Babkę piekliśmy razem – całą rodziną

Babcię żegnano całą rodziną
Pamiętam, jak babcię odprowadzało na wieś całą rodziną. Nikt nie ukrywał, jak bardzo im już ciążyła, mówiąc bez ogródek, jak bardzo są zmęczeni jej obecnością. Wreszcie nadeszła wiosna, i babcia znów miała wyjechać na wieś aż do późnej jesieni. Wnuki były wobec niej chłodne, synowa nie okazywała jej ciepła. Syn ciągle wyjeżdżał na delegacje, a gdy wracał, odnosił się do matki wcale nie lepiej niż pozostali.
Była dla nich balastem. Rozumiała to doskonale i znosiła te cierpienia z resztką sił, co roku czekając na wiosnę jak na coś najważniejszego, pewnego i prawdziwego, na coś, co przynosi jej ulgę.
Tamtego roku wiosna przyszła wcześnie. Babcia często siedziała przed blokiem, patrząc na czyste, ciepłe niebo i ogrzewając się w promieniach słońca. Wyglądała jak oskubany wróbel chuda, w starych, znoszonych ciuchach, w zniszczonych filcowych butach, na które założyła gumowe kalosze.
Mimo iż bliscy jej nie kochali, sąsiedzi mieli do niej szacunek. Zawsze witali się z nią, pytali o zdrowie, pomagali wdrapać się na czwarte piętro. Chłopcy z sąsiedztwa czasem nosili jej siatki z zakupami, kiedy spotykali ją wracającą ze sklepu.
Babcia, pomimo wieku, zawsze wszystko robiła w domu. Gotowała, prała, sprzątała. To były jej obowiązki, których synowa unikała, robiąc tylko to, co musiała.
Siedź cały dzień w domu, to potem wszystko zrób mówiła z bezczelnością synowa, wchodząc wieczorem z pracy i rzucając buty w korytarzu.
Wnuki nie rozmawiały z babcią. Gdy przychodzili do nich znajomi, babcia nie wychodziła ze swojego pokoiku kiedyś jeden z wnuków powiedział, iż jej wygląd ich kompromituje.
Nigdy nikomu nie przeciwstawiała się, raczej milczała. Wieczorami, gdy wszyscy już spali, płakała po cichu w swojej małej izbie nad swoim losem.
Na dworzec wysłano ją taksówką, by nie męczyć się w autobusach. Miała kilka bagażu starą torbę i pakunek z jakimś starym ubraniem.
Opierając się na laseczce, powoli człapała po peronie. Usiadła na ławce, czekając na pociąg. Gdy wreszcie przyjechał, weszła do środka. Spojrzała przez okno łagodnym, ciepłym wzrokiem. Gdy pociąg ruszył, wyjęła z torby pogniecione zdjęcie. Na fotografii jej syn, wnuki i synowa uśmiechali się ich pogodne twarze widywała teraz tylko na tym zdjęciu. Babcia ucałowała je i ostrożnie schowała z powrotem do torby.
Wysiadła na stacji i powoli ruszyła w stronę wioski. Ktoś po drodze podwiózł ją prawie pod samą bramę. Otworzyła furtkę i poszła rozmokłą ścieżką w kierunku swojej chałupy. Tu wszystko było swojskie, znajome. I tu była potrzebna choćby starym ścianom, zniszczonej płotowi i pochylonemu gankowi, ale była potrzebna. Tutaj czekało na nią miejsce.
Wieś była dla babci wszystkim. Tutaj się urodziła, tu na świat przyszły jej dzieci, tu umarł mąż. Przeżyła tu prawie pół życia. Straciła najstarszego syna tak się złożyło, iż już dawno go nie było.
Babcia otworzyła okiennice, napaliła w piecu. Usiadła na ławie pod oknem i zamyśliła się. Na tej ławie kiedyś siedziały jej dzieci. Za tym stołem jadły, spały na tych łóżkach. Biegały po tych deskach podłogi i patrzyły w te same okna. W uszach brzmiały jej dziecięce głosy. Wtedy była mamą najważniejszą, najbardziej potrzebną. Najbliższą.
Słońce kiedyś też tak wpadało przez okno, wiosna rozkwitała, cieszyła i troszczyła. Tyle szczęśliwych lat spędziła w tych ścianach. Uśmiechnęła się do swojskiej, wiejskiej wiosny
***
Rankiem już nie obudziła się. Została na zawsze na swojej ziemi. Na stole leżało wiele starych zdjęć. Jedna, świeża, choć pognieciona ta sama, na której jeszcze wczoraj uśmiechała się jej rodzina.
Dopóki żyjemy, możemy wszystko zdążyć.
Poprosić o wybaczenie, podziękować, wyznać uczucia. Dopóki żyjemy, nie wolno nam odkładać takich rzeczy na później. Gdy ktoś odchodzi, już nigdy nie wróci, a w naszym sercu zostają kamienie, które bardzo trudno unieść.
Trzeba żyć uczciwie, z wiarą, czynić dobro z serca. Kochać, wyczekiwać, doceniać uczucia innych. Pamiętać o tych, którzy dali nam życie i postawili na nogi.