Anka, zabierz ją stąd! Nie mogę już dłużej! choćby dotykać jej jest dla mnie obrzydliwe!

Anka, zabierz ją!
Ja już nie mogę!
Nawet dotykać jej nie chcę, odpycha mnie!
Lidka cała się trzęsła.
Dziecko zanosiło się płaczem w jej ramionach.
Anka podeszła, ostrożnie wzięła siostrzenicę na ręce i skinęła głową.
Dobrze.
Ale to twoja decyzja, potem nie będziesz miała pretensji?
Nie, absolutnie!
Zabierz ją, nie jest mi potrzebna!
Mała pojawiła się na świecie dopiero miesiąc temu.
Od samego początku ciąży z Lidką działo się coś niedobrego.
Anka sama próbowała tłumaczyć jej huśtawki nastrojów późną ciążą.
Lidka była wdową już ponad siedem lat.
Starsze dzieci już dorosły i mieszkały oddzielnie.
Wyjazd nad Bałtyk, przelotny romans, a potem nagła ciąża zaskoczyły wszystkich wokół.
Lidka nie należała do osób spontanicznych.
Początkowo wydawało się, iż cieszy się na kolejne dziecko.
Ale później Anka zauważyła, iż siostra raz rzuca się w wir zakupów, przegląda wózki i ubranka, a potem przez tygodnie zamyka się w sobie, jakby schowana za ścianą.
Tuż przed porodem Lidka zerwała kontakt z rodziną.
Nie dzwoniła do mamy, ani do siostry, ani do dzieci.
Zaniepokojona Anka odnalazła ją na oddziale położniczym, gdzie Lidka miała już zamiar zrzec się praw do dziecka.
Lidka, co się stało?
Dlaczego?
Sama nie wiem.
Nic do niej nie czuję.
Jest obca.
Jak obca?!
Przecież to twoje dziecko!
Ale nie będzie moje!
Lidka odwróciła się do ściany.
Anka wzięła ciężką artylerię i przywiozła mamę.
Lidka zgodziła się zabrać dziecko do domu.
Mama nalegała, żeby Lidka z córeczką zamieszkały tymczasowo u niej, na początek, by jakoś pomóc.
W rzeczywistości cała rodzina czuwała nad Lidką.
Robiła wszystko przy malutkiej, ale działała jak automat, nie zatrzymywała się przy córce ani na chwilę dłużej, niż było to konieczne.
Imię wybrała jej babcia, pielęgnowała ją ciotka.
Lidka, zabiorę ją.
Wychowam, ale minie trochę czasu i kogo ona będzie nazywać mamą?
Wszystko mi jedno.
Najlepiej, byle nie mnie.
Tydzień później przeszły formalności Anka stała się oficjalną opiekunką siostrzenicy.
Lidka wyjechała do Poznania.
Mała Asia rosła rozbrykanym, pogodnym dzieckiem.
Szybko zaczęła chodzić, wcześnie mówić.
Mamą nazywała Ankę.
Minęło dwanaście lat.
Mamusiu, dzisiaj dostałam trzy piątki!
A jutro idziemy całym klasą do kina!
radosny głosik rozbrzmiał w mieszkaniu.
To ona?
Tak, Lidka, to ona.
Proszę cię tylko
Dzień dobry!
Ja jestem Asia.
A Pani?
W progu kuchni stanęła wysoka, szczupła dziewczynka o ogromnych oczach; spojrzała wyczekująco to na siedzącą przy stole kobietę, to na stojącą przy oknie mamę, bladszą niż kreda.
A ja jestem Lidka.
Jestem twoją matką, Asiu.
A nie prosiłam cię?!
Anka spojrzała z wyrzutem na siostrę, po czym podeszła do córki.
Asiu!
Zaraz wszystko ci wyjaśnię!
Nie trzeba, mamo.
Posłuchajmy.
I co?
Mówi pani, iż jest pani moją mamą.
I?
Przyjechałam po ciebie.
Chciałabym, żebyś zamieszkała ze mną.
Po co?
Bo jesteś moją córką.
Nie, nie jestem.
Mam jedną mamę, stoi tutaj.
I innej nie chcę.
A panią widzę pierwszy i, mam nadzieję, ostatni raz w życiu.
Asia odwróciła się na pięcie i wyszła z kuchni.
Anka bez sił opadła na krzesło.
I co teraz?
Na razie nic.
Ale dopnę swego, możesz być pewna.
Choćby przez sąd.
Po co ci to wszystko, Lidka?
Sama ją oddałaś, nie chciałaś choćby spojrzeć.
Nikt nie rozumiał dlaczego.
A teraz, po tylu latach, przyjeżdżasz i chcesz, żeby cię pokochała?
Lidka, jedź teraz do mamy, potem pogadamy, muszę iść do córki.
Do siostrzenicy!
Lidka podniosła się sztywno.
Anka tylko westchnęła.
Zamknęła za nią drzwi i poszła do pokoju Asi.
Asieńko
Mamo, poczekaj.
Zanim zaczniesz tłumaczyć, chcę ci coś powiedzieć.
Ja już wszystko wiem.
Rok temu, pamiętasz, jak sprzątałyśmy u babci?
Znalazłam dokumenty o opiece.
Najpierw byłam na was bardzo zła, iż nic mi nie powiedziałyście.
Potem chciałam ją zobaczyć i zapytać: dlaczego?
Ale zrozumiałam, iż to nie ma sensu.
Ty jesteś moją mamą!
Innej nie chcę!
Asiu, córeczko!
Nie oddam cię nikomu.
A siebie tym bardziej nie oddam zaśmiała się Asia.
Pamiętasz mojego kolegę Tomka z klasy?
Zadzwoń do jego mamy, jest prawnikiem i zna się na sprawach rodzinnych.
Wiesz, córeczko, z dorastaniem to też nie trzeba aż tak się spieszyć.
Wszystko już rozstrzygnęłaś.
Ale póki co ja tu jeszcze jestem od podejmowania decyzji, mama na pełny etat Anka zaśmiała się i przytuliła córkę.
Zadzwonimy, wszystko załatwimy.
Potem były jeszcze nerwy, nieprzyjemne rozmowy, ale sąd zostawił wszystko po staremu.
Wziął pod uwagę zdanie Asi, która jednoznacznie odmówiła mieszkania z biologiczną matką i uznania jej.
Siostry stały pod gmachem sądu.
To już wszystko, w końcu ten koszmar się skończył Anka odetchnęła z ulgą.
Co teraz zamierzasz?
Wyjadę, Anka.
Nie będę wam przeszkadzać.
Chcę tylko pomóc.
Na Asię już dawno jest założone konto, dokumenty zostawiłam u mamy.
Po co to wszystko było, Lidka?
I dlaczego wtedy ją zostawiłaś?
Nie było żadnego romansu, Anka, niczego nie było.
Był ciemny park, późny wieczór
Anka aż wstrzymała oddech.
I milczałaś tyle lat?!
Wszystko skrywałaś w sobie?
Niczego się nie dało zmienić.
Dlatego milczałam.
Nawet długo nie wiedziałam, iż jestem w ciąży.
Myślałam, iż to już menopauza.
Potem było za późno.
Asi nie mów.
Niech nie wie.
To moja historia.
Może kiedyś mi wybaczy.
Anka przytuliła siostrę i razem spojrzały w stronę Asi stojącej z babcią.
Czasem z największej traumy wykwita coś najpiękniejszego.
Jaka ona ładna!
Lidka starła łzę i Anka pierwszy raz od wielu lat zobaczyła uśmiech na jej twarzy.