Babkę zbieraliśmy całą rodziną

Babcię żegnała cała rodzina.
Nie kryjąc się z tym, mówili jej wprost, jak bardzo już mają jej dość. I o tym, iż wreszcie przyszła wiosna, więc babcia pojedzie na wieś aż do późnej jesieni. Wnuki były wobec niej chłodne, synowa jej nie lubiła. Syn wiecznie w delegacjach, a kiedy wracał, nie okazywał matce ani odrobiny ciepła.
Była dla nich ciężarem. Babcia wszystko rozumiała, znosiła to w milczeniu, czekając na wiosnę jak na najlepsze, najpewniejsze i najprawdziwsze wydarzenie w roku.
W tym roku wiosna zawitała wcześnie. Babcia często siedzi przed blokiem i podziwia ciepłe, wiosenne niebo, ogrzewa się w promieniach słońca. Wygląda jak oskubana wróbelka chuda, w starych łachmanach, znoszonych butach, a na nich gumowe kalosze.
Choć rodzina jej unika, sąsiedzi mają dla niej dużo życzliwości. Zawsze się z nią witają, pytają o zdrowie, pomagają wejść z ulicy na piąte piętro. Dzieci z sąsiedztwa czasem choćby noszą jej torbę z zakupami, gdy widzą ją wracającą ze sklepu.
Mimo wieku babcia zawsze dba o mieszkanie: gotuje, pierze, sprząta. To są jej obowiązki synowa rzadko zajmuje się tym sama.
Jak siedzisz cały dzień w domu, to rób wszystko! rzuca bezczelnie synowa, wracając wieczorem z pracy i zrzucając buty w korytarzu.
Wnuki z nią nie rozmawiają, a kiedy przychodzą ich znajomi, babcia choćby nie wychodzi z pokoju w końcu kiedyś usłyszała, iż jej wygląd ich zawstydza.
Babcia nigdy nie sprzeciwia się nikomu. Głównie milczy. Wieczorami, gdy wszyscy śpią, cicho płacze w swojej małej izbie nad swoim losem.
Na dworzec odwożą ją taksówką, żeby nie trzeba było z nią jechać autobusem. Ma kilka bagażu: starą torbę i nieduży worek z jakimiś szmatami. Wspierając się na laskę, powoli idzie peronem. Przystaje przy ławce, odpoczywa.
Pociąg nadjeżdża, wsiada do wagonu. Patrzy przez okno jej spojrzenie jest dobre, jasne. Gdy pociąg rusza, wyciąga z torby zmiętą fotografię. Syn, wnuki i synowa uśmiechają się z niej. W ostatnich latach te uśmiechy widzi tylko tutaj. Babcia całuje zdjęcie, odkłada je delikatnie do torby.
Wysiada na stacji i powoli idzie w stronę wsi. Ktoś ją podwozi prawie pod sam dom. Otwiera furtkę i wchodzi rozmokłą od wilgoci ścieżką do chaty. Tutaj wszystko jest znajome, własne. Tutaj jest potrzebna choćby jeżeli tylko starym ścianom, rozpadającemu się płotowi i schylonej werandzie jest tu ktoś, na kogo się czeka.
Wieś jest dla babci wszystkim. Tu się urodziła, tu przyszły na świat jej dzieci, tu zmarł mąż. Przeżyła tu prawie pół życia, żegnając starszego syna tak się złożyło, iż do dziś nie dożył.
Babcia otwiera okiennice, rozpala kuchnię. Siada na ławce przy oknie, zamyślona. Na tej ławce kiedyś siedziały jej dzieci, przy tym stole jadły, spały na tych łóżkach, biegały po tej podłodze i patrzyły z niej w te same okna. W uszach babci brzmią dziecięce głosy. Wtedy była mamą najpotrzebniejszą, najbliższą.
Słońce wpada przez okno, jak za dawnych lat, a wiosna znów radosna i troskliwa. Przeżyła tutaj wiele takich wiosen. Babcia uśmiecha się do swojej wiejskiej, gościnnej wiosny…
***
Rano już się nie budzi. Zostaje na zawsze na swojej ojczystej ziemi. Na stole leży stos starych zdjęć. I jedno świeże, choć zgniecione to samo, na którym jeszcze wczoraj bliscy uśmiechali się do babci.
Póki żyjemy, możemy wiele zdążyć. Poprosić o wybaczenie, podziękować, wyznać uczucia. Póki żyjemy, nie wolno odkładać takich spraw na jutro. Bo gdy człowiek odejdzie, już nigdy nie wróci, a w naszych sercach zostaną kamienie, bardzo ciężkie do noszenia.
Trzeba żyć w prawdzie, wierzyć i czynić dobro od serca. Kochać, czekać, doceniać uczucia innych i pamiętać o tych, którzy dali nam życie i postawili nas na nogi.