Babkę przygotowywaliśmy całą rodziną

Babcię wysyłała cała rodzina
Babcię pakowano w drogę całą rodziną nie udawali nawet, iż jest im miła. Wprost mówili, jak bardzo mają jej dosyć i iż wreszcie nadeszła wiosna, więc może się wynieść do wsi i tam spędzić lato aż do późnej jesieni. Wnuki traktowały ją chłodno, synowa wręcz nie znosiła, a syn od lat jeździł po delegacjach, a i gdy wracał wcale nie był lepszy od reszty.
Babcia była dla nich ciężarem, co czuła doskonale. Z trudem znosiła te rodzinne tortury, łapiąc się każdej wiosny jak ostatniej szansy na normalność, na trochę szczęścia i spokoju, jakby to było coś pewnego i prawdziwego.
Tego roku wiosna przyszła wcześnie. Babcia często przesiadywała na ławce przed klatką, podziwiając polskie niebo i grzejąc się w słońcu. Wyglądała jak wytarmoszony wróbel: wychudzona, w starych łachmanach, przetartych filcowych kapciach z gumowymi nakładkami. Elegancja po polsku!
Choć rodzina nie darzyła ją uczuciem, sąsiedzi byli zupełnie inni zawsze się witali, pytali czy zdrowie dopisuje, pomagali wdrapać się z ulicy na piąte piętro. choćby chłopaki z sąsiedztwa czasem przenosili jej zakupy, gdy mijali ją idącą z Biedronki w drodze ze szkoły.
Pomimo wieku babcia ogarniała dom gotowała, prała, sprzątała. To były jej obowiązki. Synowa raczej się tym nie zadręczała.
Siedź w domu całe dnie, to przynajmniej wszystko zrób rzucała z bezczelną pewnością siebie, zrzucając buty w przedpokoju po pracy.
Wnuki nie rozmawiały z babcią, a kiedy wpadały do nich znajomi, babcia nie wychodziła z pokoju, bo kiedyś jeden z wnuków stwierdził, iż jej wygląd przynosi im wstyd.
Babcia nigdy nie sprzeczała się z nikim milczała więcej niż mówiła. Wieczorami, gdy wszyscy spali, cichutko płakała, żałując swojego losu.
Na dworzec zawieźli ją taksówką żeby nie tracić czasu w autobusowe eskapady. Cały jej dobytek to stara torba i mały woreczek z jakimś szmatkami. Podpierając się laską, babcia powoli szła przez peron, po czym usiadła na ławce. Po chwili podjechał pociąg, weszła do wagonu. Patrzyła przez okno z ciepłym, łagodnym spojrzeniem. Gdy pociąg ruszył, wyjęła z torby pogiętą fotografię syna, wnuków i synowej wszyscy uśmiechnięci. Ostatnio takie uśmiechy widywała tylko na zdjęciach. Babcia pocałowała obrazek, schowała go ostrożnie z powrotem.
Wysiadła na stacyjce i ruszyła w stronę wsi. Ktoś ją podwiózł prawie pod samą bramę. Przekroczyła furtkę, szła do rodzinnej chaty po rozmokłej, błotnistej ścieżce. Tam wszystko było swojskie i babcia była potrzebna choćby tylko przegniłym ścianom, starym płotom i pochylonemu ganku. Ale potrzebna! Tu na nią czekano.
Wieś była babcinym światem tu się urodziła, tu były jej dzieci, tu zmarł mąż. Spędziła tu prawie połowę życia. Przeżyła starszego syna tak się złożyło, iż nie dotrwał do dziś.
Babcia otworzyła okiennice, rozpaliła w piecu, usiadła na ławce pod oknem. Tu wcześniej siedziały jej dzieci. Przy tym stole jadły i spały na tych łóżkach. Biegały po tej podłodze, patrzyły przez te szyby. Wciąż słyszała w głowie ich dziecięce głosy. Kiedyś była dla nich najważniejsza mama, bez której nie mogli żyć. Najbliższa, najbardziej potrzebna.
Słońce świeciło przez okno, tyle było tych wiosen szczęśliwych, pełnych troski i rodzinnego gwaru. Przeżytych w tych ścianach. Babcia uśmiechnęła się do wiejskiej wiosny, z polską pogodą ducha
***
Rano już się nie obudziła. Została na zawsze w swoim miejscu, na swojej ziemi. Na stole leżało mnóstwo starych fotografii i jedna świeża, choć pogięta ta, z której jeszcze wczoraj uśmiechali się do babci jej bliscy.
Dopóki żyjemy, możemy zdążyć z tyloma rzeczami. Przeprosić, podziękować, przyznać się do uczuć. Nie wolno odkładać tego na jutro, bo jak ktoś odejdzie, już nie wróci, a w sercu zostają nam takie głazy, iż ciężko je nosić do końca życia.
Trzeba żyć z wiarą, z prawdą, robić dobro z serca. Kochać, czekać, szanować cudze uczucia, pamiętać o tych, którzy dali nam życie i stawiali na nogi.