Nigdy nie byłam obojętna wobec innych ludzi. Kilka lat temu przeprowadziłam się z małej wioski do dużego miasta. przez cały czas nie potrafię zrozumieć, jak można przejść obojętnie obok osoby potrzebującej pomocy albo wyrzucić z mieszkania kobietę z dzieckiem, tylko dlatego, iż brakuje jej pieniędzy na czynsz. Oczywiście, zdarzają się wyjątki. Był rok 2007. Wracałam z pracy. Po drodze zatrzymałam się w supermarkecie. Przy wejściu zauważyłam kobietę z dzieckiem. Od razu przykuła moją uwagę. Matka wyglądała na zmęczoną i zdenerwowaną.
Czego chcesz?, krzyknęła na syna.
Jestem głodny, mamo powiedział cicho chłopiec.
Obok przechodzili rodzice z dziećmi, niosąc torby pełne zakupów. Patrząc na ubiór chłopca, od razu było widać, iż naprawdę jest głodny. Matka wpadła niemal w histerię i odepchnęła dziecko, krzycząc, iż przez niego straciła życie. Po tych słowach kobieta uciekła w nieznanym kierunku, zostawiając syna samego. Byłam zaskoczona jej zachowaniem. Kiedy chłopiec zorientował się, iż matka odeszła, usiadł i zaczął płakać. Jego płacz był cichy i przejmujący taki smutek zna tylko porzucone dziecko.
Bardzo mi się żal zrobiło chłopca, ale miałam nadzieję, iż matka wróci za chwilę. Minęła jednak prawie godzina, a nikt się nim nie zainteresował, matka nie wróciła. Nie mogłam już bezczynnie patrzeć i zdecydowałam się podejść do dziecka, by go pocieszyć. Na początku dziwnie się czułam, bo ludzie mogli mnie podejrzliwie obserwować, ale tak naprawdę nikt nie zwracał na to uwagi. Chłopiec bał się ze mną rozmawiać, ale gdy poprosiłam ochroniarza o pomoc w poszukiwaniu jego mamy, otworzył się i zaczął mówić. Dowiedziałam się, iż ma na imię Marek i ma pięć lat. Poszłam do sklepu kupić mu coś do jedzenia. Najpierw nie chciał przyjąć jedzenia, ale po chwili zaczął jeść bardzo łapczywie.
Okazało się, iż nie jadł nic od rana. Matka zniknęła bez śladu. Nie miałam innego wyjścia, jak powiadomić odpowiednie służby, aby mogły poszukać jego rodziców. Mimo to czułam, iż to nie jest koniec mojej historii z Markiem. Na szczęście miałam znajomych w opiece społecznej, więc mogłam dowiedzieć się, co dzieje się z chłopcem. Później okazało się, iż matka samotnie wychowywała syna. Ojciec Marka ich opuścił. Przed jego narodzinami miała normalną pracę, a potem nieustannie powtarzała chłopcu, iż to przez niego zawaliło się jej życie. niedługo matka została odnaleziona; kobieta zdecydowała się porzucić syna na zawsze. Niech go wezmą do domu dziecka, trudno powiedziała bez wyrzutów sumienia.
Marek bardzo płakał i błagał matkę, by zabrała go do domu, ale ona napisała oświadczenie o zrzeczeniu się praw rodzicielskich. Chłopiec długo nie mógł tego zrozumieć.
Dwa lata później udało mi się adoptować Marka. Zanim do tego doszło, musiałam załatwić masę formalności. Przez pewien czas mieszkał jeszcze w domu dziecka, ale regularnie go odwiedzałam i przynosiłam prezenty. Niektórzy znajomi pytali mnie, po co mi cudze dziecko.
Czas płynął niepostrzeżenie i choćby nie zauważyłam, jak mój syn dorósł. I wiem na pewno, iż nigdy nie będę żałować, iż wtedy podjęłam tę decyzję. Życie nauczyło mnie, iż najważniejsze to nie pozostawać obojętnym wobec drugiego człowieka czasem jeden gest może odmienić czyjś świat.
