Babcia, w którymś zakamarku snu, stała się szyną kolejową, a ja, Michał, pośród białego, grudniowego wiatru, natknąłem się na maleńką postać skuloną wśród szronu. Na drugim oddechu zatrzymałem się przed opuszczonym wiatkiem przy torach, gdzie pod stertą śniegu leżał czarny kłębek. Ostrożnie podszedłem, odsłoniłem zniszczoną, brudną kołdrę z niej wystawała drżąca, czerwono zmarznięta mała dłoń.
Boże mój, wyszeptałem, serce waliło w piersi. Ukląkłem i podniosłem ją niemowlę, maleńka dziewczynka, nieprzypuszczalnie nie starsza niż rok, może choćby młodsza. Jej usta były blade, płacz słaby, jakby nie było jej siły choćby na strach. Przymknąłem ją do siebie, rozwinąłem płaszcz, by chronić ją przed mrozem, i pobiegłem z maksymalną prędkością do najbliższej wioski, do Anny Kowalskiej, jedynej sanitariuszki w okolicy.
Michał, co się stało? zapytała, chwytając kołderkę w ramionach, szukając powietrza.
Znalazłem ją przy szynach. Prawie zamarzła. Anna delikatnie obejrzała dziecko. Jest wychłodzona, ale żyje. Dzięki Bogu.
Musimy wezwać policję dodała, sięgając po telefon.
Uciąłem jej rękę. One tylko wyślą ją do domu dziecka. Nie przeżyje podróży. Anna zawahała się, po czym otworzyła szafę. Mam jeszcze trochę mleka modyfikowanego z wizyty u mojej wnuczki. To wystarczy na raz. Spojrzała na mnie. Michał, co zamierzasz zrobić?
Patrzyłem na małą twarz przyciśniętą do mojego płaszcza, jej oddech ciepły na skórze. Przestała płakać.
Wychowam ją szepnąłem. Nie ma innej drogi.
Zaczęły się szeptane plotki. Ma 35 lat, nie zamężna, mieszka sama a teraz przygarnia porzucone dzieci? mruknęły sąsiedzi. Plotka mnie nie interesowała. Z pomocą kilku przyjaciół z urzędu miasta załatwiłem wszystkie formalności. Nie było krewnych, nikt nie zgłaszał zaginionego dziecka.
Nazwę ją Łucją.
Pierwszy rok był najtrudniejszy nocne budzenie, gorączka, ząbkowanie. Kołysałem ją, pocieszałem, nucąc kołysanki, których już nie pamiętałem z własnego dzieciństwa.
Mamusiu! wykrzyknęła w wieku dziesięciu miesięcy, wyciągając rączki w moją stronę. Łzy spłynęły po moich policzkach. Po latach samotności, w moim małym domku, stałem się nagle kimś, kto ma własną córkę.
W wieku dwóch lat była tornadem goniła kota, szarpała zasłony, chciała wszystkiego dowiedzieć się. W trzecim roku rozpoznawała każdy znak w obrazkowych książeczkach. Cztery lata później snuła całe opowieści.
Jest wyjątkowa, mówiła sąsiadka Zofia, potrząsając głową ze zdumieniem. Nie wiem, jak to robisz.
To nie ja, odparłem. Niech po prostu jaśnieje.
W piątym roku zorganizowałem przewozy, by odwozić ją do przedszkola w sąsiedniej wsi. Nauczyciele byli zaskoczeni.
Czyta lepiej niż większość sześcioletnich, mówili.
Kiedy poszła do szkoły, nosiła długie kasztanowe warkocze z dopasowanymi wstążkami, które codziennie spleciłam perfekcyjnie. Żaden rodzicielski wieczór nie odbywał się bez mnie. Nauczyciele nie szczędzili pochwał.
Pani Bergmann, powiedziała raz jedna z nauczycielek, Łucja jest uczniem, o którym marzymy. Zajdzie daleko.
Serce napełniło się dumą. Moja córka stała się smukłą, pewną siebie, piękną młodą kobietą o niebieskich oczach pełnych determinacji. Wygrywała konkursy ortograficzne, olimpiady matematyczne, regionalne targi naukowe. Cała wieś znała jej imię.
Pewnego wieczoru, wracając ze szkoły, powiedziała: Mamusiu, chcę zostać lekarką.
Zaskoczyłem się. To wspaniale, kochanie. Jak sfinansujemy studia? Mieszkanie, jedzenie, czynsz?
Dostanę stypendium, odparła, oczy rozbłysły. Znajdę sposób, obiecuję.
I tak się stało. Gdy przyszedł list z przyjęciem na medycynę, płakałem dwa dni. Łzy euforii i lęku. Po raz pierwszy odszedła od mnie.
Nie płacz, mamo, powiedziała na peronie, ściskając moją dłoń. Będę wracać w każdy weekend.
Oczywiście niedługo miasto ją pochłonęło. Wykłady, laboratoria, egzaminy. Na początku przyjeżdżała raz w miesiącu, potem co dwa, trzy tygodnie. Zawsze dzwoniła wieczorem, bez wyjątku.
Mamusiu! Zdałam anatomię z wyróżnieniem!
Mamusiu! Dziś w klinice pomogliśmy przy porodzie!
Uśmiechałem się i wsłuchiwałem w jej opowieści.
W trzecim roku, z ekscytacją w głosie, powiedziała: Poznałam kogoś.
Był to Jakub, kolega z uczelni wysoki, uprzejmy, z łagodnym głosem, który poświęcił się pomocy przy świątecznym stole, sprzątając po kolacji bez namysłu.
Dobry wybór, szepnąłem, myjąc naczynia.
Czyż nie? przez cały czas dostaję same piątki.
Po studiach wybrała specjalizację pediatryczną.
Uratowałaś mnie kiedyś, powiedziała. Teraz chcę ratować dzieci.
Rzadziej mnie odwiedzała, ale rozumiałem miała własne życie. Zachowałem każde zdjęcie, każdą historię małego pacjenta.
Pewnego czwartkowego wieczoru zadzwonił telefon.
Mamusiu mogę przyjechać jutro? jej głos był cichy, nerwowy. Muszę z tobą porozmawiać.
Serce zabiło mocniej. Oczywiście, kochanie. Czy wszystko w porządku?
Następnego popołudnia przyjechała sama, bez uśmiechu, bez blasku w oczach.
Co się stało? zapytałem, obejmując ją.
Usiadła, spleciła dłonie. Do szpitala przyszli dwaj ludzie mężczyzna i kobieta. Twierdzili, iż są moim wujkiem i ciocią. Mówią, iż moja siostrzenica zniknęła 25 lat temu.
Zadrżałem. I co?
Mieli zdjęcia, wyniki DNA. Wszystko się zgadza.
Cisza wypełniła pokój.
Zostawili cię w śniegu, wyszeptałem. Jako dziecko.
Mówią, iż to nie ich wina. Ich rodzice uciekli przed przemocą, zgubili się na dworcu i szukali lata. Zginęli w wypadku samochodowym dziesięć lat temu.
Usta drgnęły. A twoi rodzice?
Martwi.
Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Łucja uchwyciła moją dłoń. Chcą tylko prawdy. Trzymaj mnie mocno i powiedz: Niezależnie od tego, co przyniesie przeszłość, zawsze będziesz moją córką.
