Bez odrobiny szczęścia nie byłoby euforii – „Jak mogłaś być taka głupia! Kto cię teraz zechce z dzie…

Bez farta nie ma szczęścia

Jak mogłaś dać się tak wrobić, głupia jesteś! Kto cię teraz zechce z dzieckiem u boku?! I jak je wychowasz?! Ja nie jestem twoją opiekunką, żebyś wiedziała! Wychowałam cię, a teraz mam jeszcze dźwigać twoje problemy? Wynoś się z mojego domu, zabierz swoje rzeczy i żebym cię tu więcej nie widziała!

Marcela słuchała tych wrzasków z oczami wbitymi w podłogę. Ostatnia nadzieja, iż ciotka pozwoli jej zostać choćby do momentu, aż znajdzie jakąś pracę, legła w gruzach.

Gdyby mama żyła

Ojca Marcela nie znała, a mama zginęła piętnaście lat temu, potrącona na przejściu przez pijanego kierowcę. Władze już miały ją wysłać do domu dziecka, gdy nagle pojawiła się daleka krewna kuzynka matki. Ciotka wzięła ją do siebie, bo miała dom i wystarczającą pensję, żeby dopełnić formalności.

Mieszkały na przedmieściach małego miasteczka na południu Polski, gdzie lato było upalne, a zimą ciągle padało. Dziewczyna nigdy nie była głodna, miała czym się ubrać i od dziecka znała pracę w domu z ogrodem i zwierzakami zawsze coś było do roboty. Może brakowało jej matczynego ciepła, ale kogo to obchodziło?

Marcela uczyła się świetnie. Po liceum dostała się na pedagogikę. Studia minęły błyskawicznie i, mając dyplom w ręce, wróciła do rodzinnego miasta. Ale tym razem serce miała ciężkie.

Wynoś się stąd, żebym cię już nie oglądała!
Ciociu Wioleto, ale chociaż
Powiedziałam!

Dziewczyna chwyciła walizkę i wyszła w rozżarzone południe. Jak do tego doszło? Upokorzona, odrzucona, z ledwo widocznym już brzuszkiem nie zdołała ukryć ciąży i przyznała się od razu.

Musiała znaleźć dach nad głową. Szła z głową spuszczoną, pogrążona w myślach, gdy nagle odezwał się głos:

Chcesz się napić, dziecko?

Postawna kobieta, jakichś pięćdziesiąt lat, przyglądała jej się badawczo.

Wejdź, jak jesteś pokojowo nastawiona.
Podała jej dzbanek zimnej wody. Marcela usiadła na ławce i łapczywie piła.

Mogę chwilę posiedzieć? Skwar ogromny
Siedź, dziecinko. Skąd jesteś? Widzę, iż masz walizkę.
Skończyłam studia, szukam pracy w szkole. Ale nie mam gdzie mieszkać Zna pani kogoś, kto coś wynajmuje?

Kobieta, Zofia z imienia, gwałtownie ją oceniła. Porządna, choć cienie pod oczami.

Możesz mieszkać u mnie. Nie będę dużo wołać, ale płatność z góry. jeżeli się zgadzasz, pokażę ci pokój.

Ciesząc się z towarzystwa i kilku złotych ekstra w nudnym miasteczku, zaprowadziła ją do małego pokoiku z oknem na sad. Łóżko, stary kredens, stoliczek wystarczy.

W ciągu kolejnych dni Marcela zadomowiła się i zaczęła pracę. Zaprzyjaźniła się z Zofią, pomagała jej trochę w domowych obowiązkach. Każdego wieczora piły razem herbatę pod winoroślą, opowiadając sobie o życiu.

Ciąża przebiegała spokojnie. Dziewczyna wyznała historię: Janek, chłopak z uczelni, syn miejscowych notabli, puścił ją kantem, kiedy tylko dowiedział się o dziecku. Marcela przyjęła choćby od niego trochę pieniędzy jak się okazało, przydały się.

Dobrze, iż nie narobiłaś głupot, mruknęła Zofia. Dziecko niczemu winne, jeszcze będzie pociecha.

W lutym przyszły bóle. Zofia zawiozła ją do szpitala. Marcela urodziła zdrowego chłopczyka Ignasia. W sali usłyszała o innej noworodku, dziewczynce porzuconej zaraz po porodzie przez matkę.

Ktoś pomoże nakarmić? Jest słabiutka powiedziała pielęgniarka.
Marcela wzięła maleństwo na ręce. Mała, bielutka jak śnieg.
Nazwę cię Jagoda, wyszeptała.

Kiedy pojawił się kapitan Dariusz Nowak, ojciec dziewczynki, wszystko się zmieniło. W dniu wypisu pod szpitalem czekał samochód przystrojony niebieskimi i różowymi balonami. Mundurowy pomógł jej wsiąść, wręczając dwa pakunki: jeden niebieski, drugi różowy.

Miasto przez długie miesiące żyło plotkami o ślubie, który potem wyprawiono. Kapitan, oczarowany jej dobrocią, poprosił ją o rękę. A Marcela, mając Ignasia przy piersi i adoptowaną Jagodę na rękach, zaczęła całkiem nowe życie.

Kto by pomyślał, iż upalny letni dzień i dzbanek zimnej wody może zmienić los całej gromadki? Tak to już bywa los zawsze umie napisać rozdziały, o których choćby nie śniliśmy.