Bitwa o syna lub przeciwko synowi pomiędzy rodzicami. Kto otrzyma niewinne dziecko?

Była zdecydowana nie pokazywać żadnych emocji, zwłaszcza przed mężem, który oczekiwał od niej nieustannego chłodnego dystansu. Marzyła o odrobinie świętego spokoju, choć nie miała pojęcia, co ją czeka. W końcu wszyscy wiedzą, iż wiele małżeństw rozpada się, kiedy uczucia się wypalają, a sielanka z kolorowych magazynów okazuje się mrzonką. Gdy rozwód stał się nieunikniony, znalazła sobie pracę na nocne zmiany. Problem był jednak taki, iż miała małego synka wymagającego stałej opieki. Owszem, zapisała go do przedszkola, ale to zamykało się punktualnie o 19:00, a ona nie miała do kogo zwrócić się o pomoc.

Cóż było robić? Poprosiła więc byłego męża, żeby po siedemnastej zaopiekował się synem, kiedy ona pracuje. Otrzymała jednak odpowiedź z lodowatą uprzejmością godną pingwina: A dlaczego to ja mam zostać z nim, a nie ty? Przez chwilę naprawdę nie wiedziała, czy się śmiać, czy płakać. gwałtownie jednak odzyskała rezon i z całą stanowczością oznajmiła, iż oboje są rodzicami i obowiązki są wspólne, także te niewygodne. O alimentach oczywiście wspomniała, choć z zastrzeżeniem, iż nie zamierza poświęcać całego czasu dla dobra swojego eks, bo jej priorytetem zawsze będzie dziecko, nie były mąż.

Codzienność stała się prawdziwym wyścigiem przeszkód, żonglowaniem nocnymi zmianami i opieką nad synkiem. Nie było łatwo zaliczała momenty załamania, napady paniki i permanentne zmęczenie. W końcu, gdy dalsza jazda na rezerwie groziła już katastrofą, zgłosiła się po pomoc do lekarza. I tu niespodzianka argumentacja pana doktora była jak wyjęta z kabaretu: wychodziło na to, iż niemal zaniedbuje syna po to, by były mąż mógł założyć sobie nowy dom z nową żoną. Zwolennikiem dzielenia się alimentami był umiarkowanym, zasobami dzielił się jeszcze bardziej niechętnie. Własnego syna traktował trochę jak problemową przesyłkę, którą nikt nie chce odebrać.

W rezultacie znalazła się w małej wojence z ekscentrycznym byłym mężem, który cóż za niespodzianka okazał się mistrzem nie tylko w unikaniu odpowiedzialności, ale i w kulaniu wszystkiego na innych, szczególnie na własne dziecko. Ich małżeństwo od początku wydawało się mieć w sobie coś z niezły krzyżówki kryminału ze slapstickiem, ale najbardziej dokuczało jej to, iż była wciąż zmuszana do tłumaczenia jego decyzji synowi. Jednak, mimo trudności i dalekiego od ideału poczucia humoru (po polsku, czyli przez łzy), nie pozwoliła, by egoizm byłego męża wpłynął na jej życie bardziej niż potrzeba. Nauczyła się radzić sobie mimo wszystko z adekwatną sobie determinacją, uporem i dużą porcją miłości dla swojego synka, nie tracąc z oczu własnych planów na przyszłość i odrobiny własnego szczęścia.