Ania, zabierz ją stąd! Ja już dłużej nie wytrzymam! choćby dotykać jej nie mogę, tak mnie odpycha!

Kasia, zabierz ją! Ja już nie daję rady! choćby jej dotknąć nie mogę, aż mnie ciarki przechodzą!
Lidka prawie trzęsła się ze złości, a dziecko na jej rękach drze się wniebogłosy.
Kasia przejęła siostrzenicę i tylko skinęła głową:
Dobrze. Ale to twoja decyzja, później nie miej pretensji?
Nie, jakie pretensje?! Zabierz ją, nie chcę jej!
Mała pojawiła się na świecie ledwie miesiąc temu. Od samego początku ciąży z Lidką działo się coś dziwnego. Kasia zwalała humory i fochy na karb późnej ciąży. Siostra była wdową już z siedem lat, starsze dzieci dawno się wyprowadziły. Wakacje nad Bałtykiem, szybki romans i… ciąża, niespodzianka nie tylko dla Lidki. Ona nigdy nie szła na żywioł. Na początku wydawało się, iż dziecko ją cieszy. Ale potem Kasia zauważyła, iż siostra raz kupuje śpioszki na potęgę, a raz siedzi zamknięta i nie odzywa się tygodniami, jakby ukrywała się w bunkrze.
Przed samym porodem Lidka całkiem zerwała kontakty z rodziną. Nie zadzwoniła ani do mamy, ani do siostry, ani choćby do dzieci. Kasia się zaniepokoiła i znalazła Lidkę w szpitalu, gdzie właśnie miała pisać zrzeczenie rodzicielstwa.
Lidka, co ty wyprawiasz? Co się z tobą dzieje?
Sama nie wiem. Nic nie czuję. Ona jest dla mnie obca.
Jak to obca?! Przestań! To twoje dziecko!
Nie będzie moje! Lidka odwróciła się do ściany.
Kasia wytoczyła ciężkie działa i wezwała mamę. Lidka uległa wzięła dziecko do domu. Mama wymusiła, żeby Lidka na początek zamieszkała z nimi, pod pretekstem pomocy przy niemowlaku. A tak naprawdę wszyscy mieli na nią oko. Lidka zajmowała się dzieckiem jak robot nakarmić, przewinąć i dalej w drogę. choćby imienia nie wybrała zrobiła to babcia, na rękach nosiła ciocia.
Lidka, zabiorę ją. Będę wychowywać, ale minie trochę czasu, a kogo będzie nazywać mamą?
Wszystko mi jedno. Byle nie mnie.
Tydzień później papiery były gotowe i Kasia została oficjalną opiekunką siostrzenicy. Lidka wyjechała do Łodzi.
Mała Asia rosła jak na drożdżach wszędzie jej było pełno, ciągle się śmiała. gwałtownie zaczęła chodzić, jeszcze szybciej gadać. Mamą nazywała Kasię.
Minęło dwanaście lat.
Mamo, dziś trzy piątki, a jutro całą klasą idziemy do kina Asieńka wtargnęła do mieszkania, aż echo poszło.
To ona?
Tak, Lidka, to ona. Proszę, opanuj się…
Dzień dobry! Jestem Asia, a pani…?
W progu kuchni stała wysoka, duża dziewczynka z oczami jak spodki i patrzyła z ciekawością raz na kobietę przy stole, raz na mamę, która biała jak ściana wgapiona była w okno.
A ja… Lidka. Jestem twoją matką, Asiu.
No świetnie! Kasia wkurzona spojrzała na siostrę i ruszyła do córki. Asia! Zaraz ci wszystko wytłumaczę!
Nie trzeba, mamo. Zaczekajmy. Proszę bardzo, co dalej? To pani mówi, iż jest moją matką. I…?
Przyjechałam po ciebie. Chcę, żebyś zamieszkała ze mną.
Po co?
Jesteś moją córką.
Nie, nie pani. Mam jedną mamę, tu stoi. Innej nie potrzebuję! Panią widzę pierwszy i mam nadzieję, ostatni raz w życiu. Asia odwróciła się i wyszła z kuchni.
Kasia padła bezwładnie na krzesło.
I co osiągnęłaś?
Na razie nic. Ale wywalczę, zobaczysz. Jak trzeba będzie, to i przez sąd.
Po co ci to? Sama ją oddałaś, widzieć nie chciałaś. Nikt nie wiedział czemu, do tej pory nie rozumiem. Przychodzisz po tylu latach i liczysz, iż rzuci ci się na szyję? Lidka, jedź do mamy, pogadamy później, muszę do córki.
Do siostrzenicy! Lidka podniosła głowę.
Kasia tylko westchnęła i zamknęła drzwi. Poszła do Asi.
Asieńko…
Mamo, poczekaj. Zanim zaczniesz wyjaśniać, chcę żebyś wiedziała: ja wszystko wiem. Rok temu, jak u babci robiliśmy porządki, znalazłam papiery o opiece. Na początku wściekłam się, iż mi nie powiedziałaś. Potem chciałam ją spotkać, by zapytać: czemu? Ale ostatecznie… nie potrzebuję jej. Ty jesteś moją mamą i nie chcę innej!
Asiu, kochanie moje! Nikomu cię nie oddam.
A ja sama się nie oddam roześmiała się Asia. Pamiętasz mojego kolegę Karolka? Jego mama jest prawniczką od rodzinnych spraw, zadzwoń do niej.
Wiesz co, dziecko, nie spiesz się do dorosłości! Wszystko już gotowe, już decyzje podjęte. Ale chwilowo mama jeszcze tu rządzi, o! Kasia parsknęła śmiechem i przytuliła córkę. Zadzwonimy, wszystko ogarniemy.
Potem były nerwy, rozprawy, papierologia, ale sąd zostawił wszystko jak było. Wysłuchano Asi, która kategorycznie odmówiła jakiegokolwiek kontaktu czy mieszkania z biologiczną matką.
Siostry stały pod sądem.
No i koniec! Wreszcie koniec tego horroru Kasia odetchnęła z ulgą. Co będziesz robić?
Wyjadę, Kasia. Nie będę wam przeszkadzać. Pomagać chcę, nie bój się. Asii dawno założyłam konto, dokumenty są u mamy, zostawiłam wszystko.
Po co to wszystko, Lidka? I dlaczego wtedy ją zostawiłaś?
Nie było żadnej miłości, Kasiu. Nic z tych rzeczy. Był ciemny park, późny wieczór…
Kasia aż zaniemówiła.
I przez tyle lat nic nie powiedziałaś?
I co miałam zrobić? Nic nie dało się naprawić. Dlatego milczałam. choćby nie od razu wiedziałam, iż jestem w ciąży pomyślałam, iż to wcześniej klimakterium, a późno wszystko wyszło. Asi nie mów. To nie jej historia, tylko moja. Może kiedyś mi wybaczy.
Kasia przytuliła siostrę. Obydwie spojrzały w stronę, gdzie Asia stała z babcią.
Czasem z największego dramatu może wyjść coś najpiękniejszego. Jest prześliczna! Lidka otarła łzy, a Kasia pierwszy raz od niepamiętnych czasów zobaczyła jej uśmiech na twarzy.