Wyrzucono Felka. Znowu. To już trzeci raz w jego krótkim życiu. Jakoś mu się nie wiodło.
Miał dopiero rok, a już trzy rodziny się go pozbyły. No, może nie tyle co wyrzuciły najpierw przekazywano go z rąk do rąk, aż w końcu…
Aż w końcu po prostu wynieśli go na dwór, kawałek dalej od bloku, i wrzucili do wielkiego, zielonego kosza na śmieci. Potem gwałtownie odeszli, żeby nie znalazł drogi powrotnej. Ale Felek choćby nie próbował.
Zrozumiał wszystko od razu. Wystarczyło spojrzeć na twarz mężczyzny tam było wszystko wypisane. Jego żona bardzo się zdenerwowała, gdy Felek podrapał nową, skórzaną kanapę.
Bardzo drogą. Ona wydała wyrok, a jej mąż… Cóż, zawsze się z nią zgadzał, z czym tylko się dało.
Wziął rocznego kota pod pachę i poszedł na sąsiedni śmietnik. Felek nie wybiegłby za nim. Widział wyrok w jego oczach, wiedział wszystko.
Wszystko było daremne. Mógłby się pożegnać po ludzku pogłaskać na pożegnanie, przeprosić. A tak?
Jakoś to nie było po ludzku. Jakby wyrzucił wiadro śmieci.
Felek westchnął i próbował wygrzebać ze śmieci coś do jedzenia, zadowalając się staremi kawałkami kurczaka. Potem wyszedł i siadł przy wielkim, zielonym pojemniku. Patrzył na słońce.
Mrużył oczy, ale nie odwracał wzroku. Od tego wielkiego jasnego koła biło ciepło. Bardzo mu się to podobało.
To były ostatnie promienie słońca. Promienie lata, jesieni, zimy. Chwilowe ocieplenie. choćby cienki lód zdołał stopnieć.
Ale w duszy Felka zapanował mróz.
Wieczór i noc były zimne. Po zachodzie słońca. Wiatr i mróz robiły swoje.
Rudy kot marzł. Nie miał pojęcia, gdzie iść, jak się schować, więc…
Odszukał wielką kupę zeschłych, rudych liści i schował się w niej, zwijając się w kłębek. Na początku było bardzo zimno i trząsł się, ale potem…
Potem, kiedy jego ruda sierść zesztywniała od mokrego, lodowego wiatru, nagle zrobiło mu się cieplej, a drżenie ustało. Jakiś cichy głos w jego wnętrzu szeptał dobre słowa.
Słowa, które go usypiały, namawiały, by zamknął oczy i zapomniał o wszystkich przykreściach i zmartwieniach.
Zwiń się jeszcze, śpij, śpij, śpij… czuł, jak ciepło rozlewa się po ciele.
To takie proste. Wystarczy tylko się poddać i wszystko minie. Zapadnie cisza i wieczność. Zniknie żal, złość.
Felek westchnął ostatni raz i zgodził się. Po co walczyć? O co?
Przecież jutro czeka go ten sam mróz i głód. To samo pragnienie, by zamknąć oczy i już nigdy, przenigdy ich nie otworzyć.
Latarnie zapaliły się najpierw daleko, potem bliżej. Felek spojrzał na nie po raz ostatni. Często podziwiał ich światło zza okna. Rudy kot ostatni raz chłonął to światło, a jego spojrzenie zalśniło w ciemności.
Ten ostatni błysk przykuł uwagę małej, rudej dziewczynki. Wracała do domu z tatą. Szarpnęła go za rękaw.
Tam powiedziała tam, w liściach, ktoś jest.
Nikogo tam nie ma skulił się z zimna tata. Pospieszmy się, marznę.
Próbował ją odciągnąć od wielkiej sterty liści. Ruda dziewczynka postawiła na swoim.
Widziałam. Widziałam światło.
Światło w stercie starych liści? zdziwił się tata. Nie, to niemożliwe.
Ale dziewczynka już grzebała w liściach i natrafiła na niego, na rudego kota.
Tato! zawołała.
Widziałam! To on!
Kto on? zbliżył się ojciec.
Tutaj, popatrz powiedziała, próbując podnieść zmarznięte ciało.
Zostaw go rzucił ojciec. On nie żyje. Nie będziemy przecież nieść martwego kota do domu.
On żyje odpowiedziała dziewczynka z rudymi włosami. Wiem. Widziałam światło w jego oczach.
Światło w kocich oczach? wzruszył ramionami.
Podszedł bliżej, podniósł kocie ciało i starał się wyczuć tętno lub usłyszeć oddech.
A Felek tak bardzo chciał spać. Sen sklejał mu powieki, ciepło ogarniało ciało. W głębi głowa wciąż szeptała:
Śpij, śpij… nie otwieraj oczu.
Ale dziecięcy głosik powtarzał uparcie:
Światło w jego oczach!
Czego oni ode mnie chcą? Czemu znowu mi nie dają spokoju? Czemu nie pozwolą zasnąć? myślał.
Z trudem uniósł powieki, żeby zobaczyć tych, co nie dają mu odpocząć.
O! zawołał dziecięcy głos. O! Mówiłam! Znowu! Światło!
Ale jakie światło? zdziwił się ojciec, ale ściągnął kurtkę i owinął w nią rude ciało. Ruszył w stronę domu.
Córka biegła obok, pospieszając go:
Tato, szybciej, proszę, on marznie!
Zniknęli klatce schodowej, a potem… W oknie na piątym piętrze zapaliło się światło.
Felka umyto ciepłą wodą i napojono podgrzanym mlekiem. A dziewczynka…
Dziewczynka szeptała do niego:
Tylko nie umieraj, nie umieraj, proszę…
I lód na futrze stopniał. I w duszy też.
Rudy kot ze zdziwieniem patrzył, jak ojciec z córką troszczą się o niego. Obudził się już zupełnie i pierwszy raz od dawna poczuł prawdziwe ciepło.
Ciepło wypełniało go całego. Nie od kaloryfera, nie od mleka tylko od maleńkiego dziecięcego serca.
A na zewnątrz ktoś stał. Ten, co czasem przychodzi pomóc. Patrzył na okna piątego piętra i mówił:
Robię, co mogę. Robię, co mogę.
Chwilę postał i dorzucił:
Światło nie każdy je widzi. Nie każdy. I nie każdy, kto je zauważy, potrafi je ocalić.
A Felek, patrząc na rudowłosą dziewczynkę, nie myślał o wielkości człowieczeństwa. Dla niego liczyło się jedno.
Widział światło. Światło w jej oczach.
Dziś, kiedy wieczorem wróciłem do domu, spojrzałem na Felka grzejącego się w ramionach Zuzi. Nie każdy potrafi dostrzec światło tam, gdzie niemal zgasło. Czasem wystarczy otworzyć serce, by uratować czyjeś życie i odmienić również swoje.
