Mama została z trójką dzieci na bruku! Nasz ojciec zgarnął wszystkie pieniądze za sprzedaż mieszkania i zniknął bez śladu.
Do trzydziestego ósmego roku życia mama z tatą bezskutecznie próbowali mieć dzieci. Lekarze rozkładali ręce nie mieli pojęcia, co nie gra. Mama w końcu machnęła ręką i pogodziła się z losem bez potomstwa. Ojciec niespecjalnie się tym przejmował. Wiecznie tylko powtarzał: „Nie przejmuj się, nic się nie dzieje.” Widać dzieci to nie była jego bajka.
Choć mama już zdążyła stracić wszelką nadzieję, to jednak po cichu prosiła Boga o choć jedno dziecko. I, czy to boska interwencja, czy czysty przypadek, nagle pojawiłam się na świecie ja.
Szczęście mamy nie miało granic. Za to tata stał się wyjątkowo nieznośny, a kiedy płakałam w nocy, wpadał w panikę, jakby miał egzaminy na prawo jazdy. Rok później urodzili się moi dwaj bracia bliźniacy, a mama już śpiewała swoje podziękowania do nieba na cały głos. W końcu została najszczęśliwszą osobą na świecie mamą. A co nasz tata? Jak się już domyślacie, dzieci były mu na nic. Wpadł na genialny (jego zdaniem) stosik.
Wyciągnął od mamy zgodę na sprzedaż mieszkania. Mówił, iż trzeba czegoś większego, bo przecież teraz rodzinka większa. Sprzedamy, dokupimy większe, a kawałek sfinansujemy z kredytu. Mama, biedna, uwierzyła. Ale ledwo ojciec dostał całą sumkę do ręki, to się zwinął jak wycieczka szkolna po dzwonku. Do dziś nie wiemy, gdzie podział się z tą całą górą złotówek.
Tak oto zostawił mamę z trójką dzieci na chodniku. Gdzie miała się podziać? Przygarnęli nas jej rodzice, czyli moja babcia z dziadkiem. Mieszkaliśmy więc wszyscy razem cztery dusze plus babcia i dziadek, a wszystko w dwóch pokojach. Wtedy mama straciła całą wiarę w facetów i jakiekolwiek związki. A na jej głowie została ciężka robota. Utrzymać, nakarmić i ubrać trójkę dzieci to nie był spacerek po Starym Mieście.
Tak sobie żyliśmy. Kilka lat później babcia umarła, niedługo potem dołączył do niej dziadek. Oczywiście zrobiło się więcej miejsca, ale pusto jak na przystanku PKS zimą. Pewnego dnia mama zabrała nas do parku. Był plac zabaw, lato, generalnie sielanka. I nagle podszedł do niej pan w jej wieku. Zaczął zagadywać, a mama z uporem maniaka odprawiała go z kwitkiem. Chodziliśmy do tego parku tyle razy, aż w końcu mama się ugięła, dała mu numer do siebie i niespodzianka zaczęli się spotykać i poszli na pierwszą randkę.
Po dwóch miesiącach przeprowadziliśmy się do przestronnego mieszkania z trzema pokojami razem z Adamem. On został naszym ojczymem. Powiedzieć, iż dzieciństwo od tego czasu mieliśmy szczęśliwe, to jak nic nie powiedzieć! Adam zastąpił nam ojca razem świętowaliśmy sukcesy i razem płakaliśmy po porażkach. Teraz jesteśmy już dorośli i do Adama mówimy tato. Dlatego kobieta z dziećmi to nie koniec świata. Szczęście może się zawsze przytrafić. Biologiczny ojciec uciekł od nas wszystkich, a ojczym, jak prawdziwy mężczyzna, przyjął nas do siebie i zrobił z nas szczęśliwą rodzinę.
