Babkę piekliśmy wspólnie całą rodziną

Dziadkową pakowaliśmy razem całą rodziną.
Nie będę udawać, mówiliśmy jej wprost, iż mamy jej dość. Przypominaliśmy jej, iż wreszcie przyszła wiosna, a więc wyjedzie do wsi aż do późnej jesieni. Wnuki chłodno się do niej odnosili, synowa jej nie cierpiała. Syn pracował w delegacjach, a choćby gdy wracał, nie był dla matki lepszy niż pozostali.
Była dla nas ciężarem. Rozumiała wszystko i z ostatnich sił znosiła te męki, co roku wyczekując wiosny jak czegoś najpewniejszego, szczerego, prawdziwego.
Wiosna przyszła w tym roku wcześnie. Dziadkowa często siadała na ławce przed klatką i patrzyła w cieplejsze niebo, grzała się w słońcu. Wyglądała, jakby była wyblakłym wróblem: chuda, w starych, znoszonych ciuchach, na nogach zniszczone gumiaki z nałożonymi filcowymi kapciami.
Chociaż rodzina jej nie lubiła, sąsiedzi byli dla niej mili. Zawsze się z nią witali, pytali o zdrowie, pomagali wdrapać się na piąte piętro. Chłopcy z sąsiedztwa nieraz nosili jej zakupy, gdy spotykali ją wracającą ze sklepu.
Dziadkowa mimo wieku robiła wszystko w domu: gotowała, prała, sprzątała. To były jej obowiązki. Synowa rzadko cokolwiek robiła.
Skoro siedzisz cały dzień w domu, to wszystko powinnaś robić mówiła z bezczelnością, wracając po pracy i rzucając buty w przedpokoju.
Wnuki z dziadkową nie rozmawiały. A gdy zapraszały kolegów, starsza wnuczka powiedziała, iż dziadkowa swoim wyglądem ich kompromituje, więc ta nie opuszczała pokoju.
Nigdy nikomu nie odpowiadała. Milczała. A gdy nocą wszyscy zasypiali, płakała cicho w swoim małym pokoiku nad swoim losem.
Na dworzec pojechała taksówką, żeby nie szlajać się z nią autobusami. Pakunku miała niewiele: starą torbę i woreczek z ubraniem.
Opierając się o laskę, szła powoli po peronie. Usiadła na ławce, aż nadjechał pociąg. Wsiadła do wagonu, patrząc przez okno spokojnym, jasnym wzrokiem. Gdy pociąg ruszył, wyjęła z torby pogniecione zdjęcie: syn, wnuki i synowa uśmiechali się do niej ze zdjęcia. Ostatnio ich uśmiechy widziała tylko tu. Dziadkowa pocałowała fotografię i ostrożnie odłożyła do torby.
Gdy wysiadła na stacji, szła cicho w stronę wsi. Ktoś ją podwiózł prawie pod sam dom. Przekroczyła furtkę i poszła rozmokłą ścieżką do chaty. Tu wszystko było jej własne. W domu była potrzebna choćby krzywym ścianom, rozpadającemu się płotowi i pochylonemu gankowi. Tu na nią czekano.
Wieś była dla dziadkowej wszystkim. Tu się urodziła, tu rodziły się jej dzieci i tu umarł jej mąż. Pół życia spędziła tutaj, przeżyła najstarszego syna. Tak się złożyło, iż go już dawno nie ma.
Otworzyła okiennice, rozpaliła piec. Usiadła na ławce przy oknie, rozmyślając. Tu kiedyś siedziały jej dzieci, przy tym stole jadły, spały na tych łóżkach, biegały po tych podłogach i patrzyły w te same okna. W uszach brzmiały jej dziecięce głosy wtedy była mamą, najpotrzebniejszą i najbliższą.
Słońce wpadało przez okno, jak zawsze na wiosnę, wtedy i dziś w tych ścianach przeżyła wiele beztroskich, szczęśliwych lat. Uśmiechnęła się do przyjaznej wiejskiej wiosny
***
Rano już się nie obudziła została na zawsze na swojej ziemi. Na stole leżało mnóstwo starych fotografii oraz jedno świeże, choć pogniecione zdjęcie to, z którego jeszcze wczoraj uśmiechali się do niej bliscy.
Póki żyjemy, możemy zdążyć z wieloma sprawami.
Poprosić o wybaczenie, podziękować, przyznać się do uczuć. Póki żyjemy, nie mamy prawa odkładać takich rzeczy na później. Bo gdy człowiek odchodzi, już nie wróci zostawia w naszych sercach kamienie, których ciężar będzie ogromny.
Trzeba żyć wiarą, prawdą, i czynić dobro z serca. Kochać i czekać, doceniać innych, pamiętać o tych, którzy dali nam życie i nauczyli żyć.