Ania, zabierz ją stąd! Nie wytrzymam dłużej! choćby dotknąć jej już nie mogę, to dla mnie obrzydliwe!

Haniu, zabierz ją! Już nie mogę! choćby dotykać jej nie chcę!
Elżbietę trzęsło. Dziecko w jej ramionach zanosiło się płaczem.
Hania przejęła na ręce bratanicę i tylko skinęła głową.
Dobrze. Ale to twoja decyzja, potem nie będzie wyrzutów?
Jakie wyrzuty?! Zabierz, nie chcę jej!
Mała pojawiła się na świecie zaledwie miesiąc temu. Od samego początku ciąży z Elżbietą działy się dziwne rzeczy. Hania zrzucała zmienne nastroje siostry na karb późnej ciąży. Elżbieta była wdową od siedmiu lat, starsze dzieci już żyły na swoim. Wyjazd nad morze, krótki romans i nieoczekiwana ciąża wszystko to było zaskoczeniem. Elżbieta nigdy nie należała do spontanicznych osób. Początkowo wydawało się, iż dziecko rzeczywiście ją cieszy. Potem jednak Hania zobaczyła, iż siostra to rzuca się do kupowania ubranek i szuka wózka, to na tygodnie zamyka się w sobie, jakby zamurowana za ścianą.
Tuż przed porodem Elżbieta przestała utrzymywać kontakt z rodziną. Nie dzwoniła ani do mamy, ani do Hani czy dzieci. Zaniepokojona Hania odnalazła siostrę w szpitalu, gdzie Elżbieta zamierzała podpisać zrzeczenie się praw do dziecka.
Co się z tobą dzieje, Elka? Czemu to robisz?
Sama nie wiem. Nic do niej nie czuję. Jest mi obca.
Jak to obca?! Przecież to twoje dziecko!
Ale nie będzie moje! Elżbieta odwróciła się do ściany.
Hania sięgnęła po poważniejsze środki i przywiozła mamę. Elżbieta zgodziła się zabrać dziecko. Mama namówiła ją, by na początku zamieszkała z nią, rzekomo do pomocy. Wszyscy jednak czuwali nad Elżbietą. Opiekowała się dzieckiem, ale mechanicznie, nie zatrzymując się przy córce dłużej niż musiała. Imię dziecku nadała babcia, a po domu nosiła je ciotka.
Elka, ja ją zabiorę. Wychowam, ale wiesz, za jakiś czas kogo będzie nazywała mamą?
Już mi wszystko jedno. Tylko nie ja.
Po tygodniu wszystko sformalizowano i Hania została prawną opiekunką swojej bratanicy. Elżbieta wyjechała do innego miasta.
Mała Asia rosła jak wulkan śmiechu i energii. Wcześnie zaczęła chodzić i mówić. Hanię nazywała mamą.
Minęło dwanaście lat.
Mamo! Trzy piątki dzisiaj, a jutro z klasą idziemy do kina! dźwięczny głos Asi rozbrzmiał w mieszkaniu.
To ona?
Tak, Elka, to ona. Proszę cię
Dzień dobry! Jestem Asia, a pani…?
W progu kuchni stała wysoka dziewczynka z wielkimi oczami, patrząc to na siedzącą kobietę, to na mamę, która, blada jak kreda, stała przy oknie.
A ja… Elżbieta. Jestem twoją matką, Asiu.
Prosiłam cię! Hania spojrzała z wyrzutem na siostrę i ruszyła do córki. Asiu! Zaraz wszystko wyjaśnię!
Nie trzeba, mamo. Posłuchajmy. I co? Pani mówi, iż jest moją matką. I co dalej?
Przyjechałam po ciebie. Chcę, byś mieszkała ze mną.
Po co?
No, bo jesteś moją córką.
Nie jestem pańską. Mam jedną mamę, stoi tutaj. Innej nie chcę! Panią widzę pierwszy i, miejmy nadzieję, ostatni raz. Asia odwróciła się i wyszła z kuchni.
Hania opadła na krzesło bez sił.
I co osiągnęłaś?
Na razie nic. Ale osiągnę, zobaczysz. Jak będzie trzeba pójdę do sądu.
Po co ci to wszystko? Przecież sama ją oddałaś, nie chciałaś choćby widzieć. Nikt nie rozumiał, dlaczego. Teraz, po tylu latach, liczysz, iż rzuci ci się na szyję? Elka, pojedziesz najpierw do mamy, potem pogadamy. Muszę być przy córce.
Przy bratanicy! Elżbieta podniosła się.
Hania tylko westchnęła. Zamknęła drzwi i poszła do pokoju Asi.
Asieńko
Mamo, poczekaj. Zanim zaczniesz coś tłumaczyć, chcę ci powiedzieć. Już wszystko wiem. Rok temu, jak u babci sprzątałyśmy, znalazłam dokumenty o opiece. Najpierw byłam wściekła, iż nic mi nie powiedziałyście, potem chciałam się z nią spotkać, spytać dlaczego?. A potem zrozumiałam, iż nie potrzebuję tego wiedzieć. Ty jesteś moją mamą. Innej nie chcę!
Asiu, moje dziecko! Ja cię nikomu nie oddam.
I świetnie, bo sama siebie nie oddam zaśmiała się Asia. Pamiętasz mojego kolegę z klasy, Krzysia? Jego mama jest adwokatem, specjalizuje się w rodzinnych sprawach. Zadzwoń do niej.
Widzisz, córko, z tym dorastaniem to zbytnio się nie spiesz. Ja tu jeszcze trochę rządzę jako mama, wiesz? Hania zaśmiała się i przytuliła dziewczynkę. Zadzwonimy, oczywiście, wszystko załatwimy.
Potem było jeszcze wiele nerwów, rozpraw sądowych, ale sąd zostawił wszystko, jak było. Uwzględniono zdanie Asi, która stanowczo odmówiła życia z biologiczną matką i jej uznania.
Siostry stały przed sądem.
I dobrze, nareszcie ten koszmar się skończył Hania odetchnęła z ulgą. Co dalej zrobisz?
Wyjadę, Haniu. Nie będę wam przeszkadzać. Pomagać mogę, nie odmawiaj. Dla Asi już dawno jest założone konto, dokumenty zostawiłam u mamy.
Po co to wszystko, Elka? Czemu ją wtedy oddałaś?
Nie było romansu, Haniu, nic takiego… Był ciemny park, późny wieczór.
Hania zamarła.
I nic nie mówiłaś?! Tyle lat milczenia, wszystko w sobie?
Naprawić się nie dało. Dlatego milczałam. choćby nie wiedziałam na początku, iż jestem w ciąży, myślałam, iż to klimakterium, potem już było za późno. Asiu nie mów. Niech nie wie. To nie jej życie, moje. Może kiedyś mi wybaczy.
Hania objęła siostrę, obie spojrzały w stronę babci, przy której stała Asia.
Czasem najstraszniejsze przemienia się w najpiękniejsze. Jaka ona piękna! Elżbieta otarła łzy, a Hania po raz pierwszy od lat zobaczyła uśmiech na twarzy siostry.