– Chcę wreszcie pomyśleć o sobie i się wyspać – oznajmił mąż, wychodząc z domu Trzy miesiące szaleń…

Chcę wreszcie pomyśleć o sobie i się wyspać powiedział mój mąż, wychodząc z domu.

Trzy miesiące tyle trwało to szaleństwo. Trzy miesiące nieprzespanych nocy, podczas których Michałek płakał tak głośno, iż sąsiedzi za ścianą stukali w kaloryfer. Trzy miesiące, które sprawiły, iż Karolina chodziła jak trup z czerwonymi oczami i drżącymi dłońmi.

A Jacek krążył po mieszkaniu naburmuszony, niczym chmura burzowa.

Wyobrażasz sobie, jak wyglądam w pracy? rzucił pewnego dnia, patrząc w lustro. Worki pod oczami do samej ziemi.

Karolina milczała. Karmiła synka, kołysała go, znowu karmiła. Zatęchły krąg. A gdzieś obok przemykał Jacek jej mąż, który zamiast wspierać, tylko narzekał.

Słuchaj, może twoja mama mogłaby przyjechać na kilka dni? zaproponował wieczorem po prysznicu, wypoczęty i świeży. Myślałem, żeby wyskoczyć do znajomego na działkę pod Warszawą na tydzień?

Karolina zamarła z butelką w ręku.

Potrzebuję odpoczynku, Kari. Serio. Jacek zaczął pakować rzeczy do torby sportowej. Już od tygodni nie przespałem porządnie ani jednej nocy.

A ona niby śpi? Już zasypia na stojąco, ale gdy tylko położy się na chwilę, Michałek znów zaczyna płakać po raz czwarty tej nocy.

Mi też jest ciężko wyszeptała.

Wiem, iż ci ciężko fuknął, upychając ulubioną koszulę do torby. Ale moja praca to odpowiedzialność. Nie mogę przecież tak wyglądać przed klientami.

I coś się wtedy w niej złamało. Karolina nagle zobaczyła ich z dystansu: ona w znoszonym szlafroku, z potarganymi włosami, z płaczącym dzieckiem na rękach. I on pakujący walizkę, uciekający od nich.

Chcę w końcu pomyśleć o sobie i się wyspać burknął Jacek choćby nie patrząc jej w oczy.

Drzwi trzasnęły.

Karolina została z płaczącym synkiem na środku mieszkania, czując jak świat jej się wali.

Minął tydzień, potem kolejny.

Jacek zadzwonił trzy razy pytał chłodno, jak sobie radzi. Głos obojętny, jakby rozmawiał z koleżanką z pracy.

Wpadnę w weekend.

Nie wpadł.

Jutro będę na pewno.

Znowu się nie pojawił.

Karolina kołysała Michałka, zmieniała pieluchy, gotowała kaszkę. Spała po pół godziny, między karmieniami.

Wszystko u ciebie w porządku? zapytała przyjaciółka.

Świetnie skłamała.

Dlaczego? Przecież wstyd. Wstyd, iż ją zostawił. Że została sama z niemowlakiem.

Co może być gorszego? Ale najgorsze zaczęło się w sklepie, gdzie spotkała znajomą Jacka ze wspólnej pracy.

A gdzie mąż? zapytała Ela.

Pracuje dużo.

Wiadomo. Z reguły faceci przy dzieciach znikają w biurze. Ela przysunęła się bliżej: Ale skąd miał czas na wyjazdy służbowe? Dopiero co wrócił z Krakowa na szkolenie, zdjęcia pokazywał.

Krakowa? Kiedy?

Karolina przypomniała sobie: w zeszłym tygodniu Jacek nie dzwonił przez trzy dni. Twierdził, iż był zawalony robotą.

A przecież nie był zajęty odpoczywał w Krakowie.

Jacek pojawił się w sobotę. Z kwiatami.

Przepraszam, nie miałem czasu, tyle pracy

Kraków?

Zamilkł z bukietem w ręku.

Kto ci powiedział?

Nieważne. Ważne, dlaczego kłamiesz.

Nie kłamię. Po prostu nie chciałem cię martwić, iż pojechałem bez ciebie.

Bez niej? Ona teraz i tak by nie mogła wyjechać z dzieckiem!

Jacek, ja potrzebuję pomocy. Rozumiesz to? Nie śpię od tygodni.

Zatrudnimy nianię.

Za co? Nie dajesz pieniędzy.

Jak nie daję? Przecież płacę czynsz, rachunki.

A na jedzenie? Pieluchy? Leki?

Milczał. Potem rzucił:

Może zatrudnisz się chociaż na pół etatu? Po co siedzieć w domu. Nianię się zatrudni.

„Po co siedzieć” jakby odpoczywała!

Karolina spojrzała na synka, potem na Jacka i zrozumiała: ten człowiek jej nie kocha.

Nigdy nie kochał.

Wychodź.

Co?

Wyjdź i nie wracaj, dopóki nie zdecydujesz, co jest dla ciebie ważniejsze: rodzina czy wolność.

Jacek wziął klucze i wyszedł. Po dwóch dniach napisał: Myślę.

Karolina tymczasem nie spała i też myślała.

Wyobraźcie sobie, iż po raz pierwszy od miesięcy zostaliście sami ze swoimi myślami.

Zadzwoniła mama:

Karolinko, jak tam? Jacka nie ma w domu?

Na delegacji.

Znowu skłamała.

Może przyjadę, pomogę ci trochę?

Poradzę sobie.

Mama przyjechała sama.

Co tam u was? rozgląda się. Na siebie popatrz!

Karolina zerknęła w lustro. Tak, wygląda fatalnie.

A Jacek gdzie?

Pracuje.

O tej porze?

Karolina milczała.

Co się dzieje?

Karolina rozpłakała sięgłośno, rozpaczliwie. Jak dziecko.

Odszedł. Powiedział, iż chce żyć dla siebie.

Mama milczała długo. Potem tylko:

Szuje. Sku…ny szuje.

Karolina była w szoku. Mama zwykle nie przeklinała.

Zawsze podejrzewałam, iż Jacek jest słaby. Ale żeby aż tak.

Może ja nie miałam racji, mamo? Może powinnam zrozumieć?

Karolinko, czy tobie nie jest ciężko?

Ta prostota sprawiła, iż Karolina po raz pierwszy pomyślała o sobie. Cały czas martwiła się tylko Jackiem: o jego zmęczenie, wygodę.

O sobie ani słowa.

Co mam zrobić?

Żyj. Bez niego. Lepiej sama niż z kimś takim.

Jacek wrócił w sobotę. Opalony. Widać, myślał na działce.

Porozmawiamy?

Dobrze.

Usiedli przy stole.

Karola, wiem, jest ci ciężko. Ale mi też nie jest lekko. Może się dogadamy? Dam pieniądze, wpadnę, ale póki co pomieszkam osobno.

Ile?

Co?

Pieniędzy. Ile?

No, myślałem dziesięć tysięcy.

Dziesięć tysięcy złotych. Na dziecko, jedzenie, leki.

Jacek, możesz spadać.

Co?!

Słyszałeś. I nie pokazuj się.

Karolina, ja proponuję uczciwie!

Uczciwie? Wolności ci się zachciało? A gdzie moja wolność?

Wtedy padły słowa, które wszystko wyjaśniły:

Jaka tam wolność? Przecież jesteś matką!

Patrzyła na niego: oto Jacek w pełnej krasie. Niedojrzały egoista, dla którego macierzyństwo to wyrok.

Jutro składam pozew o alimenty. Kwartal pensji. Zgodnie z prawem.

Nie zrobisz tego!

Zrobię.

Wyszedł trzaskając drzwiami. A Karolina poczuła po raz pierwszy od miesięcy lżej się oddycha.

Michałek znowu płakał, ale ona już wiedziała: poradzi sobie.

Minął rok.

Jacek dwa razy próbował się wrócić.

Karola, spróbujemy raz jeszcze?

Za późno.

Narzekał, iż Karolina to zimna baba. Nieskutecznie.

Karolina zatrudniła nianię, dostała pracę jako pielęgniarka.

W pracy poznała lekarza Andrzeja.

Masz dzieci?

Synka.

Ojciec?

Żyje dla siebie.

Poznali się. Andrzej kupił Michałkowi autko. Razem się bawili i śmiali.

Często chodzili całą trójką do parku.

Jacek się dowiedział. Zadzwonił:

Dziecko ma rok, a ty już z facetami!

A co, miałam na ciebie czekać?

Jesteś matką!

Jestem. I co?

Już więcej nie dzwonił.

Andrzej był zupełnie inny. Gdy Michałek się rozchorował natychmiast przyjechał. Gdy Karolina była skrajnie zmęczona zabierał ją z dzieckiem na działkę.

Dziś Michałek ma dwa lata. Woła do Andrzeja wujku. Jacka nie pamięta.

Jacek się ożenił. Alimenty płaci.

Karolina nie czuje złości.

Teraz żyje też dla siebie. I to jest piękne.