Niedzielny obiad u teściowej zaczął się zwyczajnie.
Zapachy pieczonego mięsa, brzęk sztućców, szum telewizora.
– Przekaż, proszę, śledź pod szatą – rzekł Dariusz, uśmiechając się szeroko.
Rozpiął pasek spodni.
– Mama gotuje tak pysznie. A moja Grażyna tylko pierogi sklepowe.
Grażyna, jego bratowa, rzuciła mu gorący wzrok.
Milczała, stukając łyżką o talerz.
Olga przesunęła salaterkę w stronę swojego męża.
Dariusz żuł chleb z podejrzanym pośpiechem, wpatrzony w talerz.
Olga znała to spojrzenie – winne, niepewne.
Takie, jak przy zapomnianym rachunku.
– A tak przy okazji – Dariusz wciągnął porcję sałatki. – Rozmawialiśmy z mamą i Grażyną.
– Musimy zrobić kapitalny remont. Rury ciekną, instalacja iskrzy.
– Zespół przyjedzie od poniedziałku.
– Brawo – skinęła Olga, popijając kompot. – Remont to dobra sprawa, choć kosztowna.
– Właśnie! Zburzymy ściany, wylejemy podłogę. Nie da się tam mieszkać z dziećmi.
– Dlatego zamieszkamy u was.
Olga zakrztusiła się kompotem.
Dariusz poklepał ją po plecach, przy stole zapanowała cisza.
– Przepraszam, dobrze słyszałam? – wytarła usta serwetką. – U nas?
– Nie w waszym – machnął ręką Dariusz. – Macie tę jedyną, babciną, na Miodowej. Pusta stoi.
– Tam wjedziemy na trzy, cztery miesiące.
Olga powoli odłożyła serwetkę.
Mieszkanie na Miodowej było jej własnością po babci.
Trzy lata remontowała je sama, co weekend, każdą wolną złotówkę.
Tydzień temu skończyła – nowa kanapa, firanki, plany na wynajem.
– Stanisławie – głos Olgi stał się lodowaty. – To mieszkanie nie jest puste. Jest gotowe do wynajmu.
– Złożyłam ogłoszenie. We wtorek są oględziny.
– Zrezygnuj z oględzin! – wtrąciła Halina. – Krewni proszą, nie obcy ludzie.
– Czy nie macie pieniędzy? Gdzie z dwójką dzieci, na dworzec?
– Na dworzec po co? – zapytała Olga. – Jest wiele mieszkań na wynajem.
– Czy widziałaś ceny?! – wykrzyknęła Grażyna. – Za poddasze na obrzeżach biorą trzydzieści tysięcy!
– Nasz budżet rozpisany do grosza. A mieszkanie krewnych stoi puste!
Olga spojrzała na męża.
– Dimo? Wiedziałeś o tym planie?
Dariusz zrumienił się i wyszeptał, nie podnosząc oczu:
– Ol, oni prosili… powiedziałem, iż przedyskutujemy. Nic nie obiecałem.
– Sytuacja trudna. Dzieci w szkole, przedszkolu. Może pozwolimy?
W głowie Olgi zalała burza.
Czy rozmawiali za jej plecami, dzieląc jej własność?
– Nie ma tu nic do dyskutowania – wyprostowała się Olga. – Mieszkanie wynajmuję.
– Muszę spłacać kredyt, dwadzieścia pięć tysięcy miesięcznie.
– jeżeli chcesz wynająć po rynkowej cenie, proszę. Zniżkę rodzinną daję, ale się nie rozprzedam.
Stanisław przestał żuć.
– Co to za brak sumienia? Bierzesz od brata pieniądze?
– A ja muszę spłacać kredyt. Mój bank nie interesuje się twoim remontem.
– Ol! – uderzyła Halina łyżką w garnek. – Jak ci nie wstyd! Skąpa!
– Dwaj siostrzeńcy potrzebują komfortu, a ty chronisz swoją chatę.
– Halino, moja chata ma nowy wystrój i białą kanapę.
– Znam wnuki. Ostatnie święta skończyły się rozbitym telewizorem. Kto zapłacił? Nikt.
– Nie puszczę ich tam, gdzie włożyłam duszę i milion złotych.
– A milion! – podskoczył Stanisław. – Dimo, słyszysz? Powiedz jej coś!
Dariusz patrzył na żonę z żałosnym smutkiem.
– Ol, może będą ostrożni. Grażyna będzie czuwać. Trudno odmówić.
Olga wstała, chwyciła torebkę.
– Nie chce mi się spać pod sufitem, Dimo. Dziękuję za obiad, Halino.
Wyszła pod krzyki teściowej.
Dariusz dogonił ją przy windzie.
– Ol, poczekaj! Oni się obrażają!
– Niech się obrażają. Wsiądź do samochodu albo zostań i tłumacz im, iż jestem potworem.
Jechali do domu w milczeniu.
Wieczorem Dariusz spróbował jeszcze raz.
– Może spiszemy umowę, iż jeżeli coś zepsują, kupią nowe?
Olga roześmiała się gorzko.
– Dimo, od twojego brata nie wyciągniesz śniegu w zimie.
– Pożyczył mi pięć tysięcy dwa lata temu i do dziś nie oddał.
– Zamieszkają tydzień, a potem powiedzą: nie ma kasy, poszła na cement.
– Koniec tematu.
Tydzień upłynął w cichej wojnie.
Teściowa dzwoniła codziennie, płakała, groziła zawałem.
Grażyna pisała obelgi o „najedzonych warszawiakach”.
Stanisław czekał, aż brat przyciśnie żonę.
We wtorek Olga pokazała mieszkanie młodej parze.
Zachwycili się jasnym wnętrzem i szybkim internetem.
Podpisali umowę od razu, wpłacili kaucję i czynsz.
Olga westchnęła z ulgą.
Swoje mieszkanie obroniła sama.











