A do czego służy ten słoiczek, kochanie? Dziecko choćby nie podniosło wzroku. – Żeby kupić tort dla dziadka… on nigdy nie miał. Powiedziało to z taką dziecięcą powagą i szczerością, iż mamie aż ścisnęło się gardło, zanim jeszcze zrozumiała, co naprawdę usłyszała. Na stole leżało tylko trochę drobnych i kilka monet, które starannie układał, jakby były skarbem. Nie pieniądze ją wzruszyły… A serce tego dziecka, które nie znało jeszcze wartości pieniędzy, ale już wiedziało, czym jest wdzięczność. Dziadek miał urodziny za tydzień. Człowiek o spracowanych rękach, milczący, przywykły do dawania bez oczekiwań. Nigdy niczego nie chciał dla siebie. A jednak pewnego dnia, niemal żartem, powiedział: – Nigdy nie miałem tortu tylko dla siebie… Słowa, które dorosłemu wydają się zwykłą uwagą. Dla dziecka stały się misją. Od tego dnia: — zbierał drobniaki, nie wydając ich na słodycze po szkole; — sprzedał dwa własne rysunki; — każdego wieczoru wrzucał kolejną monetę do słoiczka, który brzęczał nadzieją. Nadszedł dzień urodzin. Na stole – zwykły tort ze sklepu. Krzywo wbita świeczka. Dziecko, które drżało z emocji. I dziadek, który się wzruszył do łez. Nie płakał przez smak, ani przez wielkość, ani przez cenę. Płakał, bo pierwszy raz w życiu… ktoś pomyślał o nim z miłością – tak skromną na zewnątrz, a tak wielką w środku. Bo czasem największy gest mieści się w najskromniejszej skarbonce. A prawdziwa miłość przychodzi od tego, kto ma najmniej… ale czuje najwięcej.