Siedzę cały dzień w domu i nic nie robię po tych słowach postanowiłam go ukarać
Jeszcze zanim wyszłam za mąż, słyszałam od przyjaciółek, iż mężczyźni po ślubie od razu traktują żonę jak swoją własność i zaczynają pokazywać prawdziwe oblicze.
Ale jak to młoda, naiwna dziewczyna wierzyłam, iż mój mąż taki nie będzie. choćby przed ślubem bardzo mnie szanował, nigdy nie powiedział złego słowa, bał się, żebym się nie obraziła, zawsze chciał, żebym była blisko niego. Niestety, myliłam się tak, jak wiele kobiet przede mną. To prawda, iż kiedy facet zdobędzie kobietę, potrafi się zmienić.
Kilka miesięcy po ślubie zaczął źle wyrażać się o mojej mamie. Czemu ona tak często dzwoni, po co przychodzi raz w tygodniu? Oczywiście, zgadzałam się z nim, martwiłam się o nasz związek, więc poprosiłam mamę, żeby nie dzwoniła i kontaktowałam się z nią tylko, gdy byłam sama. Ale na tym się nie skończyło. Zaszłam w ciążę i straciłam pracę. Niestety, musiałam leżeć, bo ciąża była zagrożona, więc nie przedłużyli mi umowy. Wtedy mąż zaczął mieć do mnie pretensje i powtarzał:
Siedzisz cały dzień w domu i nic nie robisz. Milczałam byłam w ciąży, a co by było, gdyby mnie zostawił?
Półtora roku po narodzinach córki mój mąż zaczął wymagać, żebym traktowała go jak pana świata. Gdy wracał z pracy, musiałam czekać na niego w progu, podawać mu kapcie, a wszystko na stole w kuchni musiało być gotowe i gorące, żeby zjadł smaczny obiad.
Nie interesowało go dziecko to była tylko moja sprawa. Byłam wykończona. Spakowałam rzeczy i razem z córką wróciłam do mamy. Przez dwa miesiące nie rozmawiałam z mężem. Życie toczyło się dalej, wróciłam do pracy i z każdym dniem wyglądałam lepiej. Pewnego dnia przyszedł do nas wychudzony, w starych ubraniach, klęknął i przepraszał nas szczerze. Powiedziałam mu, iż musi zapisać się na kurs gotowania. Teraz to on będzie gotować i sprzątać, gdy wrócę. Mąż się zgodził ale zobaczymy, jak się sprawdzi.
