Ania, zabierz ją stąd! Już dłużej nie wytrzymam! choćby dotykać jej nie mogę, aż mnie odrzuca!

Basia, zabierz ją, proszę! Już dłużej nie mogę! choćby ruszać jej mi się nie chce!
Lidkę całą trzęsło. Na rękach trzymała małą, która ryczała jakby świat się kończył.
Basia przejęła siostrzenicę, skinęła głową i cicho powiedziała:
Dobrze. Ale przemyślałaś to? Potem nie będziesz mieć pretensji?
Nie, żadnych pretensji! Zabieraj ją, nie potrzebuję jej!
Maleństwo pojawiło się na świecie zaledwie miesiąc wcześniej. Od samego początku ciąży z Lidką działo się coś dziwnego. Basia zwalała huśtawki nastroju na późną ciążę. Siostra była wdową od ponad siedmiu lat. Starsze dzieci już dawno się usamodzielniły, mieszkali osobno. Wyjazd nad Bałtyk, przelotna letnia znajomość i późniejsza ciąża to było dla wszystkich bombą niespodzianką. Lidka nigdy nie była spontaniczna. Najpierw wyglądało na to, iż przyszłe dziecko cieszy Lidkę. Potem Basia zauważyła, iż raz siostra rzuca się na zakupy: pieluchy, kaftaniki, wózek wyszukuje, a za chwilę tygodniami milczy, jakby odgradzała się betonową ścianą od całego świata.
Tuż przed porodem Lidka nagle zerwała kontakt z bliskimi. Nie odbierała telefonów od mamy, Basi, ani swoich dorosłych dzieci. Basia, zaniepokojona, namierzyła ją w szpitalu, gdzie Lidka szykowała się do zostawienia noworodka.
Lidka, co się dzieje? Czemu tak?
Sama nie wiem. Nic nie czuję. Ona jest obca.
Jak to obca?! Przestań, to twoje dziecko!
Ale nie moje będzie Lidka odwróciła się do ściany.
Basia zastosowała „ciężką artylerię” i sprowadziła mamę. Lidka w końcu zgodziła się zabrać dziecko do domu. Mama narzuciła, żeby Lidka z córeczką zamieszkała na jakiś czas z nią, niby dla pomocy. Tak naprawdę każdy miał oko na Lidkę. Zajmowała się dzieckiem, ale jakby na autopilocie, nie przywiązywała się, nie przytulała małej dłużej niż musiała. Imię wybrała babcia, a na rękach tuliła ciotka.
Lidka, zabiorę ją do siebie. Wychowam, ale przecież z czasem to mnie będzie nazywać mamą.
Obojętne mi. Byleby nie mnie.
Tydzień później formalności były gotowe i Basia oficjalnie została opiekunką prawną małej. Lidka wyjechała do Poznania.
Mała Asia rosła rozgadana i wszędzie jej było pełno. gwałtownie zaczęła chodzić i mówić. Mamą od zawsze była dla niej Basia.
Minęło dwanaście lat.
Mamo, dziś trzy piątki, a jutro z klasą idziemy do kina! w mieszkaniu zadźwięczał dźwięczny głos.
To ona?
Tak, Lidka. Proszę cię
Dzień dobry! Jestem Asia, a pani?
W drzwiach kuchni stanęła wysoka, bystra dziewczynka z wielkimi oczami, która z niedowierzaniem zerkała raz na kobietę przy stole, raz na „mamę” stojącą przy oknie, bielszą od ściany.
Ja Lidka jestem. Twoja matka, Asiu.
Prosiłam cię! Basia z wyrzutem spojrzała na siostrę i ruszyła do córki. Asiu, ja ci wszystko wyjaśnię!
Nie trzeba, mamo. Posłuchajmy. I co teraz? Mówi pani, iż jest moją matką. I co z tego?
Przyjechałam po ciebie. Chciałabym, żebyś mieszkała ze mną.
A po co?
Przecież jesteś moją córką.
Nie, nie jestem. Mam jedną mamę tu stoi. I żadnej innej nie potrzebuję! A pani widzę pierwszy, i mam nadzieję ostatni raz w życiu. Asia obróciła się na pięcie i wyszła z kuchni.
Basia z sił opadła na krzesło.
I po co ci to było?
Na razie nic nie osiągnęłam. Ale osiągnę, zobaczysz. Jak będzie trzeba, to i przez sąd.
Naprawdę tego chcesz? Przecież sama ją oddałaś, nie chciałaś widzieć. Nikt nie kumał, o co ci chodziło, a teraz po tylu latach liczysz, iż rzuci ci się na szyję? Wybacz, Lidka, pojedziesz teraz do mamy, pogadamy później. Ja muszę do córki.
Do siostrzenicy! Lidka się podniosła.
Basia tylko westchnęła głęboko. Zamknąwszy drzwi, poszła do pokoju Asi.
Asieńko
Mamo, poczekaj. Zanim zaczniesz cokolwiek tłumaczyć, chcę coś powiedzieć. Wszystko wiem. Rok temu, pamiętasz jak robiłyśmy porządki u babci? Znalazłam papiery dotyczące opieki. Najpierw byłam strasznie zła, iż mi nie powiedziałyście, potem chciałam się z nią spotkać i zapytać dlaczego? Ale później zrozumiałam, iż nie potrzebuję tego. Ty jesteś moją mamą! Inna mi niepotrzebna!
Asiu, kochanie! Nikomu cię nie oddam.
Sama się nie oddam, mamo roześmiała się Asia. Pamiętasz mojego kolegę Bartka? Zadzwoń do jego mamy, ona jest prawniczką od rodzinnych spraw.
Wiesz co, córciu, nie pędź tak gwałtownie do dorosłego życia. Jeszcze ja tu rządzę i jestem mamą, dobra? Basia również się śmiała, przytulając córkę. Zadzwonimy, wszystko się ułoży.
Było jeszcze trochę nerwów i przepychanek, ale sąd pozostawił wszystko tak, jak było. Wysłuchano głosu Asi, która zdecydowanie odmówiła życia z biologiczną matką i uznania jej.
Siostry stały przed budynkiem sądu.
No to po wszystkim, koniec koszmaru Basia odetchnęła z ulgą. I co teraz, co będziesz robić?
Wyjadę, Basia. Nie będę wam przeszkadzać. Pomagać będę, nie odmawiaj. Na Asię dawno już konto założone, dokumenty zostawiłam u mamy.
Ale po co to wszystko, Lidka? Dlaczego wtedy ją zostawiłaś?
Nie było romansu, Basia, nic takiego. Był ciemny park, późny wieczór
Basia się zachłysnęła.
Milczałaś tyle lat?! Wszystko nosiłaś w sobie?
Nie dało się nic zrobić. Dlatego milczałam. choćby nie kapnęłam się od razu, iż jestem w ciąży. Myślałam, iż to menopauza, a potem już było za późno. Asii nie mów. Niech nie wie. To nie jej życie. Moje. Może kiedyś mi wybaczy.
Basia przytuliła siostrę i obie spojrzały w stronę, gdzie Asia stała z babcią.
Czasem z najstraszniejszego wyjdzie coś najpiękniejszego. Taka jest śliczna! Lidka otarła łzę, a Basia pierwszy raz od lat zobaczyła uśmiech na twarzy siostry.