Dzieci

Jedna zapałka, a choćby najlepsi załamują nad nią ręce. Czy znajdziesz rozwiązanie?

Jedna zapałka, a choćby najlepsi załamują nad nią ...

gazeta.pl 7 godzin temu Zagadki matematyczne z zapałkami od lat przyciągają uwagę osób, które lubią krótkie, ale sprytne łamigłówki. Jedno niewielkie przesunięcie potrafi całkowicie zmienić sens równania i dać dużą satysfakcję z rozwiązania.
Trauma dziecięca na jednym filmiku. "Rodzice, bądźcie uważni"

Trauma dziecięca na jednym filmiku. "Rodzice, bądź...

mamadu.pl 7 godzin temu Trauma dziecięca nie zawsze jest jednym dramatycznym wydarzeniem. Częściej jest skutkiem dorastania w środowisku pełnym napięcia, niepewności i konieczności ciągłego dostosowywania się do dorosłych. Jedna z rolek opublikowanych w mediach społeczności...
Kobieta urodziła cudze dziecko. Zszokowana para pozywa klinikę in vitro. "Brak pokrewieństwa"

Kobieta urodziła cudze dziecko. Zszokowana para po...

gazeta.pl 7 godzin temu Para z Orlando na Florydzie pragnęła zostać rodzicami. Dzięki klinice in vitro ich marzenie się spełniło. Niestety, doszło do pomyłki. Okazało się, iż dziecko, które urodziła kobieta, nie jest ich.
Zaproponowałam mamie, by zamieszkała z nami na miesiąc po narodzinach dziecka, a ona postanowiła wprowadzić się na rok i przyprowadzić tatę

Zaproponowałam mamie, by zamieszkała z nami na mie...

polregion.pl 8 godzin temu Trzy noce z rzędu nie śpię. Sumienie kąsa mnie jak głodne zwierzę, nie dając ani chwili wytchnienia. Czuję, jakbym stała na krawędzi przepaści, rozdarta między poczuciem obowiązku a własnym strachem. Wszystko przez to, iż jestem w ósmym miesiącu ciąż...
Najważniejsze w życiu: Temperatura u Lary nagle wzrosła do 40,5°C, pojawiły się drgawki i utrata przytomności — dramatyczna walka Iry o oddech córki, rozpaczliwy telefon na 112, omyłkowa wiadomość dla Maksima i desperacki rajd przez nocną Warszawę do szpitala dziecięcego, gdzie każda sekunda rozdzierała ich serca między nadzieją a strachem o los dziecka.

Najważniejsze w życiu: Temperatura u Lary nagle wz...

naszkraj.online 8 godzin temu Najważniejsze Temperatura u Zosi podskoczyła nagle. Termometr wskazał 40,5°, a niemal natychmiast zaczęły się drgawki. Ciało dziewczynki wygięło się gwałtownie, aż Agnieszka zamarła na chwilę, nie dowierzając własnym oczom, a potem rzuciła się do cór...
„– Wynocha stąd!!! Mówię ci – idź sobie! Co się tu szlajasz?! – Klaudia Matwiejewna z hukiem postawiła na stole pod rozłożystą jabłonią wielki półmisek gorących pierogów i odepchnęła sąsiadującego chłopaka. – Idź stąd, słyszysz?! Kiedy twoja matka wreszcie zacznie się tobą interesować?! Obibok!” Chudy jak patyk Sanek, którego nikt nie wołał po imieniu, bo wszyscy od dawna mówili na niego Konik, rzucił spojrzenie na surową sąsiadkę i powlókł się do swojego ganku. Ogromny, przedwojenny dom, podzielony na kilka mieszkań, zamieszkiwały adekwatnie tylko dwie i pół rodziny: Pokotylowie, Semonowie oraz Karpenkowie – Kasia z Saniem. Ci ostatni byli właśnie tą „połówką”, z którą nikt szczególnie się nie liczył i których woleli ignorować, dopóki nie pojawiała się jakaś pilna potrzeba. Kasia nie była traktowana jak ważna osoba, więc nikt nie marnował na nią czasu. Katarzyna, prócz syna, nie miała nikogo. Ani męża, ani rodziców. Radziła sobie sama, jak potrafiła. Ludzie patrzyli na nią z ukosa, ale szczególnie nie dokuczali – od czasu do czasu tylko przeganiali Sanka, którego nazywali Konikiem ze względu na jego chude, długie ręce i nogi oraz wielką głowę, która jakimś cudem utrzymywała się na cienkiej szyi-patykowatej łodyżce. Konik był strasznie niepozorny, bojaźliwy, ale bardzo dobry. Nie mógł minąć płaczącego dziecka, od razu biegł pocieszać, za co często obrywał od stanowczych mamusiek, które nie życzyły sobie, by taki „Straszydło” kręcił się blisko ich pociech. Kim jest Straszydło, Sanek długo nie wiedział, aż mama podarowała mu książkę o dziewczynce o imieniu Eliza i chłopcu słomianym Strachu, i wtedy chłopiec zrozumiał, dlaczego ludzie tak go nazywają. Ale nie miał im tego za złe. Sanek uznał bowiem, iż skoro nazywają go Straszydło, to znaczy, iż czytali tę książkę – a przecież Straszydło było dobre, rozumne i wszystkim pomagało, a później zostało choćby władcą pięknego miasta. Kasia, której syn opowiedział o swoich wnioskach, nie poprawiła go – uznała, iż w tym nie ma nic złego, jeżeli chłopiec myśli o ludziach trochę lepiej, niż są naprawdę. Na świecie przecież tyle zła, a jej syn jeszcze tego zła nałyka się z czasem aż nadto… Niech więc choć dzieciństwo ma radosne, myślała. Swojego syna Kasia kochała bezgranicznie. Wybaczywszy tatusiowi Sanka jego lekkomyślność i zdradę, przyjęła swój los na ręce jeszcze w szpitalu i stanowczo uciszyła położną, która mówiła coś o tym, iż dziecko „nie takie”. – Wymyślajcie dalej! To najpiękniejszy chłopczyk na świecie! – Kto się kłóci… Ale mądry to on raczej nie będzie… – To się jeszcze zobaczy! – głaskała twarzyczkę synka i płakała. Przez pierwsze dwa lata woziła Sanka po lekarzach i w końcu doprowadziła do tego, iż chłopcem zajęto się na poważnie. Targała go do miasta, trzęsącym się starym autobusem, mocno tuliła szczelnie opatulonego synka. Na litościwe spojrzenia nie zwracała uwagi, a jeżeli ktoś próbował ją przypadkiem pocieszyć lub udzielić rady, zamieniała się w prawdziwą wilczycę: – Swoje dziecko oddaj do domu dziecka! Nie? No to nie potrzebuję twoich porad! Sama wiem, co robić! Do dwóch lat Sasek wyprostował się, nabrał ciała i nie różnił się już prawie niczym od innych dzieci. Przystojniakiem nie był, co prawda: duża, nieco spłaszczona głowa, cienkie rączki i nóżki oraz chudość, z którą Kasia walczyła na wszelkie dostępne sposoby… Ograniczała siebie, byle Sankowi dać wszystko, co najlepsze, co musiało odbić się na jego zdrowiu. Mimo wyglądu, lekarze przestali się nim niepokoić, tylko kręcili z podziwem głowami, widząc, jak delikatna jak leśny elf Kasia tuli swojego Konika. – Takie matki na palcach jednej ręki się policzy… Dziecko, któremu groziła niepełnosprawność! A teraz – patrzyć na niego to sama duma! Mądry chłopak! – Właśnie! Mój chłopak taki jest! – Nie o chłopaku rozmawiamy, Kasiu kochana! O tobie! Mądra jesteś i już! Kasia wzruszała ramionami, nie mogąc zrozumieć, za co ją chwalą. Czy matka nie powinna kochać syna i dbać o niego? Przecież wszystko jest tak, jak trzeba! Robi, co do niej należy. Kiedy przyszła pora, by Sasek poszedł do pierwszej klasy, umiał już czytać, pisać i liczyć, ale lekko się jąkał. Często niweczyło to jego talenty. – Sasek, starczy, dzięki! – ucinała go pani, oddając komuś innemu prawo czytania. Potem w pokoju nauczycielskim narzekała, iż „chłopiec na medal, ale wysłuchać go przy tablicy czy podczas czytania to katorga”. Na szczęście dla Saska, wytrzymała w szkole tylko dwa lata. Wyszła za mąż i poszła na urlop macierzyński. Klasę Sasanka przejęła inna nauczycielka. Maria Iliniwna była już damą w latach – nie straciła energii i kochała dzieci jak na początku swojej pracy. Kim jest Konik, zorientowała się szybko. Pogadała z Kasią, skierowała ją do dobrego logopedy, a Saska prosiła o oddawanie prac pisemnych. – Tak pięknie piszesz, Sasek! Aż przyjemnie czytać! Konik rozkwitał od takich pochwał, a Maria Iliniwna czytała na głos jego odpowiedzi, za każdym razem podkreślając, jakiego zdolnego ucznia ma. Kasia płakała z wdzięczności i była gotowa całować ręce, które tak mimochodem dają jej synowi serce, ale Maria Iliniwna ucinała wszelkie próby podziękowań: – Wy chyba żartujecie! To moja praca! A chłopiec – cudowny! Wszystko się wspaniale ułoży, zobaczycie! Do szkoły Sasek biegł podskakując, czym rozbawiał sąsiadów: – O, poleciał nasz Konik! To znak, iż i nam czas się zbierać. Boże, jak natura mogła tak skrzywdzić dziecko… Po co go zostawiła? O tym, co myślą o niej i synu sąsiedzi, Kasia wiedziała, ale nie lubiła się kłócić. Uważała, iż skoro Bóg komuś nie dał serca i duszy, to na ludzkość człowieka i tak się nie wymusi. Więc lepiej nie tracić czasu w analizowanie, dlaczego ludzie są tacy. Lepiej go spożytkować na porządki czy zasadzenie jeszcze jednej róży koło ganku. Jej „piąteczek” koło wejścia był najpiękniejszy: kwitły róże, rósł wielki krzak bzu, a stopnie Kasia wyłożyła kawałkami płytek, które uprosiła u dyrektora domu kultury podczas remontu – kawałki te błyszczały w słońcu jak skarby z bajki. – Oddajcie mi tę mozaikę! – wpadła do dyrektora. – Co oddać? – zdziwił się. – Płytki! Oddajcie! Z jej pomysłu śmiano się otwarcie, ale pozwolono zabrać zbędne kafelki. Kasia pożyczyła sąsiedzką taczkę i do wieczora przebierała łupki, by wybrać te, które pasowały do jej zamysłu. Potem dumnie maszerowała przez wieś, pchając taczkę, w której siedział dumny Konik. – Na co jej to rupiecie? – dziwiły się sąsiadki. Jednak po kilku tygodniach aż zaparło im dech na widok, co Kasia stworzyła: przedsionek wyłożony kawałkami kafli był prawdziwym dziełem, na które przychodziła popatrzeć cała okolica. – Ależ to arcydzieło! Na pochwały Kasia nie reagowała. Najważniejszy był dla niej zachwyt syna: – Mamo, jak tu pięknie… Sasek gładził palcem kafelki w mozaice i aż topniał z radości, a Kasia znowu ukradkiem ocierała łzy. Bo jej synek był szczęśliwy… A powodów do szczęścia nie miał w życiu za wielu. W szkole czasem go pochwalono, czasem mama przygotowała coś pysznego i przytuliła, szepcząc, jaki jest dobry i mądry. To były wszystkie radości. Przyjaciół Konik nie miał prawie wcale: nie doganiał chłopaków, a bardziej lubił czytać książki niż ganiać za piłką. Dziewczynki trzymały się od niego z daleka, szczególnie ostro reagowała sąsiadka Klaudia, która miała trzy wnuczki w wieku pięciu, siedmiu i dwunastu lat. – Tylko spróbuj się zbliżyć! – groziła Konikowi. – To jagody nie dla ciebie! Co się działo we łbie po trwałej ondulacji, nikt nie wiedział – Kasia zabraniała synowi kręcić się pod nogami Klaudii i wnuczek. – Po co ją denerwować? Jeszcze się rozchoruje… Konik zgadzał się z mamą i choćby się nie zbliżał do Klaudii. Tego dnia, gdy kobieta szykowała się do uroczystości, też szedł tylko obok, a nie pchał się do zabawy. – Ojej, grzechy moje ciężkie… – mruczała Klaudia, przykrywając pierogi haftowanym ręcznikiem. – Jeszcze powiedzą, iż jestem sknera! Zaczekaj! Wybrała parę pierogów i dogoniła chłopaka. – Masz! I żeby mi cię nie było widać na podwórku! Mamy święto, siedź cicho, dopóki matka nie wróci z pracy! Zrozumiano? Sasek skinął głową, zgodził się i podziękował za pierogi, ale Klaudia już go nie zauważała. Zaraz mieli się zjeżdżać goście, przywieźć wnuczki i rodzinę – pora siadać do stołu, a tu jeszcze tyle roboty. Urodziny najmłodszej i najukochańszej wnuczki, Świetlanki, Klaudia chciała uczcić z prawdziwym rozmachem, a syn sąsiadki, cherlawy, wielkogłowy Sasek-Konik, był jej zupełnie niepotrzebny! Nie ma co dzieci straszyć takim wytrzeszczem – potem spać nie będą! – pomyślała, przypominając sobie, jak odradzała sąsiadce trzymać tego chłopca. – Po co ci, Kasiu, dziecko? Po co?! Drogi mu nie dasz – zapije się pod płotem! – Widzisz mnie z kieliszkiem? – Kasia się nie dała. – To nic nie znaczy! Z takiej biedy tylko jedna droga! Matką być nie potrafisz, nie nauczono cię. Po co dziecku się męczyć? Pozbądź się go, póki czas! – Jeszcze czego! I nie wstyd ci, choć sama jesteś matką?! – A ciebie nie wstyd! Sama dzieci wychowałam i zapewniłam im życie. A ty co dasz temu dziecku? Nic! Pomyśl o tym! Kasia po tej rozmowie przestała się z Klaudią witać, chodziła z podniesioną głową, dumnie niosąc swój duży, dziwaczny brzuch, choćby nie patrzyła w stronę sąsiadki. – Po co się na mnie boczysz, głupia? Przecież ci dobrze życzę! – kiwała głową Klaudia. – Wasze dobro brzydko pachnie! A ja mam mdłości! – kąśliwie odburkiwała Kasia i gładziła brzuch, uspokajając nieznanego jeszcze sobie Konika. – Nie bój się, maleńki! Nikomu nie pozwolę cię skrzywdzić! Co i kto ośmielił się zrobić przez niespełna osiem jego lat, Konik mamie nigdy nie mówił. Żal mu jej było… jeżeli mocno go coś zabolało, płakał gdzieś po cichu w kącie, ale nic nie mówił. Wiedział, iż mama przeżyje to mocniej od niego. Krzywda spływała po nim jak po kaczce woda, nie zostawiając gorzkiego śladu lub złości. Dziecięce łzy gwałtownie ją wymywały – i już po chwili nie pamiętał, kto i co powiedział, tylko żałował dorosłych, którzy nie rozumieli czegoś prostego. Bez urazy i złości żyje się znacznie lżej… Klaudii Matwiejewnej Sasek nie bał się już dawno, ale jej nie lubił. Gdy tylko groziła mu palcem albo mówiła coś nieprzyjemnego, Sasek uciekał, by nie widzieć jej złych oczu i nie słyszeć ostrych jak brzytwa słów, którymi raczyła go. Gdyby Klaudia spytała Konika, co sądzi o tej sytuacji, mocno by się zdziwiła. Bo Sasek jej po prostu żałował. Całym sercem, tak jak tylko on potrafił. Było mu żal kobiety, która marnuje swoje minuty na złość. Minuty były dla Saska cenniejsze niż wszystko. Już dawno zrozumiał, iż nic nie jest droższe i nic nie da się już odzyskać poza czasem. – Tik-tak! – mówi zegar. I po wszystkim… Nie ma już tej minuty! Uchwycisz – nie złapiesz! Przepadła… I nie wróci! Nie kupisz za żadne pieniądze, nie wyprościsz za najpiękniejszy papierek po cukierku. Ale dorośli jakoś tego nie pojmowali… Siedząc na parapecie w swoim pokoju, Sasek chrupał pieróg i patrzył, jak po polanie za domem biegają wnuczki Klaudii i dzieci, które przyszły na urodziny Świetlanki. Solenizantka, w różowej sukience, kręciła się jak motylek, a Sasek patrzył na nią zahipnotyzowany, wyobrażając sobie, iż to księżniczka lub baśniowa wróżka. Dorośli świętowali, siedząc za dużym stołem pod domem Klaudii, dzieci na chwilę pobiegały obok, po czym popędziły grać w piłkę na większą polanę przy studni. Sasek od razu się domyślił, iż poleciały właśnie tam, i pobiegł do sypialni mamy. Z tego okna doskonale widać było całą polanę, długo obserwował grę, ciesząc się, dopóki nie zaczęło zmierzchać. Niektóre dzieci wróciły do rodziców, inne rozpoczęły nową zabawę. Tylko dziewczynka w różowej sukience kręciła się przy starej studni, zwracając uwagę Konika. O niebezpieczeństwie przy studni mama często syna ostrzegała. – Tam zrujnowane jest całe obramowanie, w studni jest woda, choć nikt jej nie używa. Wpadniesz – przepadłeś! Zrozumiałeś? Nie podchodź! – Nie podejdę! – obiecywał. Chwilę, gdy Świetlanka poślizgnęła się przy studni i zniknęła z pola widzenia, Sasek przegapił – zapatrzył się na chłopaków, którzy nagle się rozproszyli. Spojrzał na polanę, na różową plamkę, i zamarł ze strachu. Świetlanki nie było… gwałtownie zbiegł z ganku i w mgnieniu oka zrozumiał, iż nie ma jej również przy stole. Dlaczego nie wpadł na to, by zawołać dorosłych, nie umiał później wyjaśnić. Po prostu zleciał ze schodów, pognał na tył domu, choćby nie rejestrując oburzonego krzyku Klaudii: „Mówiłam siedzieć w domu?!” Gromada dzieci nie zauważyła choćby nieobecności dziewczynki ani Saska, który podbiegł do krawędzi studni i zobaczył daleko na dole coś jasnego. – Przytul się do ściany! – zawołał. Bojąc się potrącić dziewczynkę, Sasek położył się na skraju, opuścił nogi i prześlizgując się przez spróchniałe belki, zanurkował w mrok. Do studni Sasek skoczył z myślą, iż liczy się każda minuta. Pływać Świetlanka nie umiała – to Sasek wiedział na pewno, bo nie raz męczył się na płytkiej wodzie nad Wisłą, obok Klaudii, która poganiała go i próbowała nauczyć wnuczkę pływać. Pływać się nie nauczyła, Saska bała się z powodu babci. Jednak, krztusząc się cuchnącą wodą, wczepiła się mocno chudych ramion chłopca. – Już, nie bój się! Jestem tu! – objął ją za szyję, jak uczyła mama. – Trzymaj się, ja będę wołać! Ręce ślizgały się po zbutwiałych belkach, Świetlanka ciągnęła go w dół, ale Sasek zdołał zaczerpnąć powietrza i zawołał najgłośniej, jak potrafił: – Pomocy! Nie wiedział, jakie będą tego skutki – czy ktoś go usłyszy, czy starczy mu sił, by wytrzymać do przyjścia dorosłych. Wiedział tylko jedno – mała, śmieszna dziewczynka w różowej sukience musi żyć! Bo piękna w tym świecie i minutek nie ma za wiele. Wołanie nie dotarło od razu. Klaudia, niosąc wielki półmisek z upieczoną gęsią, szukała wzrokiem wnuczki, żeby się pochwalić i aż zamarła: – Gdzie jest Świetlanka?! Goście nie od razu zorientowali się, o co chodzi gospodyni, aż nagle rozległ się przerażający wrzask, który postawił na nogi nie tylko domowników, ale i przechodniów na ulicy. Konik w studni zdołał jeszcze dwa razy wykrzyknąć pełnym rozpaczy głosem: – Mamo… Kasia, wracając z pracy, poczuła niepokój, jakby kto ją ciągnął do domu, choć miała jeszcze zahaczyć o sklep po chleb. Ominęła sklep, nie pozdrawiała sąsiadek, które plotkowały na ławce i pędziła czym prędzej, nie zważając na nowe sandały… Na podwórze wbiegła akurat, gdy Klaudia chwytała się za serce i osuwała na schodkach ganku Kasi. W jednej chwili rzuciła się na tyły domu, gdzie najczęściej bawił się Konik – i usłyszała głos syna: – Tu jestem, mamo! Nie musiała się długo domyślać, skąd dobiega głos. Starej studni zawsze się bała, wiele razy prosiła w administracji o zasypanie jej albo przynajmniej solidne zabezpieczenie – nikt nie reagował. Złapała sznur do prania, wybiegła na ganek i krzyczała: – Ze mną! Trzymać mocno! Na szczęście jeden z zięciów Klaudii był na tyle przytomny, iż zrozumiał, o co jej chodzi. gwałtownie związał mocny węzeł, owinął sznurem drobną Kasię: – Jedziesz! Trzymam! Świetlankę Kasia wyciągnęła od razu. Dziewczynka objęła ją za szyję i osłabła z wysiłku. Kasię zaczęło trząść. Saska początkowo nie mogła wymacać w wodzie, zaczęła się modlić tak, jak wtedy w szpitalu, rodząc syna: – Boże, nie zabieraj! Gdy niemal straciła nadzieję, wyczuła śliską, chudą rączkę. Szarpnęła, wyciągnęła syna i ryknęła: – Ciągnij! Już w połowie drogi w górę usłyszała ciche, chrapliwe: – Mamo… Po dwóch tygodniach w miejskim szpitalu Sasek powrócił do miasteczka jako bohater. Świetlankę wypisano nieco wcześniej – nałykała się wody, bała, miała parę zadrapań i podarte ubranie, ale była zdrowa. Sanek dostał poważniejszą szkołę: złamane nadgarstek, trudno oddychało, ale mama była przy nim, a strach o Świetlankę minął – przychodziła go odwiedzać z rodzicami. Sasek cieszył się, iż wróci do książek i swojego ulubionego kota. – Chłopcze drogi, Boże kochany! Gdyby nie ty… – płakała Klaudia, przytulając Saska. – Oddam ci wszystko, co chcesz! – Ale po co? – wzruszył ramionami. – Zrobiłem to, co trzeba. Jestem przecież chłopakiem, prawda? Klaudia nie umiała się odnaleźć – tylko przytuliła raz jeszcze chłopca, nie wiedząc jeszcze, iż ten chudy, niezdarny Konik, którego przezwisko zostanie z nim jak znak, za kilka lat poprowadzi na front karetkę pełną rannych, wyniesionych spod ognia – a potem, nie patrząc na to, kto swój, zrobi wszystko, by choć trochę ulżyć tym, którzy jak on wcześniej, wołają: „Mamo!” I zapytany kiedyś, dlaczego to robi, skoro tyle razy go krzywdzono, Konik odpowie krótko: – Jestem lekarzem. Tak trzeba. Trzeba ratować życie. Tak jest adekwatnie! — Matczyna miłość nie zna granic – historia Kasi i jej syna „Konika” pokazuje, iż odwaga i dobroć liczą się bardziej niż wygląd, a prawdziwe bohaterstwo tkwi w czynach, nie w powierzchowności.

„– Wynocha stąd!!! Mówię ci – idź sobie! Co się tu...

naszkraj.online 8 godzin temu Wynocha stąd! Mówię ci idź już! Po co się tu kręcisz?! Helena Maciejewska z hukiem postawiła na stole pod rozłożystą jabłonią ogromny półmisek gorących pierogów i popchnęła sąsiedniego chłopaka. No już, zmykaj! Kiedy twoja matka wreszcie zacznie cię ...
Bogata kobieta odwiedza grób syna i znajduje tam płaczącą kelnerkę z niemowlęciem — to, co odkryła, zmieniło wszystko

Bogata kobieta odwiedza grób syna i znajduje tam p...

twojacena.pl 8 godzin temu Minął już rok, odkąd odszedł jej jedyny syn, Witold. Pogrzeb był skromny, ale ból Małgorzaty wciąż tkwił głęboko w sercu, ukryty pod maską spokoju. W rocznicę jego śmierci postanowiła odwiedzić jego grób sama. Bez świty, bez fotografów. Tylko zimne.....
Dwie melodie jednej przyjaźni

Dwie melodie jednej przyjaźni

newsempire24.com 9 godzin temu 25 kwietnia 2024 r. Dziś postanowiłem zapisać w pamiętniku historię, która od lat otacza mnie niczym echo z dziecięcych podwórków. Dwie dziewczynki Zuzanna i Jagoda rosły obok siebie w jednej kamienicy przy ulicy Słonecznej w Łodzi, uczęszczając do t...
Rodzinny sekret Kaczyńskich ujrzał światło dzienne. Mało kto o tym wiedział. Chodzi o Martę Kaczyńską

Rodzinny sekret Kaczyńskich ujrzał światło dzienne...

zycie.news 9 godzin temu Choć imię Marta Kaczyńska od lat funkcjonuje w przestrzeni publicznej, sama zainteresowana konsekwentnie strzeże prywatności.
Wybrali imię dla córki, które nie podoba się dziadkom. "Pisownia po angielsku"

Wybrali imię dla córki, które nie podoba się dziad...

gazeta.pl 9 godzin temu "Czy wasze dzieci mają jakieś problemy przez nietypowe imię, albo pisane inaczej niż się wymawia?" - zapytała matka na grupie poświęconej rodzicielstwie. Jak sama przyznała, imię, które wraz z mężem wybrała dla swojej córki nie przypadło do gustu czł...
Sentencje dla dzieci. 15 niezwykłych cytatów, które inspirują i zmieniają perspektywę

Sentencje dla dzieci. 15 niezwykłych cytatów, któr...

rodzice.pl 9 godzin temu Mądre słowa mają niezwykłą moc. Potrafią inspirować, dodawać odwagi i przekazywać ważne wartości w prosty, dosadny sposób. Sentencje, dedykacje i krótkie motywacyjne myśli to...
Moja Prawdziwa Synowa – Gdy Mój Syn Oznajmił: „Mamo, żenię się z Emilią, będziemy mieli dziecko za trzy miesiące!” Niepokój o młodą żonę, ciążę, wesele, życie u teściów, tajemnice syna i trudne relacje z synową. Po służbie wojskowej wraca do rodziny, ale po latach nadchodzi kryzys: zdrady, rozwód, nowa żona Rómy – przebojowa i wymagająca Żaneta. Wspomnienie Emilii, prawdziwej gospodyni i matki mojej wnuczki Basi, już na zawsze pozostaje ze mną…

Moja Prawdziwa Synowa – Gdy Mój Syn Oznajmił: „Mam...

naszkraj.online 9 godzin temu RODZONA SYNOWA Mamo, żenię się z Mileną. Za trzy miesiące będziemy mieli dziecko syn postawił mnie przed faktem dokonanym. Nie byłem tym zbyt zaskoczony, bo syn już wcześniej przedstawił mi Milenę. Zastanawiał mnie jednak jej wiek. Nie miała jeszcze....
— W naszej rodzinie od czterech pokoleń mężczyźni pracują na kolei! A ty co przyniosłaś? — Galinkę… — cicho odpowiedziała Anna, głaszcząc brzuch. — Nazwiemy ją Galinka — Znowu dziewczynka? To chyba jakiś żart! — Elżbieta Michałowna rzuciła wynik USG na stół. — W naszej rodzinie od czterech pokoleń mężczyźni byli kolejarzami! A ty co przyniosłaś? — Galinkę… — wyszeptała Anna, głaszcząc brzuch. — Nazwiemy ją Galinka. — Galina… — przeciągnęła teściowa. — No, chociaż imię porządne. Ale co z niej za pożytek? Kto będzie chciał twoją Galinę? Maksymilian milczał, wpatrzony w telefon. Gdy żona zapytała o jego zdanie, tylko wzruszył ramionami: — Co jest, to jest. Może następne będzie chłopiec. Anna poczuła, jak coś ściska ją w środku. Następne? A to maleństwo to co, próba generalna? Galinka pojawiła się w styczniu — drobna, z wielkimi oczami i burzą ciemnych włosów. Maks przyjechał tylko na wypis ze szpitala, przyniósł bukiet goździków i torbę z ubrankami dla dziecka. — Jest śliczna — powiedział ostrożnie zaglądając do wózka. — Podobna do ciebie. — A nos ma po tobie — uśmiechnęła się Anna. — I uparte podbródek. — Daj spokój — machnął Maks. — Wszystkie dzieci są takie same w tym wieku. Elżbieta Michałowna przywitała ich w domu z kwaśną miną. — Sąsiadka Walentyna pytała, wnuk czy wnuczka. Wstyd było odpowiadać — burknęła. — W moim wieku bawić się lalkami… Anna zamknęła się w pokoju dziecinnym i zapłakała, tuląc córkę do piersi. Maksymilian coraz więcej pracował. Brał dodatkowe zmiany, dorabiał u sąsiadów. Mówił, iż rodzina to duży wydatek, szczególnie z dzieckiem. Do domu wracał późno, zmęczony i milczący. — Ona na ciebie czeka — mówiła Anna, gdy mąż przechodził obok pokoju dziecięcego, nie zaglądając nawet. — Galinka zawsze się ożywia, jak słyszy twoje kroki. — Jestem zmęczony, Aniu. Jutro wcześnie do pracy. — Ale choćby się do niej nie odezwałeś… — Jest mała, nie zrozumie. Ale Galinka rozumiała. Anna widziała, jak córeczka odwraca główkę w stronę drzwi, gdy słyszy kroki taty. A potem długo patrzy w pustkę, gdy kroki milkną. W ósmy miesiącu życia Galinka zachorowała. Najpierw temperatura wzrosła do trzydziestu ośmiu, potem do trzydziestu dziewięciu. Anna wezwała pogotowie, ale lekarz powiedział, iż na razie można zbijać gorączkę w domu. Nad ranem temperatura skoczyła do czterdziestu. — Maksiu, wstawaj! — Anna potrząsała mężem. — Galinka jest bardzo słaba! — Która godzina? — Maks ledwo otworzył oczy. — Siódma. Przez całą noc nie spałam. Musimy do szpitala! — Tak wcześnie? Może poczekajmy do wieczora? Mam dziś istotną zmianę… Anna patrzyła na niego jak na obcego. — Twoja córka płonie z gorączki, a ty myślisz o pracy? — Przecież nie umiera! Dzieci często chorują. Anna sama zamówiła taksówkę. W szpitalu lekarze od razu przyjęli Galinkę na oddział zakaźny. Podejrzewano poważne zapalenie — konieczna była punkcja lędźwiowa. — Gdzie ojciec dziecka? — pytał ordynator. — Potrzebna zgoda obojga rodziców. — On… pracuje. Zaraz przyjedzie. Anna cały dzień dzwoniła do Maksa. Telefon był wyłączony. Dopiero o siódmej wieczorem w końcu odebrał. — Aniu, jestem w zajezdni, dużo pracy… — Maks, Galinka ma podejrzenie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych! Potrzebna twoja zgoda! Lekarze czekają! — Co? Jaka punkcja? Nic nie rozumiem… — Przyjedź! Natychmiast! — Nie mogę, zmiana do jedenastej. Potem z chłopakami umówieni… Anna bez słowa rozłączyła się. Podpisała zgodę sama — jako matka miała do tego prawo. Punkcję wykonano pod narkozą. Galinka wyglądała na taką maleńką na wielkim szpitalnym łóżku. — Wyniki będą jutro — powiedział lekarz. — jeżeli potwierdzi się zapalenie opon, leczenie potrwa długo. Około półtora miesiąca w szpitalu. Anna została na noc. Galinka leżała pod kroplówką, blada i nieruchoma. Tylko klatka piersiowa unosiła się i opadała bardzo słabo. Następnego dnia Maks przyszedł w porze obiadu. Niezgolony, wygnieciony. — Jak… jak sytuacja? — zapytał nieśmiało. — Źle — odpowiedziała krótko Anna. — Wyników jeszcze nie ma. — Co jej robili? Ta… jak to się nazywa… — Punkcja lędźwiowa. Znaczy pobrali płyn z kręgosłupa. Maks zbladł. — Bolało ją? — Była pod narkozą. Nie czuła nic. Podszedł do łóżeczka i zamarł. Galinka spała, drobna rączka z wenflonem leżała na kołderce. — Ona… taka malutka — wymamrotał Maks. — Nie myślałem, iż to takie poważne… Anna nie odpowiedziała. Wynik okazał się dobry — zapalenia opon nie było. Zwykła infekcja wirusowa, ale z powikłaniami. Można leczyć w domu, pod kontrolą lekarza. — Udało się, mieliście szczęście — powiedział lekarz. — Jeszcze dzień lub dwa zwłoki i byłoby dużo gorzej. W drodze do domu Maks milczał. Dopiero pod blokiem cicho zapytał: — Czy ja naprawdę jestem taki zły? Jako ojciec? Anna przełożyła śpiącą Galinkę i spojrzała na męża. — A jak myślisz? — Myślałem, iż jest dużo czasu. Że ona mała, nie rozumie. A jednak… — urwał. — Gdy zobaczyłem ją z tymi kabelkami… Uświadomiłem sobie, iż mogę ją stracić. I iż naprawdę kogoś mam do stracenia. — Maks, ona potrzebuje ojca. Nie tylko tego, który przynosi pieniądze. Taty, który zna jej imię. Który wie, jakie ma ulubione zabawki. — Jakie? — zapytał cicho. — Gumowy jeżyk i grzechotka z dzwoneczkami. Jak wracasz do domu, zawsze idzie do drzwi. Czeka, aż ją podniesiesz. Maks opuścił głowę. — Nie wiedziałem… — Teraz już wiesz. W domu Galinka się obudziła i zapłakała — cienko, żałośnie. Maks instynktownie wyciągnął do niej ręce, ale się zawahał. — Mogę? — zapytał żonę. — To twoja córka. Wziął Galinkę delikatnie. Dziecko zamilkło i patrzyło na ojca wielkimi oczami. — Cześć, kruszynko — wyszeptał Maks. — Przepraszam, iż nie było mnie, gdy się bałaś. Galinka dotknęła jego policzka rączką. Maks poczuł, jak ściska mu się gardło. — Tata — nagle wyraźnie powiedziała Galinka. To było jej pierwsze słowo. Maks spojrzał szeroko otwartymi oczami na Annę. — Ona… ona powiedziała… — Mówi już od tygodnia — uśmiechnęła się Anna. — Ale tylko, gdy cię nie ma. Chyba czekała na adekwatny moment. Wieczorem, gdy Galinka spała na rękach taty, Maks ostrożnie zaniósł ją do łóżeczka. Dziewczynka nie obudziła się, tylko mocniej ścisnęła palec taty. — Nie chce puszczać — zdziwił się Maks. — Boi się, iż znowu znikniesz — wyjaśniła Anna. Siedział przy łóżeczku jeszcze pół godziny, nie mogąc uwolnić palca. — Jutro biorę wolne — powiedział do żony. — I pojutrze też. Chcę… chcę lepiej poznać swoją córkę. — A co z pracą? Dodatkowymi zmianami? — Znajdziemy inny sposób, żeby zarobić. Albo będziemy żyć skromniej. Najważniejsze, żeby nie przegapić, jak ona rośnie. Anna podeszła i objęła męża. — Lepiej późno niż wcale. — Nigdy bym sobie nie wybaczył, gdyby coś się stało, a ja choćby nie wiedziałbym, jakie ma ulubione zabawki — powiedział Maks, patrząc na śpiącą córkę. — Albo iż umie powiedzieć „tata”. Tydzień później, gdy Galinka już wyzdrowiała, poszli we troje do parku. Dziewczynka siedziała tacie na barana i śmiała się, łapiąc żółte liście. — Zobacz, jak pięknie, Galinko! — pokazywał jej Maks kolorowe klony. — A tam jest wiewiórka! Anna szła obok i myślała, iż czasem trzeba prawie stracić to, co najcenniejsze, żeby docenić prawdziwą wartość. W domu Elżbieta Michałowna witała ich z niezadowoloną miną. — Maks, Walentyna mówi, iż jej wnuk już gra w piłkę. A twoja… tylko lalki. — Moja córka jest najlepsza na świecie — spokojnie odpowiedział Maks, sadzając Galinkę na podłodze i podając jej gumowego jeżyka. — I zabawa lalkami też jest super. — Ale linia rodu się przerwie… — Nie przerwie. Po prostu będzie inna. Elżbieta Michałowna chciała coś powiedzieć, ale Galinka podpełzła do niej i wyciągnęła rączki. — Babciu! — powiedziała dziewczynka z szerokim uśmiechem. Teściowa z zaskoczeniem wzięła wnuczkę na ręce. — Ona… ona mówi! — zdziwiła się. — Nasza Galinka jest bardzo mądra — dumnie powiedział Maks. — Prawda, córeczko? — Tata! — radośnie odpowiedziała Galinka i zaczęła klaskać w rączki. Anna patrzyła na tę scenę i myślała, iż czasem szczęście przychodzi przez cierpienie. I iż największa miłość — to ta, która rodzi się powoli, przez ból i strach przed stratą. Wieczorem, układając córkę do snu, Maks cicho śpiewał jej kołysankę. Głos miał cichy, lekko zachrypnięty, ale Galinka słuchała, szeroko otwartymi oczami. — Nigdy wcześniej jej nie śpiewałeś — zauważyła Anna. — Wcześniej wielu rzeczy nie robiłem — odpowiedział Maks. — Ale teraz mam czas nadrobić stracone chwile. Galinka zasnęła, ściskając mocno palec taty. A on znów nie wyciągnął go — siedział w ciemności, słuchając oddechu córki i myśląc, ile można stracić, jeżeli nie zatrzymać się na chwilę i nie spojrzeć na to, co naprawdę ważne. A Galinka spała i uśmiechała się przez sen — już wiedziała, iż tata nigdzie nie odejdzie. Tę historię przysłała jedna z naszych czytelniczek. Czasem los wymaga nie tylko wyboru, ale prawdziwego, trudnego egzaminu, by obudzić w człowieku najjaśniejsze uczucia. A Ty — wierzysz, iż człowiek potrafi się zmienić, gdy zrozumie, iż może stracić to, co najcenniejsze?

— W naszej rodzinie od czterech pokoleń mężczyźni ...

naszkraj.online 10 godzin temu 3 stycznia 2022 W mojej rodzinie od czterech pokoleń wszyscy mężczyźni pracowali na kolei. Pamiętam, jak często tę opowieść powtarzał mój ojciec, tak samo jak jego ojciec przed nim. Dziś, kiedy wróciłem z pracy po nocnej zmianie, zobaczyłem na...
Kucharka z przedszkola zdradziła kulisy gotowania. Reakcja sieci była natychmiastowa

Kucharka z przedszkola zdradziła kulisy gotowania....

kobieta.onet.pl 10 godzin temu Rosół od lat zajmuje szczególne miejsce w polskiej tradycji kulinarnej. Kojarzony z domowym ciepłem i rodzinnymi spotkaniami, dla wielu osób jest także smakiem dzieciństwa i wspomnieniem przedszkolnych obiadów. Do tych sentymentalnych obrazów nawiązu...
Zdecydowałam się na adopcję dziecka porzuconego w Oknie Życia przy szpitalu św. Rodziny w Warszawie trzy miesiące po śmierci męża – po szybkiej organizacji dokumentów i pozytywnych kontrolach zamieszkał ze mną synek nazwany imieniem taty, a gdy dorósł i zaczął pytać o rodzeństwo, przyjęłam do rodziny także dziewczynkę z Okna Życia, dzięki czemu dziś tworzymy szczęśliwą trójkę: ja, mój syn i moja córka.

Zdecydowałam się na adopcję dziecka porzuconego w ...

twojacena.pl 10 godzin temu Dziś wieczorem, kiedy siedziałam przy moim ulubionym kubku herbaty z malinami, rozmyślałam o drodze, jaką przeszłam przez ostatni rok. Czasem trudno mi uwierzyć, iż zdecydowałam się na adopcję po tym, jak trzy miesiące po śmierci mojego ukochanego mę...
Mam 38 lat i dwa dni temu żona postanowiła wybaczyć mi zdradę, która trwała kilka miesięcy – historia o romansie z nową koleżanką z pracy, kryzysie w małżeństwie i dawaniu sobie drugiej szansy tuż przed Świętami Bożego Narodzenia

Mam 38 lat i dwa dni temu żona postanowiła wybaczy...

polregion.pl 10 godzin temu Mam 38 lat i dwa dni temu żona postanowiła wybaczyć mi zdradę, która trwała przez kilka miesięcy. Wszystko zaczęło się w pracy na początku tego roku. Do naszego zespołu dołączyła nowa koleżanka i od razu dobrze się dogadywaliśmy. Długie...
800 plus traci na wartości. Rodzice domagają się waloryzacji do 1100 zł już od marca

800 plus traci na wartości. Rodzice domagają się w...

mamadu.pl 11 godzin temu Świadczenie 800 plus w 2026 roku skończy 10 lat, a przez ten czas było waloryzowane tylko raz (wcześniej było to 500 plus). Rodzice coraz głośniej domagają się corocznej, marcowej waloryzacji – takiej samej, jak w przypadku innych świadczeń państwowy...
Jeden dźwięk z telefonu mojej synowej całkowicie zmienił moje plany, by pomóc młodej rodzinie znaleźć mieszkanie – historia samotnej wdowy z Warszawy, która po nietypowym zdarzeniu na swoich 60. urodzinach zwątpiła w dobre intencje najbliższych

Jeden dźwięk z telefonu mojej synowej całkowicie z...

newsempire24.com 11 godzin temu Dziś wieczorem długo rozmyślałam nad tym, jak bardzo jeden dźwięk z telefonu mojej synowej potrafił zmienić moje podejście do pomocy młodej rodzinie w znalezieniu mieszkania. Od lat mieszkam sama w zadbanym kawalerce w centrum Warszawy. Po śmierci mę...
Kiedy mężczyzna nie chce się zmieniać… po prostu tego nie zrobi. Nie ma znaczenia, jak bardzo go kochasz. Nie liczy się, ile razy dajesz mu szansę, przestrzeń, czas… ile razy spokojnie tłumaczysz swoje potrzeby, cicho płaczesz lub zalewasz go miłością w nadziei, iż w końcu dojrzeje i stanie na twoim poziomie. jeżeli zdecydował się pozostać taki sam — będzie szukał kobiety, która mu na to pozwoli. Kobiety, która nie będzie go wyzywać do zmian. Nie będzie wymagała rozwoju. Nie będzie nalegała na dojrzałość emocjonalną, którą on jest zbyt leniwy… lub zbyt przestraszony… by wypracować. To nie jest miłość. To wygoda. To przetrwanie. To mężczyzna, który wybiera najprostsze rozwiązanie — bo gdy ktoś nie uleczył własnych ran, odpowiedzialność brzmi jak presja, a prawdziwy związek — jak zagrożenie. Kobieto… nie myl wysokich standardów z byciem „zbyt wymagającą”. Nie żądasz za wiele, gdy chcesz: uczciwości, stałości, szacunku, emocjonalnego bezpieczeństwa… i relacji, w której oboje się rozwijacie. To fundamenty. To minimum. A prawdziwy mężczyzna pracuje nad nimi, zanim poprosi o miejsce w twoim życiu. Ale gdy mężczyzna nie jest gotowy na rozwój… gdy wciąż tkwi w dziecięcych nawykach, gdy przedkłada ego nad wzrost i ucieka od trudnych rozmów… wtedy twoja siła go przestraszy. Twoja klarowność wyda mu się krytyką. Twoje granice poczuje jak odrzucenie. Nie dlatego, iż robisz coś źle… ale dlatego, iż nie zna kobiet, które znają swoją wartość. I zamiast dorosnąć — wycofa się. Zamiast nauczyć się komunikacji — powie, iż jesteś „zbyt emocjonalna”. Zamiast dorównać twojej energii — poszuka kogoś, kto wymaga mniej… daje więcej… i nie oczekuje rozwoju. Bo to łatwiejsze. Bezpieczniejsze. Wygodniejsze. Kogoś, kim łatwo manipulować. Kogoś, kto będzie milczał. Kogoś, kto zawsze wszystko przełknie. Ale nie pozwól, by cię to zachwiało. Nie pozwól, by jego wybór sprawił, iż zwątpisz w siebie. Czasem nie chodzi o to, czy byłaś dla niego wystarczająca… ale czy byłaś zbyt wartościowa dla jego wersji siebie, w której czuje się wygodnie. Jesteś lustrem. A on nie jest gotowy w nie spojrzeć. Bo pokazujesz mu nie tylko kim jesteś… ale jakim mógłby być, gdyby miał odwagę rosnąć. Puść go więc wolno. Niech zostanie tam, gdzie mu wygodnie, jeżeli taki wybór. Ale ty — nigdy się nie poniżaj, by pasować do życia mężczyzny, który odmawia wzrostu. Nie jesteś „za bardzo kobietą”… to on po prostu nie jest wystarczająco mężczyzną. I to nie jest twój ciężar do niesienia.

Kiedy mężczyzna nie chce się zmieniać… po prostu t...

polregion.pl 12 godzin temu Kiedy mężczyzna nie chce się zmienić po prostu tego nie zrobi. Nie ma znaczenia, jak bardzo go kochasz. Nie istotne, ile razy dajesz mu szansę, ile dajesz mu przestrzeni, czasu ile razy wyjaśniasz mu swoje potrzeby, rozmawiasz spokojnie, płaczesz...
Noworodek ukryty w szafce. Zarzut dla matki i dwóch krewnych

Noworodek ukryty w szafce. Zarzut dla matki i dwóc...

tvn24.pl 12 godzin temu Prokuratura w Mławie (Mazowieckie) przedstawiła 25-latce zarzut usiłowania dzieciobójstwa. Policja znalazła w domu kobiety noworodka. Dziecko tuż po urodzeniu zostało umieszczone w szafce, było lekko wychłodzone. Dwie spokrewnione z 25-latką osoby us...
Zaproponowałam mamie, żeby zamieszkała z nami na miesiąc po narodzinach dziecka, a ona postanowiła wprowadzić się na rok i przywieźć ze sobą tatę

Zaproponowałam mamie, żeby zamieszkała z nami na m...

polregion.pl 13 godzin temu Zaproponowałam mamie, żeby zamieszkała z nami na miesiąc po urodzeniu dziecka, a ona postanowiła wprowadzić się na rok i przywieźć ze sobą tatę. Trzy noce nie mogę zmrużyć oka. Sumienie gryzie mnie jak głodne zwierzę, nie dając chwili spokoju....
Niedawno spotkałem znajomą z półtoraroczną córeczką na warszawskiej ulicy — szła zamyślona, jakby świat wokół nie istniał. Gdy zagadnąłem, usłyszałem wstrząsającą historię o rodzinnych problemach: miłość, piękny okres narzeczeństwa, małżeńskie szczęście i nagła przemiana męża po narodzinach córki, który zamiast wsparcia żądał powrotu żony do pracy, zrzucał na nią wszystkie obowiązki, ograniczał dostęp do pieniędzy i kontrolował codzienność, aż kobieta z rozpaczy i bezsilności szukała pomocy, pragnąc nie rozbijać rodziny dla dobra dziecka – a ja mogłem jej jedynie życzyć siły, bo nie znalazłem słów pocieszenia.

Niedawno spotkałem znajomą z półtoraroczną córeczk...

newsempire24.com 13 godzin temu Dziennik, 27 maja Ostatnio na ulicach Krakowa spotkałem Kingę, znajomą jeszcze ze studiów. Spacerowała zamyślona z półtoraroczną córeczką, Leną, zupełnie nieświadoma otoczenia. Pewnie by mnie nie zauważyła, gdybym nie zawołał jej po imieniu. Gdy odwr...
Zdecydowałam się na adopcję dziecka pozostawionego w Oknie Życia przy szpitalu po śmierci męża – zostałam mamą chłopca o imieniu mojego męża, a potem także nowo narodzonej dziewczynki, tworząc z moimi dziećmi najszczęśliwszą rodzinę w Polsce

Zdecydowałam się na adopcję dziecka pozostawionego...

newskey24.com 14 godzin temu Usłyszałam, iż w Krakowie, przy starym szpitalu im. Rydygiera, ktoś zostawił niemowlę w Oknie Życia. Wiadomość ta przyszła do mnie jak mglista wiadomość szeptana przez wiatr na Plantach podczas zamglonego popołudnia. Po trzech miesiącach od śmierci m...
Najważniejsze w życiu: Gwałtowna gorączka Lery, dramatyczna walka o oddech, Irina w szoku, dramatyczny telefon do pogotowia i Maksyma, ból serca i rozpacz ojca, szalona jazda przez nocne ulice Warszawy do szpitala dziecięcego, wspomnienia, które przeszywają duszę, oraz chwila największego strachu na szpitalnym korytarzu – aż do słów pielęgniarki: „Będzie żyć. Kryzys minął…” — noc, po której już nic nie jest takie samo.

Najważniejsze w życiu: Gwałtowna gorączka Lery, dr...

naszkraj.online 14 godzin temu Najważniejsze Temperatura u Zosi wzrosła gwałtownie. Termometr pokazał 40,5, a po chwili zaczęły się drgawki. Ciało córki wyprężyło się tak nagle, iż zamarłam na sekundę, nie wierząc oczom, a potem rzuciłam się do niej, ledwo powstrzymując drżenie rą...
Jak dałam nauczkę mężowi, teściowej i szwagierce – czyli jak odważyłam się sprzeciwić wszystkim dla dobra dziecka — Gdzie jest mój obiad, Lera? Pytam się, gdzie jedzenie?! Lera choćby nie spojrzała w stronę męża. Siedziała na skraju kanapy, kołysząc zawiniątko, z którego dobiegało pojękiwanie. — Danek, ciszej — wyszeptała. — Właśnie zasnęła! Pół dnia spędziłam w przychodni, potem w aptece, potem… — Mam w nosie, gdzie byłaś! — mąż wszedł do pokoju, nie zdejmując kurtki. — To ja pracuję, utrzymuję ciebie i dziecko! Wracam do domu i chcę na stole miskę gorącej zupy, a nie twoją kwaśną minę i wieczne utyskiwanie. Co ty robiłaś cały dzień? — Leczyłam twoją córkę — Lera spojrzała mu w oczy. — Znowu wysypało ją na policzkach. Lekarze nic nie wiedzą, musiałam sama szukać maści. Chociaż raz zapytałeś, jak ona się czuje? — A co mam pytać? Drze się — znaczy żyje. Ty jesteś matką, to się tym zajmij. Twoim obowiązkiem jest zapewnić mi komfort. Po co się żeniłem? Żeby wpie…lać pierogi z paczki i nie spać po nocach? — Ożeniłeś się, bo dla ciebie tak było wygodnie — ucięła Lera. — I ja wyszłam za ciebie, bo wszyscy wokół suszyli mi głowę: „Już czas, już czas”. No to masz ten swój „czas”! Danek skrzywił się, podszedł do wózka w kącie i z całej siły kopnął w koło. Wózek odsunął się i walnął w komodę. Córeczka w rękach Lery pisnęła i rozkrzyczała się jeszcze głośniej. — Zamknij ją! — wrzasnął Danek. — Bo nie ręczę za siebie. Jeszcze rok temu życie Lery wyglądało zupełnie inaczej. Była właśnie tą dziewczyną, za którą wszyscy się oglądali: zawsze stylowa, mądra, z własnymi planami na każdy weekend. Daniel wydawał się księciem z bajki: dobrze wyglądał, ambitny, umiał postawić na swoim. Schodzili się i rozstawali, urządzając sceny zazdrości i równie burzliwe godzenia na oczach wszystkich. Gdy przyniósł pierścionek, Lera się wahała, ale rodzice nalegali. — Lerka, ileż można „żyć po swojemu”? — mówiła matka, nakładając jej na talerz swoje słynne serniczki. — Masz już dwadzieścia siedem lat. Daniel to solidny chłopak, z dobrej rodziny. Kupić mieszkanie planujecie. A dzieci? Myślałaś o szklance wody na starość? — Mamo, jaka szklanka? Ja lubię pracować, dopiero co wzięłam się za nowy projekt. — Praca to pył — rzucał ojciec, nie odrywając się od gazety. — Kobieta bez rodziny to drzewo bez korzeni. Zwiędniesz nie zauważysz. Daniel cię kocha, a charakter — każdy jakiś ma. Przetrzecie się. I Lera uległa. Popełniła słabość, o której będzie myśleć podczas każdej bezsennej nocy. Ślub był wystawny, mieszkanie na kredyt, a ciąża — jak grom z jasnego nieba. Zadziało się wszystko zbyt szybko. Nie zdążyła choćby poczuć się żoną, gdy już „stała się naczyniem dla nowego życia”. Bardzo czekała na syna. Wyobrażała sobie, jak razem chodzą na mecze, jak będzie do niej podobny — spokojny, opanowany. A tu na USG: „dziewczynka”. Coś w niej pękło. Poród był koszmarem. Powikłania, kroplówki, bez końca szpitalne korytarze pachnące chlorem i beznadzieją. Kiedy w końcu wyszła do domu, Lera czuła się jak rozbita filiżanka, sklejona na gwałtownie i byle jak. Patrzyła na maleństwo w łóżeczku i nie czuła nic oprócz głuchej irytacji. — Dlaczego ona cały czas płacze? — pytała matki, która przyjechała pomóc. — To kolki, kochanie, wytrzymaj. My wszystkie wytrzymałyśmy. I ty też musisz wytrzymać. Głodna może. — Nie chce jeść! Wszystko mnie boli, mamo! — To źle karmisz. Staraj się bardziej. Jesteś matką, zapomnij o słowie „chcę”, teraz jest tylko „muszę”. Daniel w tym czasie wycofał się. Przez pierwsze dwa tygodnie udawał troskliwego ojca, potem mu się znudziło. Irytował go zapach dziecka, denerwowały rozrzucone pieluszki, ale najbardziej — iż Lera przestała być jego osobistą gejszą. *** — Mama dzwoniła — Daniel stał w kuchni, obserwując jak Lera jedną ręką miesza pusty rosół, a drugą uspokaja marudną córkę. — Mówi, iż Karina znowu płacze. Karina, siostra Daniela, była starsza od niego o trzy lata. Od pięciu lat zamężna, bez dzieci. Za każdym razem, gdy widziała post Lery na Facebooku lub słyszała o bratanicy, dostawała histerii. — I co ja mam zrobić? Przepraszać, iż urodziłam? — rzuciła Lera łyżką. — Powinnaś być skromniejsza. Mama twierdzi, iż się przed nią popisujesz swoim macierzyństwem. Poza tym, mama uważa, iż jesteś kiepską gospodynią. Masz kurz na listwach, Lera. — Twoja matka nie była u nas od dwóch tygodni, Daniel. Skąd ona wie o listwach? — Ona to wyczuwa! — Daniel uderzył dłonią w stół. — I ma rację. Popatrz na siebie. Brudny szlafrok, czerwone oczy. Zamieniłaś się w jakąś wieśniarę. — Gdybyś mi pomagał, gdybyś chociaż raz wstał do niej w nocy… — Ja pracuję! — warknął. — Pojmij to w swoim kobiecym łebku? Ja zarabiam. Twoim zadaniem jest dom i dziecko. A tak w sobotę jedziemy do twoich na działkę. Dzwonili, mówią, iż dziecku potrzeba świeżego powietrza. Moi też będą. — Nie chcę na działkę. Tam zimno, nie ma ciepłej wody, żeby ją wykąpać, twoja matka znów będzie obgadywać mnie z moją za moimi plecami. — Mam gdzieś, co chcesz. Rodzice powiedzieli — trzeba. Spakuj torby na ósmą rano. I żadnego marudzenia. *** Na działce było tylko gorzej. Rodzice Lery, uskrzydleni rolą dziadków, wyrywali dziecko z rąk. — Lera, źle ją trzymasz! — krzyczała matka spod altanki. — Podtrzymuj główkę! Boże, kto tak przewija? Daj, ja to zrobię. — Dajcie mi spokój — odburkiwała Lera, uciekając na drugi koniec ogrodu. Daniel na działce demonstracyjnie ignorował żonę i córkę. Siedział z teściem, rozmawiając o samochodzie, i dolewał oliwy do ognia, gdy teściowa zaczynała złośliwości. — Oj, Lera, co to ona ma na policzkach? Znowu wysypka? — teściowa, Antonina, podeszła do wózka i zmrużyła oczy. — Źle się nią opiekujesz. Pewnie coś źle jesz. A gdyby Karinka miała swoje dziecko, to by na nie chuchała. Ona taka porządna… — To niech Karinka sobie urodzi, w czym problem? — ostro odpowiedziała Lera. Antonina teatralnie złapała się za serce. — Daniel! Słyszałeś? Ona drwi z nieszczęścia twojej siostry! Daniel podbiegł do Lery, złapał ją mocno za łokieć. — Przeproś mamę! Już! — Puść, boli mnie! — Przeproś, mówię ci! Rodzice Lery stali obok, ale zamiast stanąć po stronie córki, ojciec tylko burknął: — Lera, nie pyskuj do teściowej. Daniel ma rację, okaż szacunek. Wtedy Lera zrozumiała: jest sama. Wszyscy są przeciwko niej. Mąż widzi w niej służbę, rodzice mają za nic jej szczęście, a teściowa z zazdrości niszczy jej małżeństwo. *** Kryzys przyszedł tydzień po powrocie do miasta z działki. Córka męczyła się z kolkami, Lera nie spała drugą dobę. Kiedy dziewczynka w końcu zasnęła, Lera opadła na podłogę w kuchni, wprost na linoleum, i zamknęła oczy. Drzwi się otworzyły. Daniel wrócił z pracy w wyjątkowo paskudnym humorze. — Dlaczego w przedpokoju stoją worki na śmieci? — rzucił na powitanie. Lera milczała. Nie miała siły choćby odezwać się. — Do ciebie mówię! — przeszedł do kuchni, zahaczając nogą o nią. — Wstawaj i wynieś. Szybko. — Wynieś sam — powiedziała cicho. — Już nie mogę. Kręgosłup mi wysiada, chcę spać. Tylko jedna godzina snu, Daniel. Proszę cię. — Ach, ty nie możesz?! — szarpnął ją za szlafrok i podniósł na nogi. Materiał pękł. — Zobaczcie na nią, księżniczka się zmęczyła. Inne pięcioro rodzą i w polu pracują, a ta się rozleciała. W pokoju zapłakała córka. Daniel, rycząc z wściekłości, ruszył tam. — Znowu! Znowu to wycie! — podbiegł do łóżeczka i gwałtownie je potrząsnął. — Zamknij się już! Dziecko zaniosło się takim płaczem, jakiego Lera jeszcze nie słyszała. W tej chwili w Lery coś pękło. Współczucie dla siebie, zmęczenie, zobojętnienie wobec dziecka — wszystko zniknęło w sekundę. Została czysta wściekłość. Chwyciła ciężką statuetkę z półki — kolejny tandetny prezent od teściowej — i, nie wahając się, zrobiła krok w przód. — Jeszcze raz… — wysyczała z podniesioną ręką. — Jeszcze raz dotkniesz jej, a rozwalę ci głowę. Wynoś się. Daniel aż zgłupiał. — Ty podnosisz na mnie rękę, w moim mieszkaniu?! — Mieszkanie kupione po ślubie — mówiła powoli, akcentując każde słowo. — Kredyt spłacaliśmy z moich macierzyńskich i twoich premii, nadpłatę załatwili moi z prezentów ślubnych. Połowa jest moja. Ale teraz nie dbam o to. Wynoś się, zanim zadzwonię na policję i nie udokumentuję obrażeń. Mam też ślady na twarzy od twojej łapy, Daniel. I na dziecku zostaną siniaki. Nie wsadzą cię, ale życie ci skutecznie obrzydzę, iż będziesz do końca pracował wyłącznie na swoich prawników. Lera wyszła ze sypialni i zadzwoniła po patrol. *** Potem trwały długie przepychanki. Daniel próbował zaangażować matkę i siostrę, dzwoniły do Lery, straszyły, obrażały, ale Lera nie zamierzała się godzić — po prostu je zablokowała. Gdy jej rodzice przyjechali „godzić”, Lera nie wpuściła ich do mieszkania. — Albo stajecie po mojej stronie, albo zapomnijcie mój adres. Wasz zięć podniósł rękę na waszą świeżo narodzoną wnuczkę. jeżeli to dla was „normalne”, nie mamy o czym rozmawiać. Ojciec się wymigiwał, matka szlochała, ale widząc siniaka na nóżce wnuczki, zaniemówili. Przyznali, iż okrucieństwa wobec dziecka nie da się usprawiedliwić. Lera nie tylko złożyła pozew o rozwód, ale poszła z dokumentami do pracy męża. Cicho, spokojnie, z teczką. Bez awantur, tylko pokazała szefowi ochrony — znajomemu swojego ojca — nagranie z niani kamery, którą Daniel sam kupił przed narodzinami dziecka. Na nagraniu było wszystko… i tamten moment w dziecięcym pokoiku. Daniela dyskretnie „poproszono” o odejście. Reputacja w ich firmie była wszystkim, a taki skandal nikomu nie był potrzebny. Teściowa, dowiedziawszy się o zwolnieniu syna, trafiła na ciśnienie, a Karina, bojąc się, iż Lera wrzuci nagranie do sieci (gdzie miała wielu wspólnych znajomych z mężem Kariny), natychmiast zamilkła i przestała wypisywać paszkwile. *** Lera teraz żyje spokojnie. Tak, czasem ledwo starcza na życie, ale nie narzeka. W ramach alimentów Daniel zrezygnował ze swojej części mieszkania, to Lerze pasowało. Rodzina byłego męża natychmiast „zapomniała” o dziecku, ojciec córki nie odwiedza. A nowym znajomym Daniel mówi, iż nigdy nie był żonaty…

Jak dałam nauczkę mężowi, teściowej i szwagierce –...

polregion.pl 15 godzin temu Pamiętam, jak nauczyłam rozumu i męża, i teściową, i szwagierkę Gdzie jest kolacja, Jagna? Pytam się, gdzie jedzenie?! Jagna choćby nie odwróciła głowy w stronę męża. Siedziała na brzegu wersalki, kołysząc w ramionach zawiniątko, z którego cicho dobi...
Ten quiz pozwoli ci się cofnąć do czasów szkolnej ławy. Poradzisz sobie?

Ten quiz pozwoli ci się cofnąć do czasów szkolnej ...

gazeta.pl 15 godzin temu Dziś wracamy myślami do szkolnej ławy. Ten quiz przetestuje twoją wiedzę sprzed lat. Myślisz, iż podołasz bez problemu? Oby tak było, ale większość wymięka na 5. pytaniu. Jaka będzie twoja średnia? Sprawdźmy!
Harmonogram snu: ile drzemek powinno mieć niemowlę? Sporo rodziców popełnia ten błąd

Harmonogram snu: ile drzemek powinno mieć niemowlę...

rodzice.pl 15 godzin temu Prawidłowo ułożony harmonogram snu niemowlęcia odgrywa kluczową rolę w jego rozwoju neurologicznym, emocjonalnym i fizycznym. Liczba oraz długość drzemek w ciągu dnia zmieniają się...
– Tato, lepiej już do nas nie przychodź! Bo jak tylko wychodzisz, mama zawsze zaczyna płakać. I płacze aż do rana… – Zasypiam, budzę się, znowu zasypiam i znów budzę się, a ona cały czas płacze. Pytam: „Mamo, czemu płaczesz? Przez tatę?..” – A mama mówi, iż nie płacze, tylko ma katar. Ale ja już duża jestem i wiem, iż od kataru nie ma łez w głosie. Tata Oli siedział z córką w kawiarni, mieszał łyżeczką kawę w maleńkiej białej filiżance, która już ostygła. A Ola nie dotknęła choćby swojego lodowego deseru, choć przed nią w pucharku – małe dzieło sztuki: kolorowe kulki przykryte zielonym listkiem i wisienką, oblane czekoladą. Każda sześcioletnia dziewczynka skusiłaby się na taką pyszność. Ale nie Ola, bo już w zeszły piątek postanowiła porozmawiać z tatą zupełnie poważnie. Tato milczał bardzo długo, a potem spytał: – To co zrobimy, córeczko? Nie widywać się wcale? Jak ja mam żyć bez ciebie?.. Ola zmarszczyła nosek – taki ładny, po mamie, trochę jak ziemniaczek – i powiedziała: – Nie, tatusiu. Ja też bez ciebie nie dam rady. Zróbmy tak: zadzwoń do mamy i powiedz, iż co piątek odbierzesz mnie z przedszkola. – Pójdziemy razem na spacer, jak zechcesz kawę albo lody, możemy usiąść w kawiarni. Opowiesz mi wszystko, jak żyjesz z mamą. Potem znów się zamyśliła, a po minucie dodała: – A jak będziesz chciał zobaczyć się z mamą, zrobię jej zdjęcie telefonem i będę ci pokazywać co tydzień. Chcesz? Tato spojrzał na swoją mądrą córkę, uśmiechnął się i przytaknął głową: – Dobrze, tak będziemy teraz żyć, córeczko… Ola westchnęła z ulgą i zabrała się za swoje lody. Ale rozmowa nie była skończona. Miała do powiedzenia coś najważniejszego, więc gdy pod nosem zrobiły jej się „wąsy” od kolorowych lodów, oblizała je językiem i stała się znów poważna, prawie dorosła. Prawie kobieta. Która powinna dbać o swojego mężczyznę – choć ten jest już starszy: tata miał w zeszłym tygodniu urodziny. Ola namalowała mu w przedszkolu kartkę z dużą cyfrą „28”. Twarz dziewczynki znów stała się poważna, zmarszczyła brwi i powiedziała: – Wydaje mi się, iż powinieneś się ożenić… I wielkodusznie skłamała: – Przecież nie jesteś aż tak stary… Tata docenił „gest dobrej woli” córki i się uśmiechnął: – Co ty powiesz – „nie bardzo”… Ola z entuzjazmem kontynuowała: – Nie bardzo, nie bardzo! Pan Sławek, co już dwa razy przyszedł do mamy, choćby jest trochę łysy, tutaj… I Ola pokazała palcem czubek głowy, głaszcząc swoje miękkie loczki. Potem zrozumiała, widząc napięcie w oczach taty, iż wygadała maminy sekret. Przycisnęła obie dłonie do ust, oczy otworzyła szeroko – znak przerażenia i zakłopotania. – Pan Sławek? Jaki pan Sławek tak często was odwiedza? Maminy szef? – powiedział tata prawie na cały głos w kawiarni. – Nie wiem, tato… – zawstydziła się Ola. – Może i szef. Przynosi mi cukierki i tort dla nas wszystkich. – I jeszcze – Ola zastanawiała się czy dzielić się takimi tajemnicami z tatą, tym bardziej, iż był „nieadekwatny” – mamie kwiaty. Tata, splótłszy dłonie na stole, długo się im przyglądał. Ola wyczuła, iż właśnie podejmuje najważniejszą decyzję w swoim życiu. Czekała, nie poganiając go. Już wiedziała, a raczej przeczuwała, iż wszyscy mężczyźni są powolni w myśleniu, do adekwatnych decyzji trzeba ich prowadzić. A kto prowadzi? Kobieta. Zwłaszcza ta najważniejsza w jego życiu. Tato milczał, w końcu odważył się. Westchnął głośno, podniósł głowę i powiedział… Gdyby Ola była starsza, zrozumiałaby, iż powiedział to głosem prawdziwego Otella do swej Desdemony. Ale jeszcze nie znała ani Otella, ani Desdemony, ani innych wielkich zakochanych. Po prostu zdobywała życiowe doświadczenie, widząc jak ludzie cieszą się i czasem cierpią przez drobiazgi. A więc tata powiedział: – Chodź, córeczko. Już późno, odprowadzę cię do domu. I porozmawiam z mamą. Ola nie zapytała o czym, ale wiedziała, iż to bardzo ważne – zaczęła jeść lody szybciej. Zrozumiała, iż to, na co tata się zdecydował, jest ważniejsze niż choćby najsmaczniejsze lody. Więc prawie z rozmachem rzuciła łyżeczkę na stół, zsunęła się ze stołka, wytarła usta dłonią, pociągnęła nosem i patrząc prosto na tatę powiedziała: – Jestem gotowa. Chodźmy… Nie wracali do domu – prawie biegli. Tato biegł, ale trzymał Olę za rękę, więc „powiewała” jak chorągiewka. Wpadli do klatki i zobaczyli wolno zamykające się drzwi windy, która wywoziła kogoś z sąsiadów na górę. Tata spojrzał na Olę pytająco. Ona spojrzała w górę i spytała: – No i? Po co stoimy, na co czekamy? Przecież to tylko siódme piętro… Tata złapał ją w ramiona i ruszył po schodach. W końcu, gdy mama otworzyła drzwi po długich nerwowych dzwonkach, tata od razu zaczął od najważniejszego: – Nie możesz tak zrobić! Jaki Sławek? Przecież kocham cię. I mamy Olę… Potem nie puszczając córki z objęć, objął też mamę. A Ola objęła ich oboje za szyje i zamknęła oczy. Bo dorośli się całowali… Tak już w życiu bywa, iż dwóch zagubionych dorosłych potrafi pogodzić mała dziewczynka, która kocha ich oboje, a oni ją – i siebie nawzajem, choć pielęgnowali swą dumę i urazy… Napiszcie w komentarzach, co myślicie o tej historii? Zostawcie lajka!

– Tato, lepiej już do nas nie przychodź! Bo jak ty...

newskey24.com 16 godzin temu Wiesz co, tato, już nie przychodź do nas tak często! Bo jak wychodzisz, to mama zawsze zaczyna płakać. I płacze aż do rana. Ja zasnę, obudzę się, zasnę znowu i znów się obudzę, a ona cały czas płacze i...
Jak dobrać odpowiednią dietę mleczną na różnych etapach rozwoju dziecka?

Jak dobrać odpowiednią dietę mleczną na różnych et...

mamadu.pl 16 godzin temu Zalecenia pediatrów są jasne – w pierwszym półroczu życia dziecka najlepszym pokarmem jest mleko mamy. Potrzeby malucha zmieniają się z czasem, nie każda mama może również długo karmić piersią. Wprowadzenie mleka modyfikowanego do diety to sposób, by...
Czy starsze rodzeństwo ma obowiązek zajmować się młodszym? "To nie jest jego obowiązek. Nauka najważniejsza"

Czy starsze rodzeństwo ma obowiązek zajmować się m...

gazeta.pl 16 godzin temu Czy starsze rodzeństwo powinno opiekować się młodszym? W komentarzach na facebookowym profilu eDziecko.pl wywiązała się interesująca dyskusja. Internauci są podzieleni. Wielu z nich przyznało, iż jako rodzice dzieci z dość dużą różnicą wieku, często ...
Zdecydowałam się na adopcję dziecka pozostawionego w Oknie Życia przy oddziale położniczym szpitala w Warszawie trzy miesiące po śmierci mojego męża – zgromadziłam wszystkie dokumenty, przeszłam pozytywnie kontrole i nazwałam syna imieniem męża; gdy zaczął pytać o rodzeństwo, adoptowałam niemowlęcą dziewczynkę z Okna Życia i teraz razem, jako mama, syn i córka, tworzymy najszczęśliwszą rodzinę w Polsce.

Zdecydowałam się na adopcję dziecka pozostawionego...

twojacena.pl 16 godzin temu Usłyszałam, iż maleńką dziewczynkę pozostawiono w Oknie Życia przy szpitalu im. Świętej Rodziny na ulicy Madalińskiego w Warszawie. Ta wiadomość ścisnęła mi serce los tej małej istotki nagle stał się dla mnie najważniejszy. Minęły trzy miesiące od śm...
Okazja Cenowa (Botanicals) – 10347 Mały bukiet żółtych kwiatów

Okazja Cenowa (Botanicals) – 10347 Mały bukiet żół...

faniklockow.pl 16 godzin temu Na Amazonie dorwiecie chwilowo zestaw 10347 Mały bukiet żółtych kwiatów za 69.99 zł. Daje to nam rabat w wysokości 46% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Amazon Powyższe linki do produktów i strony LEGO.pl to tzw...
Upatrzył sobie cudzą żonę: Opowieść o słabym artyście, wytrwałej Sofii i szczęściu, które przyszło z niespodziewanej strony

Upatrzył sobie cudzą żonę: Opowieść o słabym artyś...

newsempire24.com 17 godzin temu Wyobraź sobie, opowiem Ci tę historię, bo aż sama nie wierzę, ile tu się wydarzyło… Chcesz anegdotę z życia polskiej prowincji? Proszę bardzo! Była sobie Zofia Mazurkiewicz, wrażliwa dziewczyna z małego miasteczka pod Lublinem. Wyszła za mąż za Wikto...
Szkoły zamknięte przez mróz, rodzice oburzeni. Psycholog dziecięca stanęła w obronie

Szkoły zamknięte przez mróz, rodzice oburzeni. Psy...

mamadu.pl 17 godzin temu Rekordowe mrozy sprawiły, iż część szkół w Polsce zdecydowała się na odwołanie zajęć. Choć decyzje te miały związek z bezpieczeństwem i zdrowiem uczniów, wielu rodziców zareagowało irytacją i sprzeciwem. Do sprawy odniosła się psycholożka dziecięca D...
Lista imion, które są hitem wśród rodziców. "Wracają na szczyt popularności"

Lista imion, które są hitem wśród rodziców. "Wraca...

polsatnews.pl 18 godzin temu Zofia i Nikodem to najpopularniejsze imiona nadawane dzieciom w drugiej połowie 2025 roku - poinformowało Ministerstwo Cyfryzacji. Najnowszy ranking pokazuje, iż rodzice podążają za zmieniającymi się gustami i trendami. "Te imiona, które jeszcze nied...
4 lata to magiczna granica u dziecka. Wtedy jego mama wchodzi w nowy etap macierzyństwa

4 lata to magiczna granica u dziecka. Wtedy jego m...

mamadu.pl 18 godzin temu Kiedy kobieta zostaje matką, zachodzi w jej życiu jedna z największych przemian – zmienia sposób myślenia, odczuwania i postrzegania samej siebie. W pierwszych latach życia dziecka wiele matek czuje, iż zatraciły dawną tożsamość i funkcjonują głównie...
Kalendarz szczepień na 2026 rok. Najważniejsze zmiany

Kalendarz szczepień na 2026 rok. Najważniejsze zmi...

mamadu.pl 18 godzin temu Nowy rok przynosi aktualizację kalendarza szczepień ochronnych dla dzieci i młodzieży. Choć lista obowiązkowych szczepień nie zmienia się rewolucyjnie, w 2026 roku pojawia się kilka ważnych doprecyzowań i nowości, które warto znać. Sprawdzamy, co zmi...
Średniowieczne potwory i warsztaty z bibuły. Ruszają „Ferie w Muzeum”

Średniowieczne potwory i warsztaty z bibuły. Rusza...

bochnianin.pl 18 godzin temu Już w najbliższy wtorek, 3 lutego, Muzeum im. Stanisława Fischera w Bochni zainauguruje tegoroczny cykl zajęć feryjnych dla dzieci. Na pierwszy ogień idą zagadkowe bestiariusze – zajęcia łączące historię ze sztuką. Pierwsze spotkanie z cyklu „Ferie w...
Zapowiedzi serii Minifigures (CMF) & BaM na 2026 rok.

Zapowiedzi serii Minifigures (CMF) & BaM na 2026 r...

faniklockow.pl 18 godzin temu W tym zestawieniu zebraliśmy dla was wszystkie informacje odnośnie nadchodzących premier serii Minifigures. Znajdziecie tutaj najnowsze informacje, numery zestawów i szczegóły w miarę ich napływania. Nowe informacje zaznaczane są na zielono. Uwaga: T...
Zaproponowałam mamie, żeby zamieszkała z nami na miesiąc po urodzeniu dziecka, a ona postanowiła przeprowadzić się na rok i przywieźć ze sobą tatę

Zaproponowałam mamie, żeby zamieszkała z nami na m...

polregion.pl 18 godzin temu No i wiesz, co się stało? Zaproponowałam mamie, żeby zamieszkała z nami na miesiąc po urodzeniu dziecka, a ona postanowiła się przeprowadzić na cały rok i przywieźć ze sobą tatę. Trzy noce nie mogę zmrużyć oka. Sumienie gryzie mnie...
Oj, dziewczyno, na próżno go witasz, nie ożeni się z tobą Wari dopiero co stuknęło szesnaście lat, gdy odeszła jej mama. Ojciec siedem lat temu wyjechał do pracy w mieście i przepadł – żadnych wieści, żadnych pieniędzy. Cała wieś pomagała przy pogrzebie, wspierali jak mogli. Ciotka Maria, matka chrzestna Wari, często do niej zaglądała, doradzała co i jak. Po ukończeniu szkoły Warę zatrudniono na poczcie w sąsiedniej wsi. Waria to zdrowa dziewczyna, o której mówi się, iż „krew z mlekiem”. Twarz okrągła i rumiana, nos zadarty, za to oczy szare, błyszczące. Gruby, jasny warkocz aż do pasa. Najprzystojniejszym chłopakiem we wsi był uznawany za takiego Nikodem. Dwa lata temu wrócił z wojska i dziewczyny nie dawały mu spokoju. choćby te z miasta, co na wakacje przyjeżdżały do wsi, zwracały na niego uwagę. Lepsza byłaby sława aktora w Hollywood, niż praca kierowcy na wsi. Nie wyszalał się jeszcze, nie był zainteresowany wyborem narzeczonej. Aż pewnego dnia ciotka Maria poprosiła go o pomoc przy naprawie ogrodzenia u Wari. Bez męskiej ręki trudno żyć na wsi. Z warzywnikiem dawała radę, ale dom już potrzebował wsparcia. Bez gadania zgodził się pomóc. Przyszedł, obejrzał, zaczął zarządzać: przynieś to, podaj tamto. Waria ze spuszczonym wzrokiem wszystko mu podawała. Tylko policzki coraz bardziej czerwieniały, a warkocz latał za plecami. Kiedy zmęczył się pracą, karmiła go sytym barszczem i mocną herbatą. Sama patrzyła, jak czarny chleb gryzie swoimi białymi zębami. Nikodem trzy dni naprawiał ogrodzenie, a czwartego dnia przyszedł już bez powodu – w gości. Waria nakarmiła go kolacją, od słowa do słowa został na noc. Tak już zaczął do niej chadzać. Zawsze szedł do domu o świcie, by nikt nie zauważył. Tylko na wsi nic się nie ukryje… — Oj, dziewczyno, na próżno go witasz, on się nie ożeni. A jakby się ożenił, to się z nim namęczysz. Jak lato przyjdzie, znów najadą miejskie piękności, co zrobisz? Spalisz się z zazdrości. Nie takiego chłopaka ci trzeba — powtarzała ciotka Maria. Ale młodość zakochana nie słucha mądrości, co płyną z latami. Potem Waria zrozumiała, iż jest w ciąży. Najpierw myślała, iż się rozchorowała albo zatruła. Słabość, mdłości, aż pewnego dnia dotarło do niej, iż nosi pod sercem dziecko Nikodema. Grzesznym myślą chciała się pozbyć, za wcześnie na dziecko. Ale potem pomyślała, iż będzie jej lepiej, bo nie będzie sama. Mama ją wychowała, sama też da radę. Ojciec, gdyby był, i tak więcej przeszkadzał niż pomagał. Ludzie pogadają, potem zapomną. Na wiosnę zdjęła kożuszek i wszyscy zobaczyli jej brzuch. Kręcili głowami: bieda z dziewczyną. Nikodem oczywiście przyszedł zapytać, co zamierza. — A co tu zrobić? Urodzę. Nie martw się, wychowam sama. Żyj jak chcesz — powiedziała, zajmując się piecem. Tylko płomienie od ognia tańczyły jej na czerwonych policzkach i w oczach. Nikodem patrzył, zachwycony, ale wyszedł. Sama zdecydowała, jego to nie ruszyło. Nastało lato, znów zjechały miejskie dziewczyny, Nikodem miał inne zajęcia. A Waria ogarnia ogródek, ciotka Maria pomaga, bo z dużym brzuchem ciężko się schylać. Wiadra wody z studni ciągnie. Brzuch wielki, baby na wsi przepowiadają jej syna – mocarza. — Kogo Bóg da — żartuje Waria. We wrześniu obudziła się skoro świt z rwącym bólem. Biegła do ciotki Marii. Ta od razu zrozumiała, co się dzieje. — Już rodzi? Siedź, zaraz wracam! Pobiegła po Nikodema. Stoi jego ciężarówka pod domem. Działkowicze już wyjechali. On, jak na złość, poprzedniego dnia nieźle wypił. Długo go budziła. Dopiero, gdy zrozumiał, co się dzieje, krzyknął: — Przecież do szpitala mamy dziesięć kilometrów! Zanim po lekarza, zanim wrócę, urodzi sama! Jedziemy! Pakuj ją. — Jak ciężarówką? Roztrzęsiesz ją całą, jeszcze po drodze malucha będziesz łapał! — wołała ciotka Maria. — To pojedziesz z nami, na wszelki wypadek — rzucił Nikodem. Dwa kilometry jechali ostrożnie po dziurawej drodze. Ciotka Maria w szoferce na worku. Jak dotarli do asfaltu, ruszyli szybciej. Waria krzywiła się z bólu, trzymała brzuch, gryząc wargę, żeby nie jęczeć. Nikodem całkiem wytrzeźwiał – patrzył na dziewczynę, aż ręce mu bielały od ściskania kierownicy. Zdążyli. Oddali Warę do szpitala i pojechali z powrotem. Całą drogę ciotka Maria strofowała Nikodema: — Po co zepsułeś dziewczynie życie?! Sama, bez rodziców, jeszcze dziecko, a ty jej dołożyłeś zmartwień. Jak ona sobie poradzi z dzieckiem? Mimo wszystko, zanim dotarli do wsi, Waria została matką zdrowego synka. Następnego dnia przynieśli jej go do karmienia. Nie wiedziała, jak go wziąć, jak nakarmić. Patrzyła przestraszonymi oczami na czerwone, pomarszczone dziąsła synka. Zagryzając wargę, robiła, co kazali. Ale serce miała pełne radości. Oglądała, dmuchała w czoło synka, cieszyła się jak niedoświadczona mama. — Po ciebie ktoś przyjedzie? — zapytał surowy, starszy lekarz. Waria wzruszyła ramionami i pokręciła głową: — Raczej nie. Lekarz westchnął i poszedł. Pielęgniarka zawinęła dziecko w szpitalny koc, byleby tylko do domu dowieźć, kazała oddać potem. — Fedor szpitalnym samochodem cię odwiezie do wsi. Niech cię z dzieckiem nie wpychają do autobusu — powiedziała oschle. Waria jej podziękowała. Szła korytarzem ze spuszczoną głową, cała czerwona ze wstydu. W samochodzie tuliła synka, martwiąc się o dalsze życie. Zasiłek tak skromny, iż ledwo kot by zapłakał. Żal jej i siebie, i niewinnego synka. Ale patrzyła na śpiącego, zmiętego malucha i poczuła przypływ tkliwości – odgoniła złe myśli. Nagle auto stanęło. Warę zaniepokoił Fedor, niezbyt wysoki mężczyzna po pięćdziesiątce. — Co się stało? — Dwa dni lało, patrz jakie kałuże. Nie przejadę, utkniemy. Tu tylko ciężarówką albo traktorem. — Przepraszam, zostały dwa kilometry. Dasz radę dojść? — Wskazał na drogę, gdzie rozlała się ogromna kałuża. Dziecko spało na rękach. choćby siedząc zmęczyła się je trzymać — prawdziwy mocarz. Ale jak przejść taką drogą? Ostrożnie wysiadła, przestawiła wygodniej synka i ruszyła brzegiem kałuży. Nogi grzęzły w błocie po kostki, strach, iż się poślizgnie. Stare, rozchodzone pantofle chlupały. Lepiej by było w kaloszach jechać do szpitala. Jeden but utknął w błocie, Waria się zatrzymała. Iść dalej z dzieckiem na rękach nie da rady. Poszła więc w jednym bucie. Gdy dotarła do wsi, zapadał zmierzch, nóg nie czuła z zimna. Nie miała już sił się dziwić, iż światło się pali w oknach. Stanęła na suchych schodach. Nogi zlodowaciałe, ale cała spocona ze zmęczenia. Otworzyła drzwi do chaty i zastygła. Przy ścianie stało łóżeczko dziecięce, wózek z nowymi ubrankami dla dziecka złożonymi w środku. Przy stole Nikodem z głową opartą o ręce – spał. Może coś usłyszał, może poczuł jej spojrzenie, podniósł głowę. Waria cała czerwona, rozczochrana, z dzieckiem na rękach ledwo stała w drzwiach. Sukienka mokra od błota, a nogi po kolana w mule. Jeden but zgubiony. Jak tylko to zobaczył, rzucił się, wziął dziecko, położył do łóżeczka. Sam poleciał do pieca po kocioł gorącej wody. Usadził Warę, pomógł się rozebrać, umyć nogi. Gdy ubierała się za kuchnią, na stole czekały już ziemniaki i dzbanek mleka. Nakarmić musiała synka — niemowlę zapłakało. Wzięła go, usiadła do stołu i zaczęła karmić bez skrępowania. — Jak go nazwałaś? — zapytał chrapliwym głosem Nikodem. — Sergiusz. Nie masz nic przeciwko? — spojrzała na niego jasnymi oczami. Było w nich tyle tęsknoty i miłości, aż Nikodemowi ścisnęło się serce. — Ładne imię. Jutro pójdziemy, zarejestrujemy syna i od razu się pobierzemy. — Nie trzeba… — powiedziała Waria, patrząc jak maluch ssie pierś. — Mój syn musi mieć ojca. Koniec – wyszalałem się. Jaki ze mnie będzie mąż, nie wiem, ale syna nie zostawię. Waria skinęła głową, nie podnosząc wzroku. Po dwóch latach mieli jeszcze córeczkę, dali jej imię po mamie Wari – Nadzieja. Ważne, jakie błędy popełnisz na początku życia, najważniejsze, iż zawsze możesz je naprawić… Taka oto historia się wydarzyła. Napiszcie w komentarzach, co o niej sądzicie. Zostawcie lajka.

Oj, dziewczyno, na próżno go witasz, nie ożeni się...

newskey24.com 19 godzin temu Oj, dziewczyno, na próżno go tak witasz, nie ożeni się. Gdy babcia zmarła, Zofia miała zaledwie szesnaście lat. Ojca nie było już od siedmiu lat pojechał do Warszawy na zarobek i przepadł bez śladu. Ani wiadomości, ani pieniędzy od...
Dar Boży… Ponury, wiosenny poranek nad Warszawą. Ciężkie chmury snują się nisko po niebie, w oddali słychać dudnienie grzmotu – nadciąga pierwsza burza tej wiosny. Zima się skończyła, ale wiosna jakby nie miała odwagi wejść w swoje prawa: chłód, porywisty wiatr porywa zeszłoroczne liście, nieśmiała trawa przebija się przez stwardniałą ziemię, drzewa jeszcze nie budzą się do życia. Przyroda pragnie deszczu – miniona zima była sucha, ziemia spragniona oczekuje burzy, która przyniesie długo wyczekiwaną wodę i obudzi życie. W kuchennym świetle, po burzliwej rozmowie, przy kawie i jajecznicy, Sacha i Wiktoria podejmują decyzję, która odmieni ich los na zawsze. Zawiedzeni przez los, po nieudanej walce o własne dziecko, po traumie po Czarnobylu, zamiast syna z sierocińca zdecydują się zaopiekować nie pozornie zdrowym chłopcem, ale zaniedbaną, kaleką dziewczynką z Domu Dziecka na Mazurach. To historia o miłości, cierpliwości i wytrwałości – o walce o zdrowie, operacjach w gdańskiej klinice, bezsennej nocy matki przy łóżeczku dziecka i ojcu, który oddał wszystko, by uratować córkę. To również opowieść o cudzie codzienności – pierwszy uśmiech, pierwsze kroki, pierwsze sukcesy w warszawskiej szkole plastycznej, pasma olśnień i radości, która wróciła do domu wraz z Lenusią. Bo czasem największy Boży dar przychodzi niespodziewanie: jako niechciany ktoś, kto uczy, iż warto kochać, czekać, walczyć i wierzyć, iż prawdziwa wiosna – szczęście i nadzieja – naprawdę nadejdzie, jeżeli tylko otworzymy serce na drugi człowieka.

Dar Boży… Ponury, wiosenny poranek nad Warszawą. C...

naszkraj.online 19 godzin temu Dar Boży… Poranek był pochmurny, ciężkie chmury snuły się nisko nad Warszawą, a w oddali słychać było ciche pomruki burzy. Nadchodziła ulewa pierwsza w tym roku, choć wiosna jeszcze nieśmiało rozpościerała skrzydła nad miastem. Zima dobiegła końca, a...
Simple Story 4 w stylu clean & simple

Simple Story 4 w stylu clean & simple

blogscrapandme.blogspot.com 19 godzin temu Moja inspiracja dla tych, którzy kochają styl clean & simple, ale nie chcą rezygnować z klimatu i emocji w swoich pracach.Simple Story 4 pięknie pokazuje, iż czasem wystarczy kilka elementów, by stworzyć projekt pełen spokoju i ciepła. Powstały ...
Rodzice rozwodzą się po 50-tce. Badania pokazują, jak wpływa to na dorosłe dzieci

Rodzice rozwodzą się po 50-tce. Badania pokazują, ...

kobieta.onet.pl 19 godzin temu Rozwody rodziców to trudne doświadczenie niezależnie od wieku dzieci. Coraz częściej jednak na taki krok decydują się pary z wieloletnim stażem, a ich dorosłe dzieci muszą zmierzyć się z nową, niełatwą rzeczywistością. Eksperci podkreślają, iż skutki...
Zakaz mediów społecznościowych dla dzieci poniżej 15. roku życia od nowego roku szkolnego. To pierwsze tak restrykcyjne regulacje w Europie

Zakaz mediów społecznościowych dla dzieci poniżej ...

forsal.pl 19 godzin temu Tak restrykcyjne regulacje przyjęło w nocy z poniedziałku na wtorek Zgromadzenie Narodowe – niższa izba francuskiego parlamentu. Zakaz korzystania z mediów społecznościowych ma wejść w życie we Francji wraz z nowym rokiem szkolnym.
Rozpoczął się Festiwal Teatrów Dla Dzieci

Rozpoczął się Festiwal Teatrów Dla Dzieci

krakow.pl 20 godzin temu 1 lutego Nowohuckie Centrum Kultury zamieniło się w prawdziwe teatralne królestwo dla najmłodszych. Czternaście teatrów z całej Polski, dziewiętnaście spektakli i kilkudziesięciu bajkowych bohaterów opanuje scenę do 13 lutego.
Maria Winiarska o aktorstwie, początkach związku z Wiktorem Zborowskim i tęsknocie za siostrą. "Wycofałam się, bo czułam, iż bez niej nie dam rady" [WYWIAD]

Maria Winiarska o aktorstwie, początkach związku z...

tvn.pl 20 godzin temu #COZAKOBIETA! Nie opowiada anegdot, tylko historie, które zostają pod skórą. Mówi o miłości, która przetrwała próbę czasu, o macierzyństwie bez idealnych kadrów i o aktorstwie, które bywało ratunkiem, ale też ciężarem. Pokazuje, skąd się wzięła jej s...
Mam 50 lat i byłam uczennicą liceum, kiedy zaszłam w ciążę z moim chłopakiem. Oboje byliśmy wtedy jeszcze w szkole i żadne z nas nie pracowało. Gdy moja rodzina się o tym dowiedziała, zareagowali natychmiast: usłyszałam, iż przyniosłam wstyd domowi i iż nie będą wychowywać dziecka, które „nie jest ich”. Pewnego wieczoru kazali mi się spakować. Wyszłam z domu z małą walizką, nie wiedząc, gdzie spędzę następny dzień. To rodzina mojego chłopaka otworzyła mi drzwi. Jego rodzice przyjęli nas pod swój dach od pierwszego dnia. Dostaliśmy własny pokój, ustalili jasne zasady i powiedzieli, iż jedyne czego od nas oczekują, to żebyśmy ukończyli szkołę. Pokrywali koszty jedzenia, rachunków i opiekę medyczną w trakcie ciąży. Byłam od nich całkowicie zależna. Po narodzinach syna jego mama była przy mnie w szpitalu. Pomagała mi przy kąpieli, przewijaniu i uspokajaniu dziecka o poranku. Gdy dochodziłam do siebie, ona opiekowała się wnukiem, żebym mogła się przespać. Jego tata kupił łóżeczko i wszystko, co było potrzebne na początek. Niedługo potem sami zaproponowali, żebyśmy nie ugrzęźli w miejscu i nie zostali „uwięzieni”. Zaproponowali mi sfinansowanie szkoły dla pielęgniarek. Zgodziłam się. Rano chodziłam na zajęcia, a syn zostawał z teściową. Mój chłopak studiował informatykę. Oboje uczyliśmy się, a oni przez cały czas pokrywali większość kosztów. Tamte lata wymagały wielu wyrzeczeń. Żyliśmy według surowego planu dnia. Nie było luksusów. Czasami pieniędzy starczało tylko na przetrwanie. Nigdy jednak nie brakowało nam jedzenia ani wsparcia. Gdy któreś z nas było chore lub zniechęcone, byli z nami. Opiekowali się wnukiem, żebym mogła zdawać egzaminy, odbywać praktyki lub pracować wtedy, gdy była taka możliwość. Z czasem zaczęliśmy pracować. Ja jako pielęgniarka, mąż w swoim zawodzie. Wzięliśmy ślub. Zamieszkaliśmy na swoim. Wychowaliśmy syna. Dziś mam 50 lat. Nasze małżeństwo przez cały czas jest silne. Nasz syn dorastał, widząc nasz wysiłek i wytrwałość. Z moją rodzinną utrzymuję minimalny kontakt. Potem nie było już awantur, ale więzi nie odbudowaliśmy. Nie chowam urazy, ale relacje nigdy nie wróciły do dawnego stanu. Gdyby dziś poproszono mnie o wskazanie rodziny, która uratowała mi życie, nie byłaby to rodzina, w której się urodziłam. To rodzina mojego męża.

Mam 50 lat i byłam uczennicą liceum, kiedy zaszłam...

newsempire24.com 21 godzin temu Słuchaj, mam już pięćdziesiątkę na karku i często wracam myślami do czasów, kiedy byłam nastolatką. Jeszcze chodziłam do liceum, kiedy zaszłam w ciążę ze swoim chłopakiem, Michałem. Byliśmy wtedy zupełnie zieloni, oboje po prostu dzieciaki z Poznania...
Ivan i Maria – opowieść o miłości, wyborach i polskiej wsi Jan nigdy nie marzył o wyjeździe z rodzinnej wioski do miasta. Uwielbiał otwartą przestrzeń, rzekę, pola i lasy oraz swoich sąsiadów. Postanowił zostać rolnikiem, hodować świnie, sprzedawać mięso i – jeżeli szczęście dopisze – rozwinąć biznes. Marzył o zbudowaniu dużego domu, samochód już miał, choć stary i niezbyt reprezentacyjny, a pieniądze po sprzedaży babcinego domu zainwestował w gospodarstwo. Było też inne, skryte marzenie – ożenić się z Marią i uczynić ją gospodynią własnego, wielkiego domu. Już się spotykali, a Maria wiedziała, iż interesy Jana jeszcze nie układają się najlepiej, dużych pieniędzy nie ma, a dom dopiero zaczął budować. A Maria była prawdziwą pięknością. Nigdy nie planowała sama do czegoś w życiu dojść. – Po co mi uroda, jeżeli nie po to, żeby to mężczyzna zapewnił mi dostatnie życie – mówiła przyjaciółkom. – Trzeba tylko znaleźć takiego, który wszystko weźmie na siebie. Moja uroda dużo jest warta. – Jan buduje dom i ma już samochód, – mówiła jej koleżanka Ania. – Wystarczy poczekać, może jeszcze się rozkręci. – A ja chcę wszystko i od razu – kaprysiła Maria. – Ile jeszcze mam czekać, aż Jasiu się dorobi? Pieniędzy nie ma. Jan kochał Marię, ale wiedział, iż jej uczucia nie są takie, na jakie liczył, choć miał nadzieję, iż z czasem ona go pokocha. I wszystko układałoby się dobrze, gdyby nie pojawił się w wiosce Tomasz. Przyjechał z kolegą do babci na wakacje. Na lokalne dziewczyny patrzył z góry, w wiejskim klubie wręcz się nudził – do czasu aż zobaczył Marię. Maria początkowo nie zwracała uwagi na przyjezdnego, ale kiedy dowiedziała się, iż pochodzi z zamożnej rodziny, a jego ojciec jest znanym urzędnikiem w dużym mieście – od razu przeniosła swoje zainteresowanie na niego. Tomasz był od niej starszy, obycie z kobietami miał spore, mówił pięknie, potrafił się zalecać. Często przynosił Marii kwiaty – wiedziała, iż w wiosce takich bukietów się nie kupi, zamawiał z dostawą, doceniła to. Jan widział, iż przyjmuje kwiaty, złościł się. – Nie przyjmuj od niego prezentów, po co mnie denerwujesz? – prosił, ale Maria tylko śmiała się z tego. – Co się złościsz, to tylko kwiaty, nie przesadzaj. Jan poszedł choćby do Tomasza ze skargą: – Przestań przynosić Marii kwiaty, to moja dziewczyna i mam wobec niej poważne zamiary. Tomasz jednak tylko wzruszył ramionami, skończyło się na bójce – na szczęście koledzy rozdzielili ich. Ale od tej chwili między Janem a Marią pojawił się mur. Maria go unikała, on czuł się zraniony. Maria wiedziała, iż Tomasz przyjechał tylko na miesiąc – potem wyjedzie i wszystko wróci do starego. – Muszę coś wymyślić, żeby zatrzymać Tomasza, wyjechać z nim do miasta. Tu nie ma czego szukać. I trzeba się spieszyć – myślała. Zwabić Tomasza do domu nie było trudno. Rodzice Marii pojechali do miasta na targ. Tak zaplanowała, żeby rodzice zastali ich razem. Wiedziała, jaki jest ojciec – twardy i bezpośredni. Oboje rozpaleni leżeli w łóżku, kiedy wrócili rodzice. Maria niedbale narzuciła szlafrok, a Tomasz w pośpiechu zakładał spodnie – w takim stanie znaleźli ich ojciec i matka. – Co tu się wyrabia? – zapytał ojciec z gniewem w głosie. Córka spuściła wzrok, Tomasz przytupywał niespokojnie nogą. – Rozumiem. Tomaszu, od dzisiaj musisz się ożenić z naszą córką, inaczej… załatwię cię, chodź na rozmowę do pokoju. Co tam ustalili – nie wiadomo, ale następnego dnia młodzi pojechali do urzędu stanu cywilnego, a matka Marii już szykowała ich do wyjazdu do miasta. Po wiosce wieść rozeszła się lotem błyskawicy. Jan był załamany, choć starał się nie pokazywać po sobie. Tomasz w duchu przeklinał całą sytuację. – Po co mi to było? Dałem się omotać wiejskiej piękności, a okazała się sprytniejsza niż myślałem. Wpakowała mnie, sprytna dziewczyna. A Maria marzyła o wielkim mieście i szczęściu, no i o pięknym życiu. – Pokocha go, urodzi mu dzieci, jeszcze będzie szczęśliwy, iż tak się stało – myślała – tylko jak przyjmą mnie jego rodzice? Na przekór obawom rodzice przyjęli Marię z entuzjazmem. – Masz, Marysiu, czuj się jak u siebie! – powitała ją teściowa Irena, ojciec Tomasza, pan Michał, też był zadowolony. Maria starała się być idealną gospodynią. Mieszkanie duże, czteropokojowe, rodzice mili. Tomasz docenił jej starania, uznał, iż nie jest taka wyrachowana, jak początkowo sądził. – Tak, sprytnie mnie złapała, ale chyba szczerze wierzy, iż będziemy szczęśliwi – myślał, choć sam w to nie wierzył. To nie była jego bajka. Tomasz zaczął układać w głowie plany na rozrywki po ślubie – kumpli miał w mieście wielu. Tymczasem Maria zaskoczyła go wiadomością przy obiedzie: – Jestem w ciąży, będziemy mieli dziecko! – Gratulacje, Marysiu! – ucieszyła się teściowa, a Tomasz zrozumiał, iż teraz nie ma sensu narzekać – dziecko będzie. Odbyło się wesele, rodzice podarowali im mieszkanie z wyposażeniem. Po ślubie Maria widziała, iż mąż nie jest zachwycony perspektywą ojcostwa. – Nic to, z pojawieniem się dziecka Tomasz się zmieni, zrozumie, jakie to szczęście – łudziła się. Tomasz pogrążał się w rozrywkach. Żonie tłumaczył: – Taka praca – ciągle delegacje – a ona wierzyła, nie wiedząc czym naprawdę się zajmuje. Nie skarżyła się teściom, iż mąż wiecznie poza domem, czasem nie wracał na noc, podobno w delegacjach. Tęskniła – za wioską, przyjaciółkami, rodzicami. Coraz częściej myślała też o Janie. Zaczęła wątpić, czy dobrze wybrała, a na pytanie, czy mąż ją kocha, odpowiadał wymijająco. Irena widziała, iż synowa jest smutna – wiedziała, iż syn daleki od ideału. Narodziny syna były radosnym wydarzeniem dla wszystkich. Tomasz na początku był wzruszony, ale gwałtownie wrócił do dawnych przyzwyczajeń – dziecięcy płacz, pampersy, nieprzespane noce przyprawiały go o złość. Maria była przemęczona, nie nadążała sprzątać, a gotować – tym bardziej. Tomaszowi coraz częściej chciało się uciec z domu. gwałtownie zauważył, iż po ślubie dawne znajomości „na boku” zaczęły się urywać. – Co z żonatego? Nikomu o żonie nie opowiadał, wiedział: bez wykształcenia, wieśniara. – Gdzie ją kogokolwiek zatrudnię, jak syn podrośnie? Co z niej za żona – sprzątaczka albo handlara? Lepiej już łożyć na alimenty. Miał stałą kochankę – Kasię, z własnym mieszkaniem i pieniędzmi, nie chciała dzieci. Tam odpoczywał, imprezował. – Kasiu, gdybyś wiedziała, jak mnie wkurza domowy bałagan… Żony nie kocham, syn mnie denerwuje. Owszem, Maria ładna, ale wieś to wieś, nigdzie z nią nie pójdę, jak nic nie widziała poza swoim gospodarstwem. Maria zaczęła rozumieć, iż życie u boku Tomasza nie będzie takie, o jakim śniła. Domyślała się, iż ma inną. Bywało, iż wracał z zapachem damskich perfum i śladami szminki na koszuli. Coraz częściej się denerwował, na syna nie zwracał uwagi, potrafił nakrzyczeć, a choćby się zamachnąć. Żyli w napięciu, czekając, aż rodzina się powiększy… Nie wytrzymała – zadzwoniła do mamy. A ta odpowiedziała: – Nikt cię nie zmuszał do ślubu z Tomaszem, sama podjęłaś decyzję. Myśleliśmy, iż pójdziesz za Jana. Wybrałaś inaczej – pij własne piwo, jak się napijesz, wracaj, ale tym razem na stałe… Maria była przygnębiona, podczas snu męża zajrzała mu do telefonu. Treść wiadomości z Kasią była tak dosadna, iż odebrało jej mowę… Poskarżyła się teściowej, na co ta odparła: – Jak pomyślisz o rozwodzie, pamiętaj – dziecko zostanie z nami. Wiesz, jakie mamy wpływy. Tomasz, jaki by nie był, to ojciec, jest bogaty, ma osobne mieszkanie. Może dziecku dużo zapewnić. A ty? Bez wykształcenia, pracy, mieszkania… Syn gorączkował, ząbkował, Tomasz miał dość płaczu, a Kasia już czekała. Pisała: „Daj im coś na spanie, usną szybko, to co ci dałam.” Tomasz poszedł do łazienki, telefon zostawił. Maria przeczytała wiadomość. Przestraszyła się. – Co jeżeli da nam to „coś na sen”… Póki mąż kąpał się, zadzwoniła do Jana i opowiedziała o wszystkim. – Przyjadę po was i zabiorę na wieś. – Teściowie grożą, iż odbiorą mi syna. – Nie bój się, tylko cię straszą. Spróbuj się uspokoić, utul synka, niech mąż wyjdzie, a ty daj mi znać, będę blisko. Maria utuliła synka, położyła się udając, iż śpi. Słyszała, jak mąż zagląda do pokoju, potem wyszedł. gwałtownie zebrała rzeczy, zadzwoniła do Jana. Przyjechał niezwłocznie, zabrał ją do swojego domu. Tomasz wrócił dopiero następnego dnia, zorientował się, iż nie ma żony i dziecka. Zadzwonił do rodziców. – Tu ich nie było, synu – odparła Irena. – Uciekać mogli, teraz trzeba na policję… – Nie, mama, proszę, nie dzwoń. choćby lepiej, iż uciekła. Mam dość. Błagał, aż się zgodziła. Minęło trochę czasu. Jan i Maria pobrali się tuż po jej rozwodzie, mieszkali w dużym domu i niebawem oczekiwali powiększenia rodziny. Maria zrozumiała wreszcie, iż to właśnie Jan jest jej szczęściem.

Ivan i Maria – opowieść o miłości, wyborach i pols...

naszkraj.online 21 godzin temu Janek nigdy nie miał ciągot do wyjazdu ze swojej wsi do miasta. Lubił szeroką przestrzeń, rzekę, pola, lasy i sąsiadów, z którymi można było pogadać o wszystkim choćby o tym, czemu kury przestały się nieść. Postanowił zostać gospodarzem, zaczął...
Zdecydowałam się adoptować dziecko porzucone w Oknie Życia przy oddziale położniczym szpitala w Warszawie trzy miesiące po śmierci mojego męża – musiałam gwałtownie zdobyć wszystkie dokumenty, przejść kontrole, a dziś wychowuję dwoje ukochanych dzieci, które nazywam swoim synem i córką

Zdecydowałam się adoptować dziecko porzucone w Okn...

naszkraj.online 22 godzin temu Dowiaduję się, iż ktoś zostawił niemowlę w Oknie Życia przy Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie, tuż obok oddziału położniczego. Decyduję się na adopcję tego dziecka, które zostało porzucone przez swoich rodziców, trzy miesiące po tym, jak zmarł mój m...

Popularne

Nie ma mieszkania, nie ma dzieci. „Narasta frustracja młodego pokolenia”

Nie ma mieszkania, nie ma dzieci. „Narasta frustracja młodeg...

5 dni temu 134
Nauczycielka z Kielna wraca do pracy. "Nie ma żadnych zarzutów", ale sprawa jest w toku

Nauczycielka z Kielna wraca do pracy. "Nie ma żadnych zarzut...

4 dni temu 114
Wynajmowały pokój w Warszawie. Nagle wpadli urzędnicy. Na wyprowadzkę miały 2 dni

Wynajmowały pokój w Warszawie. Nagle wpadli urzędnicy. Na wy...

6 dni temu 103
Pomoc dziadków w czasie ferii to skarb. "Mamy sześcioro wnuków i co roku są u nas"

Pomoc dziadków w czasie ferii to skarb. "Mamy sześcioro wnuk...

5 dni temu 101
Absurdalny egzamin na UMED w Łodzi. Student, który go nie zdał, idzie do sądu

Absurdalny egzamin na UMED w Łodzi. Student, który go nie zd...

3 dni temu 98
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Dziecko 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.