Ania, zabierz ją ode mnie! Nie mogę już dłużej! choćby dotykać jej to dla mnie obrzydliwość!

Kasia, zabierz ją! Ja już nie mogę! choćby dotykać jej nie chcę!
Lidkę trzęsło ze zdenerwowania. Dziecko na jej rękach zanosiło się od płaczu.
Kasia wzięła na ręce siostrzenicę i kiwnęła głową.
Dobrze. Ale to Twoja decyzja. Nie będziesz mieć potem do mnie żalu?
Nie, żadnego żalu! Zabierz ją, nie chcę jej!
Mała urodziła się zaledwie miesiąc wcześniej. Od początku ciąży z Lidką działo się coś niedobrego. Kasia zrzucała to na karb późnej ciąży i zmiennych nastrojów. Siostra była wdową od ponad siedmiu lat. Dorosłe dzieci mieszkały już osobno. Wakacyjny wyjazd nad Bałtyk, krótki romans i nagła wiadomość o ciąży wszystkich zaskoczyły. Lidka nigdy nie była impulsywna. Najpierw wydawało się, iż dziecko sprawia jej radość. Potem jednak Kasia zauważyła, iż siostra jednego dnia gorączkowo kupuje ubranka i szuka wózka, a potem tygodniami nie odzywa się do nikogo, jakby zamykała się w skorupie.
Tuż przed porodem Lidka nagle zerwała kontakt z rodziną. Nie dzwoniła do mamy, do Kasi, ani do swoich dzieci. Kasia zaczęła się niepokoić odszukała siostrę w szpitalu, gdzie ta chciała podpisać zrzeczenie się praw do dziecka.
Lidka, co się dzieje? Dlaczego?
Sama nie wiem. Nic nie czuję. Ona jest obca.
Jak obca?! To przecież Twoje dziecko!
A jednak nie moje Lidka odwróciła się w stronę ściany.
Kasia postanowiła działać: przywiozła mamę. Lidka zgodziła się zabrać dziecko. Mama uparła się, aby Lidka na początku zamieszkała z nią, niby dla pomocy przy niemowlęciu. W rzeczywistości cała rodzina czuwała nad Lidką. Opiekowała się córką, ale wszystko robiła mechanicznie, ani sekundy dłużej, niż było trzeba. Imię nadała babcia, a na rękach kołysała ciotka.
Lidka, zabiorę ją. Będę wychowywać, ale zastanów się, za jakiś czas dla niej to ja będę mamą.
Wszystko mi jedno. Najważniejsze, żeby nie ja.
Po tygodniu wszystko uregulowano prawnie i Kasia została oficjalnym opiekunem swojej siostrzenicy. Lidka wyjechała do innego miasta.
Mała Asia rosła rezolutna i radosna. gwałtownie zaczęła chodzić, wcześnie zaczęła mówić. Mamą nazywała Kasię.
Minęło dwanaście lat.
Mamo, dziś dostałam trzy piątki, a jutro idziemy z klasą do kina! jej wesoły głos rozniósł się po mieszkaniu.
To ona?
Tak, Lidka, to Asia. Proszę cię
Dzień dobry! Jestem Asia, a pani to?
W progu kuchni stała wysoka, szczupła dziewczynka o wielkich oczach i z zaciekawieniem patrzyła na siedzącą przy stole kobietę i na mamę, która stała przy oknie blada jak ściana.
Jestem Lidka. Jestem twoją matką, Asiu.
Przecież prosiłam! Kasia spojrzała groźnie na siostrę i ruszyła w stronę córki. Asiu! Ja wszystko wytłumaczę!
Nie trzeba, mamo. Posłuchajmy. I co? Mówi pani, iż jest moją matką. I co z tego?
Przyjechałam po ciebie. Chcę, żebyś mieszkała ze mną.
Po co?
Jesteś moją córką.
Nie, nie jestem. Mam jedną mamę tutaj stoi. I innej mi nie trzeba! A pani widzę pierwszy i mam nadzieję, ostatni raz w życiu. Asia odwróciła się na pięcie i wyszła z kuchni.
Kasia opadła bezsilnie na krzesło.
I po co ci to wszystko było?
Na razie niczego. Ale osiągnę swój cel, możesz być pewna. jeżeli trzeba, przez sąd.
Po co ci to, Lidka? Sama ją oddałaś. Nie chciałaś jej, nikt nie rozumiał dlaczego. A teraz, po tylu latach, chcesz, żeby rzuciła ci się w ramiona? Lidka, może pojedziesz teraz do mamy, potem pogadamy. Ja muszę do córki.
Do siostrzenicy! Lidka podniosła głos.
Kasia tylko westchnęła. Zamknęła za nią drzwi i poszła do pokoju Asi.
Asieńko
Mamo, zaczekaj. Zanim coś powiesz, ja chcę coś powiedzieć. Wszystko wiem. Rok temu, pamiętasz, jak u babci sprzątałyśmy? Znalazłam tam papiery o opiece. Na początku byłam wściekła, iż nic mi nie mówiłyście. Potem chciałam się z nią spotkać i zapytać: dlaczego? Ale zrozumiałam, iż to nie jest mi do niczego potrzebne. Jesteś moją mamą! I innej mi nie trzeba!
Asiu, kochanie! Nigdy cię nikomu nie oddam.
Ja siebie też nie oddam zaśmiała się Asia. Pamiętasz mojego kolegę Kacpra? Zadzwoń do jego mamy, ona jest prawnikiem od rodzinnych spraw.
No wiesz, córciu, ale nie spiesz się aż tak z tą dorosłością. Wszystko masz już zaplanowane! Przypominam, iż to ja tu jestem jeszcze mamą i najważniejsza w domu Kasia roześmiała się i przytuliła córkę. Zadzwonimy, wszystko załatwimy.
Potem było sporo nerwów i formalności, ale sąd podtrzymał opiekę Kasi. Wziął pod uwagę zdanie Asi, która stanowczo odmówiła zamieszkania z biologiczną matką.
Siostry stały przed sądem.
I w końcu koniec tego koszmaru Kasia odetchnęła z ulgą. Co teraz zrobisz?
Wyjadę, Kasia. Nie będę przeszkadzać. Będę pomagać, nie odmawiaj. Dla Asi dawno już jest założone konto, papiery są u mamy, zostawiłam je.
Po co to wszystko, Lidka? I dlaczego wtedy ją zostawiłaś?
Nie było żadnego romansu, Kasiu. Nic z tego nie było. Był ciemny park, późny wieczór.
Kasia zaniemówiła.
I tyle lat milczałaś?! Trzymałaś wszystko w sobie?
Nie dało się nic naprawić. Dlatego milczałam. Na początku w ogóle nie zorientowałam się, iż jestem w ciąży, myślałam, iż to klimakterium. A potem było już za późno. Asi nie mów. Nie musi wiedzieć. To nie jej życie, a moje. Może kiedyś mi wybaczy.
Kasia przytuliła siostrę i obie spojrzały na Asi, która stała z babcią.
Bywa, iż z największego cierpienia rodzi się najpiękniejsze. Jak ona wyrosła! Lidka wytarła łzy i pierwszy raz od wielu lat Kasia zobaczyła uśmiech na twarzy siostry.
Czasem los daje nam trudne lekcje, ale to, jak je przyjmiemy i ile miłości damy innym, naprawdę kształtuje nasze życie.