Ania, zabierz ją stąd! Nie wytrzymuję dłużej! choćby dotykać jej jest dla mnie obrzydliwe!

Aneta, zabierz ją! Ja już dłużej nie mogę! choćby jej dotykać nie mam siły, mam wręcz wstręt!
Lidkę trzęsło. Malutka dziewczynka w jej ramionach zanosiła się płaczem.
Wzięłam siostrzenicę na ręce i skinęłam głową.
Dobrze. Ale to twoja decyzja, potem nie będzie pretensji?
Jakie pretensje?! Zabierz ją, nie chcę jej więcej widzieć!
Mała pojawiła się na świecie nieco ponad miesiąc temu. Już od początku ciąży z Lidią działo się coś dziwnego. Zrzucałem to na karb późnej ciąży. Moja siostra była wdową od siedmiu lat. Starsze dzieci dawno wyfrunęły z domu. Wyjazd nad Bałtyk, krótki, nieplanowany romans i nagła ciąża to wszystko było dla nas ogromnym zaskoczeniem. Lidia nigdy nie była impulsywna. Początkowo wydawało się, iż ucieszyła się na wieść o dziecku. Z czasem jednak zauważyłem, iż raz kupuje ubranka, szuka wózka i z euforią przegląda ogłoszenia, innym razem całymi dniami milczy, jakby schowała się za grubym murem.
Krótko przed porodem przestała się całkiem z rodziną kontaktować. Nie dzwoniła ani do mamy, ani do mnie, ani do dzieci. Zaniepokojony, odnalazłem ją w szpitalu, gdzie chciała podpisać zrzeczenie się praw do dziecka.
Lidia, co się dzieje?
Sama nie wiem. Nie czuję nic. To dla mnie obce dziecko.
Obce? Przecież to twoja córka!
Niech będzie nie moja odwróciła się do ściany.
Zabrałem wtedy naszą mamę. Przemówiła Lidii do rozsądku. Ucieszyła się, gdy siostra zgodziła się wrócić do domu z córką. Mama nalegała, by Lidia na razie u niej pomieszkała, tłumacząc się pomocą przy dziecku. W rzeczywistości wszyscy trzymaliśmy nad nią pieczę. Opiekowała się córką czysto mechanicznie, nie zatrzymywała się choćby na minutę przy łóżeczku. Imię dziewczynce dała babcia, a na rękach najczęściej nosiła ją ja.
Lidia, przebolejesz kiedyś, ale ja podpiszę opiekę i wychowam ją. Ona zacznie nazywać mamą mnie.
Rób jak chcesz, byle nie ja.
Tydzień później załatwiliśmy wszystkie formalności zostałem prawnym opiekunem mojej małej siostrzenicy. Lidia przeniosła się do innego miasta.
Aśka rosła jak na drożdżach, wszędzie jej było pełno, wszędzie śmiech. gwałtownie zaczęła chodzić i mówić. Mamą nazywała mnie.
Minęło dwanaście lat.
Mamo! Same piątki w szkole, a jutro idziemy z klasą do kina! jej wesoły głos odbijał się od ścian.
To ona?
Tak, Lidio, to ona. Proszę
Dzień dobry, mam na imię Asia, a pani?
W drzwiach kuchni stała moja wysoka, duża jak na swój wiek dziewczyna, z wielkimi niebieskimi oczami. Z zaciekawieniem patrzyła to na przyjezdną kobietę, to na mnie, blada jak ściana stałem przy oknie.
Jestem Lidia. Twoja matka, Asia.
Prosiłam! syknąłem do siostry, podszedłem natychmiast do córki. Asiu, ja ci wszystko wyjaśnię!
Nie trzeba, mamo. Posłuchajmy. No i? Pani mówi, iż pani jest moją matką. I co z tego?
Przyjechałam po ciebie. Chcę, byś zamieszkała ze mną.
Po co?
Bo jesteś moją córką.
Nie, nie pani. Mam tylko jedną mamę, stoi tu obok. Innej nie chcę znać. A panią widzę pierwszy i mam nadzieję ostatni raz w życiu Asia odwróciła się i wyszła z kuchni.
Usiadłem bez sił na krześle.
I co, Lidio? Co masz z tego?
Nic jeszcze, ale zdobędę, co chcę. jeżeli trzeba, pójdę do sądu.
Po co ci to? Sama ją oddałaś, nie chciałaś choćby spojrzeć. Nikt nie pojmował, dlaczego postąpiłaś tak, a nie inaczej. Dziś wracasz po tylu latach i liczysz, iż rzuci ci się na szyję? Lidia, pojedź lepiej do mamy. Potem pogadamy, teraz muszę być przy córce.
Przy siostrzenicy! podniosła się.
Westchnąłem ciężko. Po zamknięciu drzwi ruszyłem prosto do pokoju Asi.
Asieńka
Mamo, poczekaj. Najpierw daj mi powiedzieć. Ja wszystko wiem. Rok temu znalazłam przy babci dokumenty o opiece. Strasznie byłam wtedy zła, iż mi nie powiedziałaś. Potem chciałam poznać ją, zapytać: “dlaczego?” Ale później zrozumiałam, iż mi to niepotrzebne. Ty jesteś moją mamą. I już!
Asiu, moje kochanie nigdy cię nikomu nie oddam!
Ja sama siebie nie oddam roześmiała się Asia. Pamiętasz Karola z mojej klasy? Jego mama jest prawniczką od spraw rodzinnych, zadzwoń do niej.
Córciu, nie dorastaj tak szybko. Też jeszcze trochę tu rządzę i jestem twoją mamą, wiesz? rzuciłem z uśmiechem, obejmując ją mocno. Zadzwońmy, niech nam powie co robić.
Później były jeszcze nerwy i rozprawa w sądzie, ale wszystko zostało po staremu. Sąd wziął pod uwagę zdanie Asi, która nie chciała mieszkać ze swoją biologiczną matką i wcale jej nie uznawała.
Staliśmy z siostrą przed wejściem do sądu.
I po wszystkim. Koszmar zakończony odetchnąłem z ulgą. Co teraz?
Wyjadę. Nie będę nikomu przeszkadzać. Pomogę, nie odrzucaj mojego wsparcia, konto dla Asi założone, dokumenty u mamy, zostawiłam je.
Po co to wszystko, Lidia? I czemu ją oddałaś?
Nie było żadnego romansu, Aneta. Nic nie było. Tylko ciemny park i późny wieczór.
Zatkało mnie.
I milczałaś? Przez tyle lat dusiłaś to w sobie?
Nie dało się nic naprawić. Dlatego milczałam. Najpierw myślałam, iż to klimakterium, a potem już było za późno. Nie mów Asi, proszę. To nie jej życie, tylko moje. Może kiedyś mi wybaczy.
Objąłem siostrę, patrząc na naszą mamę z Asią.
Czasami to, co najstraszniejsze, potrafi zamienić się w coś najpiękniejszego. Mała, a już taka piękna i mądra! Lidia starła łzę, a ja pierwszy raz od lat zobaczyłem uśmiech na jej twarzy.
Tego dnia zrozumiałem, iż życie potrafi naprawdę zadziwiać, a najważniejsze jest być blisko tych, których kochamy niezależnie od okoliczności.