Dzieci

Czy starsze rodzeństwo musi zająć się młodszym? "Co innego odkurzanie domu, a co innego opieka"

Czy starsze rodzeństwo musi zająć się młodszym? "C...

gazeta.pl 28 minut temu Czy obowiązkiem starszego rodzeństwa jest opieka nad młodszym? Zdania na ten temat są mocno podzielone. Jedni uważają, iż nie ma w tym nic złego i to ogromne wsparcie rodziców, inni - iż niszczenie dzieciństwa.
Amerykańskie służby badają śmierć noworodka. Winny może być trend związany z mlekiem

Amerykańskie służby badają śmierć noworodka. Winny...

kobieta.onet.pl 43 minut temu W amerykańskim stanie Nowy Meksyk z powodu listeriozy zmarł noworodek. "Najbardziej prawdopodobnym źródłem zakażenia było niepasteryzowane mleko" — podają amerykańskie służby. Napój miała pić w trakcie ciąży mama malucha. Również w Polsce liczba przy...
Chodzę do szkoły mojego wnuka każdego dnia.

Chodzę do szkoły mojego wnuka każdego dnia.

polregion.pl 47 minut temu Codziennie chodzę do szkoły mojego wnuka. Nie jestem ani nauczycielem, ani woźnym tylko dziadkiem z laską i sercem, które nie potrafi usiedzieć w domu. Nazywam się Jan, a robię to dla Wojtka mojego wnuka, mojej dumy, mojego światła. Pierwszy...
Teraz będziecie mieli własne dziecko, a ona powinna wrócić do domu dziecka – teściowa żąda oddania adoptowanej córki, gdy w rodzinie pojawia się długo wyczekiwane biologiczne dziecko

Teraz będziecie mieli własne dziecko, a ona powinn...

newskey24.com 54 minut temu Teraz będziecie mieli własne dziecko, a ona powinna wrócić z powrotem do domu dziecka Kiedy wreszcie mój syn doczeka się potomka? Helena Nowak spojrzała z niekrytą irytacją na swoją synową, siedzącą przy stole. Doskonale Pani wie, iż od trzech...
Matki go uwielbiają, bo nie kosztuje fortuny. Ten zapach z Zary mylą z Black Opium

Matki go uwielbiają, bo nie kosztuje fortuny. Ten ...

mamadu.pl 1 godzina temu Nie każda z nas ma ochotę wydawać kilkaset złotych na perfumy, zwłaszcza gdy codzienność i tak testuje domowy budżet. Zara Gardenia od lat uchodzi za jeden z najbardziej znanych "zamienników" luksusowych perfum. Jest tania, łatwo dostępna i zaskakują...
Oczekiwania kontra rodzicielska rzeczywistość. "Miałam nie sypać tekstami jak moja matka"

Oczekiwania kontra rodzicielska rzeczywistość. "Mi...

gazeta.pl 1 godzina temu Niespełnione obietnice zwykle smucą i złoszczą, ale... Nie tym razem. Obietnice składane samej sobie (lub samemu sobie) związane z wychowaniem dzieci i ogólnie - rodzicielstwem, po latach potrafią bawić do łez. A najbardziej zaskakujące jest to, iż p...
Mamo, znowu nie zadzwonił?” — zapytał Andrzej, patrząc na kobietę siedzącą przy stole swoimi bezbronnymi oczami.

Mamo, znowu nie zadzwonił?” — zapytał Andrzej, pat...

twojacena.pl 1 godzina temu Znowu nie dzwonił, mamo? zapytał Andrzej, patrząc na kobietę siedzącą przy stole swoimi niewinnymi oczami. Nie, skarbie… Tato pewnie jest zajęty, dużo pracuje tam w Niemczech. Tak, mówiłeś, iż Święta się zbliżają… Idą, na pewno idą. Napisał, iż przyw...
– Michał, czekaliśmy już pięć lat. Pięć lat. Lekarze mówią, iż nie będziemy mieć dzieci. A tu… – Michał, patrz! – zatrzymałam się przy furtce, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Mąż niezdarnie wszedł do środka, zgięty pod ciężarem wiadra z rybami. Lipcowy poranek w Polsce potrafi przenikać do kości, ale to, co zobaczyłam na ławce, sprawiło, iż zapomniałam o chłodzie. – Co tam jest? – Michał odstawił wiadro i podszedł do mnie. Na starej ławce przy płocie stał wiklinowy kosz. W środku, owinięte w wyblakowaną pieluszkę, leżało niemowlę. Jego wielkie, piwne oczy patrzyły prosto na mnie – bez strachu, bez ciekawości, po prostu patrzyły. – Jezu – westchnął Michał – skąd ono się tu wzięło? Delikatnie pogładziłam ciemne włosy dziecka. Nie ruszył się, nie zapłakał – tylko zamrugał. W jego maleńkiej piąstce tkwił złożony papier. Ostrożnie rozchyliłam paluszki i przeczytałam: „Proszę, pomóżcie mu. Ja nie mogę. Przepraszam”. – Musimy zadzwonić na policję – zmarszczył brwi Michał, drapiąc się po karku – i zgłosić do gminy. Ale już trzymałam malucha w ramionach, tuląc go do siebie. Pachniał kurzem polnych dróg i nieumytymi włosami. Kombinezon był znoszony, ale czysty. – Aniu – Michał spojrzał na mnie z niepokojem – nie możemy tak po prostu go wziąć. – Możemy – spojrzałam mu w oczy – Michał, czekaliśmy pięć lat. Pięć. Lekarze mówią, iż nie będziemy mieć dzieci. A tu… – Ale przecież są przepisy, dokumenty… Rodzice mogą się pojawić – próbował protestować. Pokręciłam głową: Nie pojawią się. Czuję to. Chłopiec nagle się do mnie szeroko uśmiechnął, jakby rozumiał naszą rozmowę. To wystarczyło. Przez znajomych załatwiliśmy opiekę i papiery. Rok 1993 był niełatwy. Po tygodniu zauważyliśmy coś dziwnego. Maluch, któremu nadałam imię Ignacy, nie reagował na dźwięki. Myśleliśmy, iż po prostu jest zamyślony. Ale kiedy traktor sąsiada przejechał pod oknem, a Ignacy choćby się nie poruszył, ścisnęło mi się serce. – Michał, on nie słyszy – wyszeptałam wieczorem, kładąc dziecko spać w starej kołysce po bratanku. Mąż długo patrzył na ogień w piecu, po czym westchnął: Pojedziemy do lekarza do Sierpca. Do doktora Piotra. Lekarz zbadał Ignacego i rozłożył ręce: Głuchota wrodzona, całkowita. Na operację nie ma szans – taki przypadek. Płakałam w drodze powrotnej. Michał milczał, aż mu pobielały kostki dłoni na kierownicy. Wieczorem, gdy Ignacy zasnął, wyjął z szafy butelkę. – Michał, może nie trzeba… – Nie – nalał pół szklanki i wypił jednym haustem. – Nie oddamy go. – Kogo? – Jego. Nigdzie go nie oddamy – powiedział stanowczo. – Poradzimy sobie sami. – Ale jak? Jak go uczyć? Jak… Michał przerwał mi gestem: – jeżeli trzeba – nauczysz się. Przecież jesteś nauczycielką. Wymyślisz coś. Tej nocy nie zmrużyłam oka. Leżałam, gapiąc się w sufit, myśląc: „Jak uczyć dziecko, które nie słyszy? Jak dać mu wszystko, czego potrzeba?” Nad ranem zrozumiałam: ma oczy, ręce, serce. Ma wszystko, czego potrzeba. Następnego dnia wzięłam zeszyt i zaczęłam planować. Szukać książek, wymyślać sposoby nauki bez dźwięku. Od tamtej chwili wszystko się zmieniło. Jesienią Ignacy skończył dziesięć lat. Siedział przy oknie i malował słoneczniki. U niego w zeszycie nie były tylko kwiatami – tańczyły w swoim wyjątkowym tańcu. – Michał, zobacz – dotknęłam ramienia męża wchodząc do pokoju. – Znowu żółty. Dziś jest szczęśliwy. Z Ignacym nauczyliśmy się rozumieć bez słów. Najpierw palcowy alfabet, potem język migowy. Michał uczył się wolniej, ale najważniejszych gestów – „syn”, „kocham”, „duma” – nauczył się już dawno. Szkoły dla takich dzieci nie było, więc uczyłam go sama. Czytać nauczył się szybko. Liczyć – jeszcze szybciej. Ale przede wszystkim – malował. Wszędzie, na wszystkim: palcem po szybie, potem na tablicy którą Michał sklecił, potem farbami na papierze i płótnie. Farby zamawiałam z miasta przez pocztę, oszczędzając na sobie, aby miał dobre materiały. – Znowu ten twój niemy coś tam bazgrze? – syknął sąsiad Staszek, zaglądając przez płot. – Co z niego za pożytek? Michał podniósł głowę znad grządki: – A ty, Staszku, co pożytecznego robisz? Poza gadaniem? Z wiejskimi nie było łatwo. Nie rozumieli nas. Ignasia wyśmiewano, przezywano. Szczególnie dzieci. Pewnego razu wrócił z porwaną koszulą i zadrapaniem na policzku. Pokazał mi gestami winowajcę – Jacuś, syn sołtysa. Płakałam czyszcząc ranę. Ignacy ocierał mi łzy palcami, uśmiechając się: nie martw się, wszystko dobrze. Wieczorem Michał wyszedł. Wrócił późno, nic nie powiedział, ale pod okiem miał sińca. Od tej pory nikt Ignacego już nie czepiał. Z czasem jego styl się zmienił. Malował świat bez dźwięków, ale w obrazach było tyle głębi, iż zapierało dech. Cały dom był obwieszony jego pracami. Kiedyś przyjechała komisja z powiatu, by sprawdzić domowe nauczanie. Starsza pani weszła do domu, spojrzała na obrazy i zamarła. – Kto to malował? – zapytała cicho. – Mój syn – odpowiedziałam z dumą. – Musi to zobaczyć ktoś z galerii – zdjęła okulary. – Chłopak ma prawdziwy talent. Ale baliśmy się. Świat poza wsią wydawał się ogromny i groźny dla Ignacego. Jak sobie poradzi bez nas, bez gestów i znaków? – Pojedziemy – nalegałam, pakując jego rzeczy. – To targ sztuki w mieście. Musisz pokazać swoje prace. Ignacy był już siedemnastolatkiem – wysoki, szczupły, z długimi palcami i skupionym spojrzeniem. Niechętnie przytaknął – ze mną się nie dyskutowało. Obrazy powieszono w najdalszym kącie. Pięć małych prac: pola, ptaki, dłonie trzymające słońce. Ludzie przechodzili, rzucali wzrokiem, ale nie zatrzymywali się. Wtedy pojawiła się ona – siwa kobieta o prostej sylwetce. Stała przed obrazami długo, nieruchomo. W końcu odwróciła się do mnie: – To pani dzieło? – Mojego syna – wskazałam Ignacego, stojącego z rękami założonymi na piersi. – Nie słyszy? – dostrzegła nasze gesty. – Tak, od urodzenia. Skinęła głową: – Nazywam się Barbara Sokołowska. Galeria malarstwa w Warszawie. Ta praca… – zatrzymała oddech patrząc na mały obraz ze słońcem nad polem – w niej jest coś, czego wielu szuka latami. Chcę ją kupić. Ignacy zamarł, patrząc na mnie, gdy tłumaczyłam jej słowa własnymi ruchami. Poruszył palcami, a w oczach pojawiła się niepewność. – Naprawdę nie myślicie o sprzedaży? – zabrzmiał profesjonalny upór. – Nigdy… – urwałam, czując rumieniec. – To jego dusza na płótnie. Wyjęła portfel i zapłaciła sumę, jaką Michał zarabiał przez pół roku w warsztacie. Po tygodniu wróciła i kupiła drugi obraz – ręce trzymające poranne słońce. Jesienią przyszedł list: „W obrazach syna jest szczerość i głębia bez słów. Właśnie tego szukają koneserzy sztuki”. Stolica przywitała nas szarymi ulicami. Galeria mieściła się w starej kamienicy na Mokotowie. Codziennie przychodziły osoby z uważnym spojrzeniem. Oglądali prace, szeptali o kompozycji i barwach. Ignacy obserwował ruchy ust, gesty. Choć nie słyszał, wyraz twarzy mówił wszystko: działo się coś szczególnego. Potem przyszły stypendia, staże, publikacje w czasopismach. Nazwano go „Malarzem Ciszy”. Jego obrazy były jak nieme krzyki duszy – poruszały każdego. Minęły trzy lata. Michał nie powstrzymał łez, żegnając syna przy wyjeździe na pierwszą samodzielną wystawę. Ja też próbowałam się trzymać, ale serce biło głośno. Nasz chłopiec dorósł. Bez nas. Ale wrócił. Pewnego słonecznego dnia stanął w drzwiach z naręczem polnych kwiatów. Przytulił nas i, trzymając za ręce, poprowadził przez całą wieś do dalekiego pola. Stał tam Dom. Nowy, biały, z balkonem i wielkimi oknami. Wieś od dawna zgadywała, kto to buduje, ale właściciela nikt nie znał. – Co to jest? – wyszeptałam, nie dowierzając oczom. Ignacy uśmiechnął się i podał klucze. W środku przestronne pokoje, pracownia, regały z książkami, nowe meble. – Synku – Michał rozglądał się oniemiały – to… twój dom? Ignacy pokręcił głową i pokazał gestami: „Nasz. Wasz i mój”. Wyprowadził nas na podwórko, gdzie na ścianie domu wisiał wielki obraz: kosz przy furtce, uśmiechnięta kobieta trzymająca dziecko i podpis gestami: „Dziękuję, Mamo”. Stałam nieruchomo, łzy spływały po policzkach. Mój zawsze powściągliwy Michał nagle rzucił się i mocno przytulił syna. Ignacy uściskał go tak samo, a potem sięgnął po moją rękę. I tak staliśmy w trójkę pośrodku pola przy nowym domu. Dziś obrazy Ignacego zdobią najlepsze galerie świata. Otworzył szkołę dla dzieci niesłyszących w wojewódzkim mieście i wspiera programy pomocy. Cała wieś jest z niego dumna – nasz Ignacy, który słyszy sercem. A my z Michałem mieszkamy w tym białym domu. Co rano wychodzę na balkon z herbatą i patrzę na obraz na ścianie. Czasem myślę – co by było, gdybyśmy tamtego lipcowego poranka nie wyszli? Gdybym go nie zobaczyła? Gdybyśmy się przestraszyli? Ignacy mieszka w dużym mieszkaniu w mieście, ale w każdy weekend wraca do domu. Przytula mnie – wszelkie wątpliwości znikają. Nigdy nie usłyszy mojego głosu. Ale zna każde moje słowo. Nigdy nie usłyszy muzyki, ale tworzy swoją – z kolorów i linii. I patrząc na jego uśmiech, wiem – najważniejsze chwile w życiu dzieją się w ciszy. Polubcie i zostawcie komentarz z Waszymi emocjami!

– Michał, czekaliśmy już pięć lat. Pięć lat. Lekar...

polregion.pl 1 godzina temu Michał, już pięć lat czekamy. Pięć. Lekarze mówią, iż dzieci mieć nie będziemy. A tu… Michał, popatrz! stoję nieruchomo przy furtce, nie wierząc oczom. Mój mąż niezgrabnie wszedł przez próg, zgięty pod ciężarem wiadra pełnego ryb. Lipcowy chłód wcisk...
Nie patrz na mnie w ten sposób! Nie chcę tego dziecka. Zabierz je!” – obca kobieta wrzuciła mi nosidełko w ręce. Byłam w szoku i zupełnie nie rozumiałam sytuacji.

Nie patrz na mnie w ten sposób! Nie chcę tego dzie...

twojacena.pl 1 godzina temu Nie patrz na mnie w ten sposób! Nie chcę tego dziecka. Zabierz je! obca kobieta po prostu wrzuciła mi w ramiona niemowlę w chuście. Stałam jak skamieniała, nie pojmując, co się dzieje. Z mężem żyliśmy w zgodzie od lat....
Jak można tak postąpić?! Matka oddała czteroletniego synka do domu dziecka, bo nie chciała go leczyć – a Ola dała mu dom, miłość i szansę na szczęśliwe życie

Jak można tak postąpić?! Matka oddała czteroletnie...

naszkraj.online 1 godzina temu I jak świat szeroki, sny też rodzą dziwne matki! Śniło mi się, iż pewna kobieta z Gdyni wysłała swojego synka do domu dziecka, bo nie chciała go leczyć a malec miał zaledwie cztery lata. Rzecz działa się w mglistej...
Okazja Cenowa (Icons) – 10309 Sukulenty

Okazja Cenowa (Icons) – 10309 Sukulenty

faniklockow.pl 2 godzin temu Na Allegro dorwiecie chwilowo zestaw 10309 Sukulenty za 179 zł. Daje to nam rabat w wysokości 17% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Allegro Powyższe linki do produktów i strony LEGO.pl to tzw. linki afiliacyjne....
Okazja Cenowa (Icons) – 10352 The Simpsons™: Krusty Burger

Okazja Cenowa (Icons) – 10352 The Simpsons™: Krust...

faniklockow.pl 2 godzin temu Na Allegro dorwiecie chwilowo zestaw 10352 The Simpsons™: Krusty Burger za 709 zł. Daje to nam rabat w wysokości 19% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Allegro Powyższe linki do produktów i strony LEGO.pl to tzw....
Przypomnę Ci, Laryso – historia o szkolnym talencie, niełatwych prezentach urodzinowych, szczerym sercu dziecka i matczynej pamięci, rozgrywająca się w klasie pani Marii S. w polskiej podstawówce

Przypomnę Ci, Laryso – historia o szkolnym talenci...

newsempire24.com 2 godzin temu – Pani Marysiu, tu mi się spirala nie udaje wyszeptał smutno drugoklasista Tymek, stukając pędzelkiem w uparcie wykręcający się na złą stronę zielony listek namalowanego przez siebie kwiatka. – A spróbuj, kochanie, nie naciskać za mocno na pędzelek O...
Okazja Cenowa (Ideas) – 21361 Gremliny rozrabiają: Gizmo

Okazja Cenowa (Ideas) – 21361 Gremliny rozrabiają:...

faniklockow.pl 2 godzin temu Na Allegro dorwiecie chwilowo zestaw 21361 Gremliny rozrabiają: Gizmo za 339 zł. Daje to nam rabat w wysokości 23% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Allegro Powyższe linki do produktów i strony LEGO.pl to tzw. l...
Okazja Cenowa (Art) – 21333 „Gwiaździsta noc” Vincenta van Gogha

Okazja Cenowa (Art) – 21333 „Gwiaździsta noc” Vinc...

faniklockow.pl 2 godzin temu Na Allegro pojawiła się właśnie promocja na zestaw: 21333 „Gwiaździsta noc” Vincenta van Gogha. Możecie go tam teraz zamówić z 26% rabatem. Czyli za 549 zł. Okazję znajdziecie tutaj: Allegro Powyższe linki to tzw. linki afiliacyjne. Dzięki nim uzysku...
Okazja Cenowa (Super Mario) – 72046 Game Boy™

Okazja Cenowa (Super Mario) – 72046 Game Boy™

faniklockow.pl 2 godzin temu Na Allegro pojawiła się właśnie promocja na zestaw: 72046 Game Boy™. Możecie go tam teraz zamówić z 24% rabatem. Czyli za 204.25 zł. Ofertę znajdziecie tutaj: Allegro Powyższe linki to tzw. linki afiliacyjne. Dzięki nim uzyskujemy małą prowizję od pa...
Okazja Cenowa (Marvel) – 76178 Daily Bugle

Okazja Cenowa (Marvel) – 76178 Daily Bugle

faniklockow.pl 2 godzin temu Na Allegro dorwiecie chwilowo zestaw 76178 Daily Bugle za 1399 zł. Daje to nam rabat w wysokości 6% od ceny katalogowej! Jest to wycofany już zestaw! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Allegro Powyższe linki do produktów i strony LEG...
Okazja Cenowa (DC) – 76271 Batman: Gotham z serialu The Animated Series

Okazja Cenowa (DC) – 76271 Batman: Gotham z serial...

faniklockow.pl 3 godzin temu Na Allegro dorwiecie chwilowo zestaw 76271 Batman: Gotham z serialu The Animated Series za 999 zł. Daje to nam rabat w wysokości 23% od ceny katalogowej! Zestaw ten wyprzedał się już na stronie LEGO! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny...
Okazja Cenowa (Super Mario) – 71411 Potężny Bowser

Okazja Cenowa (Super Mario) – 71411 Potężny Bowser...

faniklockow.pl 3 godzin temu Na Allegro pojawiła się właśnie okazja na zestaw: 71411 Potężny Bowser. Dorwiecie go tam za 839 zł, co daje nam rabat w wysokości 30% od katalogu. Ofertę znajdziecie pod linkiem: Allegro Powyższe linki do produktów i strony LEGO.pl to tzw. linki afil...
Okazja Cenowa (Icons) – 10332 Średniowieczny plac

Okazja Cenowa (Icons) – 10332 Średniowieczny plac

faniklockow.pl 3 godzin temu Na Allegro pojawiła się właśnie promocja na zestaw:10332 Średniowieczny plac. Możecie go tam teraz zamówić z 15% rabatem. Czyli za 847.75 zł. Jest to EOL 2025! Okazję znajdziecie tutaj: Allegro Powyższe linki to tzw. linki afiliacyjne. Dzięki nim uzy...
Okazja Cenowa (Icons) – 10365 Czarna Perła

Okazja Cenowa (Icons) – 10365 Czarna Perła

faniklockow.pl 3 godzin temu W sklepie Empik dorwiecie chwilowo zestaw 10365 Czarna Perła za 1318.98 zł. Daje to nam rabat w wysokości 12% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Empik Powyższe linki do produktów i strony LEGO.pl to tzw. linki af...
Teraz będziecie mieli własne dziecko, a ją czas oddać z powrotem do domu dziecka – usłyszała Ksenia od teściowej, która od lat marzyła o wnuku, nie akceptowała adoptowanej córki i była gotowa zrobić wszystko, by pozbyć się „przyjezdnej” z ich polskiej rodziny

Teraz będziecie mieli własne dziecko, a ją czas od...

twojacena.pl 3 godzin temu Teraz będziecie mieli własne dziecko, a jej czas wrócić do domu dziecka. Ciekawe, kiedy wreszcie mój syn doczeka się potomka? Stefania Kwiatkowska spojrzała z irytacją na swoją synową, siedzącą przy stole. Przecież dobrze pani wie, iż od trzech lat.....
Kryzys demograficzny uderza w przedszkola. Polska zwija się na naszych oczach

Kryzys demograficzny uderza w przedszkola. Polska ...

innpoland.pl 3 godzin temu Kryzys demograficnzy w Polsce pogłebia się. W mediach pojawiają się informacje o zamymnieciu porodówek w kraju, ale to nie wszystko. Maswo zaczynają znikać także przedszkola. Do takich decyzji przmierza się coraz więcej miast. Jak informuje "Rzeczpos...
Znajomi odkryli, iż wynajmujemy mieszkanie z żoną i teraz chcą się wprowadzić. Jak im delikatnie wytłumaczyć, iż nie chcemy wynajmować przyjaciołom? Z takimi sprawami zawsze jest trudniej

Znajomi odkryli, iż wynajmujemy mieszkanie z żoną ...

polregion.pl 3 godzin temu Świat osunął się w senny koszmar, gdy nasi znajomi dowiedzieli się, iż z żoną wynajmujemy mieszkanie i nagle zapragnęli się tam wprowadzić. Jak wytłumaczyć, iż nie chcemy wynajmować przyjaciołom? W takich sprawach słowa stają się ciasne jak klatka. P...
A co jeżeli to nie jest moja córka? Muszę zrobić test DNA Nikita z niepokojem przyglądał się, jak jego żona Ola tuli ich nowo narodzoną córeczkę, ale nie umiał pozbyć się jednej, upartej myśli. Naprawdę podejrzewał, iż dziecko może nie być jego. Rok wcześniej Nikita musiał wyjechać w delegację na cały miesiąc. Kilka tygodni po powrocie żona przekazała mu radosną, w jej przekonaniu, wiadomość: zostaną rodzicami. Początkowo Nikita się ucieszył. Wszystko zmieniło się, kiedy siostra Oli odwiedziła ich w gościach i opowiedziała, jak zrobiła test DNA swojemu synowi, żeby jej partner nie miał już wątpliwości co do ojcostwa. – Ola, a może i my zrobimy test DNA. Dla własnego spokoju. Reakcja żony była natychmiastowa — rozpętała się ogromna awantura, przedmioty fruwały po mieszkaniu, aż sąsiedzi stukali w ściany. – Ale co w tym złego? – upierał się Nikita, wciąż utwierdzając się w swoich podejrzeniach. Skoro tak się denerwuje, to na pewno ma coś na sumieniu. – Po prostu chcę mieć pewność, to wszystko. – Jak ty w ogóle mogłeś na to wpaść?! – krzyczała Ola, rzucając w niego kolejną poduszką. – Dałam ci kiedyś powód? – Nie było mnie miesiąc w domu – uśmiechnął się krzywo mąż. – Skąd mam wiedzieć, co tu się działo? Zróbmy test, dostanę wynik i więcej do tematu nie wrócę. To jak, kiedy idziemy? Adres kliniki mamy od twojej siostry. – Najprędzej w następnym życiu! – syknęła Ola i poszła do pokoju dziecka, trzaskając drzwiami. *************************************************** – Rozumiesz to, mamo? – żalił się Nikita swojej matce. – Przecież nie chcę niczego nadzwyczajnego. Czemu od razu taka nerwowa reakcja? – Widocznie twoja żona ma coś na sumieniu – odpowiedziała Anna, nalewając mu kawy. – Dziecko ma pewnie z kimś innym i boi się, iż prawda wyjdzie na jaw. Zresztą… – zawahała się – kiedy cię nie było, była jedna sytuacja… – Jaka sytuacja? – Nikita natychmiast się ożywił. – Nie chcę wtrącać się w twoją rodzinę… – zaczęła Anna, odwracając wzrok. – Po prostu przyszłam w odwiedziny, porozmawiać o jubileuszu ojca. Ola długo nie otwierała, choć na pewno była wtedy w domu. W końcu otworzyła, cała roztrzęsiona. W korytarzu stały jakieś męskie buty… – I co ci powiedziała? – dopytywał domagający się wyjaśnień Nikita. – Że rura pękła w łazience – wywróciła oczami Anna. – Ale mogła wymyślić coś innego. – Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś? – Nie weszłam choćby do mieszkania, więc nie mam dowodów – wzruszyła ramionami Anna. – Nie chciałam psuć wam relacji. – No to zrobiłaś błąd! – Nikita aż podskoczył ze złości. – Co teraz? – Wymuś na niej ten test – spokojnie doradziła matka. – Albo sam zrób. Masz prawo jako ojciec. ************************************************ – Masz potwierdzenie, możesz spać spokojnie – Nikita rzucił na stół pustą kopertę, doręczoną przez kuriera. – Arinka jest moją córką. Jak obiecałem, temat zamknięty. – kilka z tego rozumiem – burknęła Ola, zerkając nieufnie na otwartą kopertę. – Ty zrobiłeś ten test beze mnie? – Pewnie – odpowiedział Nikita bez przejęcia. – Wybrałem się z małą na spacer, załatwiłem wszystko, to zajęło chwilę. Skoro jest moja, nie ma problemu. – Problem jest – odpowiedziała cicho kobieta. – I szkoda, iż tego nie rozumiesz. Następnego ranka Nikita wyszedł do pracy jak co dzień. Po powrocie zastał puste mieszkanie. Rzeczy żony i córki zniknęły. Na stole leżała jedynie kartka z krótkim listem. „Utraciłeś wszystko swoim brakiem zaufania. Nie chcę żyć z kimś, kto mnie zdradza podejrzeniem. Składam pozew o rozwód. Nie chcę od ciebie niczego – ani mieszkania, ani alimentów. Po prostu chcę, byś zniknął z naszego życia.” Nikita był wściekły. Jak mogła go zostawić? I jeszcze zabrać córkę! Chwycił telefon i wydzwaniał do żony. Odebrał męski głos. Mężczyzna wysłuchał obelg i poprosił, by więcej nie dzwonił. – Wiedziałem, iż mnie zdradza! – Nikita aż kipiał ze złości. – choćby się nie przeprowadziła, a już jest z innym typem! No to niech idzie! Nie przeszło mu choćby przez myśl, iż Ola mogła po prostu przyjechać do rodziców, a telefon odebrał jej brat, nie chcąc budzić właśnie zasypiającej siostry. Nikita już wszystko postanowił. Rozwód przeprowadzono gwałtownie – za porozumieniem stron. Mała Arinka została z matką i już nigdy nie widziała swojego ojca…

A co jeżeli to nie jest moja córka? Muszę zrobić t...

twojacena.pl 4 godzin temu A jeżeli to nie moja córka? Chyba trzeba zrobić test DNA. Patrzyłem w zamyśleniu, jak moja żona, Jagoda, troskliwie tuli naszą nowo narodzoną córeczkę, a w mojej głowie nieustannie kołatała się jedna myśl. Czy ona na pewno jest moja?...
Nie mogłem po prostu odejść

Nie mogłem po prostu odejść

newsempire24.com 4 godzin temu Mimo sprzeciwu matki, Jadwiga i Jan wciąż decydują się na ślub. Córeczko, ten mężczyzna nie jest tym, czego potrzebujesz, krzyczy Helena Leontynowa. Twój Janek był wychowywany przez babcię, nie ma rodziców, pracuje w jakimś warsztacie samochodowym po...
Zimą trudniej być cierpliwym rodzicem. Nie jesteś wyrodną matką, wszyscy tak mamy

Zimą trudniej być cierpliwym rodzicem. Nie jesteś ...

mamadu.pl 5 godzin temu Rodzice zawsze gdzieś pędzą i zawsze są między szkołą, przedszkolem, pracą i tysiącem codziennych obowiązków. Zimą ten pośpiech boli bardziej, bo jesteśmy przemęczeni, brakuje nam światła i denerwuje nas wieczne ubieranie dzieci w 15 warstw ubrań. Po...
Dwoje dzieci zjadło trutkę na szczury w przedszkolu. "Zostały przetransportowane do szpitala"

Dwoje dzieci zjadło trutkę na szczury w przedszkol...

gazeta.pl 5 godzin temu Do zdarzenia doszło w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w Krokowej w województwie pomorskim. W czwartek 5 lutego ok. godz. 14 służby ratunkowe dostały informację o dwojgu dzieci, które w zjadły środek chemiczny przeznaczony do zwalczania gryzoni.
Nie tylko porodówki. W planach likwidacja przedszkoli w całej Polsce

Nie tylko porodówki. W planach likwidacja przedszk...

wiadomosci.wp.pl 5 godzin temu Polska walczy z dramatycznym spadkiem liczby ludności - na koniec 2025 r. było nas o 157 tys. mniej niż rok wcześniej, a liczba dzieci poniżej 17. roku życia spadła w ciągu 25 lat o 2,7 mln. W związku...
Kilkadziesiąt produktów spożywczych pilnie wycofanych ze sprzedaży w Polsce

Kilkadziesiąt produktów spożywczych pilnie wycofan...

styl.interia.pl 5 godzin temu Główny Inspektorat Sanitarny wydał najnowsze ostrzeżenie publiczne dotyczące żywności. Mowa w nim o potrzebie prewencyjnego wycofania ze sprzedaży partii produktów do żywienia niemowląt z uwagi na potencjalną obecność toksyny wytwarzanej przez bakter...
ŻYCIE W PORZĄDKU — Lada, zabrania​m ci kontaktować się z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje życie, my — swoje. Znowu dzwoniłaś do Natalii? Skarżyłaś się na mnie? Ostrzegałem cię. Nie miej pretensji, jeżeli coś się wydarzy — Bogdan chwycił mnie mocno za ramię. Jak zwykle w takich chwilach, wychodziłam bez słowa do kuchni. Do oczu napływały gorzkie łzy. Nigdy nie skarżyłam się siostrze na swoje życie — po prostu rozmawiałyśmy. Mamy schorowanych rodziców, jest o czym pogadać. Ale Bogdana to doprowadzało do szału. Nienawidził mojej siostry Natalii. U nich spokój i dostatek, u nas… ciężko powiedzieć to samo. Gdy wychodziłam za Bogdana, nie było szczęśliwszej dziewczyny we Wrocławiu. Bogdan porwał mnie wirującym tańcem namiętności. Wzrost narzeczonego — o głowę niższy ode mnie — nie stanowił przeszkody. Nie zwracałam uwagi na matkę Bogdana, która na przyjęciu weselnym ledwo trzymała się na nogach. Później okazało się, iż teściowa od lat jest alkoholiczką. Oczarowana miłością, nie dostrzegałam zła. Ale po roku zaczęłam powątpiewać w swoje szczęście. Bogdan regularnie pił, wracał do domu pijany. gwałtownie pojawiły się zdrady. Pracowałam jako pielęgniarka, zarobki — przeciętne. Bogdan dzień w dzień przesiadywał z kumplami od kieliszka. Nie zamierzał mnie utrzymywać. Kiedyś marzyłam o dzieciach, teraz została mi tylko opieka nad rasowym kotem. Przestałam chcieć mieć dzieci z alkoholikiem. Chociaż — przez cały czas kochałam Bogdana. — Głupia jesteś, Lada! Wokół ciebie tylu facetów się kręci, a ty uparcie trzymasz się swojego karzełka! Co w nim widzisz? Wiecznie chodzisz posiniaczona od jego ciosów. Myślisz, iż nikt nie zauważa twoich „podków” pod warstwą makijażu? Odejdziesz, póki cię nie zabije, — tak mówiła mi koleżanka z pracy. Bogdan często ulegał napadom złości, podnosił na mnie rękę. Raz pobił mnie tak, iż nie mogłam pójść do pracy. Zamknął mnie w mieszkaniu, a klucz zabrał ze sobą. Od tamtej pory bałam się go panicznie. Dusza kurczyła się w środku, serce waliło jak młot. Wydawało mi się, iż mści się na mnie za brak dziecka, za to, iż jestem złą żoną… Dlatego nie walczyłam, znosiłam przemoc i upokorzenia. Dlaczego ciągle go kochałam? Pamiętam, jak jego matka, kobieta o wyglądzie czarownicy, powtarzała: — Laduniu, słuchaj męża, kochaj go, zapomnij o rodzinie i przyjaciółkach — one nic dobrego ci nie przyniosą. I rzeczywiście, podporządkowałam się mężowi. Całkowicie byłam pod jego kontrolą. Lubiłam, gdy błagał o przebaczenie, klęczał przede mną, całował mi stopy. Godzenie się było słodkie i magiczne. Obsypywał nasze łóżko płatkami róż — choć wiedziałam, iż zerwał je z klombu u kolegi od kieliszka. Pewnie tkwiłabym w tej niewoli do końca życia. Mój wymyślony raj wciąż się rozbijał, a ja próbowałam go posklejać. Ale los się wtrącił… — Odbierz Bogdana, mam z nim syna. Przecież jesteś bezpłodna. — Nieznajoma wyrzuciła mi to prosto w oczy. — Nie wierzę ci! Wynoś się! Bogdan zaprzeczał, jak mógł. — Przysięgnij, iż to nie twój syn! — Widziałam w oczach jego ciszę odpowiedź. Już wszystko wiedziałam… — Lada, nigdy nie widziałem cię wesołej. Coś się stało? — zapytał mnie ordynator szpitala, dr Herman Lewicki, który dotąd mnie nie zauważał. — Wszystko w porządku — wymamrotałam, speszona. — To dobrze, gdy komuś układa się życie. Wtedy życie jest piękne — odpowiedział tajemniczo. Podobno żona zdradziła go z innym. Teraz był sam. Czterdziestodwuletni, przeciętny, w okularach, z łysiną, nie za wysoki. Ale jego czar był nieodparty, a zapach — oszałamiający. Nie mogłam dojść do siebie po jego słowach. „Dobrze jest, gdy życie jest w porządku.” U mnie — chaos. A czas biegnie, nie można go zatrzymać, by wszystko sobie poukładać… Odeszłam od Bogdana do rodziców. Mama była zszokowana: — Lada, co się stało? Mąż cię wyrzucił? — Nie. Później opowiem, mamo… Później dzwoniła matka Bogdana, przeklinała i wyzywała. Ale ja w końcu wyprostowałam ramiona, wzięłam głęboki oddech. Dzięki tobie, doktorze Lewicki… Bogdan mnie śledził, groził, ale nie miał już nade mną żadnej władzy. — Bogdan, nie trać na mnie czasu, zajmij się synem. Z nami już koniec. Przewracam kartę życia. Żegnaj — powiedziałam spokojnie. Wróciłam do Natalii i rodziców. Znowu byłam sobą, a nie marionetką. Przyjaciółka od razu to zauważyła: — Lada, nie poznaję cię! Jakaś taka lżejsza, weselsza. Zupełnie jak panna młoda! A doktor Herman Lewicki oświadczył mi się: — Lada, wyjdź za mnie! Obiecuję, nie pożałujesz. Tylko jedno — mów mi po imieniu w domu, a na oddziale po nazwisku. — A kochasz mnie w ogóle? — zdziwiłam się. — Wybacz, zapomniałem, iż kobiety lubią słowa. Tak, kocham cię. Ale bardziej wierzę w czyny — ucałował moją rękę. — Zgadzam się, Hermanie. Jestem pewna, iż nauczę się ciebie kochać — byłam wniebowzięta. Minęło dziesięć lat. Herman codziennie udowadniał mi swoje uczucie. Nie rzucał słów na wiatr, nie rozpieszczał banałami, jak mój były. Troszczył się, chronił, kochał. Potrafił zaskakiwać niesamowitymi gestami. Wspólnych dzieci nie mieliśmy. prawdopodobnie naprawdę byłam „pustym kwiatem”. Ale Herman niczego nie żałował, nie wypominał, nie sprawiał przykrości. — Lada, widocznie jest nam dane być tylko we dwoje. Mnie to wystarcza — powtarzał, gdy smuciłam się brakiem macierzyństwa. Córka Hermana dała nam wnuczkę Sonię, która stała się naszym ukochanym dzieckiem. Bogdan ostatecznie się stoczył, nie dożył pięćdziesiątki. Jego matka, spotykając mnie czasem na targu, posyła mi nienawistne spojrzenia. Ale jej złość już mnie nie dosięga. Może jest mi jej żal, ale już nic ponad to. A nam z Hermanem… nam wszystko się w końcu poukładało. Życie jest w porządku.

ŻYCIE W PORZĄDKU — Lada, zabrania​m ci kontaktować...

newsempire24.com 5 godzin temu ŻYCIE W PORZĄDKU Lidia, kategorycznie zabraniam ci utrzymywać kontakt z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje życie, my swoje. Znowu dzwoniłaś do Natalii? Skarżyłaś się na mnie? Ostrzegam cię. Nie miej potem do mnie pretensji powiedział Bogusław, bol...
Kryzys demograficzny uderza w przedszkola. "Wyzwanie stoi przed wszystkimi samorządami"

Kryzys demograficzny uderza w przedszkola. "Wyzwan...

rmf24.pl 6 godzin temu Polska mierzy się z zapaścią demograficzną. Jak pisze "Rzeczpospolita", część warszawskich przedszkoli ma być zlikwidowana, a do podobnych decyzji przymierzają się władze innych dużych miast.
Gdy mój ojciec nas zdradził, macocha wyrwała mnie z piekła sierocińca. Na zawsze będę wdzięczny losowi za drugą mamę, która ocaliła moje zrujnowane życie

Gdy mój ojciec nas zdradził, macocha wyrwała mnie ...

newsempire24.com 7 godzin temu Gdy mój ojciec nas zawiódł, macocha wyrwała mnie z piekła domu dziecka. Do końca życia będę wdzięczny losowi za moją drugą matkę, która podniosła moje potłuczone życie. Za dzieciaka wydawało mi się, iż żyję w bajce: zgrana rodzina, dużo...
Codziennie chodzę do szkoły mojego wnuka.

Codziennie chodzę do szkoły mojego wnuka.

polregion.pl 7 godzin temu Codziennie chodzę do szkoły mojego wnuka. Nie jestem nauczycielem ani woźnym tylko dziadkiem z laską i sercem, które nie potrafi usiedzieć w domu. Nazywam się Stanisław, a robię to dla Julka mojego wnuka, mojej dumy, mojego światła. Pierwszy raz...
Miłość bez granic: Opowieści z serca Polski

Miłość bez granic: Opowieści z serca Polski

newsempire24.com 7 godzin temu Igor? zdziwiona spojrzała sąsiadka Teresa Nowakowa. Czy jesteś w domu? Myślałam, iż wyjechałeś do Warszawy. Lidia mówiła, iż dopiero za dwa tygodnie się przeprowadzicie. Złapałem przeziębienie mruknął Igor Kowalski, zamykając drzwi i odwracając się d...
Przebaczenia nie będzie – Czy kiedykolwiek zastanawiałaś się nad tym, by odnaleźć swoją matkę? Pytanie padło tak niespodziewanie, iż Wika aż drgnęła. Właśnie układała na kuchennym stole dokumenty przywiezione z pracy – stosem grożącym rozsypką, dlatego ostrożnie przytrzymywała je dłonią. Teraz jednak znieruchomiała, powoli opuściła ręce i spojrzała na Aleksa. W jej oczach malowało się czyste zdumienie: skąd w ogóle taki pomysł? Po co miałaby szukać tej, która jednym nieprzemyślanym ruchem potrafiła zniszczyć jej niemal całe życie? – Oczywiście, iż nie – odpowiedziała Wika, starając się, by jej głos brzmiał spokojnie. – Co to za absurdalny pomysł? Po co miałabym się tym zajmować? Aleks lekko się zmieszał. Przeczesał nerwowo włosy palcami, jakby próbował zebrać myśli, i uśmiechnął się – trochę wymuszenie, jakby już żałował, iż w ogóle coś powiedział. – Wiesz… – zaczął, szukając odpowiednich słów – często mówi się, iż dzieci z domów dziecka i rodzin zastępczych marzą o odnalezieniu swoich biologicznych rodziców. Pomyślałem, iż jeżeli byś chciała, mogę ci pomóc. Naprawdę. Wika pokręciła głową. W klatce piersiowej zrobiło się duszno, jakby ktoś niewidzialny ścisnął jej żebra. Wzięła głęboki oddech, tłumiąc nagły przypływ irytacji, i znów spojrzała na Aleksa. – Dziękuję za propozycję, ale nie trzeba – powiedziała stanowczo, podnosząc głos. – Nigdy nie będę jej szukać! Ta kobieta dla mnie już dawno nie istnieje. Nigdy jej nie wybaczę! Tak, to zabrzmiało ostro, ale inaczej nie mogła! Przecież musiałaby wracać myślami do morza bolesnych wspomnień i wylewać duszę przed narzeczonym. Kochała go, bardzo nawet, ale były rzeczy, którymi po prostu nie chciała dzielić się z nikim. choćby z najbliższymi. Sięgnęła więc znów po dokumenty, udając, iż jest bardzo zajęta. Aleks zmarszczył brwi, ale nie naciskał. Było widać, iż niełatwo mu pogodzić się z tak ostrą odpowiedzią Wiki. W głębi duszy nie mógł zrozumieć jej stanowiska! Dla niego matka zawsze była postacią niemal świętą – nieważne, czy uczestniczyła w wychowaniu, czy nie. Sam fakt, iż kobieta nosiła dziecko przez dziewięć miesięcy i wydała je na świat, wynosił ją w jego oczach niemal na piedestał. Wierzył więc szczerze, iż między matką a dzieckiem istnieje szczególna, niezniszczalna więź, której nie mogą zniszczyć ani czas, ani okoliczności. Wika nie tylko nie podzielała tych przekonań – stanowczo je odrzucała, bez cienia wątpliwości. Było to dla niej zupełnie logiczne: jak można chcieć spotkać kogoś, kto potraktował cię z takim okrucieństwem? Jej tak zwana “mamusia” nie tylko oddała ją do domu dziecka – sprawa była znacznie gorsza, znacznie boleśniejsza! Jeszcze jako nastolatka Wika zdobyła się na pytanie, które przez lata gnębiło ją od środka. Podeszła do dyrektorki domu dziecka, pani Tatiany Kamińskiej – surowej, ale sprawiedliwej, którą wszystkie dzieci darzyły szacunkiem. – Dlaczego tu jestem? – spytała Wika cicho, ale stanowczo. – Moja mama… czy ona umarła? Czy odebrano jej prawa rodzicielskie? Musiało wydarzyć się coś poważnego, prawda? Tatiana Kamińska zamarła. Rozkładała właśnie dokumenty na swoim biurku, ale po tym pytaniu starannie wszystko odłożyła. Zamyśliła się na moment, jakby ważyła każde słowo, potem westchnęła ciężko i skinęła głową, zapraszając dziewczynkę by usiadła. Wika usiadła, ściskając brzeg krzesła palcami, czując jak narasta w niej niepokój. Przeczuwała, iż właśnie usłyszy coś, co na zawsze zmieni jej spojrzenie na własną przeszłość. – Twojej matce odebrano prawa rodzicielskie i pociągnięto ją do odpowiedzialności karnej – powiedziała spokojnie Tatiana Kamińska, wybierając ostrożnie słowa. Patrzyła na Wikę uważnie, ale w oczach miała troskę: musiała przekazać dwunastoletniej dziewczynce gorzką prawdę, którą wielu wolałoby zataić. Dałoby się złagodzić fakty, wymyślić coś mniej bolesnego, ale pani dyrektor zdecydowała – Wika powinna poznać całą prawdę. Bo lepiej wiedzieć, niż żyć w nieświadomości. Zrobiła krótką pauzę, po czym kontynuowała: – Trafiłaś do nas mając cztery i pół roku. Zainteresowały się tobą dobre osoby – zauważyły cię samotną na ulicy. Szedłaś sama, malutka, zdezorientowana… Później okazało się, iż pewna kobieta zostawiła cię na ławce na dworcu, a sama wsiadła w pociąg i odjechała. Była jesień, zimno i mokro, miałaś na sobie tylko cienki płaszcz i gumowce. Po kilku godzinach na dworze trafiłaś do szpitala. Byłaś mocno wychłodzona, długo dochodziłaś do siebie. Wika siedziała w bezruchu, jakby skamieniała. Jej palce zacisnęły się w pięści, ale twarz pozostała niewzruszona – tylko oczy pociemniały, jakby zebrały się w nich burzowe chmury. Milczała, ale Tatiana Kamińska widziała: dziewczyna słucha bardzo uważnie, chłonąc każde słowo, choć wewnątrz pewnie przeżywała rewolucję. – A… czy pani ją znalazła? Co powiedziała na swoją obronę? – wyszeptała Wika, nie rozluźniając pięści. – Znaleźli ją i osądzili. Jej tłumaczenie… – pani dyrektor na chwilę się zawahała, potem gorzko się uśmiechnęła. – Mówiła, iż nie miała pieniędzy, a właśnie trafiła jej się praca. Problem w tym, iż pracodawca nie pozwalał zabierać dzieci na teren obiektu – ty jej przeszkadzałaś. To miało być sanatorium albo coś podobnego. Uznała, iż będzie łatwiej – zostawić cię i zacząć nowe życie, już bez ciebie. Wika się nie ruszyła. Jej pięści powoli się rozluźniły, ręce opadły na kolana. Patrzyła w przestrzeń przed sobą, jakby jej tam nie było – myślami była już gdzie indziej, w tym jesiennym poranku, którego choćby nie pamiętała. – Rozumiem… – powiedziała w końcu cicho, prawie bez życia. Potem podniosła wzrok na Tatianę Kamińską i dodała: – Dziękuję za szczerość. To był moment, kiedy Wika już na dobre i nieodwołalnie wiedziała: nie będzie chciała szukać matki. Nigdy. Ta myśl, która czasem pojawiała się na obrzeżach świadomości – „może kiedyś, z ciekawości, by spojrzeć w oczy i zapytać ‘dlaczego?’” – właśnie rozpłynęła się na zawsze. Zostawić dziecko na ulicy… To się nie mieściło w głowie! Jak można tak postąpić? Czy kobieta, która dała jej życie, naprawdę nie miała w sobie ani grama sumienia, ani krzty litości? Z czteroletnim dzieckiem na ulicy mogło wydarzyć się wszystko! „To nie jest czyn człowieka, tylko bestii!” – powtarzała w myślach Wika, a w środku ściskał ją ból, ostry i kłujący. Próbowała, naprawdę próbowała znaleźć jakieś usprawiedliwienie. Może matka była zrozpaczona? Może rzeczywiście nie miała innego wyjścia? Może wierzyła, iż tak będzie dla Wiki lepiej? Ale za każdym razem te rozważania rozbijały się o twardą prawdę. Przecież mogła zrzec się praw oficjalnie, oddać dziecko do domu dziecka w bezpiecznych warunkach. Po co wystawiać czterolatkę na ławkę na zimnej ulicy? Wika analizowała możliwe scenariusze, jeden po drugim, ale żaden nie odejmował bólu – wszystko jawiło jej się jako świadome pozbycie się problemu, jak niechcianej rzeczy. Każda kolejna myśl utwierdzała ją w decyzji – nie, nie będzie szukać tej kobiety, nie zada sobie trudu, by ją zrozumieć. Tego, co się stało, zrozumieć nie można, a przebaczyć – nie potrafi. I z tą decyzją przyszło dziwne, niemal fizyczne poczucie ulgi… ******************** – Mam dla ciebie niespodziankę! – Alekś aż promieniał z radości, twarz mu się rozjaśniła jakby właśnie wygrał w Lotto. Stał w przedpokoju, niecierpliwie przebierając nogami, aż cały się rwał, by jak najszybciej zrealizować swój plan. – Spodoba ci się, gwarantuję! Chodź, nie każmy ludziom czekać! Wika zatrzymała się na progu pokoju z filiżanką wystygłej herbaty w dłoni. Spojrzała na Aleksa zdezorientowana, ostrożnie odstawiła kubek na stolik… Co to za niespodzianka? I dlaczego mimo radosnego tonu czuła rosnące niepokojące przeczucie? W środku czuła się jak skrzypiąca struna – wszystko mogło pęknąć w każdej chwili. – Dokąd idziemy? – spytała, starając się brzmieć spokojnie. – Już za chwilę się dowiesz! – uśmiech Aleksa się powiększył, wziął ją za rękę i niemal wyciągnął za drzwi. – Zaufaj mi, warto! Wika nie protestowała, ale im bliżej byli celu, tym bardziej ściskał ją niepokój. Zastanawiała się po drodze, co wymyślił Aleks. Może bilety na koncert? Może spotkanie ze starymi znajomymi? Przez głowę przemykały różne myśli, ale żadna nie pasowała. Kiedy weszli do parku, Wika od razu zauważyła siedzącą na ławce kobietę. Ubrana prosto, ale schludnie: ciemny płaszcz, szalik, torebka na kolanach. Twarz wydała się Wice dziwnie znajoma, choć nie mogła przypomnieć sobie, gdzie ją widziała. Może to krewna Aleksa? Koleżanka z pracy, z którą chce ją poznać? Aleks pewnie ruszył w kierunku ławki, Wiki próbowała poskładać elementy układanki w całość. Kiedy podeszli bliżej, kobieta podniosła wzrok i lekko się uśmiechnęła. W tym momencie coś w Wice drgnęło – wiedziała już, skąd zna tę twarz. Z lustra. Tylko starszą o trzydzieści, czterdzieści lat. – Wika – głos Aleksa zabrzmiał uroczyście, jakby ogłaszał coś ważnego ze sceny – mam dla ciebie ogromną radość: po długich poszukiwaniach udało mi się znaleźć twoją mamę. Jesteś szczęśliwa? Wika zastygła, jakby nagle cały świat stanął w miejscu. Jak on mógł? Przecież jasno dała do zrozumienia, iż nie chce choćby słyszeć o tej kobiecie! – Córeczko! Wyrosłaś na takie piękne dziecko! – kobieta nagle wstała, rozkładając ręce do objęcia. Głos miała roztrzęsiony z przejęcia, oczy lśniły, jakby naprawdę czekała na to spotkanie. Ale Wika cofnęła się o krok, wyraźnie zwiększając dystans między sobą a kobietą. Twarz miała chłodną, spojrzenie twarde. – To ja, twoja mama! – kontynuowała kobieta, nie zważając na reakcję Wiki. – Tak długo cię szukałam! Cały czas miałam cię w sercu… – Tak, to nie było proste! – z dumą uzupełnił Aleks. Stał tuż za Wika, promienny jak wypolerowany grosz. – Musiałem zaangażować znajomych, obdzwonić różne urzędy, szukać kontaktów… Ale cieszę się, bo się udało! Słowa przerwała szybka, dźwięczna siarczysta obelga. Ręka Wiki wzniosła się poza jej świadomością. Oczy miała pełne łez – złości i bólu. Spojrzała na narzeczonego ze zdziwieniem: jak on mógł? Przecież tyle razy mówiła, iż nie chce znać matki, iż ta karta jej życia jest zamknięta na zawsze! – Co ty robisz? – wyszeptał Aleks, chwytając się za policzek. Widać było, iż nie spodziewał się takiej reakcji. – Przecież to wszystko z myślą o tobie! Chciałem dobrze… Wika milczała. Nie mogła wydusić słowa – w środku wrzało od rozczarowania i bólu. Miała wrażenie, iż Aleks, któremu ufała jak nikomu, po prostu zburzył jej świat, łamiąc świętą zasadę: nie ruszać jej przeszłości. To, co z takim trudem skrywała w sercu, nagle wypłynęło na wierzch, wszystko przez jego „szlachetne pobudki”. Kobieta z boku niepewnie patrzyła to na Wikę, to na Aleksa. Wyglądała na zagubioną – chciała coś powiedzieć, ale zamilkła na widok wyrazu twarzy córki. – Nie prosiłam cię, żebyś jej szukał – powiedziała w końcu cicho Wika. Jej głos był spokojny, choć wewnątrz aż się trzęsła. – Jasno mówiłam, iż mi to niepotrzebne! A i tak zrobiłeś po swojemu! Aleks opuścił rękę, ale nie znalazł odpowiedzi. Spojrzał na Wikę, próbując dostrzec cień zmiany w jej nastroju, ale widział tylko lodowatą zdecydowanie. – Powiedziałam jasno: nie chcę słyszeć o tej kobiecie! – trzęsła się z emocji, bo bólu było w niej więcej niż gniewu. – Ta „matka” zostawiła mnie na dworcu, kiedy miałam cztery lata! Samą! W lekkim ubraniu! I ty uważasz, iż mam to wybaczyć? Aleks pobladł, ale nie ustąpił. Wyprostował się, usiłując dodać sobie powagi i powiedział: – To twoja matka! Nieważne jaka – matka to matka! W tym momencie kobieta ostrożnie podeszła o krok bliżej. Jej głos rozlegał się cicho, jakby się tłumaczyła, choć sama w to nie wierzyła: – Często chorowałaś, nie miałam pieniędzy na leki – zaczęła, ważąc każde słowo. – Trafiła się praca i… Oczywiście bym po ciebie wróciła, jeżeli tylko ułożyłoby się lepiej… Wika zareagowała gwałtownie. W jej oczach nie było współczucia – tylko zimna, wypracowana przez lata gorycz. – Skąd wróciłabyś? Z cmentarza? – jej głos był twardy i lodowaty. – Przecież mogłaś zgłosić w opiece społecznej, iż chwilowo nie dasz rady mnie wychowywać! Mogłaś mnie zostawić w szpitalu, skoro byłam tak chora! Ale nie na ulicy! Nie w zimnie! Nie samą! Aleks, nie wiedząc jak zatrzymać narastający konflikt, spróbował ująć Wikę za rękę. Ona wyrwała się natychmiast, choćby na niego nie patrząc. – Przeszłość jest za nami, trzeba żyć teraźniejszością – mówił, jakby przekonywał samego siebie. – Przecież mówiłaś, iż chcesz mieć rodzinę na ślubie. Spełniłem twoje marzenie… Wika spojrzała na niego i jej wzrok był tak rozczarowany, iż Aleks odsunął się o krok. – Zaprosiłam panią Tatianę Kamińską, dyrektorkę domu dziecka i panią Julię Wojciechowską, moją wychowawczynię – jej głos był cichy, ale zdecydowany. – To one były moimi prawdziwymi mamami! To one były przy mnie, kiedy najbardziej tego potrzebowałam! Wika gwałtownie oswobodziła się z uścisku Aleksa i bez oglądania się wybiegła z parku. Nogi same ją niosły alejkami, dalej od tej rozmowy, od tego człowieka, któremu ufała bezgranicznie. W środku szalała burza, choćby oddychać było ciężko. Takiego rozczarowania ze strony narzeczonego się nie spodziewała. Nigdy przed nim niczego nie ukrywała. Przeciwnie – opowiedziała mu całą prawdę o dzieciństwie, bez upiększania i pomijania trudnych momentów. Mówiła o latach w domu dziecka, o pierwszych dniach, gdy łudziła się, iż matka wróci. Aleks słuchał i przytakiwał, mówił, iż rozumie. A mimo to odszukał tę kobietę. I przyprowadził ją. „Matka to matka” – słowa te odbijały się w głowie Wiki jak echo, wywołując nową falę żalu. „Nigdy!” – zdecydowała Wika z surową stanowczością. Nie przyjmie tej kobiety do swojego życia! Nie udawała, iż nic się nie stało. Idąc szybkim krokiem, wyszła z parku i byle jaką drogą powędrowała przed siebie, nie myśląc dokąd zmierza. Myśli plątały się, co chwila przed oczami widziała twarz matki, starszą, zaniepokojoną, z wymuszonym uśmiechem. Zacisnęła pięści, odpychając od siebie to widmo. Chciała tylko jedno – być jak najdalej od tego wszystkiego. Nie wróciła choćby po rzeczy do mieszkania Aleksa. Na szczęście zostało tam tylko kilka toreb z ubraniami, drobnostkami. Ostateczna przeprowadzka miała być po ślubie, więc większość rzeczy i tak miała w swoim własnym mieszkanku z przydziału. To ułatwiało sprawę – ważne, by teraz nie wracać tam, gdzie wszystko przypominało jej Aleksa. Telefon co chwilę wibrował – Aleks dzwonił raz za razem. Wika patrzyła na ekran, widziała jego imię, ale nie odbierała. Bała się, iż jeżeli odbierze, powie zbyt wiele i potem będzie tego żałować. Lepiej przeczekać pierwszy żal. Aleks nie odpuszczał. Poza telefonami przysłał kilka wiadomości głosowych. Jego ton był ostry, wręcz zły: – Wika, zachowujesz się jak dziecko! Chciałem zrobić dobrze, a ty… Jesteś niewdzięczna! To zwykła histeria! Następna wiadomość była jeszcze ostrzejsza: – Już zadecydowałem. Ludmiła będzie na ślubie. Kropka. Nie zamierzam tego zmieniać przez twoje fanaberie. Będziemy utrzymywać rodzinne relacje, a nasze dzieci będą ją nazywać babcią. To normalne i adekwatne! Wika słuchała tych wiadomości na przystanku autobusowym, czując jak w środku wszystko kurczy się z bólu. Wyłączyła telefon, schowała do kieszeni i spojrzała w niebo. Jej świat właśnie pękał na kawałki, a ona nie wiedziała, jak go posklejać. Długo patrzyła na ekran, gdzie zamigotały kolejne wiadomości od Aleksa. W głowie ciągle dźwięczały jego słowa – twarde, nieznoszące sprzeciwu. „Ludmiła będzie na ślubie. Kropka”. Te zdania zapiekły w świadomości, nie pozwalając złapać oddechu. Otworzyła aplikację do komunikacji, napisała krótką wiadomość, przeczytała ją wielokrotnie: „Ślubu nie będzie. Nie chcę was widzieć – ani ciebie, ani tej kobiety”. Wysłała. Po kilku sekundach na ekranie pojawiło się potwierdzenie dostarczenia. Powoli odłożyła telefon. Prawie natychmiast znów się rozświetlił – Aleks próbował zadzwonić. Wika nie zareagowała. Przyszło jeszcze kilka wiadomości, ale choćby ich nie otworzyła. Zamiast tego znalazła kontakt do byłego narzeczonego – i bez wahania dodała go do czarnej listy. Teraz w telefonie zapanowała cisza – żadnych połączeń, żadnych powiadomień, żadnych prób dotarcia. Spokój otulił ją jak miękki, ciepły koc, przynosząc rzadką ulgę. Może kiedyś pożałuje tej decyzji. Może… Ale teraz, w tej chwili, to był jedyny adekwatny krok. Stopniowo burza w jej wnętrzu ucichała, robiąc miejsce cichej, wymęczonej jasności. Tak będzie dobrze. Nie ma przyszłości z człowiekiem, który potrafi zrobić coś takiego…

Przebaczenia nie będzie – Czy kiedykolwiek zastana...

twojacena.pl 8 godzin temu Przebaczenia nie będzie Zastanawiałaś się kiedyś nad tym, żeby odnaleźć swoją matkę? Pytanie padło nagle, tak niespodziewanie, iż Wiola aż drgnęła. Właśnie rozkładała na kuchennym stole dokumenty przyniesione z pracy sterta papierów chwiała się niebe...
„Jak to nie zamierzasz zajmować się dzieckiem mojego syna?” – nie wytrzymała przyszła teściowa – Po pierwsze, wcale nie odwracam się od Igorka. Przypomnę, iż w tym domu to właśnie ja po pracy, jak przystało na porządną żonę i matkę, zarywam drugi etat przy gotowaniu, praniu i sprzątaniu. Mogę pomóc i podpowiedzieć, ale nie zamierzam całkowicie przejmować na siebie obowiązków rodzica. – Jak to nie zamierzasz?! To co, jesteś taka dwulicowa? – D…a jesteś, Rytka. Kto chce pracować, jeżeli mu za to nie płacą? – jak zwykle na zjeździe klasowym, Swietka postanowiła skrytykować wszystko i wszystkich. Ale czasy, kiedy Rita nie miała nic do powiedzenia, już dawno minęły. Teraz nie bała się odpowiedzieć, więc nie przepuściła okazji i odprawiła z kwitkiem złośliwą Swietkę. – jeżeli musisz się martwić, skąd wziąć pieniądze, to nie znaczy, iż każdy ma takie same problemy – wzruszyła ramionami. – Ja po tacie mam dwa mieszkania w Warszawie. Jedno jego, gdzie mieszkaliśmy do rozwodu rodziców, a drugie dostał po babci i dziadku, potem przeszło na mnie. A ceny najmu tam są zupełnie inne – spokojnie wystarcza mi na życie i przyjemności, więc nie muszę brać pracy byleby tylko płacili. Ty przecież dlatego zmieniłaś zawód z lekarki na ekspedientkę? To był sekret. Rita obiecała nikomu o tym nie mówić. Ale jeżeli Swieta rzeczywiście chciała zachować tę informację w tajemnicy, powinna uważać, co mówi – przynajmniej nie nazywać publicznie Rity „d…ą”. Naprawdę myślała, iż to jej ujdzie płazem? jeżeli tak, to d…a na pewno nie Rita. – Sprzedawczyni, serio? – Obiecałaś milczeć! – oburzyła się Swieta, po czym wybiegła z restauracji z płaczem. – Dobrze jej tak – komentował Andrzej po chwili ciszy. – Też tak uważam. Kto ją w ogóle zaprosił? – dopytywała się Tania. – Przecież ja wszystkich zapraszałam – głosem przepraszającym powiedziała Anna, była przewodnicząca klasy. – Pamiętałam, iż Swieta nie była zbyt miła w szkole, ale ludzie przecież się zmieniają. Chyba. Nie wszyscy. – Nie zawsze – wzruszyła ramionami Rita. Cała grupa się roześmiała, a po chwili zaczęto dopytywać Ritę o jej pracę. To było zwykłe zainteresowanie – nikt nie wyśmiewał jej wyboru ani nie obrażał. Mało kto znał tę branżę (i nikt nie życzyłby jej choćby wrogowi), przez co krążyło wiele mitów i nieporozumień. Wszystko to Rita wyjaśniała podczas rozmowy z dawnymi znajomymi. – Po co w ogóle ich leczyć, skoro to bez sensu? – zapytał któryś z dawnych kolegów ze szkoły. – A kto powiedział, iż nie ma sensu? Słuchajcie, miałam chłopca, pięć lat. Podczas porodu wydarzyło się coś złego, doszło do niedotlenienia – i w konsekwencji opóźnienia rozwoju psychicznego. Rokowania, jak na taki przypadek, były dobre – po prostu zaczął mówić później, około trzeciego roku życia, teraz rodzice prowadzą go do logopedy i neurologa. Ale ma duże szanse pójść do zwykłej szkoły i nie mieć w życiu większych problemów. A gdyby nikt się nim nie zajął – wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej. – Czyli nie musiałaś szukać pracy dla pieniędzy, więc zajęłaś się czymś społecznie potrzebnym – podsumował Waldek. Po czym rozmowa przeszła na temat życia i rodzin innych kolegów. Rita nagle poczuła na sobie czyjeś spojrzenie. Uznała, iż to paranoja, ale potem znowu miała to wrażenie. Rozejrzała się dyskretnie – nikt nie patrzył. Uspokoiła się, wróciła do rozmowy, a w końcu całkiem zapomniała o dziwnym przeczuciu. Tydzień później. Rano, szykując się do pracy, Rita zauważyła, iż jej samochód został zablokowany. Zadzwoniła pod numer widoczny za szybą obcego auta, odebrał młody mężczyzna, przepraszając i natychmiast obiecał zjechać i odblokować miejsce. – Przepraszam najmocniej – był bardzo uprzejmy. – Przyjechałem załatwić sprawy, nie było gdzie stanąć, tylko tak. Nazywam się Maks. – Rita – przedstawiła się. Maks wywarł na niej dobre wrażenie. Sposób bycia, styl, choćby perfumy sprawiły, iż chętnie poszła z nim na randkę. Potem jeszcze na jedną. Po trzech miesiącach nie wyobrażała sobie życia bez Maksa. Tym bardziej iż zarówno matka Maksa, jak i jego syn z pierwszego małżeństwa przyjęli Ritę bardzo ciepło. Dziecko okazało się wymagające, ale Rita – dzięki doświadczeniu zawodowemu – gwałtownie odnalazła z Igorem wspólny język. Doradziła Maksowi, jak lepiej nawiązywać kontakt z synem i pracować nad jego rozwojem. Pod koniec pierwszego roku związku zamieszkali razem – Rita przeprowadziła się do Maksa i Igora. Swoje mieszkanie bez problemu wynajęła przez to samo biuro, co dwa warszawskie. Wtedy zaczęły się pierwsze niepokojące sygnały. Na początku drobiazgi – „pomóż Igorkowi się ubrać”, „posiedź chwilę, póki pójdę do sklepu”. To jeszcze było do zaakceptowania – Rita miała z chłopcem dobry kontakt, a sama akurat nic ważnego do zrobienia. Stopniowo jednak prośby stawały się coraz bardziej uciążliwe. Rita musiała poważnie porozmawiać z Maksem – iż jego dziecko to przede wszystkim jego odpowiedzialność. Jest gotowa pomagać w miarę możliwości, ale nie zamierza brać na siebie większości obowiązków, bo Igor nie jest jej synem, a zawodowo z dziećmi pracuje i tak aż nadto. Maks niby się zgodził, a potem, tuż przed ślubem, zaczęli z matką układać szczegółowy plan rehabilitacji syna i wnuka. Ale wyraźnie sugerowali, iż to Rita będzie się tym zajmować po pracy. – Zaraz, zaraz, spokojnie – przerwała im. – Mieliśmy się dogadać, Maks, iż swoim synem zajmujesz się sam. Nie proszę cię, byś pomagał mojej mamie, robił jej remont czy rozwiązywał jej problemy – sama wszystko ogarniam, ile mogę. – No, ale co porównujesz – prychnęła przyszła teściowa. – Matka to dorosły, dziecko to dziecko! Chyba nie sądzisz, iż po ślubie będziesz dalej odsuwać się od Igorka, a my to zaakceptujemy? – Po pierwsze, nie odsuwam się od Igorka. Przypomnę, iż ogarniam tutaj gotowanie, pranie i sprzątanie po pracy. Ale rehabilitacji Igora na siebie nie wezmę – to syn Maksa, więc to Mak powinien robić najwięcej. Mogę pomóc i doradzić, ale nie przejmę całości obowiązków. – To jak to – nie zamierzasz? Jesteś obłudna! Umiesz opowiadać swoim znajomym o pracy, ale jeżeli trzeba naprawdę dzieckiem się zajmować – już nie ma cię w pobliżu? – O co adekwatnie wam chodzi? – zdziwiła się Rita. Wtedy nagle zrozumiała – przypomniała sobie, iż matka Maksa dorabiała w tej samej restauracji, gdzie odbywał się zjazd klasowy. No jasne, wszystko zaplanowali, by przerzucić na mnie odpowiedzialność za ich dziecko? – Myślałaś, iż naprawdę mam ochotę być z kimś takim jak ty? – nie wytrzymał Maks. – Gdyby nie Igor i twoja praca, choćby bym na ciebie nie spojrzał… – No to nie patrz – zdjęła pierścionek, rzuciła nim w byłego już narzeczonego. – Pożałujesz – zagrozili Maks z matką. – Normalnemu facetowi niepotrzebna taka szara mysz z marną pracą bez pieniędzy. – Mam dwa mieszkania w Warszawie, o pieniądze się nie martwię – odpaliła Rita. I gdy zobaczyła ich miny, spokojnie poszła się pakować. Oczywiście, zaraz potem próbowali się pogodzić, zasypując ją obietnicami, przeprosinami i zapewnieniami o wielkiej miłości. Rita – nie będąc „d…ą” – nie uwierzyła im. Pośmiała się tylko, iż Maks stracił swoją „myszkę” i raczej to nie ona będzie żałować. Całą sytuację potem opowiadali ze znajomymi ze szkoły, śmiejąc się z absurdu. A Rita przez cały czas marzy, by spotkać człowieka, który pokocha ją nie za pieniądze czy umiejętności, ale po prostu za to, kim jest. A póki co, wystarczy jej ukochana praca, przyjaciele i może… kot – on przynajmniej pozwala się wychować, w odróżnieniu od niektórych mężczyzn.

„Jak to nie zamierzasz zajmować się dzieckiem moje...

naszkraj.online 8 godzin temu Jak to nie zamierzasz opiekować się dzieckiem mojego syna? nie wytrzymała teściowa. Po pierwsze, nie wybrzydzam na Igorka odpowiedziała spokojnie Rita. Chciałabym tylko przypomnieć, iż to właśnie ja, po pracy, jak przykładna żona i matka, biorę na si...
Nie tylko porodówki. Pod nóż pójdą także przedszkola w całej Polsce

Nie tylko porodówki. Pod nóż pójdą także przedszko...

rp.pl 9 godzin temu Warszawa już ogłosiła, iż zamierza zlikwidować niektóre przedszkola. Do podobnych decyzji przymierzają się także inne polskie miasta. Wszystkiemu „winna” jest demograficzna zapaść. W 2025 r. liczba urodzeń spadła o 14 tys. w stosunku do 2024 r.
My się wprowadzamy do waszego mieszkania — Ola ma super mieszkanie w centrum. Świeżo po remoncie, można mieszkać i się cieszyć! — Idealne dla samotnej dziewczyny — Rustam uśmiechnął się do Inny pobłażliwie, jak do dziecka. — A my planujemy dwójkę, może choćby trójkę dzieci. Jedno po drugim, od razu. W centrum hałas, nie ma czym oddychać, żadnego miejsca do parkowania. A przede wszystkim — tam są tylko dwa pokoje. U was trzy. I okolica spokojna, przedszkole tuż przy bloku. — Okolica naprawdę świetna — potwierdził Serek, przez cały czas nie łapiąc, do czego zmierza przyszły zięć. — Dlatego tu zostaliśmy. — No właśnie! — klasnął Rustam. — Mówię Oldze: po co się cisnąć, jak jest gotowe rozwiązanie? Waszej trójce z córką ta przestrzeń niepotrzebna. Po co wam tyle? Jednego pokoju i tak nie używacie, jest tam schowek. A nam w sam raz. Inna próbowała upchnąć mop parowy do wąskiej szafy na korytarzu… (Nie skracam tytułu, dostosowałem go, tłumacząc i zachowując długość, szczegóły, polskie realia i imiona zgodnie z instrukcją. jeżeli tytuł rozumieć jako główne hasło — poniżej wersja nadrzędna, nie dialog): Wprowadzamy się do waszego mieszkania — rodzinne rozgrywki o metry, dzieci i… sprawiedliwość według przyszłego zięcia

My się wprowadzamy do waszego mieszkania — Ola ma ...

naszkraj.online 9 godzin temu Przeprowadzamy się do waszego mieszkania U Oli jest naprawdę fajne mieszkanie w centrum miasta. Świeżo po remoncie, można mieszkać i cieszyć się życiem! Jasne, mieszkanie idealne dla samotnej dziewczyny uśmiechnął się pobłażliwie do Ireny Rafał, jakb...
Jakie gratisy pojawią się w sklepach LEGO w 2026 roku? Oto aktualizowana lista promocji.

Jakie gratisy pojawią się w sklepach LEGO w 2026 r...

faniklockow.pl 13 godzin temu W tym wpisie, na waszą prośbę zebraliśmy wszystkie dostępne w tej chwili informacje o nadchodzących promocjach i gratisach, które będą pojawiały się w 2026 roku w sklepach LEGO. Pamiętajcie, iż ta lista będzie aktualizowana wraz z napływem nowych inf...
Codziennie odwiedzam wnuki w ich szkole

Codziennie odwiedzam wnuki w ich szkole

twojacena.pl 15 godzin temu Codziennie idę do szkoły mojego wnuka. Nie jestem nauczycielem ani pracownikiem to tylko dziadek z laską i sercem, które nie umie stać w miejscu, gdy wnuk potrzebuje wsparcia. Nazywam się Wojciech Kowalski i robię to dla Kacpra mojej dumy,...
Zjedli w przedszkolu trutkę na szczury. 6-latkowie w szpitalu

Zjedli w przedszkolu trutkę na szczury. 6-latkowie...

wiadomosci.wp.pl 16 godzin temu Dwoje sześciolatków trafiło w czwartek po południu do szpitala po zjedzeniu trutki na szczury w zespole szkolno-przedszkolnym w Krokowej.
Klamka zapadła: Gdańsk zamyka przedszkole “Stokrotka”. Rodzice protestują

Klamka zapadła: Gdańsk zamyka przedszkole “Stokrot...

wbijamszpile.pl 16 godzin temu To nie było spokojne spotkanie informacyjne. To było starcie emocji z urzędowym językiem. Rodzice dzieci z niepublicznego przedszkola “Stokrotka” na gdańskim Przymorzu Małym przyszli, bo poczuli, iż są pomijani – decyzje zapadły, a oni mają się z nią...
Niby prosta matematyka, a wciąż mylą się wszyscy. Wystarczy trochę logicznego myślenia

Niby prosta matematyka, a wciąż mylą się wszyscy. ...

gazeta.pl 17 godzin temu Podchwytliwa zagadka matematyczna potrafi w kilka sekund wyprowadzić z równowagi choćby osoby pewne swoich umiejętności. To pytanie wygląda jak zwykłe odejmowanie, ale kryje w sobie prostą pułapkę logiczną. Wystarczy chwila nieuwagi, by odpowiedzieć ...
Dlaczego nie chcę zostawiać moich dzieci pod opieką babć – Opowieść trzydziestojednoletniej mamy dwóch córek, która świadomie wybrała pełnoetatowe macierzyństwo i przekonała się, iż pomoc babć bywa większą przeszkodą niż wsparciem

Dlaczego nie chcę zostawiać moich dzieci pod opiek...

newsempire24.com 17 godzin temu Mam 31 lat i wychowuję dwie córki: trzyletnią Maję i roczną Hanię. Nie pracuję zdecydowałem się zostać ojcem na pełen etat z pełną świadomością tej decyzji. Gdy przyszła na świat moja pierwsza córka, naiwnie spodziewałem się, iż babcie na...
Teściowa zabrała nam syna – odkąd się ożenił, zapomniał o rodzinie i jest ciągle u niej, pomagając w każdej drobnostce, a nasze prośby ignoruje.

Teściowa zabrała nam syna – odkąd się ożenił, zapo...

newskey24.com 17 godzin temu Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, bo już sama nie wiem, co mam myśleć o tej całej sytuacji z naszym synem i jego teściową. Jak wiesz, nasz Michał od kiedy się ożenił, prawie w ogóle do nas nie zagląda. Ciągle tylko...
A co, jeżeli to nie jest moja córka? Muszę zrobić test DNA Tomasz z zamyśleniem patrzył, jak jego żona Ola opiekuje się nowo narodzoną córeczką, ale nie mógł pozbyć się jednej uporczywej myśli. Naprawdę wierzył, iż dziewczynka nie jest jego. W zeszłym roku musiał wyjechać na miesięczną delegację. Kilka tygodni po powrocie żona przekazała mu „wspaniałą” nowinę – spodziewają się dziecka. Na początku Tomasz się ucieszył. Ale potem odwiedziła ich siostra Oli, która opowiedziała fascynującą historię o tym, jak sama zrobiła test DNA na ojcostwo syna, żeby jej partner nie miał wątpliwości. – Ola, zróbmy test DNA, dla własnego spokoju. Reakcja żony była natychmiastowa. Wybuchła wielka awantura, poleciały przedmioty, sąsiedzi zaczęli stukać w ścianę. – Co w tym złego? – naciskał Tomasz, coraz bardziej przekonany co do swoich podejrzeń. Jego zdaniem, Ola go zdradziła, bo inaczej nie reagowałaby tak nerwowo na niewinną prośbę. – Chcę być pewny, to wszystko. – Jak w ogóle możesz tak myśleć? – krzyczała Ola, rzucając kolejną poduszką. – Dałam ci kiedyś powód? – Przez miesiąc mnie nie było – skrzywił się Tomasz. – Skąd mam wiedzieć, co się tu działo? Zróbmy test, dowiem się, koniec tematu. Kiedy idziemy? Adres kliniki możemy wziąć od twojej siostry. – W następnym życiu – syknęła Ola i trzasnęła drzwiami do pokoju dziecięcego. *** – Mamo, nie proszę o nic nadzwyczajnego – żalił się Tomasz swojej mamie, – czemu ona tak wariuje? – Widocznie ma coś na sumieniu – odparła pani Anna, nalewając synowi kawę. – Zaszła w ciążę z kimś innym i boi się, iż prawda wyjdzie na jaw. A wiesz co, – zawahała się chwilę, – jak pojechałeś w delegację, była jedna sytuacja… – Jaka? – zainteresował się Tomasz. – Nie chcę się wtrącać ani psuć wam relacji – odpowiedziała, patrząc w bok. – Przyszłam pogadać o urodzinach twojego taty. Oli długo nie było, chociaż wiedziałam, iż jest w domu. W końcu otworzyła, ale była roztrzepana, a w przedpokoju stały męskie buty. – Co powiedziała? – oburzył się Tomasz. – Że rura jej pękła – przewróciła oczami pani Anna. – Mogłaby coś bardziej wiarygodnego wymyślić. – Dlaczego wcześniej mi nie powiedziałaś? – W końcu nie weszłam do środka, więc nie mam dowodów – wzruszyła ramionami. – Nie chciałam psuć wam życia. – Źle zrobiłaś! – zawołał Tomasz, omal nie przewracając kubka. – I co teraz? – Convince ją do testu, albo zrób go bez jej zgody – odparła spokojnie. Swoją synową od dawna miała za skrycie nielubianą. *** – Możesz być spokojna – powiedział Tomasz, odkładając niepotrzebną już kopertę od kuriera. – Julka jest moją córką. Tak jak obiecałem, więcej nie będziemy o tym rozmawiać. – Nie rozumiem – zirytowała się Ola, patrząc podejrzliwie na otwarty dokument. – Zrobiłeś test bez mojej zgody? – No tak, byłem po drodze z małą na spacerze, zajęło chwilę. To moja córka, nie ma problemu. – Jest problem – szepnęła Ola. – I przykro mi, iż tego nie zauważasz. Następnego dnia Tomasz jak zwykle poszedł do pracy. Wieczorem czekała go przykra niespodzianka: mieszkanie było puste, rzeczy żony i córki zniknęły. Na stoliku leżała kartka: „Twoje podejrzenia zniszczyły wszystko. Nie chcę żyć z kimś, kto mnie nie ufa. Składam pozew o rozwód. Nic od ciebie nie chcę – ani mieszkania, ani alimentów. Chcę tylko, żebyś zniknął z naszego życia.” Tomasz był wściekły. Jak Ola mogła go zostawić?! I córkę zabrać?! Chwycił telefon i zaczął do niej wydzwaniać. Odebrał mężczyzna. Wysłuchał steku wyzwisk w ciszy i poprosił, żeby więcej nie dzwonił. – Wiedziałem, iż mnie zdradziła! – trząsł się Tomasz z wściekłości. – Jeszcze dobrze nie zdążyła odejść, a już u kolejnego faceta! Niech idzie! choćby nie wpadł na to, iż Ola mogła pojechać do swoich rodziców, a telefon odebrał brat, który nie chciał budzić śpiącej siostry. Tomasz wszystko już sobie ułożył w głowie. Rozwiedli się szybko, za porozumieniem stron. Mała Julka została z matką i już nigdy nie zobaczyła swojego biologicznego ojca…

A co, jeżeli to nie jest moja córka? Muszę zrobić ...

naszkraj.online 17 godzin temu A co jeżeli to nie jest moja córka? Trzeba zrobić test DNA Kuba patrzył z zamyśleniem, jak jego żona, Weronika, tuli ich nowo narodzoną córeczkę i nie mógł pozbyć się jednego, bardzo upierdliwego pytania. Serio zastanawiał się, czy to...
5 seriali dla mam, które są na granicy. Oglądam je, gdy mam dość wszystkiego

5 seriali dla mam, które są na granicy. Oglądam je...

mamadu.pl 18 godzin temu Są dni, kiedy nie czuję się "spełnioną mamą", tylko zmęczoną kobietą, która od dawna nie miała przestrzeni na własne emocje. I coraz częściej mam wrażenie, iż to właśnie ten obraz, niewygodny i totalnie nieinstagramowy, jest najbliższy prawdzie. Cora...
Trutka na szczury w przedszkolu. Dzieci w szpitalu

Trutka na szczury w przedszkolu. Dzieci w szpitalu...

tvn24.pl 18 godzin temu Dwójka przedszkolaków z Krokowej (Pomorskie) trafiła do szpitala po kontakcie z trutką na szczury. Dzieci pozostały na obserwacji.
Dzieci zjadły w przedszkolu trutkę na szczury. Trafiły do szpitala

Dzieci zjadły w przedszkolu trutkę na szczury. Tra...

kobieta.onet.pl 18 godzin temu Do dramatycznego zdarzenia doszło w czwartek w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w Krokowej (woj. pomorskie). Ok. godz. 14 służby ratunkowe otrzymały zgłoszenie o dwojgu sześciolatków, którzy w trakcie pobytu w przedszkolu spożyli trutkę przeznaczoną do ...

Popularne

Trochę dodaj, trochę odejmij; myślisz, że to zwykły banał? Wyprowadza z równowagi nawet dorosłych

Trochę dodaj, trochę odejmij; myślisz, że to zwykły banał? W...

4 dni temu 168
Lista imion, które są hitem wśród rodziców. "Wracają na szczyt popularności"

Lista imion, które są hitem wśród rodziców. "Wracają na szcz...

4 dni temu 156
Krótka drzemka, wielki efekt! Jak 45 minut snu wzmacnia mózg?

Krótka drzemka, wielki efekt! Jak 45 minut snu wzmacnia mózg...

1 dzień temu 127
Zielona herbata? Zapomnij. Ten napar bije ją na głowę smakiem i może mieć więcej antyoksydantów

Zielona herbata? Zapomnij. Ten napar bije ją na głowę smakie...

6 dni temu 124
Nowy "kawalerkowiec" w Warszawie. Kino, "salon cygarowy" i 587 mieszkań na 42 piętrach

Nowy "kawalerkowiec" w Warszawie. Kino, "salon cygarowy" i 5...

3 dni temu 101
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Dziecko 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.