Antoni­na Pietrowna szła w deszczu i płakała – łzy mieszały się z kroplami deszczu. Myślała: „Dobrze, iż pada! Nikt nie widzi łez”. Roztrząsała w duchu: „Sama sobie winna, przyszłam nie w porę – nieproszony gość!”. A gdy już szła i płakała, przypomniała sobie dowcip, w którym zięć mówi teściowej: „I co, mamo, choćby herbaty nie wypijesz?” Teraz i ona była w sytuacji tej „mamy”. Płakała i śmiała się jednocześnie. W domu rzuciła mokre ubrania i pod kocem płakała jeszcze bardziej – nikt nie słyszał jej łez, tylko złota rybka w okrągłym akwarium! Antoni­na była interesującą kobietą, lubianą przez mężczyzn. Ale z ojcem Nikity, jej syna, nie wyszło. Pił, najpierw znośnie, potem zaczął ją chorobliwie zazdrośnie kontrolować, choćby o sąsiada czy sprzedawcę. Pewnego dnia pobił ją ciężko na oczach dziecka. Nikita szczegółowo opisał wszystko babci i dziadkowi. Matka Antoniny zapłakała, a ojciec po prostu wziął zięcia i wyrzucił z czwartego piętra, grożąc: „Jeszcze raz ruszysz córkę – zabiję!”. I rzeczywiście – mąż zniknął, a Tonia już nie wyszła za mąż. Musiała wychować syna – tyle niewiadomych z mężami. Było wielu adoratorów, ale nie była w stanie się zaangażować. Miała stabilny zawód – technolożka gastronomii w niewielkiej restauracji, oszczędzała na mieszkanie, ale gdy uzbierała na własne lokum, Nikita planował ślub z Anastasją i oddała mu wszystko: mieszkanie, wesele. Teraz zbierała na samochód dla dzieci. A wtedy, podczas ulewy, przypadkiem była blisko ich domu – weszła, by przeczekać, pogadać z Anastasją przy herbacie. Synowa zdziwiona, choćby nie zaprosiła do środka, chłodno rzuciła: „Czego pani chce, Antonino Pietrowno?” Antoni­na była załamana. Wróciła do domu, łzy leciały, a potem we śnie odwiedziła ją złota rybka z akwarium: „Płaczesz? Głupia! choćby herbaty ci nie dali w deszczu. Po co odkładasz pieniądze na ich samochód? Żyj wreszcie dla siebie! Jedź nad morze!”. Antoni­na się obudziła i poszła za głosem rybki – za zgromadzone pieniądze kupiła sobie wyjazd nad morze. Wróciła piękna i opalona, dzieci choćby nie zauważyły. Przestała unikać mężczyzn, a jej adoratorem został dyrektor restauracji. Życie zmieniło się – wszystko przyszło w swoim czasie. Gdy synowa zapytała: „Czemu pani nie przychodzi? Nikita znalazł samochód!” Antoni­na, z rękami na piersi, uśmiechnęła się: „Czy pani czegoś chciała?” Wtedy w drzwiach pojawił się elegancki mężczyzna: „Tonia, pijemy herbatę?” „Jasne!” – odpowiedziała. „I gościa zaproś!” „Nie, Anastasja już wychodzi. Herbaty nie pije. Prawda?” Antoni­na zamknęła za synową drzwi i z uśmiechem porozumiała się ze złotą rybką – „Ot, tak właśnie!”.

Antonina Nowak szła w deszczu po warszawskich ulicach, łzy spływały po jej policzkach, mieszając się z kroplami ulewnego deszczu.
Jedyna pociecha pada, nikt nie zauważy, iż płaczę, myślała z goryczą, a dreszcz samotności przechodził jej po plecach.
Przyznała sama przed sobą: Sama sobie winna! Wpadłam nie w porę. Jak nieproszony gość.
I szła, krok za krokiem, szlochając. A potem, jakby na przekór własnemu smutkowi, parskała śmiechem, przypominając sobie stary dowcip, w którym zięć mówi do teściowej: Co, mamusiu, choćby na herbatę nie zostaniecie?

Tak, dziś była właśnie tą mamusiu.
Płakała i śmiała się naprzemiennie, aż była już wyczerpana.
Gdy wreszcie dotarła do swojego ciasnego mieszkania w bloku z lat sześćdziesiątych, zdjęła przemoknięte ubranie, okryła się pledem i pozwoliła sobie ryczeć bez skrępowania. Nikt jej nie słyszał, oprócz złotej rybki w szklanej kuli na komodzie.

Antonina była kobietą interesującą, nie brakowało jej powodzenia u mężczyzn. Ale z ojcem jej syna, Nikodema, nie wyszło. Pił. Początkowo można było znieść jak wypił, to szedł spać. Potem przyszła chorobliwa zazdrość. O każdego! O nieznajomego, który zapytał o drogę, o sprzedawcę w mięsnym, o staruszka na ławce, o sąsiada.
Kiedyś zobaczył, jak Antonina uśmiechnęła się do sąsiada i… oszalał zupełnie.
Pobił ją. Metodycznie, z wyrachowaniem po nerkach, przy małym Nikosiu.
Nikodem później wszystko szczegółowo opowiedział babci i dziadkowi. Matka Antoniny zapłakała z żalu:
Do tego wychowywałam córkę? Żeby jakaś pijana swołocz ją katowała?
Ojciec Antoniny, bez słowa, ubrał się i wyszedł. Wyciągnął wtedy zięcia, który właśnie został byłym, za kołnierz i spuścił z czwartego piętra na podwórko. Rękę sobie wtedy złamał.
Ojciec pogroził mu pięścią i rzucił przez zęby:
Jeszcze raz się do córki zbliżysz zabiję cię, a do więzienia pójdę z podniesioną głową. Mojej Toni życia nie zmarnujesz, łajdaku!

Mąż naprawdę zniknął na zawsze. A Antonina nie wyszła już za mąż. Dla dziecka. Nie wiadomo, na kogo by jeszcze trafiła.
Mężczyzn próbujących się do niej zbliżyć była masa, ale ona nie potrafiła. Wystarczyło jej, co przeżyła z ojcem Nikodema.

Nie narzekała na finanse. Pracowała jako technolog żywienia w niewielkiej, ale lubianej restauracji na Śródmieściu. Na życie starczało.
Oszczędzała skrupulatnie na mieszkanie, potem gdy uzbierała wystarczającą sumę, okazało się, iż Nikodem chce się żenić. Dziewczyna sympatyczna, z pięknym, polskim imieniem Marcelina.
Antonina została w starej kawalerce, a młodym zorganizowała wesele i oddała im dwupokojowe mieszkanie. Przecież to rodzina, im bardziej potrzebne!
Teraz odkładała dla nich na nowy samochód. No ileż można jeździć starym polonezem?

Nie miała zwyczaju narzucać się dzieciom, ale tego dnia przypadkiem była w okolicy ich mieszkania, gdy zerwała się ulewa. Parasol zostawiła w pracy, a taki deszcz, iż żaden parasol nie dałby rady.
Postanowiła więc wpaść do syna i synowej, przesiedzieć ulewę, może z Marceliną pogadać kobieco przy herbacie.
Kiedy Marcelina otworzyła drzwi, tylko przewierciła Antoninę wzrokiem. choćby nie zaprosiła do środka, tylko w przedpokoju chłodno rzuciła:
Antonino Nowak, czego pani chciała?
Antonina zmieszała się, zaczęła się tłumaczyć:
Tak tylko… Deszcz…
Przestało padać! Ma pani niedaleko, spokojnie dojdzie rzuciła Marcelina, patrząc przez okno, z rękami skrzyżowanymi na piersi.
Tak, tak zgodziła się posłusznie Antonina, i ze łzami znów wyszła w deszcz.
Płakała długo. Potem zasnęła. We śnie przyśniła jej się złota rybka.
Była ogromna, bezgłośnie poruszała wargami, ale Antonina rozumiała doskonale, co mówi.
Płaczesz? Głupia! choćby herbaty ci nie dali, jak padało! A ty na samochód odkładasz dla nich? Całe życie będziesz im wszystko dawać? Przecież jesteś mądra i ładna. Masz pieniądze! Co z tego, iż na dzieci? Oni tego nie docenią. Jedź nad morze! Zacznij żyć dla siebie!

Antonina obudziła się dopiero wieczorem.
Rybka w akwarium pływała, poruszała pyszczkiem, już nic więcej nie mówiła. Antonina zrozumiała dość poświęceń dla niewdzięcznych ludzi. Dla tych, co choćby herbaty nie zaoferują, nie pozwolą przeczekać deszczu.
Wzięła pieniądze, które odkładała dla dzieci na samochód.
Kupiła sobie wycieczkę nad Bałtyk.
Pojechała, odpoczęła, wróciła opalona, świeża, piękna.

Syn z Marceliną choćby nie zauważyli jej nieobecności. Przychodzili tylko wtedy, gdy czegoś potrzebowali pieniądze, opieka nad wnukiem.
Antonina przestała unikać mężczyzn, pojawił się adorator. Bardzo interesujący, elegancki dyrektor restauracji, w której pracowała.
Podobała mu się od dawna, ale była zbyt pochłonięta sprawami syna i synowej. Teraz wszystko się ułożyło. Razem do pracy, razem z pracy, życie nabrało barw.

Ostatnio przyszła Marcelina.
Czemu pani do nas nie zagląda? Nie zadzwoni? Nikodem już upatrzył sobie samochód… rzuciła z przekąsem.
Marcelina, czego pani chciała? zapytała Antonina, krzyżując ręce na piersi, spokojnym tonem.
Zanim synowa zdążyła odpowiedzieć, z pokoju wyszedł przystojny mężczyzna:
Tonia, pijemy herbatę?
Pewnie! uśmiechnęła się Antonina.
Zaproś gościa, będzie przyjemniej odezwał się on gościnnie.
Nie, Marcelina już wychodzi. I przecież ona herbaty nie pije! Prawda, Marcelina?
Antonina zamknęła drzwi za synową i, śmiejąc się, puściła oczko złotej rybce.
I tak trzymać!