A po co ci ten słoiczek, kochanie? Dziecko choćby nie podniosło wzroku. — Żeby kupić tort dla dziadka… on nigdy go nie miał. Powiedziało to z taką czystą, prawdziwą powagą, iż mamie aż ścisnęło się gardło, zanim w ogóle zrozumiała, co słyszy. Na stole leżała tylko drobna suma i garść monet, które dziecko układało starannie, jakby to był skarb. Nie pieniądze ją poruszyły… Ale serce tego dziecka, które jeszcze nie znało cen, ale wiedziało, czym jest wdzięczność. Dziadek miał urodziny za tydzień. Człowiek o spracowanych dłoniach, milczący, przyzwyczajony dawać nie oczekując niczego w zamian. Nigdy o nic nie prosił. Ale kiedyś, niemal żartem, powiedział: — Ja nigdy nie miałem tortu tylko dla siebie… Słowa, które dla dorosłych to po prostu zwykła uwaga. Dla dziecka stały się misją. Od tamtej pory: — zbierało monety, zamiast je wydawać; — nie kupowało sobie słodyczy po szkole; — sprzedało dwa własne rysunki; — i codziennie wieczorem wrzucało kolejną monetę do słoiczka, który dźwięczał nadzieją. Przyszła niedziela urodzin. Na stole – zwykły tort ze sklepu. Krzywo wstawiona świeczka. Dziecko drżące z emocji. I dziadek, który się w tej chwili przełamał. Nie popłakał się przez smak. Ani przez wielkość. Ani przez cenę. Zapłakał, bo po raz pierwszy w życiu… ktoś pomyślał o nim z miłością tak małą na zewnątrz i tak nieskończoną w środku. Bo czasem największy gest mieści się w najskromniejszej skarbonce. I czasem prawdziwa miłość przychodzi od tego, kto ma najmniej… ale czuje najwięcej.