Ania, zabierz ją stąd! Ja już nie wytrzymuję! choćby dotykać jej nie mogę, aż mnie odrzuca!

Kasia, zabierz ją! Ja już dłużej nie mogę! Nie mogę choćby jej dotknąć, aż mnie odrzuca!
Lidii drżały ręce. Dziecko szlochało w jej objęciach tak mocno, iż aż się zanosiło.
Kasia wzięła małą siostrzenicę na ręce i skinęła głową.
Dobrze. Ale to twoja decyzja, potem nie miej pretensji?
Nie, żadnych pretensji! Zabierz ją, nie chcę jej!
Maleńka pojawiła się na świecie zaledwie miesiąc temu. Od początku ciąży z Lidią działo się coś dziwnego. Kasia zwalała huśtawki nastrojów na późną ciążę. Lidia była wdową od ponad siedmiu lat. Starsze dzieci już dorosły i wyprowadziły się z domu. Wakacje nad Bałtykiem, krótki romans i niespodziewana ciąża każdy był zaskoczony. Lidia nigdy nie była skłonna do spontanicznych decyzji. Na początku wydawało się, iż jest naprawdę szczęśliwa z powodu dziecka. niedługo jednak Kasia zauważyła, iż czasem siostra wpada w szał zakupów dla malucha, a czasem tygodniami milknie, jakby ukrywała się za grubym murem.
Przed samym porodem Lidia zupełnie odcięła się od rodziny. Nie dzwoniła do matki, do siostry, do dzieci. Kasia, zaniepokojona, odnalazła ją w szpitalu, gdzie Lidia zamierzała podpisać zrzeczenie praw do dziecka.
Lidia, co ci jest? Dlaczego?
Sama nie wiem. Nic nie czuję. Ona jest mi obca.
Jak to obca?! Przestań! Przecież to twoje dziecko!
Nie będzie moje! Lidia odwróciła się do ściany.
Kasia sprowadziła ciężką artylerię przywiozła mamę. Lidia zgodziła się zabrać dziecko ze szpitala. Mama wymogła, by Lidia z córką przez jakiś czas zamieszkały u niej dla pomocy. Tak naprawdę wszyscy wspólnie obserwowali Lidię. Dbała o dziecko mechanicznie, nie zatrzymując się dłużej przy córce, niż było to konieczne. Imię nadała jej babcia, na rękach nosiła ciotka.
Lidia, zabiorę ją do siebie. Wychowam ją, ale minie trochę czasu i kogo zacznie nazywać mamą?
Wszystko mi jedno. Byleby nie mnie.
Po tygodniu Kasia załatwiła wszystkie formalności i została oficjalnym opiekunem siostrzenicy. Lidia wyjechała do Wrocławia.
Mała Asia rosła na rozbrykaną, uśmiechniętą dziewczynkę. gwałtownie zaczęła chodzić, gwałtownie mówić. Mamą nazywała Kasię.
Minęło dwanaście lat.
Mamo, dziś dostałam trzy piątki, a jutro z klasą idziemy do kina! radosny głos dziewczynki rozbrzmiał w całym mieszkaniu.
To ona?
Tak, Lidka, ona. Proszę cię tylko
Dzień dobry! Jestem Asia, a pani to kto?
W drzwiach kuchni stanęła smukła, wysoka dziewczynka o wielkich oczach, raz patrzyła na kobietę siedzącą przy stole, raz na mamę, która stała przy oknie blada jak kreda.
Ja Lidia. Jestem twoją matką, Asiu.
Prosiłam cię! Kasia spojrzała gniewnie na siostrę i podeszła do córki. Asiu! Zaraz wszystko ci wyjaśnię!
Mamo, poczekaj. Najpierw posłuchajmy. No i co z tego, iż mówi pani, iż jest moją matką. I?
Przyjechałam po ciebie. Chcę, żebyś zamieszkała ze mną.
Po co?
Jesteś moją córką.
Nie, nie jestem. Mam jedną mamę a ona stoi tutaj. Innej mi nie potrzeba! Panią widzę pierwszy i mam nadzieję ostatni raz w życiu. Asia odwróciła się na pięcie i wyszła z kuchni.
Kasia bez sił osunęła się na krzesło.
I co osiągnęłaś?
Jeszcze nic. Ale osiągnę, zobaczysz. jeżeli trzeba będzie, pójdę choćby do sądu.
Po co? Przecież sama ją oddałaś, nie chciałaś jej widzieć. Nikt z nas nie rozumiał, dlaczego. Teraz, po tylu latach, wracasz i liczysz, iż rzuci ci się w ramiona? Przepraszam, Lidia, teraz jedź najlepiej do mamy. Potem pogadamy, muszę być przy córce.
Przy siostrzenicy! Lidia wstała gwałtownie.
Kasia westchnęła ciężko. Zamknęła drzwi i poszła do pokoju Asi.
Asieńka
Mamo, zanim zaczniesz cokolwiek tłumaczyć, chcę powiedzieć: wszystko wiem. Rok temu, jak sprzątałyśmy u babci, znalazłam dokumenty dotyczące opieki. Najpierw byłam wściekła, iż mi o niczym nie powiedziałyście, potem chciałam się z nią spotkać, zapytać dlaczego? Potem zrozumiałam, iż to nie ma znaczenia. Ty jesteś moją mamą! Innej nie chcę!
Asia, moje dziecko! Nie oddam cię nikomu.
Ja też się nie oddam zaśmiała się Asia. Pamiętasz mojego kolegę z klasy, Michała? Jego mama jest adwokatką od rodzinnych spraw. Zadzwoń do niej.
Wiesz, córciu, nie śpiesz się tak z dorosłością. Wszystko już ustaliła! Na razie to ja tu jestem duża i mama, pamiętaj! Kasia roześmiała się i objęła córkę. Zadzwonimy, na pewno wszystko się ułoży.
Potem była nerwówka i rozprawy sądowe, ale sąd zostawił wszystko, jak było. Wziął pod uwagę zdanie Asi, która stanowczo odmówiła zamieszkania z biologiczną matką czy uznania jej.
Siostry stały wspólnie pod sądem.
No i koniec, wreszcie ten koszmar się skończył Kasia z ulgą wypuściła powietrze. Co zamierzasz teraz?
Wyjadę, Kasia. Nie będę przeszkadzać. Pomagać wam będę, nie odrzucaj tego. Na Asię jest już konto oszczędnościowe, dokumenty zostawiłam u mamy.
Po co to wszystko, Lidia? I dlaczego wtedy ją oddałaś?
To nie był żaden romans, Kasiu, nie było nic. Był ciemny park, późny wieczór
Kasia aż zaniemówiła.
I milczałaś?! Tyle lat sama z tym?
Nie mogłam nic naprawić, więc milczałam. Na początku choćby nie wiedziałam, iż jestem w ciąży, myślałam, iż mam początki menopauzy Potem było za późno. Asi nie mów. Niech nie wie. To nie jej życie, a moje. Może kiedyś mi wybaczy.
Kasia objęła siostrę, a obie spojrzały w stronę, gdzie Asia stała z babcią.
Czasem to, co najgorsze, zamienia się w coś najpiękniejszego. Jest taka śliczna! Lidia otarła łzy, a Kasia po raz pierwszy od lat zobaczyła uśmiech na jej twarzy.