dzień, a nie znikał po godzinie od aplikacji. Arabskie perfumy słyną ze swojej intensywności i trwałości....
Porwanie stulecia — Chcę, żeby za mną biegali faceci i płakali, iż nie mogą mnie dogonić! — przeczytała głośno Marzena swoje życzenie z kartki, po czym podpaliła ją zapalniczką. Zgasiła popiół w kieliszku i dopiła resztki prosecco, śmiejąc się z przyjaciółkami. Choinka zamigotała światłami, jakby chwilę się zastanawiała, po czym rozbłysła jeszcze mocniej. Muzyka rozkręciła się na całego, kieliszki zadźwięczały, ludzkie twarze zamieniły się w jeden, noworoczny fajerwerk. Z gałązek posypał się złoty pył — albo może tylko tak to się zapamiętało… — Ma-a-mooo… Mamo, pobudka! Marzena z trudem otworzyła jedno oko. Nad nią stała niemal cała drużyna piłkarska. — Kim wy jesteście? Czy ja was znam, dzieci? Dzieci, wygłupiając się, przedstawiały się przekrzywiając głowy: — Mama, przypomnij sobie, Mateusz — 9 lat, Alek — 7, Szymon — 5, Dawidek — 3! Pełen skład, bez zmian, wszyscy z chytrymi minami i ogromną determinacją. Nie o takich biegających za nią facetach marzyła w sylwestrową noc… — A gdzie wasz trener… tfu, znaczy tata? — wychrypiała suchym głosem. — Przynieście mamie wody… Tylko na sekundę przymknęła oczy — i znowu: — Mamo! Natychmiast w jej rękach wylądowały dwie szklanki wody, mandarynka i kubek z ogórkową zalewą. No tak… Najstarszy już wie, jak ratować mamę po imprezach. Rośną! — Mamo, miałaś obiecać… — jęczały młodsze. Marzena rozpaczliwie próbowała sobie przypomnieć, jak się tu znalazła i czego adekwatnie się zobowiązała. — Kino? — Nieee. — McDonald’s? — Nie! — Sklep z zabawkami? — No maamo, nie udawaj! Już prawie się zebraliśmy, a ty wciąż leżysz! — Dokąd, choć powiedzcie matce, bo już nie mam siły! — Kochanie, wstawaj — rozległ się męski głos. Do pokoju wszedł wysoki brunet o orzechowych oczach, w których błyszczały złote iskierki. Łał, niezły przystojniak! — Jesteśmy gotowi, samochód już zapakowany. Po drodze wstąpimy do marketu — i ruszamy! Marzena próbowała sobie przypomnieć, kim jest ten facet i dlaczego te dzieci nazywają ją mamą. Idealna pustka. Zero wersji. — Mamo, nie zapomnij kąpielówek! I dla siebie też! — ktoś krzyknął z dziecięcego pokoju. „To co, jeszcze basen po drodze? — przemknęło przez głowę. — Co to za cudowne życie, i czemu nic nie pamiętam?..” Marzena otworzyła oczy i powoli rozejrzała się po pokoju. Każda rzecz była obca. Żadnego zdjęcia na komodzie, żadnej znanej szafki, grube zasłony z nieznanym wzorem. Pokój był kompletnie obcy. Jedynym rozpoznawalnym detalem była czerwona gwiazda betlejemska w białej doniczce udekorowanej maleńkimi perełkami — akurat ten kwiat wydawał się znajomy. Zamknęła oczy i zaczęła ostrożnie odtwarzać, co się działo poprzedniego dnia. Z dziewczynami poszły świętować Sylwestra do restauracji i pobawić się w tajemniczego Mikołaja. Jak kiedyś na studiach, tylko teraz z markowymi torebkami, fryzurami i ciągłym brakiem czasu. Przyjaciółki wyglądały glamur, uśmiechnięte, podekscytowane chwilą wolności. Odbiły się na chwilę od codzienności: mężowie, dzieci, szkoła, przedszkola, garnki… Promieniały wolnością jak licealistki uciekające z ostatniej lekcji. I tylko Marzena była spokojna i piękna, jak zawsze. Sama mieszka, nikogo nie musi pytać ani tłumaczyć się. — Ostatnia panna młoda — żartowały koleżanki, mrugając i dolewając jej prosecco. Podarowała przyjaciółce zestaw do pielęgnacji z „czarnym kawiorem i złotymi nitkami”. Śmiały się, iż taki krem to już śniadanie z szampanem. Obfotografowały pudełko jak dzieło sztuki. W zamian Marzena dostała gwiazdę betlejemską w białej doniczce i butelkę rzadkiego prosecco przywiezionego z francuskiego zamku. Tylko na szczególne okazje, o nich mówi się szeptem, otwiera uroczyście. Przeczytała życzenie z karteczki i… koniec! Dalej — luka w pamięci. Jak to mówią: szła — upadła — obudziła się — gips! Spojrzała w lustro. Wciąż ta sama młoda dziewczyna, makijaż jeszcze jak na Nowy Rok. Skąd więc dzieci i mąż? Nie pamięta, żeby rodziła, opiekowała się nimi, ślubu sobie nie przypomina! Ale zna imiona dzieci, a imienia męża — nie. Coś tu nie gra… Wyszła do przedpokoju. Stały tam walizki na kółkach. Dwie duże dorosłe: czarna i beżowa, z logiem znanej luksusowej marki. Obok trzy sportowe dziecięce plecaki. Czyli nie na piknik. Gdzie jedziemy? W podróż?! W tym momencie wszedł „mąż” i rutynowym ruchem podniósł walizki, delikatnie, zdecydowanie popychał ją do drzwi. — Spóźnimy się — powiedział ze spokojem. Marzena spojrzała na dłoń — i zamarła. Brak obrączki! U niej i u niego. Kolejna zagadka… Dzieci wskoczyły jedno po drugim do dużego, wygodnego minivana. Plecaki na miejscach, pasy zapięte jak w wojsku. Mąż za kierownicą. Marzena westchnęła i usiadła z przodu. Podał jej od razu kubek kawy. Ciepła, biała — takiej nie cierpi! To zabolało najbardziej. — Ruszamy — powiedział wesoło, mrugając do dzieci. Im dalej od domu, tym bardziej kłębił się jej niepokój. Dzieci za plecami śmiały się i szeptały, mąż prowadził pewnie. Czasem patrzył wymownie na nią, jakby znali wspólną tajemnicę, którą tylko on już poznał. Marzena czuła się jak jeż w mgle. Wszystko wydawało się logiczne: rodzina, auto, droga. Ale nic nie miało sensu. Kiedy minęli miasto, wiedziała już — to nie jej rodzina! To nie jej facet, nie jej dzieci! On ją porwał! A może to oni porwali ją? Ale dlaczego zna imiona dzieci? W końcu się pogubiła — i doszła do wniosku: to obcy facet, ją uprowadził i trzeba coś z tym zrobić! Wyprostowała się, mocniej złapała za kawę, udając, iż patrzy na drogę. W jej środku powoli budził się tryb przetrwania. Po pół godzinie dzieci zbuntowały się chórem: — Tata, siku! — Pić chcę! — Można coś przekąsić? Auto zatrzymało się na stacji. Wszyscy wysypali się z auta. To był jej moment! Serce waliło jak szalone. Gdy wszyscy się zajęli sobą, wyślizgnęła się do samochodu, chciała uciec… Nie było kluczyków w stacyjce. — O, tu jesteś! Szukamy cię — zabrzmiał głos z okna auta. Marzena zadrżała. — Skoro wszyscy są, jedziemy dalej — dodał łagodnie. — Kochanie, połóż się, odpocznij. I ruszyli znowu. Po godzinie pojawiło się lotnisko — szkło, beton, tłum ludzi i samochodów. Zostawili auto na parkingu, weszli całą bandą do środka. Na skraju załamania, Marzena była gotowa się bronić. Zaczęła zwalniać, by odłączyć się od „rodzinki”. Nagle — zerwała się do biegu. — To porwanie! Proszę o pomoc! — wrzasnęła, rzucając się do ochroniarza. Ten zareagował błyskawicznie. Marzena leżała już na ziemi, skrępowana kajdankami, otoczona przez ochronę z bronią i radiami. — Chwileczkę, niech pan poczeka, zaraz wszystko wyjaśnię! — rzucił mężczyzna, którego podejrzewała o porwanie. — To noworoczny żart! Nic złego się nie dzieje! Nikogo nie porywamy! Głos docierał do niej jak przez wodę. Ale nagle ją zobaczyła. Za reklamową ścianką stały jej przyjaciółki. Uśmiechnięte, zdenerwowane i szczęśliwe zarazem. — Mamo! — dzieci rzuciły się do jednej z kobiet, stojącej wśród koleżanek. Reszta dziewczyn śmiała się i wyjaśniała, prosiły o zwolnienie „porywaczki”. Rozkuto ją. Przestało się kręcić w głowie. Stała ze zmierzwionymi włosami, z walącym sercem — i zrozumiała: nie została uprowadzona. Została… wkręcona!? Gdy adrenalina opadła, Marzena zaczęła słyszeć słowa i rozumieć. To był żart. Na wielką skalę. Z rozmachem. Grupowy. Z elementami kryminału. Przyjaciółki rozmawiały jednocześnie, śmiejąc się i tłumacząc. Od dawna chciały poznać Marzenę z „fajnym facetem”. Tym, który co prawda wzdychał, ale bał się się ujawnić — bo znał jej charakter. Ona zawsze odpowiadała: — Dziękuję, nie trzeba. Sama sobie radzę. Dobrze mi tak, jak jest. A one to wiedziały. Więc zamiast namawiać — postanowiły ją wrzucić w rodzinne klimaty z zaskoczenia. Oto dom, rodzinny poranek, zorganizowane dzieci, facet z równym temperamentem i pięknymi oczami. — Chciałyśmy, żebyś po prostu poczuła to ciepło — szczerze przyznały koleżanki. Marzena łapała się na tym, iż nie potrafi się naprawdę złościć. Kobieca logika może nie znosi wtrąceń, ale szanuje efekty. Metoda hard, wynik bezbłędny. Czasem, by wiedzieć, czy ten facet jest „twój”, wystarczy jedno poranne wyjście z dziećmi i kubek kawy. Zauważyła go. „Bohater romansów” stał z łobuzerskim uśmiechem jak z „Shreka”. W orzechowych oczach tańczyły złote diabełki. „Dzieci” były jego siostrzeńcami, kochali te żarty najbardziej. — Dziewczyny, zaraz wasz lot! — sięgnęły po nią koleżanki. — Szybko, bo samolot odleci! — Co, następne porwanie? — przemknęło jej przez głowę. — Gdzie adekwatnie chcieli mnie wywieźć? Nad Bałtyk? Do Włoch? Może pod palmę? Wyciągnął do niej dłoń. — To co, poznajmy się naprawdę. Jestem Wojtek. Pozwolisz się „porwać”? — uśmiechnął się łagodnie. Spojrzała na walizki, na koleżanki. Bo na jego oczy jeszcze raz. Co ją adekwatnie powstrzymuje? — No to jazda! — rzuciła, uśmiechając się z niedowierzaniem, iż takie „porwanie” może być najprzyjemniejszą przygodą życia. A potem, prawie szeptem: — Ale dzieci zostają w domu… Dziewczyny roześmiały się, Wojtek uśmiechnął jeszcze szerzej, a lotnisko ze swoim zgiełkiem zmieniło się nagle w początek czegoś zupełnie nowego — zabawnego, ciepłego, niespodziewanie przytulnego. Czasem życie nie porywa nas naprawdę. Tylko po prostu przenosi nas gwałtownie tam, gdzie od dawna powinniśmy być.

Porwanie stulecia — Chcę, żeby za mną biegali face...

naszkraj.online 21 godzin temu Porwanie stulecia Chciałabym, żeby faceci biegali za mną i płakali, bo nie mogą mnie dogonić! głośno przeczytała swoje życzenie Aniela, wyciągnąwszy z karteczki na losy, po czym podpaliła ją zapalniczką. Popiół strząsnęła do kieliszka i wychyliła res...
Polak prędzej zginie pod lodem na rzece niż Szwed. Przyczyna jest bardzo ciekawa

Polak prędzej zginie pod lodem na rzece niż Szwed....

natemat.pl 22 godzin temu Polacy odkryli, iż można spacerować po zamarzniętej rzece lub jeziorze. Problem w tym, iż NIE można. – Jedyny bezpieczny lód jest na sztucznych lodowiskach i w napojach chłodzących – mówi niby żartem, ale zupełnie serio Wojciech Lewko, ratownik wodny...
Szkoła w likwidacji. "Samorządowcy wykorzystają niż demograficzny, żeby oszczędzać"

Szkoła w likwidacji. "Samorządowcy wykorzystają ni...

newsweek.pl 1 dzień temu "Nie oszczędzamy, tylko racjonalizujemy". Ze szkoły zostają przedszkole i klasy pierwsze.
– Jak to nie zamierzasz opiekować się dzieckiem mojego syna? – nie wytrzymała przyszła teściowa – Po pierwsze, nie kręcę nosem na Igorka. Pragnę przypomnieć, iż to właśnie ja, jak porządna żona i matka, po pracy wciskam drugi etat przy garach, praniu i sprzątaniu w tym domu. Pomóc chętnie mogę, podpowiedzieć – też, ale nie zamierzam brać na siebie pełnej odpowiedzialności rodzica. – Jak to nie zamierzasz? Czyli taka z ciebie hipokrytka? – D…a jesteś, Rytka. Kto by chciał tyrać za darmo? – tak jak zawsze, na zjeździe absolwentów, Swietka nie powstrzymała się od swoich kąśliwych komentarzy. Ale minęły już czasy, gdy Rita nie potrafiła się odgryźć…

– Jak to nie zamierzasz opiekować się dzieckiem mo...

twojacena.pl 1 dzień temu Jak to nie zamierzasz zajmować się dzieckiem mojego syna?! nie wytrzymała teściowa. Po pierwsze, nie wykręcam się od pomocy Igorkowi. Przypominam, iż to ja po pracy, jak przystało na porządną żonę i matkę, robię drugi etat w kuchni, przy...
Proste liczby, a zły wynik wciąga tysiące osób. Jeden dług i zagadka do rozwiązania

Proste liczby, a zły wynik wciąga tysiące osób. Je...

gazeta.pl 1 dzień temu Ta podchwytliwa zagadka matematyczna, wywołuje gorące dyskusje i dziesiątki sprzecznych odpowiedzi. Choć opiera się na prostym rozumowaniu, wiele osób wpada w pułapkę intuicji i podaje błędny wynik. Wystarczy dobrze policzyć.
Nie patrz tak na mnie! Nie chcę tego dziecka! Zabierz je!” – obca kobieta wrzuciła mi niemowlę w ramiona. Byłam w szoku i zupełnie nie rozumiałam sytuacji.

Nie patrz tak na mnie! Nie chcę tego dziecka! Zabi...

polregion.pl 1 dzień temu Nie gap się tak na mnie! Nie chcę tego dziecka. Masz je! obca kobieta po prostu wcisnęła mi w ręce wózek dziecięcy. Stałam jak słup soli, kompletnie zdezorientowana. Z mężem, Marianem, żyliśmy jak w bajce. Rzadko się sprzeczaliśmy ja...
Z życia wzięte. "Moje wnuki mają trafić do domu dziecka": Kocham je nad życie, ale moje ciało i portfel mówią "nie"

Z życia wzięte. "Moje wnuki mają trafić do domu dz...

zycie.news 1 dzień temu Siedziałam w swojej małej kuchni, wpatrując się w żółte światło starej lampy.
Moja synowa obraziła się na mnie z powodu mieszkania i zaczęła nastawiać mojego syna przeciwko mnie.

Moja synowa obraziła się na mnie z powodu mieszkan...

newsempire24.com 1 dzień temu Moja synowa obraziła się na mnie z powodu mieszkania i zaczęła nastawiać syna przeciwko mnie. Mój syn trafił na dziewczynę, która manipuluje nim według własnego uznania. Ostatnio zaczęła go podjudzać przeciwko mnie, twierdząc, iż nie zależy mi na ich...
Tato, proszę… nie przychodź dzisiaj do szkoły, dobrze?

Tato, proszę… nie przychodź dzisiaj do szkoły, dob...

polregion.pl 1 dzień temu „Tato, proszę… nie przychodź dziś do szkoły, dobrze?” Dlaczego, Jadziu? Nie chcesz zobaczyć, jak odbierasz nagrodę? Nie, tato. Koledzy i ich rodzice będą, a ty… A ja co? Jesteś cały w kurzu, tatusiu. Znowu przyszedłeś prosto z budowy. Mężczyzna...
Porwanie Stulecia — „Chciałabym, żeby faceci biegali za mną i płakali, iż nie mogą mnie dogonić!” — wykrzyknęła głośno Marzena, czytając swoje życzenie z karteczki i strzeliła zapalniczką. Popiół strzepała do kieliszka i dopiła musujące wino, śmiejąc się z przyjaciółkami. Choinka mrugnięciem światełek zdawała się namyślić, po czym zabłysła jeszcze mocniej. Muzyka przycichła, szkło zadzwoniło, twarze się zakręciły i zlały w jeden świąteczny fajerwerk. Z gałęzi posypał się złoty pył — a może to tylko tak się wydaje… — Ma-mooo… Mama, wstawaj! Marzena z trudem otworzyła jedno oko. Nad nią pochylała się niemal cała drużyna piłkarska. — Kim wy jesteście? Znam was, dzieciaki? Dzieci, wygłupiając się, przedstawiały się, przechylając głowy: — Mama, pomyśl, Mateusz — 9 lat, Kuba — 7, Staś — 5, Dawid — 3 lata! Komplet, bez zmian, wszyscy ze szelmowskimi minami i pełni determinacji. Nie takich biegających za nią facetów wyobrażała sobie w sylwestrową noc… — A gdzie wasz trener… tfu, ojciec wasz gdzie? — wychrypiała wysuszonym gardłem. — Przynieście mamie wody… Miała zamiar tylko na chwilę zamknąć oczy — a tu znów: — Maaaama! W rękach natychmiast znalazły się dwie szklanki z wodą, mandarynka i kubek z ogórkową zalewą. No proszę… Najstarszy już wie, jak prawidłowo ratować mamę po świętach. Rośnie pokolenie! — Mama, wstawaj, przecież obiecałaś… — marudziły młodsze. Marzena usilnie próbowała sobie przypomnieć, jak się tu znalazła i co adekwatnie obiecała. — Kino? — Nieee! — McDonald’s? — Nie! — Sklep z zabawkami? — No maaaamooo! Nie udawaj! Prawie już gotowi, a ty dalej nie wstajesz! — A gdzie wy się zbieracie, choć mamie powiedzcie? — poddała się. — Kochanie, wstawaj — rozległ się męski głos. Do pokoju wszedł wysoki, ciemnowłosy mężczyzna. W jego orzechowych oczach błyszczały złote iskierki. Niech to, ale przystojniak! — Już wszystko gotowe, spakowałem auto. Po drodze wstąpimy do supermarketu i ruszamy! Marzena usilnie próbowała sobie przypomnieć, kim jest ten facet i czemu te dzieci nazywają ją mamą. W głowie miała idealną pustkę. Żadnego pomysłu. — Mamo, nie zapomnij naszych kąpielówek! I sobie też! — zawołał ktoś z dziecięcego pokoju. „Czyli… jest tam też basen? — przebiegło jej przez głowę. — Co to jest za cudowne życie i czemu niczego nie pamiętam?..” Otworzyła oczy i powoli rozejrzała się po pokoju. Z każdą chwilą wszystko było coraz wyraźniejsze: nie poznaje tu niczego. Ani jednej rzeczy. Ani zdjęcia na komodzie, ani mebli, ani gęstych zasłon z nieznanym wzorem w oknie. Pokój był zupełnie obcy. Jedyny punkt rozpoznania to kwiat w doniczce. Czerwona bożonarodzeniowa gwiazda z lekko aksamitnymi płatkami. Biała doniczka, udekorowana drobnymi perłowymi koralikami, też wydawała się dziwnie znajoma. Zamknęła oczy i zaczęła ostrożnie odtwarzać nić wczorajszego dnia. Z dziewczynami zebrały się w restauracji na sylwestrową imprezę połączoną z zabawą w Tajemniczego Mikołaja. Zupełnie jak dawniej, tylko w lepszych ciuchach, z drogimi torebkami, fantazyjnymi fryzurami i wiecznym brakiem czasu. Przyjaciółki były odświętnie ubrane, rozgadane, podekscytowane rzadką wolnością. Udało się wyrwać, choć na chwilę, z codziennej orbity: mąż, dzieci, lekcje, przedszkole, garnek… Promieniały tą wolnością jak nastolatki, które uciekły z ostatniej lekcji. A Marzena, jak zawsze, spokojna i urocza. Przecież nie jest zamężna, sama sobie szefową. Nikogo nie musi pilnować, na nikogo nie czeka, nikomu się nie tłumaczy. Ostatnia z panien młodych, — żartowały przyjaciółki, mrugając i dolewając jej wina musującego. Dała jednej z koleżanek kosmetyki „z czarnym kawiorem i złotymi nićmi”. Śmiały się, iż taki krem można i na kanapkę, i do szampana na śniadanie podać. Dowcipkowały, przekomarzały się, robiły zdjęcia opakowaniu jakby to był unikatowy eksponat. W zamian Marzena dostała świątecznego kwiatka, tę właśnie gwiazdę betlejemską w białej doniczce z koralikami oraz butelkę rzadkiego szampana, który koleżanka przywiozła ze starego zamku we Francji. Takiego, o którym mówi się szeptem, a otwiera „na specjalną okazję”. Przeczytała karteczkę, wrzuciła do kieliszka i… wszystko! Dalej nic nie pamiętała. Jak to mówią: szedł – upadł – obudził się – gips! Marzena spojrzała w lustro. przez cały czas ta sama młoda kobieta, choćby makijaż z sylwestrowej nocy. Ale skąd te dzieci, mąż? Nie pamięta żadnego porodu, pieluch, co więcej, choćby nie pamięta własnego wesela z tym przystojniakiem! A zna imiona dzieci, za to imienia „męża” już nie. Coś tu nie gra… Wyszła z pokoju. W korytarzu stały walizki na kółkach. Dwie duże – czarna i beżowa, z logiem luksusowej marki. Obok trzy sportowe dziecięce plecaczki. To nie piknik w lesie… Więc gdzie? Wakacje?! W tej chwili do mieszkania wszedł „mąż”. Szybko, pewnie złapał walizki, jakby robił to zwykle, i delikatnie popychał ją w stronę drzwi. — Spóźnimy się — powiedział spokojnie, bez cienia złości. Marzena automatycznie zerknęła na dłoń – i zamarła. Nie miała obrączki! On również nie. Kolejna dziwność. Albo…? Dzieci jedno po drugim wsiadły do samochodu — duży, wygodny rodzinny van. Plecaki poleciały na swoje miejsca, pasy zaskoczyły z wprawą. Mąż pewnie usiadł za kierownicą. Marzena głęboko odetchnęła i zajęła miejsce z przodu. Od razu podał jej kubek z kawą. Ciepła, z mlekiem, a ona przecież nienawidzi mleka w kawie! To uderzyło ją najbardziej. — Jedziemy — powiedział wesoło i porozumiewawczo puścił oczko dzieciom. Samochód ruszył. Im dalej oddalali się od domu, tym bardziej czuła narastający niepokój. Dzieci w tle zgranym chórem mruczały, śmiały się, szeptem się sprzeczały. Mąż prowadził uważnie, skoncentrowany. Czasem rzucał jej zalotne spojrzenie — takie, jakby mieli wspólną tajemnicę. Jakby wiedział coś, czego ona jeszcze nie pamięta. Marzena patrzyła na drogę jak Jeż w mgle. Wszystko wyglądało normalnie: rodzina, auto, podróż. A jednak kompletnie nic nie było jasne. Wyjechali na trasę i gwałtownie oddalali się od miasta. Marzena już niczemu nie wierzyła — gdzieś w głębi duszy wiedziała: to nie jej rodzina, tylko obcy facet i nieznane dzieci! On ją porwał! Nie, oni ją porwali! Ale czemu w takim razie zna imiona dzieci? W końcu całkiem się pogubiła, dochodząc do wniosku, iż obcy mężczyzna ją porwał i trzeba działać! Wyprostowała się w fotelu, mocniej ścisnęła kubek z kawą i udawała, iż po prostu patrzy na drogę. Wewnątrz zaczęła się powoli uruchamiać inna Marzena — ta, która musi przetrwać! Po pół godzinie dzieci chórem zaprotestowały. — Tato, siku! — Pić! — A coś do przegryzienia? Auto zjechało na stację i się zatrzymało. Wszyscy wysypali się na zewnątrz i ruszyli do budynku. Oto moment. Szansa na ucieczkę. Serce Marzeny waliło jak oszalałe, zagłuszając hałas drogi. Póki wszyscy byli zajęci, wyślizgnęła się z kawiarni i nachylona podbiegła do auta. Próbowała odpalić… Kluczyków w stacyjce nie było. — No jesteś, szukaliśmy cię — zabrzmiał spokojny głos z otwartego okna. Marzena drgnęła. — Skoro już wszyscy, jedziemy dalej — powiedział łagodnie. — Kochana, ja prowadzę, a ty odpocznij. Ruszyli dalej. Po godzinie za szybą wyrosło lotnisko — szkło, beton, tłum aut i ludzi. Zaparkowali i całą gromadą weszli do budynku. Marzena była na granicy paniki, nie pozwoli się wywieźć nie wiadomo gdzie! Będzie walczyć do końca! Zaczęła dyskretnie zostawać w tyle. Krok, drugi, aż nagle… rzuciła się w bok. — To porwanie! Pomocy! — krzyknęła, dopadając do ochroniarza. Ochrona działa błyskawicznie. Sekundę później leżała już na ziemi, ręce skute kajdankami, wokół ludzie z bronią i poważnymi minami. — Zaczekajcie, proszę, wyjaśnię! — wołał mężczyzna, którego uznała za porywacza. — To noworoczny żart! Nic nam nie jest! Nie mamy broni! To nie porwanie! Głos docierał do niej jak zza szyby. I wtedy, jak w filmie, zobaczyła je. Za stojakiem reklamowym stały jej przyjaciółki. Uśmiechnięte, zmieszane, rozbawione i wystraszone jednocześnie. — Mamo! — dzieci popędziły do jednej z kobiet stojących w grupie koleżanek. Pozostałe przyjaciółki objaśniały, śmiały się, przepraszały i tłumaczyły ochroniarzom, prosząc, by uwolnić „porywaczkę”. Odpięto jej kajdanki. Świat przestał wirować. Stała pośród hali, z rozczochranymi włosami i walącym sercem — i w końcu zrozumiała: nikt jej nie porwał. To ją… wkręcono?! Kiedy adrenalina odpuściła i szum w uszach zamilkł, Marzena zaczęła słyszeć słowa, potem rozumieć. To był żart. Wielki. Kosztowny. Grupowy. Z nutką kryminału. Przyjaciółki mówiły jedna przez drugą, tłumacząc się, śmiejąc i przepraszając jednocześnie. Chciały ją poznać z „porządnym facetem”. Tym samym, który podobał się jej od lat. I który, chociaż patrzył i wzdychał, nigdy nie odważył się na krok — za dobrze znał jej charakter. Marzena bowiem na hasło „randka” reagowała tylko tak: — Dzięki, nie trzeba. Dobrze mi samej. Przyjaciółki wiedziały. I zamiast namawiać, postanowiły rzucić ją od razu „na głęboką wodę”. Pokazać rodzinny poranek, kawę, dzieci znające zasady, mężczyznę uważnego i spokojnego, który wszystko robi odruchowo i jeszcze się uśmiecha. A jakie on ma oczy! — Chciałyśmy, żebyś nie myślała — przyznały szczerze. — Tylko poczuła to sercem. Marzena nie potrafiła się już złościć. Logika kobieca nie znosi brutalnych rozwiązań, ale uznaje fakty. Metoda… dyskusyjna. Zawał prawie murowany. Ale eksperyment — czysty! Czasem by zrozumieć, czy chcesz faceta, wystarczy jedno poranne zamieszanie, trójka dzieci i kubek kawy od „porywacza”. Wtedy go dostrzegła. „Bohater romansu” uśmiechał się lekko jak Kot ze Shreka. W orzechowych oczach tańczyły złote iskierki. „Dzieci” obłapiały go — jak się okazało siostrzeńcy, zachwyceni noworocznym żartem ukochanego wujka. — Zaraz, spóźnicie się! — koleżanki nagle się ożywiły. — W samolot się nie spóźnijcie! Do odprawy, już! — Co, znów porwanie? — przemknęło jej przez głowę. — I dokąd mnie wywożą? Nad morze? Do ciepłych krajów? On wyciągnął do niej dłoń. — Zacznijmy od nowa. Jestem Wiktor. Pozwól się porwać — powiedział z miękkim uśmiechem. Marzena spojrzała na przyjaciółki. Wszystkie stały cicho, z przejęciem i nutką niepokoju. Czekały na jej decyzję. Rzuciła okiem na walizki. Spojrzała mu w orzechowe oczy, gdzie tańczyły złote iskierki, patrzące prosto w duszę. W głowie przemknęło: a czemu nie? — Jedźmy! — powiedziała z uśmiechem do siebie, rozumiejąc, iż to „porwanie” jest najfajniejszą z możliwych przygód. I dodała, prawie szeptem: — O ile dzieci zostają w domu… Przyjaciółki wybuchnęły śmiechem, on uśmiechnął się szerzej, a lotnisko, tłum i zamieszanie zmieniły się w początek czegoś zupełnie nowego — śmiesznego, ciepłego i zaskakująco przytulnego. Czasem życie nas nie porywa. Ono po prostu przenosi nas zbyt gwałtownie tam, gdzie od dawna powinniśmy być.

Porwanie Stulecia — „Chciałabym, żeby faceci biega...

naszkraj.online 1 dzień temu Dziennik Marii, 2 stycznia Chcę, żeby faceci ganiali za mną i płakali, iż nie mogą mnie dogonić! przeczytałam głośno swoje życzenie zapisane na karteczce i podpaliłam ją zapalniczką. Popiół strząsnęłam do kieliszka i wypiłam resztę prosecco wśród śmi...
Od narodzin syna ścinam się z teściową. Wszystkie próby rozmowy kończą się awanturą

Od narodzin syna ścinam się z teściową. Wszystkie ...

mamadu.pl 1 dzień temu Relacje z teściowymi to jeden z najczęściej powracających tematów na forach dla mam. Jedna z nich przyznaje wprost – od narodzin syna każda próba rozmowy z teściową kończy się awanturą. Skąd się biorą te ciągłe spięcia z teściowymi? Jako...
Luksusowe górskie spa tuż przy granicy z Polską. Budowa kosztowała miliard

Luksusowe górskie spa tuż przy granicy z Polską. B...

top.pl 1 dzień temu Nowoczesny kompleks wellness i aquapark, panoramiczne widoki na góry oraz atrakcje dla rodzin i miłośników relaksu. Tak prezentuje się nowa turystyczna perełka tuż za polską granicą. MELORI aqua & spa już przyjmuje pierwszych gości i może stać się je...
Tak wychowywano nasze babcie. "Leżały ciasno owinięte"

Tak wychowywano nasze babcie. "Leżały ciasno owini...

gazeta.pl 1 dzień temu Dzieciństwo na dawnej polskiej wsi często bywa idealizowane. Jednak prawdziwy obraz sprzed zaledwie stu lat kilka miał wspólnego z sielankową idyllą. Często był prawdziwym koszmarem, bo nie było tam za wiele czasu w zabawę i radość. Mały osesek, gdy....
Nastolatek, który nie słucha: co naprawdę działa według badań

Nastolatek, który nie słucha: co naprawdę działa w...

kobietytomy.pl 1 dzień temu Nastolatek wie więcej niż ci się wydaje. Naprawdę błyskawicznie odczytuje, kiedy ściemniasz, kiedy próbujesz moralizować, kreować pewne fakty, naginać rzeczywistość, a wcale w dany sposób nie myślisz. On widzi, jaka jesteś i co się za tym kryje. Prze...
Książki kartonowe dla maluchów

Książki kartonowe dla maluchów

mamacarla.pl 1 dzień temu Książki kartonowe dla dzieci to pierwszy krok do rozbudzenia w nich miłości do książek, ale też po prostu świetny, wartościowy sposób spędzania czasu. Dziś mam dla Was kartonówki, które bawią, angażują i zajmują maluchy na dłużej :) Same fajne...
LEGO jest na szczycie, ale… Oto błędy duńskiego giganta, które z czasem mogą okazać się kosztowne.

LEGO jest na szczycie, ale… Oto błędy duńskiego gi...

faniklockow.pl 1 dzień temu LEGO w swojej historii przeżyło kilka poważnych kryzysów – od pożarów, które niemal doszczętnie zrujnowały dopiero rodzący się biznes, przez trudne wybory związane z przejściem wyłącznie na plastikowe zabawki, aż po kłopoty finansowe, które na przeło...
Doprowadziłam do rozwodu syna i bardzo tego pożałowałam… – Sąsiadka Lucyna żali się: „Wnuczka znowu na weekend u mnie! Nakarmić normalnie nie mogę – 'Księżniczki dużo nie jedzą!’ – mówi dziecko, zje dwie łyżki i koniec! Cała zielona z tego niedojadania, aż się świeci!” Lucyna nie polubiła żony syna – Oksany – od razu, bo była starsza od Andrzeja aż o siedem lat, a on dopiero co skończył liceum. „Przed nią żadnej kobiety nie znał! Nic dziwnego, iż się nią tak zachwycił – oczarowała go doświadczeniem!” – wzdychała sąsiadka. Oksana była piękna, zadbana, zgrabna, robiła karierę. Nic dziwnego, iż młody Andrzej stracił dla niej głowę. Oksana dbała o dietę i zdrowe odżywianie, uczyła tego też córkę – jeść z umiarem i troszczyć się o figurę. Po kilku miesiącach Oksana zaszła w ciążę i Andrzej postanowił się ożenić, choć miał dopiero 18 lat, a Oksana 25. Studiował, pracował, zamieszkali osobno, skromnie, ale byli szczęśliwi. Teściowa jednak stale krytykowała Oksanę – źle gotuje, nie prasuje, źle ubiera dziecko – ciągle widziała w niej tylko wady. W końcu kontakt się urwał – Oksana sama woziła córkę do przedszkola, na zajęcia i jeszcze między tym wszystkim chodziła na siłownię i do kosmetyczki. W domu bywała rzadko, Andrzej wracał – pustka. Aż któregoś dnia sąsiadka z bloku, samotna wdowa Maria z dwójką nastolatków, poprosiła o pomoc przy cieknącym kranie. Podziękowała obiadem – domowe kotlety, których Oksana nie smażyła, bo nie miała czasu. Inne spotkanie… kolejne. Między Andrzejem a Marią zaiskrzyło. Zaczęli spędzać wieczory razem. Ktoś doniósł Oksanie o „kuchennych romansach”. Skandal, awantura – Oksana wyrzuca Andrzeja z domu. Poszedł do Marii. Córka Oksany i Andrzeja miała wtedy sześć lat. On – 25, Oksana – 32, Maria – 39. Lucyna cieszyła się, iż syn odszedł od „starej żony”, ale gdy dowiedziała się, do kogo poszedł – do kobiety starszej o 14 lat, wychowującej dwójkę dzieci – zamilkła. Od tamtej pory minęło 15 lat. Andrzej przez cały czas z Marią – nie mają wspólnych dzieci, ale żyją zgodnie, szczęśliwie, w pełnej zgodzie z Lucyną. Dziś Andrzej ma 40 lat, Maria – 54, a matka zaakceptowała nową synową. Widzę, iż Andrzej jest naprawdę szczęśliwy. A jak Wy uważacie – czy szczęście jest możliwe, gdy kobieta jest starsza?

Doprowadziłam do rozwodu syna i bardzo tego pożało...

naszkraj.online 1 dzień temu Dawno temu, na jednym z krakowskich blokowisk, mieszkała moja sąsiadka, pani Ludwika. Przy wejściu na klatkę schodową nierzadko opowiadała mi o swoich rodzinnych perypetiach. Znów wczoraj synowa przyprowadziła do mnie wnuczkę na weekend narzekała gło...
Zapytałam AI o najlepsze miejsce do życia z dziećmi w Polsce. Jedno miasto mnie zaskoczyło

Zapytałam AI o najlepsze miejsce do życia z dziećm...

mamadu.pl 1 dzień temu Wszyscy jesteśmy zmęczeni tempem współczesnego świata. Coraz więcej rodziców mówi, iż w życiu ich rodziny nie chodzi już tylko o dobre szkoły czy mieszkanie bliżej centrum, ale o codzienny spokój i komfort życia. O brak korków, łatwe dojazdy, wolniej...
Quiz językowy oddzieli geniuszy od słabeuszy. To dyktando dla mistrzów

Quiz językowy oddzieli geniuszy od słabeuszy. To d...

gazeta.pl 1 dzień temu Czas na trudny quiz językowy, który wyłoni prawdziwych mistrzów ortografii. Kto jest gotów podjąć się wyzwania i zawalczyć tutaj o komplet punktów? Uprzedzamy, iż nie będzie to wcale łatwe zadanie. Życzymy powodzenia i trzymamy kciuki!
Walentynkowe promocje i przeceny na stronie LEGO

Walentynkowe promocje i przeceny na stronie LEGO

faniklockow.pl 1 dzień temu Na stronie LEGO.com ruszyła fala walentynkowych promocji i przecen. Choć chwilowo nie znajdziemy tutaj dedykowanych GwP (te dopiero po walentynkach się pojawią), to jest tutaj kilka ciekawych ofert. Oferty łączone: Na start mamy specjalne oferty łącz...
Jej mąż idzie na urlop ojcowski. "Już planuje zrobienie ogrodu, ja wolałabym, żeby mi pomógł przy dziecku"

Jej mąż idzie na urlop ojcowski. "Już planuje zrob...

gazeta.pl 1 dzień temu Urlop ojcowski to czas na wsparcie partnerki i opiekę nad noworodkiem - przynajmniej w teorii. Niekiedy mężczyźni chcą go wykorzystać nieco inaczej. W praktyce bywa różnie. Jedna z przyszłych mam nie kryła frustracji, ponieważ jej partner już planuje...
– Jak to nie zamierzasz zajmować się dzieckiem mojego syna? – nie wytrzymała przyszła teściowa – Po pierwsze, nie kręcę nosem na Igorka. Pragnę przypomnieć, iż to właśnie ja, jak porządna żona i matka, po pracy urabiam się w domu na drugą zmianę – gotuję, piorę, sprzątam. Mogę pomóc i podpowiedzieć, ale wszystkich obowiązków rodzicielskich na siebie nie wezmę. – To jak to — nie zamierzasz? Czyli taka z ciebie hipokrytka? – D…a, Rytka. Kto by chciał pracę, skoro za nią nie płacą? — jak zawsze na zjeździe klasowym, Świetka nie omieszkała skomentować wszystkiego i wszystkich. Ale dawno minęły czasy, kiedy Rita nie miała ciętej riposty. Teraz odpowiadała bez wahania i nie przepuściła okazji, by pokazać Świece jej miejsce. – jeżeli musisz myśleć, skąd wziąć pieniądze, nie znaczy, iż inni mają ten sam problem – wzruszyła ramionami. – Ja po tacie mam dwa mieszkania w Warszawie. Jedno po nim, gdzie mieszkaliśmy przed jego rozwodem z mamą, drugie po babci i dziadku – najpierw dostał je on, potem ja. A czynsze w stolicy, sami wiecie, jakie są – mi wystarcza na życie i przyjemności, więc mogę wybierać pracę nie ze względu na zarobki, tylko z przekonania. To dlatego z lekarki przebranżowiłaś się na kasjerkę? To była tajemnica. Rzeczywiście Rita obiecała nikomu o tym nie mówić. Ale jeżeli Świeta chciała to ukryć, powinna uważać, co mówi. Zwłaszcza nie obrażać Rity publicznie. Serio sądziłaś, iż ci się to upiecze? jeżeli tak, to nie Rita tu wyszła na głupią. – Kasjerka, naprawdę? – Przecież obiecałaś, iż nikomu nie powiesz! – zapiszczała oburzona Świeta. I natychmiast, ledwo powstrzymując łzy, wybiegła z restauracji. – Dobrze jej tak – skomentował Andrzej po chwili ciszy. – I to jeszcze jak. Miała już wszystkich dosyć. Kto ją w ogóle zapraszał? – dopytywała zniecierpliwiona Anka. – To ja wszystkich zebrałam – przeprosiła była przewodnicząca klasy i organizatorka spotkania. – Pamiętałam, iż Świeta w szkole nie należała do sympatycznych, ale ludzie podobno się zmieniają. Niektórzy przynajmniej. – Ale nie zawsze – odparła Rita. Wszyscy się roześmiali. Potem zasypali Ritę pytaniami o jej pracę. To było tylko zwykłe zaciekawienie (bez obrażania jej wyborów czy zdolności), co Rita w pełni rozumiała. Mało kto zna tę branżę (a i mało kto chciałby…), wokół niej krąży mnóstwo mitów. Rita więc wyjaśniała wszystko podczas rozmów z dawnymi znajomymi. – Po co w ogóle je leczyć, jeżeli i tak nie ma sensu? – zapytał ktoś. – A kto powiedział, iż nie ma? Na przykład mam pięcioletniego chłopca – podczas porodu doszło do niedotlenienia i teraz ma opóźniony rozwój. Ale rokowania są dobre – zaczął mówić dopiero koło trzeciego roku życia, rodzice jeżdżą po logopedach i neurologach. Jest szansa, iż do szkoły pójdzie do zwykłej klasy i nie będzie mieć szczególnych problemów. Gdyby go zostawić bez pomocy – historia potoczyłaby się zupełnie inaczej. – Krótko mówiąc, masz na tyle, by nie gonić za każdą złotówką, więc poświęcasz się pracy społecznie ważnej – podsumował Waldek. Rozmowa przeszła na życie rodzinne znajomych. A Rita nagle miała wrażenie, iż ktoś ją obserwuje. gwałtownie to zignorowała, choć uczucie nie znikło – ale wokół nie było nikogo, kto mógłby się na nią gapić. Tydzień później. Wcześnie rano, jadąc z parkingu pod blokiem, Rita odkryła, iż jej auto zostało „zastawione”. Zadzwoniła pod numer z karteczki na drugim aucie. Młody mężczyzna przepraszał i zaraz miał zejść. Okazało się, iż to Maksym. – Rita – przedstawiła się. Było w nim coś ujmującego. Jego sposób bycia, ubranie, choćby perfumy budziły sympatię tak niespodziewanie, iż Rita bez oporów zgodziła się pójść z nim na randkę. Potem na kolejną. Po trzech miesiącach nie wyobrażała sobie życia bez Maksa. Tym bardziej iż zarówno jego mama, jak i syn z pierwszego małżeństwa przyjęli Ritę jak swoją. Chłopiec miał pewne trudności, ale Rita – dzięki swojemu zawodowi – gwałtownie znalazła z Igorem wspólny język. Podpowiedziała Maksowi nowe metody na lepszy kontakt i szybszą socjalizację chłopca. Po roku zamieszkali razem. A raczej: Rita przeprowadziła się do Maksa i Igora. Swoją kawalerkę wynajęła przez to samo biuro, które obsługiwało też jej warszawskie mieszkania. Wtedy zaczęły się pierwsze niepokojące sygnały. Na początku drobiazgi – „pomóż Igorowi się ubrać”, „posiedź z nim chwilkę, pójdę do sklepu”. To jeszcze było do przyjęcia, bo Rita miała z Igorem bardzo dobry kontakt, a prośby nie kolidowały z innymi obowiązkami. Z czasem jednak oczekiwania stały się coraz większe. Rita musiała więc wyraźnie powiedzieć Maksowi, iż jego dziecko to jego odpowiedzialność. Ona jest gotowa pomagać w miarę możliwości, ale nie zamierza wziąć na siebie większości opieki nad Igorem, bo nie jest ona jego matką, a w pracy wystarczająco dużo zajmuje się dziećmi wymagającymi wsparcia. Maks niby to zrozumiał. Ale tuż przed samym ślubem, razem z mamą, zaczęli planować rehabilitację dziecka – oczywiście tak, by Rita się tym zajmowała w wolnym czasie. – Stop, zaraz, zaraz, – przerwała im Rita. – Mieliśmy z Maksem umowę, iż swoim synem zajmuje się sam. Ja nie proszę cię, żebyś sprzątał u mojej mamy, robił jej remont czy rozwiązywał jej problemy – radzę sobie sama. – No coś ty porównała! – jęknęła przyszła teściowa. – Matka to co innego, dorosła kobieta mieszkająca osobno. A dziecko to dziecko. Myślisz, iż po ślubie też się będziesz od Igorka uchylać i my uznamy to za normalne? – Po pierwsze, nie uchylam się od Igorka. Chciałam przypomnieć, iż właśnie ja po pracy jak wzorowa żona i matka robię w domu drugą zmianę na gotowaniu, praniu i sprzątaniu. Ale pełnej rehabilitacji Igora brać na siebie nie zamierzam, bo to syn Maksa. To on powinien się tym zająć w pierwszej kolejności. Mogę pomóc, doradzić, ale nie zamierzam przejmować całości rodzicielskich obowiązków. – Jak to – nie zamierzasz? To znaczy – jaka ty jesteś hipokrytka? Koleżankom o pracy opowiadasz, wszyscy cię słuchają, a jak trzeba zaopiekować się dzieckiem – to już nagle nie ma cię w domu? – O co w ogóle wam chodzi? – nie rozumiała już Rita. Wtedy się domyśliła. Przypomniała sobie, iż mama Maksa dorabia na zmywaku w tej samej restauracji, gdzie odbywał się zjazd klasowy. Wszystko jasne. – Aha, czyli specjalnie to wszystko uknuliście, żeby zrzucić na mnie opiekę nad chorym dzieckiem? – Myślisz, iż naprawdę marzę o związku z kimś takim jak ty? – nie powstrzymał się Maks. – Gdyby nie Igor i twój zawód, w życiu bym na ciebie nie spojrzał… – No to już nie patrz – zdjęła pierścionek i rzuciła w byłego narzeczonego. – Jeszcze pożałujesz – zagrozili jej Maksym i jego matka. – Normalny facet nie zwiąże się z szarą myszką bez perspektyw i pieniędzy. – Mam dwa mieszkania w Warszawie – więc z pieniędzmi nie mam problemu – odbiła Rita. I, patrząc na miny Maksa i jego mamy, poszła się pakować. Były jeszcze próby pogodzenia się. Obietnice, iż Maks sam zajmie się synem, iż już nigdy tak nie zagada, iż był zmęczony, przepracowany, iż kocha, przeprasza, więcej nie zrobi… Ale Rita nie była głupia, by w to wierzyć. Pośmiała się z tego jeszcze z przyjaciółmi. Z klasą potem zaśmiewali się z całej historii. A Rita wciąż wierzy, iż gdyś pojawi się ktoś, kto polubi ją nie dla pieniędzy czy zawodowych umiejętności, ale zobaczy w niej bratnią duszę. A póki co, wystarczy jej ulubiona praca, znajomi i… zawsze może przygarnąć kota – bo kota wychować łatwiej niż niejednego faceta!

– Jak to nie zamierzasz zajmować się dzieckiem moj...

naszkraj.online 1 dzień temu Jak to nie zamierzasz zajmować się dzieckiem mojego syna? nie wytrzymała teściowa. Po pierwsze, nie odcinam się od Szymonka. Pragnę przypomnieć, iż to ja w tym domu, po pracy, jak porządna żona i matka, zasuwałam drugi etat przy gotowaniu,...
Wnuczka Babci: Opowieści z Dzieciństwa

Wnuczka Babci: Opowieści z Dzieciństwa

newsempire24.com 1 dzień temu Babcia mała wnuczka Mam mamę, a mam też przyjaciółkę Grażynę. To właśnie ona jest matką małej dziewczynki, która stała się moją przyjaciółką. Nasza wspólna podróż na wakacje w Sopocie skończyła się ciążą, a później porodem. Na świat przyszła Kasiuś,....
Wadliwe wózki dziecięce. Niepokojące wyniki kontroli

Wadliwe wózki dziecięce. Niepokojące wyniki kontro...

biznes.wprost.pl 1 dzień temu UOKiK skontrolował wózki dziecięce i leżaczki niemowlęce. Wyniki kontroli mogą niepokoić, gdyż w większości przypadków wykryto wady konstrukcyjne lub błędy w oznakowaniu.
Zabiła noworodka. Wyjdzie na wolność. Wszystko przez neosędziego

Zabiła noworodka. Wyjdzie na wolność. Wszystko prz...

wiadomosci.wp.pl 1 dzień temu Magdalena P., skazana wcześniej na 10 lat więzienia, została wypuszczona na wolność po uchyleniu wyroku przez Sąd Najwyższy. Decyzja zapadła z powodu udziału w jej sprawie neosędziego - podaje serwis Gazeta.pl
Zobaczyć na własne oczy Po straszliwej tragedii – utracie męża i sześcioletniej córeczki w wypadku – Ksenia długo nie mogła się pozbierać. Przez pół roku przebywała w klinice, nie chciała nikogo widzieć, jedynie jej cierpliwa mama była przy niej i próbowała dodawać otuchy. W końcu powiedziała: – Ksenia, firma twojego męża za chwilę może upaść, Eryk ledwo sobie radzi. Zadzwonił do mnie i prosił, żebym ci to przekazała. Na szczęście to porządny człowiek, ale… Słowa te nieco otrzeźwiły Ksenię. – Masz rację, mamo. Muszę czymś się zająć. Mój Darek pewnie ucieszyłby się, gdybym kontynuowała jego dzieło. To dobrze, iż sporo mnie nauczył, zabierał do swojego biura. Ksenia wróciła do pracy i podźwignęła rodzinny biznes. Z czasem firmie dobrze się powiodło, ale Ksenia tęskniła do utraconej córki. – Córeczko, radziłabym ci zaadoptować dziewczynkę z domu dziecka, taką, która ma jeszcze trudniej niż ty. Pomóż jej, może w tym znajdziesz swoje ocalenie – powiedziała kiedyś jej mama. Po dłuższym namyśle Ksenia posłuchała rady i odwiedziła dom dziecka – chociaż wiedziała, iż nikogo nie pokocha jak swojej zmarłej córeczki. Areczka (Arianka) urodziła się prawie niewidoma. Rodzice, inteligentni i wykształceni, od razu się jej wyrzekli, przestraszyli się odpowiedzialności. Tak trafiła do domu dziecka. Tam nazwano ją Ariną, nauczyła się czytać, kochała bajki i wierzyła, iż kiedyś pojawi się jej własna dobra wróżka. I rzeczywiście, kiedy miała prawie siedem lat, przyszła do niej dobra wróżka – piękna, stylowa, bogata, ale bardzo nieszczęśliwa Ksenia. Dyrektorka domu dziecka nie rozumiała, dlaczego zainteresowała ją właśnie niepełnosprawna dziewczynka, ale Ksenia nie chciała się tłumaczyć – po prostu powiedziała, iż ma możliwości i serce do takiego dziecka. Wychowawczyni przyprowadziła Areczkę – Ksenia od razu poczuła, iż to jej “własne” dziecko. Jasnowłosa, z ogromnymi niebieskimi oczami – czystymi, ale niewidzącymi. – Kto to? – zapytała Ksenia z przejęciem. – To nasza Areczka, niesamowicie wrażliwa i grzeczna – odpowiedziała wychowawczyni. – To będzie moja Areczka – zdecydowała Ksenia. Areczka i Ksenia od razu się pokochały, były sobie nawzajem bardzo potrzebne. Z jej pojawieniem się życie Kseni nabrało sensu. Ksenia szukała pomocy u lekarzy – była nadzieja, iż po operacji Arianka znów będzie widzieć. Operacja przed rozpoczęciem szkoły jednak kilka dała, Arianka przez cały czas widziała źle – pozostawała nadzieja na kolejną, gdy podrośnie. Ksenia bardzo ją kochała, poświęcała jej cały czas, a rodzinny biznes dalej się rozwijał. O mężczyznach choćby nie myślała – całym światem była dla niej córka. Areczka wyrosła na zjawiskową dziewczynę. Ukończyła studia, była wdzięczna, nie wywyższała się, pomagała matce w firmie. Ksenia była bardzo czujna wobec jej znajomych, obawiając się, iż ktoś wykorzysta jej naiwność i majątek. W końcu w sercu Areczki pojawiła się miłość. Ksenia poznała Antka – nie miała nic przeciwko spotkaniom młodych. Zaręczyny, przygotowania do ślubu – po nim miała nastąpić ostatnia operacja oczu. Antek był czuły, troskliwy, czasem tylko Ksenia czuła, iż coś jest w nim nieszczerego, ale odganiała od siebie te myśli. Pewnego razu młodzi pojechali do podmiejskiej restauracji, by ustalić szczegóły wesela. Antek wyszedł na chwilę z sali, gdy zadzwonił mu telefon. Areczka przejęła komórkę i nie spodziewając się niczego złego, usłyszała głos przyszłej teściowej, pani Ireny. – Synku, już wiem, jak pozbyć się ślepej Arinki. Kup bilety w góry, pojedziecie po ślubie. “Przypadkiem” niech się potknie i nieszczęśliwie spadnie w przepaść. Ty się rozkleisz, zgłosisz na policję, zapłaczesz… Gdzie tam za granicą będą to roztrząsać. Po operacji już jej się nie pozbędziesz, a jesteśmy o krok od dużych pieniędzy… Areczka ze zrozumieniem rzuciła telefon i zrozumiała, iż cała dotychczasowa szczęśliwa wizja życia właśnie się rozsypuje, a zamiary Antka i jego matki są zbrodnicze… Po dramatycznej rozmowie z matką i weryfikacji nagrania wiadomości, Antek i jego matka znikają z miasta. niedługo Areczka trafia na ostatnią operację – tym razem udaną. Powoli zaczyna widzieć świat na własne oczy. W klinice poznaje doktora Michała – młodego, romantycznego lekarza, który zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia. On wręcza jej bukiet kwiatów i jest przy niej, gdy po raz pierwszy naprawdę widzi świat, ludzi i siebie. Areczka zostaje szczęśliwą żoną Michała, rok później rodzi się im śliczna córeczka z szarymi oczami po tacie – i dopiero wtedy czuje, iż naprawdę zobaczyła, co w życiu jest ważne i piękne. Dziękuję za przeczytanie tej historii o pokonywaniu nieszczęść i odnalezieniu prawdziwego szczęścia!

Zobaczyć na własne oczy Po straszliwej tragedii – ...

newsempire24.com 1 dzień temu Zobaczyć na własne oczy Po potwornej tragedii, w której straciła w wypadku męża i sześcioletnią córeczkę, Agnieszka długo nie mogła dojść do siebie. Spędziła prawie pół roku w klinice, nie chciała nikogo widzieć, jedynie jej mama była obok, cierpliwi...
Quiz: Chodziłeś do szkoły w PRL-u? Powspominajmy razem, jak to było

Quiz: Chodziłeś do szkoły w PRL-u? Powspominajmy r...

gazeta.pl 1 dzień temu Żyłeś w PRL-u? A pamiętasz jeszcze coś ze szkoły? Rozwiąż nasz wspominkowy quiz szkolny. Wiesz, co oznaczał skrót SKO? To masz już 1 punkt! W tym quizie młodzież jest bez szans. Poradzisz sobie? Powodzenia!

Popularne

Trochę dodaj, trochę odejmij; myślisz, że to zwykły banał? Wyprowadza z równowagi nawet dorosłych

Trochę dodaj, trochę odejmij; myślisz, że to zwykły banał? W...

1 tydzień temu 190
Lista imion, które są hitem wśród rodziców. "Wracają na szczyt popularności"

Lista imion, które są hitem wśród rodziców. "Wracają na szcz...

6 dni temu 180
Krótka drzemka, wielki efekt! Jak 45 minut snu wzmacnia mózg?

Krótka drzemka, wielki efekt! Jak 45 minut snu wzmacnia mózg...

4 dni temu 150
Nowy "kawalerkowiec" w Warszawie. Kino, "salon cygarowy" i 587 mieszkań na 42 piętrach

Nowy "kawalerkowiec" w Warszawie. Kino, "salon cygarowy" i 5...

5 dni temu 130
Dobre wieści dla mieszkańców Trójmiasta. "Do wieczora wszędzie będzie ciepło"

Dobre wieści dla mieszkańców Trójmiasta. "Do wieczora wszędz...

4 dni temu 112
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Dziecko 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.