Dzieci

Każdy wtorek Liana pędziła do metra, ściskając w dłoni pustą plastikową siatkę — symbol dzisiejszej porażki. Dwie godziny krążenia po warszawskich galeriach i ani jednego pomysłu na prezent dla chrzestnej córki, dziesięcioletniej Marysi, córki przyjaciółki. Marysia przestała już kochać kucyki, a zafascynowała się astronomią. Znalezienie dobrego teleskopu w przyzwoitej cenie okazało się zadaniem trudniejszym niż lot na Księżyc. Wieczór zbliżał się, a pod ziemią panowało zmęczenie końca dnia. Liana, przeciskając się przez tłum, dotarła do ruchomych schodów. I wtedy jej odseparowany od zgiełku słuch wyłowił z gmatwaniny głosów wyraźny, przejęty fragment rozmowy. — …nie sądziłam, iż jeszcze go kiedyś zobaczę, serio — dobiegał zza pleców młody, lekko drżący głos. — A teraz w każdy wtorek odbiera ją z przedszkola. Osobiście. Przyjeżdża swoją toyotą i jadą do tego parku z karuzelami… Liana zamarła na stopniu jadących w dół schodów. choćby się obejrzała — mignęła jej kobieta w czerwonym płaszczu, z przejętą twarzą i błyszczącymi oczami. Obok przyjaciółka, uważnie słuchająca. Każdy wtorek. I ona kiedyś też miała taki dzień. Trzy lata temu. Nie poniedziałek – trudny początek tygodnia. Nie piątek, pełen oczekiwań na weekend. Wtorek – to wokół niego kręcił się wtedy jej świat. Wtorki, punktualnie o siedemnastej, wybiegała ze szkoły, gdzie uczyła polskiego i literatury, na drugi koniec miasta. Do Państwowej Szkoły Muzycznej im. Chopina w starym secesyjnym gmachu ze skrzypiącą podłogą. Odbierała Marka — siedmiolatka, poważnego poza wiek, zawsze ze skrzypcami nieco większymi od niego samego. Nie swojego syna — siostrzeńca. Syna jej brata, który zginął tragicznie w wypadku trzy lata wcześniej. Pierwsze miesiące po pogrzebie to wtorki ratowały ich życie. Marka, który zamknął się w sobie i niemal przestał mówić. Jego mamy, Olgi, która nie mogła wstać z łóżka z rozpaczy. I jej, Liany, próbującej sklejać okruchy wspólnego życia, stając się na chwilę kotwicą, podporą, najstarszą w tej tragedii. Pamiętała każdy szczegół. Jak Marek wychodził z pracowni, nie patrząc w bok, z głową spuszczoną. Jak brała od niego ciężkie etui, a on milcząco oddawał. Jak szli do metra, a ona opowiadała mu o zabawnych błędach w wypracowaniach uczniów, o wronie, która ukradła bułkę z tornistra. Pewnego listopada spytał: — Ciociu, tata też nie lubił deszczu? — I ona, ściskana bólem i czułością, odpowiedziała: — Nienawidził. Zawsze chował się pod pierwszy lepszy dach. Wtedy ujął jej rękę. Mocno, dorosło. Jakby bał się utracić coś bardzo ważnego. Nie jej dłoń — ale wspomnienie. Ściskał jej palce z całą mocą dziecięcej tęsknoty, z czystym zrozumieniem: tak, tata był prawdziwy. Biegał pod daszki. Nie znosił pluchy. Istniał nie tylko w pamięci i w cichych westchnieniach babci, ale tu, w tym mokrym, listopadowym powietrzu, na tej ulicy. Trzy lata jej życie podzieliło się na „przed” i „po”. Najważniejszy dzień tygodnia miał imię wtorku. Pozostałe dni były tłem, czekaniem. Przygotowywała się do wtorków: kupowała sok jabłkowy, załadowywała do telefonu śmieszne bajki na wypadek nieznośnej drogi w metrze, wymyślała tematy do rozmów. A potem… potem Olga odzyskała równowagę. Znalazła pracę. Później — nową miłość. I postanowiła zacząć od nowa, w innym mieście, daleko od wspomnień. Liana pomagała im się pakować, zapakowała skrzypce Marka do miękkiego futerału, przytuliła go mocno na peronie. — Pisz, dzwoń, zawsze jestem — mówiła, ledwo powstrzymując łzy. Przez jakiś czas dzwonił w każdy wtorek, punktualnie o szóstej. Wtedy ona znów była ciocią Lianą, musiała przez piętnaście minut o wszystko wypytać: szkoła, skrzypce, nowi koledzy. Jego głos w słuchawce był jak nić biegnąca przez setki kilometrów. Potem rozmowy raz na dwa tygodnie. Rósł, miał inne zajęcia, lekcje, gry komputerowe z kolegami. — Ciociu, sorry, zapomniałem w zeszły wtorek, była klasówka — pisał, a ona odpowiadała: — Nic się nie stało, słońce. Jak klasówka? Jej wtorki zaczęły upływać nie z dźwiękiem telefonu, ale z oczekiwaniem na wiadomość, której mogło nie być. Nie miała żalu. Pisała wtedy pierwsza. Potem — tylko na większe święta. Urodziny, Boże Narodzenie. Głos Marka robił się pewniejszy. Opowiadał ogólnikami: — Dobrze — Wszystko ok — Uczę się. Jego ojczym, pan Sergiusz, był spokojny, dobry, nie próbował zastąpić ojca. Był — to się liczyło. Ostatnio urodziła się siostra, Alinka. Na zdjęciu w internecie Marek trzymał maleńki tobołek z niezdarną, ale wzruszającą czułością. Życie, okrutne i szczodre jednocześnie, układało się dalej. Zasklepiało rany codziennością, troską o niemowlę, szkolnymi kłopotami, planami na przyszłość. W nowej rzeczywistości dla Liany zostawała schludna, coraz węższa półka: „ciocia z przeszłości”. A teraz, w nastrojowym szumie warszawskiego metra, te przypadkowe słowa — „każdy wtorek” — zabrzmiały nie jak wyrzut, ale jak ciche echo. Jak pozdrowienie od tamtej Liany, która przez trzy lata dźwigała w sobie ogromną odpowiedzialność i miłość — wielką ranę i największy dar. Tamta Liana wiedziała, kim jest: podporą, latarnią, kluczowym elementem dnia małego człowieka. Była potrzebna. Pani w czerwonym płaszczu miała swoją historię, własny trudny kompromis między bólem przeszłości a wymaganiami teraźniejszości. Ale ten rytm, ten żelazny porządek — „każdy wtorek” — to uniwersalny język. Język obecności, który mówi: „Jestem. Możesz na mnie liczyć. Jesteś w ten dzień dla mnie najważniejszy.” Liana kiedyś rozumiała go perfekcyjnie, dziś prawie zapomniała. Pociąg ruszył. Liana wyprostowała się, patrząc na swoje odbicie w czarnym tunelowym szkle. Wysiadła na stacji, już wiedząc, iż jutro zamówi dwa podobne lunety: jedną dla Marysi, drugą dla Marka, z dostawą do nowego domu. Gdy tylko dostanie paczkę, napisze do niego: „Markuś, żebyśmy mogli obserwować to samo niebo, choćby w innych miastach. Co ty na to, żeby za tydzień, we wtorek o 18, jeżeli tylko będzie pogoda, razem poszukać Wielkiej Niedźwiedzicy? Zegarki nastawione. Ściskam, ciocia Liana”. Wspięła się po ruchomych schodach do wieczornego miasta. Powietrze było rześkie i świeże. Najbliższy wtorek nie był już pusty. Był wyznaczony. Nie jako obowiązek, ale dobra umowa między dwojgiem ludzi, których łączy pamięć, wdzięczność i cicha, niezniszczalna nić bliskości. Życie płynęło dalej. I w jej kalendarzu wciąż były dni, które można nie tylko przeżyć, ale i wyznaczyć. Wyznaczyć na cichy cud wspólnego spojrzenia w gwiazdy na odległość setek kilometrów. Na pamięć, która już nie boli, a grzeje. Na miłość, która nauczyła się języka rozłąki i stała się przez to cichsza, dojrzalsza, silniejsza. Każdy wtorek.

Każdy wtorek Liana pędziła do metra, ściskając w d...

polregion.pl 15 minut temu Każdy wtorek Lidia z pośpiechem przemierzała korytarze warszawskiego metra, ściskając w ręku pustą siatkę z Biedronki. Ten plastik był dziś wymownym symbolem porażki dwie godziny błąkania się po galeriach i zero dobrych pomysłów na prezent dla chrześ...
Mój mąż wybrał swoją bogatą matkę zamiast mnie i naszych nowo narodzonych bliźniąt. Potem pewnej nocy włączył telewizor i zobaczył coś, czego nigdy by się nie spodziewał. Mąż porzucił mnie i nasze bliźnięta, bo jego majętna matka kazała mu tak postąpić. Myślał, iż chroni swoją karierę – nie przewidział, iż moje imię i nasza historia pojawią się na ogólnopolskiej antenie, gdy sama zbuduję sieć opieki dla dzieci, którą pozna cała Polska.

Mój mąż wybrał swoją bogatą matkę zamiast mnie i n...

naszkraj.online 22 minut temu Wybrał swoją bogatą matkę zamiast mnie i naszych nowo narodzonych bliźniaczek Wybrał swoją majętną matkę zamiast mnie i naszych nowo narodzonych bliźniaczek. A potem, pewnej nocy dawno temu, włączył telewizor i zobaczył coś, czego nigdy się nie spodz...
Nietypowe objawy zakażenia pasożytami. Lekarz wyjaśnia, na co zwrócić uwagę

Nietypowe objawy zakażenia pasożytami. Lekarz wyja...

kobieta.onet.pl 28 minut temu Obecność pasożytów w organizmie człowieka może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych i znacząco obniżać jakość życia. Owsiki, glista ludzka czy pierwotniaki najczęściej zasiedlają przewód pokarmowy, mogą występować zarówno u dzieci, jak i u do...
Godzina przed TV to już przeszłość? Eksperci z AAP zmieniają podejście do ekranów u dzieci

Godzina przed TV to już przeszłość? Eksperci z AAP...

rp.pl 1 godzina temu Ile czasu dziecko może spędzać przed ekranem? To pytanie od lat wraca w rozmowach rodziców i specjalistów. Najnowsze stanowisko Amerykańskiej Akademii Pediatrii pokazuje jednak, iż sama liczba minut to tylko fragment większej układanki.
Okazja Cenowa (Fortnite) – 77071 Lama Zaopatrzeniowa

Okazja Cenowa (Fortnite) – 77071 Lama Zaopatrzenio...

faniklockow.pl 1 godzina temu Na Amazonie pojawiła się chwilowo promocja na zestaw 77071 Lama Zaopatrzeniowa. Jest on tam dostępny za 113.05 zł. Daje to nam rabat w wysokości35% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Amazon Powyższe linki do prod...
Okazja Cenowa (Icons) – 10353 Williams Racing FW14B i Nigel Mansell

Okazja Cenowa (Icons) – 10353 Williams Racing FW14...

faniklockow.pl 1 godzina temu Na Amazonie pojawiła się chwilowo promocja na zestaw 10353 Williams Racing FW14B i Nigel Mansell. Jest on tam dostępny za 199 zł. Daje to nam rabat w wysokości 43% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Amazon Powyżs...
Okazja Cenowa (Dreamzzz) – 71492 Ognisty kameleon Mateo

Okazja Cenowa (Dreamzzz) – 71492 Ognisty kameleon ...

faniklockow.pl 1 godzina temu W Media Expert dorwiecie chwilowo zestaw 71492 Ognisty kameleon Mateo za 199 zł. Daje to nam rabat w wysokości 46% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Media Expert Powyższe linki do produktów i strony LEGO.pl to t...
Okazja Cenowa (Speed Champions) – 77252 F1®: film – APXGP Team Race Car

Okazja Cenowa (Speed Champions) – 77252 F1®: film ...

faniklockow.pl 1 godzina temu W sklepie Smyk dorwiecie chwilowo zestaw 77252 F1®: film – APXGP Team Race Car za 99.99 zł. Daje to nam rabat w wysokości 17% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Smyk Powyższe linki do produktów i strony LEGO.pl t...
Okazja Cenowa (Technic) – 42170 Motocykl Kawasaki Ninja H2R

Okazja Cenowa (Technic) – 42170 Motocykl Kawasaki ...

faniklockow.pl 1 godzina temu Na Amazonie dorwiecie chwilowo zestaw 42170 Motocykl Kawasaki Ninja H2R za 252.69 zł. Daje to nam rabat w wysokości 28% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie w naszej aplikacji: app.faniklockow.pl Lub klikając w ten link afiliacyjny: Amazon Powyższ...
Okazja Cenowa (One Piece) – 75639 Statek piracki Going Merry

Okazja Cenowa (One Piece) – 75639 Statek piracki G...

faniklockow.pl 1 godzina temu Na Amazonie pojawiła się właśnie promocja na zestaw: 75639 Statek piracki Going Merry. Możecie go tam teraz zamówić z 32% rabatem. Czyli za 394.22 zł. Ofertę znajdziecie tutaj: Amazon Powyższe linki to tzw. linki afiliacyjne. Dzięki nim uzyskujemy ma...
Nie chcę od męża kwiatów na Walentynki. Chcę, żeby w nocy wstawał do płaczącego dziecka

Nie chcę od męża kwiatów na Walentynki. Chcę, żeby...

mamadu.pl 1 godzina temu Matki są wykończone. W teorii w związkach jest więcej partnerstwa niż kiedyś, w praktyce kobiety pracują tyle samo, co mężczyźni, a potem wracają do domu... gdzie biorą na siebie drugi etat. Ten tekst nie jest atakiem na ojców, ale...
Przedsprzedaż siódmej serii Bricklink Designer Program.

Przedsprzedaż siódmej serii Bricklink Designer Pro...

faniklockow.pl 1 godzina temu Już 16 lutego (poniedziałek), równo o godz. 17.00 na stronie Bricklinka rozpocznie się przedsprzedaż zestawów z Bricklink Designer Program. Czyli jednych z najrzadszych zestawów na rynku dostępnych normalnie w przedsprzedaży. Cała seria (5 zestawów)...
Pustki w przedszkolach, zamykane porodówki. Przerażające wieści z polskich miast

Pustki w przedszkolach, zamykane porodówki. Przera...

burbonik.pl 1 godzina temu Coś niepokojącego dzieje się w polskich miastach. Placówki, które niedawno pękały w szwach, dziś świecą pustkami. Miejsc jest więcej niż chętnych. Władze wielu miast zostały zaskoczone skalą zmian. Jeszcze niedawno budowano nowe żłobki, a teraz rozmo...
Naiwni młodzi postanowili pobawić się w niezależność i zostali z długami oraz bez własnego mieszkania

Naiwni młodzi postanowili pobawić się w niezależno...

newskey24.com 2 godzin temu Dzieciaki głupio uwierzyły, iż potrafią sobie same poradzić i skończyło się to długami oraz utratą mieszkania. Kiedy nasza córka Zuzanna wyszła za mąż za Michała, razem z żoną i teściami postanowiliśmy im pomóc w zakupie mieszkania. Mieliśmy trochę o...
Nie zostanę Twoją mamą i nie będę potrafiła Cię pokochać, ale będę się o Ciebie troszczyć – nie obrażaj się, bo u nas i tak będzie Ci lepiej niż w domu dziecka Ciężki dzień. Dziś Iwan chował siostrę. Może i była trudna, ale rodzina to rodzina. Od pięciu lat jej nie widział i teraz taka tragedia… Wika, jak umiała, wspierała męża i przejmowała większość obowiązków. Ale po pogrzebie czekała ich jeszcze jedna, równie ważna sprawa. Po Irenie, siostrze Iwana, został mały syn. Wszyscy bliscy, którzy tego dnia przyszli pożegnać Irenę, od razu uznali, iż odpowiedzialność spadnie na młodszego brata Ireny. Bo któż inny powinien zadbać o chłopca, jak nie rodzony wujek? Temat nie podlegał dyskusji – to było jedyne słuszne rozwiązanie. Wika wszystko rozumiała i nie była szczególnie przeciwna, choć miała jeden „ale”. Ona nigdy nie chciała mieć dzieci. Ani swoich, ani cudzych. Podjęła tę decyzję dawno temu. Szczerze wyznała ją Iwanowi przed ślubem, a on potraktował to raczej lekceważąco. Bo kto myśli o dzieciach mając trochę ponad dwadzieścia lat? „Nie i już, będziemy żyć dla siebie”, tak ustalili dziesięć lat temu. Teraz musiała przyjąć do domu czyjeś dziecko. Nie było wyjścia. Oddać siostrzeńca do domu dziecka? Iwan nigdy na to nie pozwoli, a Wika choćby nie podjęłaby takiej rozmowy. Wiedziała, iż nigdy go nie pokocha i tym bardziej nie zastąpi mu matki. Chłopiec był nieprzeciętnie dojrzały i bystry, dlatego Wika postanowiła powiedzieć mu wszystko szczerze. – Włodek, gdzie wolałbyś zamieszkać – u nas czy w domu dziecka? – Chcę mieszkać w domu, sam. – Ale w domu mieszkać się nie da, masz dopiero siedem lat. Musisz wybrać. – W takim razie u wujka Iwana. – Dobrze, pojedziesz z nami. Muszę Ci jednak coś powiedzieć. Nie będę Twoją mamą i nie będę potrafiła Cię kochać, ale będę się o Ciebie troszczyć. Nie obrażaj się. U nas i tak będzie Ci lepiej niż w domu dziecka. Formalności częściowo załatwione, w końcu wracają do domu. Wika założyła, iż po tej rozmowie nie musi już udawać przed chłopcem troskliwej cioci – może być sobą. Nakarmić, wyprać, pomóc w lekcjach – to nie problem, ale oddawać mu duszę nie zamierzała. A mały Włodek już wiedział, iż jest niekochany i żeby nie trafić do domu dziecka, musi się naprawdę starać. Dostał najmniejszy pokój. Najpierw trzeba było przygotować go na przyjęcie chłopca. Wybór tapet, mebli, dekoracji – to było coś, co Wika uwielbiała. Z entuzjazmem zabrała się do urządzania pokoju. Włodek wybrał tapetę, resztę Wika dobierała sama. Nie żałowała pieniędzy – była hojna, tylko dzieci po prostu nie znosiła – dlatego pokój wyszedł piękny. Włodek był szczęśliwy! Szkoda, iż mama nie zobaczy, jaki ma teraz pokój. Ech, gdyby tylko Wika potrafiła go pokochać. Jest dobra, tylko dzieci nie kocha. Często myślał o tym przed snem. Włodek cieszył się z każdej drobnostki. Cyrk, zoo, park rozrywki – tak szczerze wyrażał zachwyt, iż Wika sama zaczęła czerpać euforia z tych spacerów. Lubiła go zaskakiwać i patrzeć na jego reakcje. W sierpniu mieli z mężem lecieć nad morze, a Włodka na dziesięć dni miała wziąć bliska krewna. Wika jednak w ostatniej chwili zmieniła plany. Nagle zapragnęła, by Włodek zobaczył morze. Iwan był zdziwiony, ale w głębi duszy się cieszył – polubił chłopca. A Włodek był prawie szczęśliwy! Gdyby jeszcze był kochany. No dobrze, za to zobaczy morze! Wyjazd się udał. Morze ciepłe, owoce soczyste, nastrój doskonały. Ale wszystko kiedyś się kończy – skończyły się też wakacje. Zaczęła się codzienność. Praca, dom, szkoła. Ale coś się zmieniło, pojawiło się uczucie ruchu, jakiejś nieuchwytnej radości, oczekiwania na cud. I cud się wydarzył. Wika przywiozła znad morza nowe życie. Jak to możliwe? Przecież tyle lat skutecznie unikali niespodzianek. Nie wiedziała co robić. Powiedzieć mężowi czy załatwić wszystko po cichu? Po pojawieniu się Włodka nie była już pewna, czy Iwan przez cały czas jest przekonanym „bezdzietnym”. Uwielbiał chłopca, spędzał z nim czas, choćby zabierał go na mecze. Nie, jeden trudny krok Wika zrobiła, ale na drugi nie była gotowa. Podjęła sama decyzję. Siedziała w klinice, gdy zadzwonili ze szkoły. Włodka zabrali karetką z podejrzeniem zapalenia wyrostka. Trzeba było wszystko odłożyć. Wpadła do szpitala. Włodek leżał blady, dygotał. Na widok Wiki rozpłakał się. – Wika, proszę, nie odchodź, boję się. Bądź dziś moją mamą. Proszę, tylko jeden raz, potem już nigdy nie będę prosił. Kurczowo trzymał jej rękę, łzy lały się strumieniami. Sucha histeria. Wika nigdy nie widziała Włodka płaczącego, poza dniem pogrzebu. Dziś pękł. Wika przytuliła jego rękę do policzka. – Mój chłopcze, jeszcze chwilę wytrzymaj. Zaraz przyjdzie lekarz, wszystko będzie dobrze. Jestem tu, nigdzie nie idę. Boże, jak jej serce rwało się do tego dziecka! Ten chłopiec z zachwyconymi oczami – był najważniejszy w jej życiu. Bezchildowcy, co za głupstwo. Wieczorem wszystko opowie Iwanowi o nowym maleństwie. Ta decyzja zapadła w chwili, gdy Włodek z bólu jeszcze mocniej ścisnął jej dłoń. Minęło dziesięć lat. Dziś Wika obchodzi ważne urodziny – kończy 45 lat. Będą goście, świętowanie – a póki co, przy kawie, dopadły ją wspomnienia. Jak gwałtownie minęło życie. Młodość, czas szalonych planów. Była żoną, stała się szczęśliwą matką dwójki wspaniałych dzieci. Włodkowi prawie osiemnaście, Zosi dziesięć. Nie żałowała niczego. Chociaż… Jednej rzeczy żałuje bardzo, bardzo. Tych słów o braku miłości. Chciałaby, żeby Włodek ich nie pamiętał, żeby zapomniał i nigdy już nie wspominał. Po tamtym dniu w szpitalu starała się jak najczęściej okazywać mu miłość, ale czy chłopiec pamiętał pierwsze wyznanie – nie miała odwagi go zapytać.

Nie zostanę Twoją mamą i nie będę potrafiła Cię po...

naszkraj.online 2 godzin temu Nie będę mogła zostać dla ciebie mamą i nie będę potrafiła cię pokochać, ale obiecuję, iż się tobą zaopiekuję i nie powinieneś się za to obrażać. Przecież u nas i tak będzie ci lepiej niż w domu dziecka. Ten...
Walentynki w rytmie LOVE. Prezenty z herbatek, które smakują miłością

Walentynki w rytmie LOVE. Prezenty z herbatek, któ...

mamadu.pl 2 godzin temu Walentynki... piękne święto zakochanych, ale oczekiwaniu na nie towarzyszy dylemat. Co też kupić drugiej połówce na prezent w tym wyjątkowym dniu? jeżeli szukacie czegoś bardziej osobistego i subtelnego, może spróbujecie podejścia z herbatką. W świec...
„Zaplątani” – najlepsza bajka Disneya? Zobacz, gdzie obejrzeć online z całą rodziną

„Zaplątani” – najlepsza bajka Disneya? Zobacz, gdz...

fashionistki.pl 2 godzin temu „Zaplątani” – najlepsza bajka Disneya? Sprawdź, gdzie obejrzeć online i dlaczego warto Czy „Zaplątani” to najlepsza bajka Disneya ostatnich lat? jeżeli planujesz rodzinny seans i zastanawiasz się, gdzie legalnie obejrzeć „Zaplątani” online po polsku,...
Nie ma czegoś takiego jak dobry wiek na pierwsze dziecko. Liczy się coś innego

Nie ma czegoś takiego jak dobry wiek na pierwsze d...

mamadu.pl 2 godzin temu Jaki jest najlepszy wiek na dziecko – 20, 26, a może po 35. roku życia? Z biologicznego punktu widzenia odpowiedź wydaje się prosta, ale życie i emocje rządzą się innymi prawami. A jak wy uważacie: czy data urodzenia to...
Pocztówka do generała. Konkurs dla szkół podstawowych

Pocztówka do generała. Konkurs dla szkół podstawow...

radiopoznan.fm 3 godzin temu Pałac Generała Dąbrowskiego w Winnej Górze zachęca uczniów szkół podstawowych do wzięcia udziału w ogólnopolskim konkursie „Dąbrowski, masz wiadomość!”.
Moja teściowa zaoferowała opiekę nad naszymi dziećmi na lato, bo przeszła na emeryturę i ma sporo czasu – zgodziliśmy się, bo oboje mamy pracę, trójkę dzieci i ciężko nam z urlopami przez kredyt hipoteczny na 20 lat; teraz pilnujemy, by babcia dostawała od nas zakupy i gotówkę na smakołyki, ale pojawił się problem, bo brat męża też przywozi do niej swoje rozbrykane dzieci, bez jedzenia i pieniędzy, a wszystko spada na nas – jak rozmawiać z mężem i jego bratem, by uniknąć kłótni, skoro nie chcę wychowywać cudzych dzieci kosztem własnej rodziny?

Moja teściowa zaoferowała opiekę nad naszymi dzieć...

newsempire24.com 5 godzin temu Dziś wieczorem znowu rozmyślam o tym, jak to wygląda u nas podczas wakacji. Moja teściowa, pani Halina, sama zaproponowała, iż przez lato pomoże nam przy dzieciach. Przeszła na emeryturę, więc ma sporo wolnego czasu i chętnie się zaangażowała, a...
1/32 Bf 108 Tajfun – Weekend – Eduard

1/32 Bf 108 Tajfun – Weekend – Eduard

kfs-miniatures.com 5 godzin temu 1/32 Messerschmitt Bf 108 Weekend edition Eduard – 3405 Dla tych co nie pamiętają ten Messerschmitt to nie jest nowość. Ba! to...
Podarek dla Koli: Historia wigilijnego wieczoru w rodzinie Nowaków, gdy tata Viktor w stroju polskiego Świętego Mikołaja i pięcioletni Andrusz w kostiumie Zajączka postanawiają naprawić niesprawiedliwość po tym, jak biedny Kola z sąsiedztwa nie dostał prezentu na przedszkolnej Wigilii, a cała rodzina angażuje się w akcję, która prowadzi do wzruszającego pojednania wśród sąsiadów – opowieść o dobroci, dumie i polskiej solidarności tuż przed Nowym Rokiem

Podarek dla Koli: Historia wigilijnego wieczoru w ...

naszkraj.online 6 godzin temu PREZENT No, synku, opowiadaj, jak ci minął dzień? zapytał tatę, wracając z pracy, pan Janusz, przyciągając do siebie na kanapie pięcioletniego Michałka i rozczochrując mu jasne włosy. Mama Zofia w tym czasie szykowała kolację w kuchni, a ojciec ciesz...
Pewnego pozornie zwyczajnego dnia na izbie przyjęć powiatowego szpitala wydarzyło się coś, co przewróciło życie personelu do góry nogami i poruszyło wszystkich, którzy o tym usłyszeli

Pewnego pozornie zwyczajnego dnia na izbie przyjęć...

twojacena.pl 6 godzin temu Pewnego pozornie zwykłego dnia na szpitalnym oddziale ratunkowym w małym miasteczku pod Poznaniem wydarzyło się coś, co wywróciło do góry nogami nie tylko życie personelu, ale też wszystkich, którzy o tym usłyszeli. Drzwi otworzyły się z cichym skrzy...
– Nie. Zdecydowaliśmy, iż lepiej, żebyś nie przywoził żony i dziecka do tego mieszkania. Nie będziemy w stanie długo znosić niedogodności i w końcu poprosimy was o wyprowadzkę. – A twoja żona potem wszystkim będzie opowiadać, iż wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę.

– Nie. Zdecydowaliśmy, iż lepiej, żebyś nie przywo...

polregion.pl 14 godzin temu Nie. Zdecydowaliśmy, iż lepiej będzie, jeżeli nie przywieziesz żony i dziecka do tego mieszkania. Długo nie zniesiemy niewygód i w końcu poprosimy was, żebyście się wyprowadzili. A twoja żona potem wszystkim opowie, iż wyrzuciliśmy was z małym dzieck...
Niby proste działanie, a każdego zaskakuje. Wpadniesz w tę pułapkę, czy zachowasz spokój?

Niby proste działanie, a każdego zaskakuje. Wpadni...

gazeta.pl 15 godzin temu Ta zagadka matematyczna z kolejnością działań wygląda niepozornie, ale potrafi podzielić ludzi na dwa obozy. Jedni podają wynik w kilka sekund, inni są przekonani, iż mają rację, choć popełniają podstawowy błąd. To właśnie takie krótkie równania najc...
Tajemnicza korespondencja męża – poranek pełen chaosu, zamiana telefonów i przypadkowe odkrycie wiadomości, które mogą zburzyć rodzinne szczęście Olgi i Serka. Co kryje się za SMS-em o dziewczynie z siłowni, czy podejrzenia Olgi okażą się prawdziwe i jak zakończy się ten pełen emocji weekend w polskiej rzeczywistości?

Tajemnicza korespondencja męża – poranek pełen cha...

twojacena.pl 16 godzin temu Tajemnicza wiadomość męża Dzień w mieszkaniu Małgorzaty i Michała w Warszawie zaczął się totalnym chaosem. Zaspali, przegapili budzik, więc oboje biegali po mieszkaniu, próbując jednocześnie ubrać się do pracy i wyszykować swojego synka, Stasia, do p...
Sharenting prawnie uregulowany? realizowane są rozmowy z Sejmie

Sharenting prawnie uregulowany? realizowane są roz...

wirtualnemedia.pl 16 godzin temu Sejmowa Komisja ds. Dzieci i Młodzieży kolejny raz podjęła w środę temat publikowania wizerunku dzieci w internecie. Jej uczestnicy byli zgodni, iż takie zjawiska, jak sharenting, deepfake czy praca dzieci w sieci, wymagają regulacji prawnych.
Czy rozpoznasz te kultowe bajki tylko po jednym kadrze? Sprawdź się!

Czy rozpoznasz te kultowe bajki tylko po jednym ka...

gazeta.pl 17 godzin temu Możemy się założyć, iż widziałeś minimum połowę z bajek, o które pytamy w tym quizie. Wystarczy tylko rozpoznać je po jednym kadrze - prawda, iż to proste? Czy zatem zdobędziesz się na odwagę i zawalczysz tutaj o komplet punktów?...
Roblox pod ostrzałem po doniesieniach o krzywdzeniu dzieci. Grożą poważne konsekwencje

Roblox pod ostrzałem po doniesieniach o krzywdzeni...

ithardware.pl 17 godzin temu Jeden z największych światowych serwisów dla graczy znalazł się pod ostrzałem regulatorów. Australijskie władze domagają się wyjaśnień dotyczących realnej skuteczności mechanizmów chroniących dzieci przed przemocą,...
Z życia wzięte. "Wyrzuciłam dzieci i wnuki z niedzielnego obiadu": Dosyć poświęcenia, pora zacząć żyć dla siebie

Z życia wzięte. "Wyrzuciłam dzieci i wnuki z niedz...

zycie.news 17 godzin temu Jak co tydzień, mój dom od rana wypełniał chaos.
Mój wymarzony mężczyzna zostawił dla mnie żonę, ale nie miałam pojęcia, jak wszystko obróci się przeciwko mnie.

Mój wymarzony mężczyzna zostawił dla mnie żonę, al...

polregion.pl 18 godzin temu Mężczyzna moich marzeń zostawił dla mnie swoją żonę, ale nie spodziewałam się, iż wszystko obróci się przeciwko mnie. Podziwiałam go jeszcze od czasów studenckich. To była miłość bezwarunkowa naiwna i ślepa. Gdy wreszcie zwrócił na mnie uwagę, straci...
Odkąd byłam małą dziewczynką, rodzice powtarzali mi, iż nikt mnie nie potrzebuje i do niczego się nie nadaję – jak mimo braku wsparcia matki wyjechałam z rodzinnego Krakowa do Warszawy, zbudowałam szczęśliwe życie, własną firmę i udowodniłam, iż potrafię być kimś!

Odkąd byłam małą dziewczynką, rodzice powtarzali m...

newsempire24.com 18 godzin temu Odkąd tylko pamiętam, rodzice powtarzali mi, iż jestem nikomu niepotrzebna i do niczego się nie nadaję. Mówią, iż rodzina powinna być najbliższa, a matka to ta osoba, która troszczy się najbardziej w końcu to ona nosi dziecko pod sercem...
Pamiętasz PRL? Rozwiąż quiz wspominkowy. Młodzież odpadnie w 2. pytaniu

Pamiętasz PRL? Rozwiąż quiz wspominkowy. Młodzież ...

gazeta.pl 18 godzin temu Żyłeś w PRL-u? Rozwiąż nasz wspominkowy quizie wiedzy i przekonaj się, jak dużo pamiętasz z tamtych lat. Wiesz czym były musztardówki? To masz już 1. punkt! Niby prosty, ale większość z was odpada w 2. pytaniu. Młodzież jest bez...
– Nie. Zdecydowaliśmy, iż lepiej będzie, jeżeli nie sprowadzisz żony i dziecka do tego mieszkania. Nie zniesiemy długo niedogodności i w końcu poprosimy was o wyprowadzkę. – A twoja żona potem będzie wszystkim opowiadać, iż wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę.

– Nie. Zdecydowaliśmy, iż lepiej będzie, jeżeli ni...

twojacena.pl 18 godzin temu Nie. Zdecydowaliśmy, iż lepiej, żebyś nie przywoził żony i dziecka do tego mieszkania. Długo nie zniesiemy niedogodności i w końcu poprosimy was, żebyście się wyprowadzili. A twoja żona będzie później wszystkim opowiadać, iż wyrzuciliśmy was z małym ...
Dziadkowie faworyzują jednych wnuków. "U mnie jest podział na domowe i poza domowe"

Dziadkowie faworyzują jednych wnuków. "U mnie jest...

gazeta.pl 18 godzin temu Temat dziadków, opiekujących się wnukami od lat wywołuje burzliwe emocje. Jedni uważają, iż to naturalne wsparcie rodziny, inni podkreślają, iż dziadkowie nie mają obowiązku zastępować rodziców. A co w przypadku, gdy w grę wchodzi faworyzowanie dziec...
Nie świętuję tłustego czwartku. Chcę, by moje dziecko miało zdrową relację z jedzeniem

Nie świętuję tłustego czwartku. Chcę, by moje dzie...

mamadu.pl 19 godzin temu Czy każde świętowanie czy obchodzenie tradycji musi oznaczać objadanie się? Coraz więcej rodziców zastanawia się, jaki komunikat wysyłamy wtedy dzieciom? Warte zastanowienie przed tłustym czwartkiem. Tłusty czwartek to dla wielu rodzin sympatyczna tr...
Świąteczny prezent, który nie trafił pod choinkę – opowieść o rodzinnej sprawiedliwości, dumie pięcioletniego Andrzeja, szkolnym balu w przedszkolu, zawstydzonej pani Annie, sąsiadce Alicji z domowego komitetu, samotnej mamie Kolka Szitikowa i wyjątkowym Dziadku Mrozie z polskiego blokowiska tuż przed Nowym Rokiem

Świąteczny prezent, który nie trafił pod choinkę –...

naszkraj.online 19 godzin temu PREZENT No synku, opowiadaj, jak tam u Ciebie, jaki był dzień? Wróciłem z pracy, zrzuciłem płaszcz, a potem posadziłem obok siebie na kanapie mojego pięcioletniego Antosia i przegarnąłem jego miękkie, jasne włosy. Kiedy moja żona, Eleonora, uwijała s...
Noc, gęstniejąca nad miastem, żałobnie przepowiadała tragedię. Ciężkie chmury wlokły się po niebie, dźwigając brzemie niespełnionych marzeń i złamanych losów.

Noc, gęstniejąca nad miastem, żałobnie przepowiada...

twojacena.pl 19 godzin temu Noc, gęstniejąca nad miastem, zdawała się przeczuwać tragedię. Ciężkie chmury wlokły się po niebie, jakby dźwigając ciężar niespełnionych nadziei i złamanych losów. Samochód sunął po mokrym asfalcie jak widmo, zostawiając za sobą smugę świateł i cisz...
Cud się wydarzył Tania wyszła ze szpitala z synkiem na rękach. Cudu nie było – rodzice nie przyszli jej odebrać. Świeciło wiosenne słońce, zapięła na sobie luźną kurtkę, poprawiła torbę z rzeczami i dokumentami w jednej dłoni, a drugą wygodniej ułożyła maluszka i ruszyła przed siebie. Nie wiedziała, dokąd iść. Rodzice kategorycznie zabronili jej wracać do domu z dzieckiem; matka żądała, by zrzec się syna. Ale Tania sama dorastała w domu dziecka, jej biologiczna mama również się jej wyrzekła, dlatego dziewczyna poprzysięgła sobie, iż nigdy tak nie postąpi wobec własnego dziecka, bez względu na wszystko. Wychowała się w rodzinie zastępczej. Opiekunowie byli dobrzy, traktowali ją jak własną – choćby rozpieszczali, przez co nie nauczyła się samodzielności. Nie przelewało się im, często chorowali. Teraz rozumiała, iż to jej wina, iż jej syn nie ma ojca. Wydawał się porządnym chłopakiem, obiecywał zapoznać ją z rodziną, ale gdy Tania zakomunikowała o ciąży, powiedział, iż nie jest gotowy na pieluchy. Wstał, wyszedł, odciął się od niej. Tania westchnęła: – Nikt nie jest gotowy, ani on, ani moi rodzice. Ale ja jestem gotowa dla mojego syna. Usiadła na ławce, wystawiając twarz ku słońcu. Dokąd iść? Słyszała o ośrodkach dla samotnych matek, ale wstydziła się pytać o adres – liczyła, iż rodzice się opamiętają i przyjadą. Nie przyjechali. Postanowiła pojechać na wieś do babci – tam znajdzie schronienie, pomoże jej w gospodarstwie, póki będzie dostawać zasiłek, a potem znajdzie pracę. Musi się udać! Sprawdzi tylko, skąd jadą autobusy na wieś. Babcie przecież są dobre – jej się uda. Lepszym chwytem przestawiła śpiącego synka, wyjęła z kieszeni stary telefon i… prawie wpadła pod samochód. Za kierownicą siedział siwy, wysoki pan, który wyskoczył i zaczął na nią krzyczeć, iż nie patrzy pod nogi, narazi siebie i dziecko, a jemu przyjdzie siedzieć w więzieniu na stare lata. Tania przestraszona rozkleiła się, syn poczuł jej emocje i zapłakał. Mężczyzna, widząc ten obrazek, zapytał, dokąd idzie z dzieckiem. Tania ze łzami odpowiedziała, iż nie wie. – To wsiadaj do auta, pojedziesz do mnie, uspokoimy się, zastanowimy, co dalej. Nie stój tutaj, dziecko się dusi. Nazywam się Konstanty Grzegorz, a ty jak masz na imię? – Tania. – To chodź, pomogę ci się usadowić. Zabrał młodą mamę z dzieckiem do swojego mieszkania. Dał jej własny pokój na nakarmienie dziecka. Trzy pokoje w dużym mieszkaniu w bloku, ale nie było w co przewinąć dziecka. Tania poprosiła Konstantego Grzegorza o kupienie pampersów, podała mu swój portfel z resztką pieniędzy. Odmówił, mówiąc, iż nie ma na kogo wydawać pieniędzy. Wbiegł do sąsiadki – lekarki. Ta miała akurat wolne. Po rozmowie telefonicznej sporządziła listę potrzebnych rzeczy i wręczyła mężczyźnie. Kiedy wrócił z zakupami, zobaczył, iż Tania śpi, skulona przy dziecku, które już nie spało. Umył ręce, wziął małego na ręce, by mama mogła odpocząć. Gdy zamykał drzwi, Tania obudziła się i z przerażeniem zapytała o dziecko. Konstanty Grzegorz wszedł z uśmiechem, pokazując zakupy i namawiając ją do zmiany pieluszki. Zapowiedział, iż sąsiadka-lekarka wieczorem wszystko wyjaśni, a jutro przyjdzie pediatra. Rozmawiają: – Nie szukaj żadnej wsi i babci. Zostań u mnie, mamy dość miejsca. Jestem wdowcem, nie mam dzieci ani wnuków, mam emeryturę i dorabiam. Samotność mnie dołuje, będę wdzięczny za towarzystwo. – A miał pan dzieci? – Tak, Tania. Syna. Pracowałem na wyjazdach – pół roku tu, pół tam, syn był studentem, miał dziewczynę. Zaszła w ciążę, planowali ślub na mój powrót, ale syn miał wypadek na motocyklu i zginął przed moim przyjazdem. Żona nie przeżyła tej straty; potem straciliśmy kontakt z narzeczoną syna, choć wiem, iż spodziewała się dziecka. Szukałem, nie znalazłem. Dlatego cię proszę, zostań. Będę miał rodzinę na starość. Jak nazwałaś syna? – Sama nie wiem – chciałam dać mu na imię Sawa. Lubię to imię, choć niepopularne. – Sawa?! Tania, tak miał na imię mój syn! Przecież ci nie mówiłem… Trafiłaś, kochana, ucieszyłaś staruszka. No to co, zostajesz? – Z ogromną radością. Sama jestem z domu dziecka – rodzice adopcyjni mnie przygarnęli, ale mojego dziecka nie zaakceptowali i dlatego nie odebrali mnie ze szpitala. Gdyby nie oni, nie wiem, kim bym była, tak przynajmniej skończyłam szkołę i miałam pełny dom. Po domu dziecka przysługiwałby mi lokal. Moja biologiczna matka podrzuciła mnie przed bramę domu dziecka, zostawiając tylko łańcuszek z medalikiem na kocyku. – Przebierz się, kupiłem ci ubrania, zajmiemy się dzieckiem i domem. Wanienka jest, sąsiadka pokaże, jak kąpać maluszka. I trzeba coś zjeść, by mama miała mleko. Gdy Tania, przebrana, wyszła do Konstantego Grzegorza, ten zauważył łańcuszek na jej szyi. Zapytał, czy to ten sam, który zostawiła jej mama. Pokazała mu medalik. Mężczyzna zbladł, ledwo nie zemdlał. Oprzytomniawszy, zapytał, czy go otwierała. Odparła, iż nie potrafi, bo nie ma zapięcia. – Zamawiałem ten medalik specjalnie dla mojego syna. Otwiera się inaczej. Pokazał, jak. W środku była pasemka włosów. – To włosy mojego syna, sam je włożyłem. Czyli jesteś moją wnuczką? Los nie bez powodu nas połączył! – Zróbmy jeszcze test DNA, żeby pan miał pewność, iż jest pan moim dziadkiem. – Nie potrzeba, jesteś wnuczką, to mój prawnuk, nie wracamy do tego tematu. Zresztą jesteś cała do mojego syna podobna. Mam zdjęcie twojej mamy – pokażę ci rodziców! Autorka: Zofia Koralewska

Cud się wydarzył Tania wyszła ze szpitala z synkie...

naszkraj.online 19 godzin temu Słuchaj, muszę ci opowiedzieć, co się przydarzyło Zosi. Wyszła z synkiem ze szpitala położniczego, żadna magia się nie wydarzyła. Rodzice po nią nie przyjechali. Słońce wiosenne cudnie grzało, owinęła się luźną już kurtką, pod pachę wzięła reklamówkę...
Tajemnicza wiadomość męża, czyli jak jeden SMS omal nie zniszczył małżeństwa Olgi i Sergiusza – poranek pełen pośpiechu, pomyłka z telefonami, łzy w przedszkolu i wielka konfrontacja, która zamieniła się w noc pełną niespodzianek

Tajemnicza wiadomość męża, czyli jak jeden SMS oma...

newskey24.com 19 godzin temu Tajemnicza korespondencja męża Poranek u Anity i Marka zaczyna się od totalnego pośpiechu. Oboje zasypiają mimo budzika i teraz nerwowo krzątają się po mieszkaniu, próbując jednocześnie ubrać się do pracy i przygotować synka, Jasia, do przedszkola. K...
Drzwi Otwarte UAP 2026

Drzwi Otwarte UAP 2026

uap.edu.pl 19 godzin temu Drzwi Otwarte UAP 2026 Jeśli: Zapraszamy serdecznie do studiowania na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu! pozostało wiele do zobaczenia! Na początek Drzwi Otwarte UAP, które odbędą się: Szczegóły dotyczące spotkań online ...
Myślałam, iż moja przyjaciółka jest "idealną matką". Jedna scena wszystko zmieniła

Myślałam, iż moja przyjaciółka jest "idealną matką...

mamadu.pl 20 godzin temu Zawsze uważałam moją przyjaciółkę za idealną matkę. Jej dom był uporządkowany, dzieci zawsze uśmiechnięte, a zabawki i przekąski – perfekcyjnie dobrane. Aż pewnego dnia zobaczyłam scenę, która zmieniła moje wyobrażenie o jej "idealności". I nauczyła ...
„Anna jest młoda, jeszcze urodzi dzieci!” – obiecała. Ostatecznie nikomu nie był potrzebny ten maluch. Anna i Robert dorastali w małym polskim miasteczku i chodzili razem do jednej klasy. Po maturze wybrali studia na tym samym uniwersytecie, a potem wspólnie przeprowadzili się do Warszawy w poszukiwaniu pracy. Wynajęli kawalerkę, znaleźli zatrudnienie i przez jakiś czas żyli bez ślubu. Kiedy Anna zaszła w ciążę, Robert ją porzucił — nie planował być ojcem. Zrozpaczona dziewczyna postanowiła wrócić do rodzinnego miasta, by tam wychować dziecko. Mama Roberta pełniła istotną funkcję w urzędzie miasta i rozpowiadała wszystkim, iż Anna zaszła w ciążę z kimś innym – iż to dziecko nie ma nic wspólnego z ich rodziną. Sytuację pogarszał fakt, iż obie rodziny mieszkały w tej samej dzielnicy. Rodzinne rozgrywki… Wiele osób znało całą historię. Anna urodziła śliczną córeczkę. Nie miała do rodziny Roberta żalu – pragnęła spokojnie wychować dziecko. Ale teściowa wciąż wpajała wszystkim, iż wnuczka nie pochodzi od jej syna. – Popatrzcie tylko! – mawiała. – Dziecko ma jasne włosy, podczas gdy nasza rodzina jest czarnowłosa. Nos też zupełnie nie nasz! My wszyscy jesteśmy urodziwi, a to dziecko jest brzydkie. Chce się wkraść do naszej rodziny. Przerażające! Anna miała już tego dość i zaproponowała test na ojcostwo, by uspokoić matkę Roberta. Po wynikach teściowa natychmiast zaprosiła Annę z wnuczką w gości – dziewczynka dostała mnóstwo pięknych, drogich prezentów. A Anna, utrzymująca się z renty swojej mamy, była wdzięczna. Z czasem nowa babcia poprosiła, by mogła zabrać wnuczkę do siebie na kilka dni. Anna odmówiła – córka miała dopiero rok. To rozwścieczyło babcię. Wtedy zagroziła Annie procesem, by uzyskać kontakt z wnuczką. Podkreślała, iż dziecko lepiej wychowa się u niej – ma warunki, a sąd uzna, iż ojciec ma mieszkanie, płaci alimenty i iż matka jest samotna i bezrobotna. Przekonywała Annę, iż pozostało młoda i urodzi sobie inne dziecko. Dodała, iż skoro sędziowie ją znają, wyrok będzie oczywisty. Anna postanowiła walczyć o swoje prawa. Spór sądowy ciągnął się latami. Dziewczynka, którą niegdyś odtrącano, nagle stała się dla wpływowej rodziny najważniejsza. Znaleźli świadków, śledzili Annę, fotografowali – aż ta musiała się ukrywać. Działo się naprawdę dużo. Jednak wszystko w końcu ucichło. Robert się ożenił i miał syna. Teściowa zajęła się wnukiem. Córka Anny poszła do pierwszej klasy. Sama Anna przeprowadziła się do Warszawy, ale często wracała na Mazury do mamy i córki. Poznała tam nowego mężczyznę. Jej mama doradziła, by ułożyła sobie życie, a ona zajmie się wnuczką. Anna obiecała zabrać córkę, gdy sytuacja się ustabilizuje. Anna wyszła za mąż. Wynajęli mieszkanie, spodziewają się dziecka. Ale Anna zwleka z zabraniem córki do siebie. Nie ma dla niej miejsca. Nowy mąż nie chce wychowywać nie swojego dziecka. Anna stwierdziła, iż córce będzie lepiej z babcią: tam są przyjaciele, szkoła. A kiedy urodzi się kolejna pociecha, nie będzie komu się zająć dziewczynką. Mama nie zostanie sama, a córka ma odpowiednią opiekę. Niestety, babcia zaczęła mieć poważne problemy zdrowotne – ambulans wzywano już kilka razy, była w szpitalu. Wnuczka trafiła pod opiekę sąsiadów – emerytów. Teraz wpływowa babcia Annę zupełnie ignoruje. Gdy wpada na jej matkę, tylko ironicznie się uśmiecha: – Trzeba było mnie słuchać! Gdybyś od razu oddała mi wnuczkę, dziś byłaby w szkole języków obcych, grałaby na pianinie i znała kilka języków. Tak, jej matka ją porzuciła. Kim ona będzie, gdy dorośnie? Teraz mam wnuka! Jemu dam wszystko! Najlepszą szkołę, najlepsze zajęcia! Ojciec dziewczynki nigdy się nią nie interesował. W efekcie, o dziecko, o które tak długo walczono po sądach, dzisiaj nikt się nie troszczy. Przyszłość tej dziewczynki jest wielką niewiadomą.

„Anna jest młoda, jeszcze urodzi dzieci!” – obieca...

newskey24.com 20 godzin temu Aneta jest młoda, jeszcze nie raz urodzi! obiecywała. Ostatecznie nikt nie potrzebował tego dziecka. Aneta i Robert dorastali razem w małym miasteczku na Mazowszu, siedzieli w jednej ławce przez wszystkie lata szkoły podstawowej. Po maturze wyjechali...
ORLEN ruszył z naborem do 2. edycji Sportowego ORLENU. Programowi towarzyszy dedykowana kampania

ORLEN ruszył z naborem do 2. edycji Sportowego ORL...

wirtualnemedia.pl 20 godzin temu ORLEN rozpoczął nabór do drugiej edycji programu Sportowy ORLEN, którego celem jest wspieranie klubów prowadzących regularne zajęcia dla dzieci i młodzieży. Podobnie jak w pierwszej odsłonie programu, kluby z całej Polski mogą ubiegać się o dofinanso...
Ferie w Muzeum Czechowicza

Ferie w Muzeum Czechowicza

zamek-lublin.pl 20 godzin temu W czasie ferii zimowych zapraszamy najmłodszych do odkrywania Muzeum Czechowicza i spędzenia wspaniałego czasu z literaturą! Program: 1) 18 lutego godz. 11:00 – Skarby Muzeum Czechowiczazwiedzanie + warsztaty dla dzieci w wieku 7-10 latPodczas zajęć ...
Pierwszy rok życia dziecka – jak zmienia się maluch i rodzic

Pierwszy rok życia dziecka – jak zmienia się maluc...

chmurkabiala.pl 20 godzin temu Pierwszy rok życia dziecka to czas intensywnych zmian. Dowiedz się, czego się spodziewać i jak wspierać malucha z większym spokojem.
Sąsiadce przeszkadza hałas z rana. "Przychodziła codziennie i kazała kupić dywan dzieciom do pokoju"

Sąsiadce przeszkadza hałas z rana. "Przychodziła c...

gazeta.pl 20 godzin temu Dzieci są głośne, żywiołowe i pełne energii. Jednak w blokach, gdzie ściany bywają cienkie, a mieszkania są położone jedno nad drugim, dziecięca spontaniczność potrafi stać się źródłem konfliktów sąsiedzkich.
Rodzice myślą, iż to zwykłe filmiki z YouTube. Minecraft wciąga młodsze dzieci za mocno

Rodzice myślą, iż to zwykłe filmiki z YouTube. Min...

mamadu.pl 20 godzin temu Minecraft i YouTube to dziś jedna z najpopularniejszych form rozrywki dla dzieci w 2026 roku. Choć gra ma oznaczenie PEGI 7 i uchodzi za bezpieczną, filmiki z grania mogą działać na młodsze dzieci zupełnie inaczej, niż zakładamy. Sprawdziłam, jak...
Podczas gdy nasze dzieci i wnuki gnieżdżą się w ciasnej kawalerce, rodzice mojego zięcia cieszą się życiem w przestronnym apartamencie Córka wyszła za mąż, ale niestety nie mamy szczęścia do zięcia ani jego rodziców. My wspieramy dzieci na każdym kroku, a oni nie pomagają niczym. Minęło już osiem lat od ślubu, a wciąż mamy ten sam problem z rodziną mojego zięcia. Gdy pojawił się temat mieszkania, jego rodzice od razu się wycofali – stwierdzili stanowczo, iż to nie ich sprawa. Musieliśmy więc sprzedać swoje mieszkanie i kupić dzieciom własne M. Nie chcieliśmy tego robić, bo nasz blok z cegły był ciepły i przytulny. Co jednak zrobić? Najważniejsze, żeby dzieci miały własne gniazdo. Wyremontowaliśmy, umeblowaliśmy – wszystko bez wsparcia ze strony teściów córki. Pomagam też z wnukami. Córka jest na urlopie macierzyńskim z maluchem, starsze dziecko chodzi już do pierwszej klasy – to ja wożę je codziennie do szkoły, bo córka sama sobie nie radzi: obudź dziecko, ubierz, zawieź do szkoły – wszystko w godzinę! Dlatego zmieniamy się z dziadkiem, oboje aktywnie uczestniczymy w wychowaniu wnuków. Rodzice mojego zięcia jak zwykle udają, iż ich to nie dotyczy. Patrzę na to i nie mogę się nadziwić, jak można być tak obojętnym jako dziadkowie. Tak było od początku. Wyobraźcie sobie – nie dać własnemu synowi ani grosza na wesele! Zadzwoniłam przed ślubem, mówię: „Dzieci się pobierają, spotkajmy się, uzgodnijmy wszystko.” A oni na to: – A co jeżeli rozwiodą się po miesiącu? Teraz 70% par się rozwodzi w pół roku – taka statystyka! Ostatecznie urządziliśmy wesele i kupiliśmy młodym mieszkanie, a oni przyszli na uroczystość jak obcy, wręczyli w kopercie marne 500 złotych. A zięć jeszcze miał roszczenia. Mieszkanie kupiliśmy osiem lat temu – kawalerkę. Dla dwóch osób był luz, teraz są już dwa maluchy i wiadomo – ciasno. Uważam, iż mój zięć powinien być bardziej zaradny. Pytam: „Jak nie możesz więcej zarabiać, może twoi rodzice by trochę pomogli?” On od razu: „Nie mogę ich choćby o to poprosić!” Więc zaproponowałam: „Jeśli chcesz, sama poruszę ten temat.” Ale zięć kategorycznie mi tego zabronił. Byłam zdziwiona jego postawą. Wstyd mu prosić własnych rodziców, ale brać od cudzych nie ma problemu – już osiem lat ciągnie od nas pieniądze. Zamiast poradzić sobie samemu! Przecież ludzie jakoś kupują mieszkania. Mówię: „Jesteś młody, znajdziesz okazję. Poszukaj dodatkowej pracy, wyjedź za granicę.” Zawsze tak traktował moją córkę. Dzwoni i narzeka, iż się wtrącam. Mówi, iż teściów nie zmieni – tacy są i już, nigdy nie pomogą. A ja się wkurzam: oni żyją sobie wygodnie, wyjeżdżają do sanatorium, a ty choćby nie możesz o nic poprosić. Zięć im na to nie pozwala. Co za syn! Ale matki i ojca żony mu nie żal.

Podczas gdy nasze dzieci i wnuki gnieżdżą się w ci...

newskey24.com 21 godzin temu Córka moja wyszła za mąż, niestety nie mieliśmy szczęścia ani do zięcia, ani do jego rodziców. My oddajemy dzieciom wszystko, a oni nie mają nic do zaoferowania. Minęło już osiem lat od ślubu, a wciąż musimy się zmagać z...
Tajemnicza korespondencja męża Poranek u Olgi i Sławka zaczął się od totalnego spóźnienia. Zaspali przez wyłączony budzik, więc w popłochu biegali po mieszkaniu, próbując jednocześnie ogarnąć siebie do pracy i spakować synka, Witka, do przedszkola. — Kochanie! Odbierzesz dzisiaj Witka? — zawołała Olga z sypialni, próbując jedną ręką zapiąć spodnie, a drugą pakując rzeczy do przedszkolnego plecaka. — Jasne! — odpowiedział Sławek. — Gdzie są moje klucze? — Nie widziałam! — rzuciła zirytowana Olga, przebiegając pokój w poszukiwaniu telefonu. W końcu złapała komórkę i pobiegła ubrać Witka, który beztrosko bawił się resorakami, kompletnie ignorując rodzinny chaos. Do przedszkola prawie dobiegli na czas. Olga walczyła z suwakiem kurtki Witka, gdy chłopiec zaczął marudzić. — Mamo, nie chcę do przedszkola… — Witek stulił brwi i zacisnął piąstki. — Witek, kochanie, musimy się spieszyć! — Olga próbowała zachować spokój, choć głos jej zadrżał. Przykucnęła przy synku i gładząc go po głowie, mówiła: — W przedszkolu będzie super! Spotkasz kolegów, pobawisz się… Ale nic nie pomagało. Witek jeszcze bardziej się buntował. W szatni pojawiła się pani przedszkolanka, uśmiechnęła się łagodnie i wzięła chłopca za rękę. — Proszę się nie martwić, pani Olgo — powiedziała. — Poradzimy sobie, Witek, chodź, dzieci już czekają. Olga odetchnęła, ale zaraz znów poczuła narastający stres. — O matko, jaka jestem spóźniona… — mruknęła, gapiąc się na zegarek. Wybiegła na zewnątrz, wyciągnęła telefon, żeby zadzwonić do klientki i ostrzec, iż będzie później. Szukała kontaktu, ale nic nie pasowało. Dopiero wtedy zauważyła, iż trzyma nie swój telefon. W pośpiechu pomyliła z Sławkiem futerały na komórki — identyczne etui, ten sam kod. — No super… — mruknęła zrezygnowana, próbując wymyślić jak zdobyć numer. Trzeba będzie dzwonić do męża, żeby wysłał adekwatny kontakt. Nagle telefon zawibrował, na ekranie pokazała się wiadomość. Dymek: „I jak tam z tą laską z siłki? Dała ci numer?” Olga znieruchomiała. Przeczytała powiadomienie kilka razy. W końcu weszła w rozmowę. Dymek: „Czyli udało ci się ją przekonać?” Sławek: „Tak, dała numer. Umówiliśmy się na ten weekend. U mnie”. Olga w osłupieniu czytała wiadomość jeszcze raz. Na ten weekend?! Przecież właśnie wtedy miała zabrać Witka do swojej mamy i zostać na noc… — Boże… — szepnęła, czując, jak serce jej pęka. — Lepiej by było nie wiedzieć. Przeklęte identyczne etui… Kosztowało ją ogromnie dużo udawać, iż nic się nie stało. Każda rozmowa, każde spojrzenie na Sławka było dla niej wyzwaniem. Do soboty zostały jeszcze trzy dni, ale Olga już zaczęła pogrążać się we własnych myślach, zastanawiając się co zrobić. Próbowała sobie tłumaczyć, iż może to wszystko nieporozumienie, iż źle zrozumiała wiadomość. Ale za każdym razem, gdy patrzyła na Sławka, słyszała w głowie jego słowa: „Na ten weekend. U mnie”. Sławek nie wydawał się niczego zauważać. Był jak zawsze: troskliwy, czuły, gotowy pomóc. Wieczorem pytał, jak jej minął dzień, pomagał w kuchni, kładł Witka spać. Olga patrzyła mu w oczy, szukając odpowiedzi na pytania, których nie potrafiła zadać. Żadnego śladu winy. To przerażało ją jeszcze bardziej. W środę oglądali razem wieczorem film. Sławek objął ją za ramiona jak dawniej, a Olga musiała zacisnąć usta, by nie rozpłakać się na jego ramieniu. W jego objęciach czuła się bezbronna, jakby jej świat miał zaraz runąć. Każdy jego gest wydawał się fałszywy, jakby coś ukrywał. W piątek położyli spać Witka. Olga stała przy zlewie w kuchni, bawiąc się wodą i zamyślona. Sławek podszedł i objął ją w pasie, szepcząc: — Jesteś dziś taka smutna. Wszystko w porządku? Zamarła, czując dreszcz na plecach. — Tak, wszystko ok — uśmiechnęła się blado. — Po prostu jestem trochę zmęczona. — Rozumiem — odparł cicho i pocałował ją w czubek głowy. W piątek między północą a sobotą, gdy Sławek już spał, Olga po cichu poszła do łazienki. Przekręciła zamek, usiadła na brzegu wanny, puściła wodę. Wtedy całe napięcie w niej puściło. — Dlaczego? — szeptała przez łzy. — Dlaczego to zrobił? Zadawała sobie to pytanie ciągle, nie znajdując żadnego sensu. Myśli wirowały w głowie. „Jak on mógł? Co mam zrobić? Powiedzieć mu, czy po prostu odejść?” Serce ściskał ból, rozum szalał między strachem, żalem, próbą pogodzenia się z rzeczywistością. Jedno wiedziała na pewno — iż rano znowu musi założyć maskę. Jutro dzień, w którym wszystko wyjdzie na jaw. W sobotę rano zabrała Witka do swojej mamy. Miała ciężko na sercu, każdy ruch kosztował ją wysiłek. Mama od razu zauważyła, iż coś jest nie tak. — Olu, wszystko w porządku? — zapytała. Olga nerwowo się uśmiechnęła, starając się ukryć emocje. Jej głos zabrzmiał nienaturalnie lekko: — Tak, mamo, wszystko dobrze. Spieszę się… Chcę zrobić Sławkowi niespodziankę. — gwałtownie pocałowała synka w czoło i wybiegła do samochodu, choćby nie oglądając się za siebie. Całą drogę do domu trzęsła się ze strachu. W głowie kłębiły się myśli: „Może on naprawdę idzie do kumpla? Może ona nie przyjdzie? A może źle zrozumiałam?” Jednocześnie chciała przyłapać męża na kłamstwie i mieć dowód, a zarazem marzyła, by wszystko okazało się pomyłką. Chciała zamknąć oczy, zapomnieć o wszystkim i po prostu żyć jak dawniej. Pod domem siedziała długo w aucie. Przed oczami przelatywały jej obrazy szczęśliwych chwil: śmiech Sławka w kuchni, ich wspólne spacery z Witkiem po parku, wieczorne seanse przy telewizorze. Rodzina wydawała się taka szczęśliwa, teraz, siedząc w samochodzie — czuła, iż każda minuta tu przed blokiem wydłuża jej szczęście. To była cisza przed burzą. Zebrała się w sobie i wyszła z auta. Szła powoli na klatkę, stała pod drzwiami z kluczami w drżącej dłoni. Przekręciła zamek, jakby nie chciała wchodzić do rzeczywistości, która na nią czekała. W mieszkaniu panował półmrok, tylko w kuchni paliła się lampka. Od razu usłyszała przytłumione głosy, chichoty, szept. W środku wszystko ścisnęło jej się z bólu. „To on”, pomyślała. — „Wszystko się wydarzyło”. Na chwilę zakręciło jej się w głowie. Szła przez korytarz jak w transie, nie rejestrując dźwięków. Z każdym krokiem miała wrażenie, iż traci nad sobą kontrolę. Wszystko w niej się buntowało, ale szła dalej. Jeszcze chwila i zobaczy, co dzieje się w kuchni. Serce waliło jej jak oszalałe. — Sławek? — szepnęła, ale jej głos brzmiał obco, jakby mówił za nią ktoś inny. Powtórzyła głośniej: — Sławek?! Nie czekając na odpowiedź weszła do kuchni. Zobaczyła dwoje ludzi — mężczyznę i kobietę. To nie był jej mąż. To był Dymek, najlepszy przyjaciel Sławka. Olga na moment zamarła. Dymek gwałtownie się odwrócił i, zobaczywszy ją, spanikował. — Olga! To nie tak jak myślisz… Ja tylko… Olka! No przecież wiesz, co się stało u nas w domu? Olo! No nie pójdę przecież z nią do mojej mamy… — zaczął się rozpaczliwie tłumaczyć. Olga już nic więcej nie słyszała. Stała nieruchomo, nie rozumiejąc, co się dzieje. W głowie odbijał się złowrogi szum. Rozsądek i serce szarpały się w niej na kawałki. Poczuła spływające łzy, a jednocześnie, ku własnemu zdziwieniu, poczuła jak uśmiech rozlewa się po twarzy. — Zrozumiałam, Dymek… — wyszeptała roztrzęsiona. — Idę już. Odwróciła się i wyszła. Chłodny powiew powietrza przeszył ją na ulicy, była w szoku. W drżących dłoniach wyciągnęła telefon i zadzwoniła do męża. — Halo… — usłyszała jego głos, ale nie potrafiła złożyć sensownego zdania. Z jej ust wyrwała się tylko nerwowa, głupia deklaracja: — Kocham cię… Bardzo cię kocham… Wśród łez i histerycznego śmiechu próbowała powiedzieć cokolwiek, zalały ją emocje. Wszystkie podejrzenia, lęki, napięcie — pękły w jednej chwili. Myśli galopowały. — Byłam w domu… Był tam Dymek… — wyszeptała do słuchawki. — Rozumiem… Przepraszam, nie gniewaj się, proszę. Jestem w pracy. Przyjedziesz do mnie? Proszę, nie denerwuj się, kochanie… Znasz Dymka. Przyjedziesz? — Jadę… Olga rzuciła się do auta. Bardzo chciała przytulić męża jak najszybciej. Olga i Sławek siedzieli na podłodze w sali konferencyjnej, między nimi stała butelka wina. Olga oparła głowę na ramieniu męża i powoli obracała w dłoni kieliszek. — Przepraszam, nie chciałam czytać twojej korespondencji. Nigdy tak nie zrobiłam…©Stella Chiari — To mnie przepraszaj, iż dałem się wciągnąć w tę akcję. Powinienem ci powiedzieć od razu. — Dlaczego on cię poprosił? — Bo jestem jego kumplem. Bo dzień wcześniej zaliczył wtopę przed tą dziewczyną. — Jaką? — Wpadł na nią z puszką energetyka… Zalał jej biały garnitur, była cała niebieska… I znowu zachował się jak nastolatek. „Nie dam rady! Wstydzę się! Sławek, pomóż!”. Sławek zaczął przedrzeźniać Dymka. Olga zaczęła się śmiać. — To mój przyjaciel od podstawówki, chyba jestem jedynym, przed którym nie wstydzi się być sobą… — A po co przyprowadził tę dziewczynę do nas, a nie do hotelu? — Bo dalej mieszka z mamą? — Żeby nie płacić za wynajem… I żeby mama mu gotowała kotlety i prasowała skarpetki. — No właśnie… — Sławek spojrzał na żonę z uśmiechem. — Ale jest sknera! — parsknęła śmiechem Olga. — Przyjaźnimy się od dwudziestu lat, od podstawówki, jestem chyba jedyną osobą, przed którą może być taki. — No tak… Prawdziwy z ciebie przyjaciel, Sławek! Szacun! Olga pokręciła głową. — Ale stop. Co jeżeli oni przez cały czas tam są? Nie możemy przecież spać w twoim biurze… A do domu nie mam ochoty wracać… Niech się wynosi. Sławek pocałował żonę. — Ale ja nie jestem taki sknerowaty jak on. Należy nam się romantyczny wieczór. — Serio?! Jedziemy do hotelu? Sławek skinął głową, po czym podniósł Olgę na ręce. Śmiała się i próbowała się wyrwać, ale Sławek trzymał mocno. — Dostarczę cię całą i zdrową! Olga śmiała się w głos, nie mogąc uwierzyć, iż jeszcze chwilę temu w myślach żegnała swoje małżeństwo.

Tajemnicza korespondencja męża Poranek u Olgi i Sł...

twojacena.pl 21 godzin temu Dziennik Otylii Dzień zaczął się dziś w biegu. Ja i Marek, jak zwykle, nie usłyszeliśmy budzika i wszystko posypało się jak domino. Próbowałam jednym okiem wciągnąć rajstopy, a drugim ogarniać plecak Jaśka do przedszkola, a Marek latał zdezorientowan...

Popularne

Taniec na rurze z małym dzieckiem? Ona nie widzi w tym problemu. "Na pomysł wpadł mój mąż"

Taniec na rurze z małym dzieckiem? Ona nie widzi w tym probl...

1 tydzień temu 107
Do towarzystwa i edukacji. Niezwykle ludzki robot AI Moya to nowość

Do towarzystwa i edukacji. Niezwykle ludzki robot AI Moya to...

5 dni temu 105
Nasza związkowa kuligowa tradycja

Nasza związkowa kuligowa tradycja

6 dni temu 97
Zakochane Pingwiny – ostatni dzień promocji.

Zakochane Pingwiny – ostatni dzień promocji.

5 dni temu 96
Zadanie z cukierkami zmyliło nawet dorosłych. Kluczowy jest jeden szczegół, dzieci wiedzą o co chodzi

Zadanie z cukierkami zmyliło nawet dorosłych. Kluczowy jest ...

5 dni temu 87
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Dziecko 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.