– Chcę w końcu pomyśleć o sobie i się wyspać – powiedział mąż, wychodząc z domu Trzy miesiące szaleństwa, trzy miesiące nieprzespanych nocy – kiedy mały Maksio krzyczał tak, iż sąsiedzi pukali w ściany. Trzy miesiące, podczas których Marzena chodziła jak zombie, z czerwonymi oczami i trzęsącymi się rękami. A Igor przechadzał się po mieszkaniu ponury jak czarna chmura. – Wyobrażasz sobie, jak wyglądam w pracy? – rzucił pewnego dnia, przeglądając się w lustrze. – Wory pod oczami niemal do kolan. Marzena milczała. Karmiła syna, kołysała, znów karmiła. Zamknięte koło. A Igor, zamiast wspierać, tylko narzekał. – Może twoja mama mogłaby posiedzieć z małym? – zaproponował wieczorem, przeciągając się po kąpieli. Świeży, wypoczęty. – Myślałem, żeby wyskoczyć na tydzień do kolegi na działkę. Marzena zamarła z butelką w ręku. – Potrzebuję odpoczynku, Marzena, serio – Igor zaczął pakować rzeczy do torby sportowej. – Ostatnio w ogóle nie śpię normalnie. A ona chyba śpi?! Oczy jej się kleją, ale wystarczy się położyć, a Maksio zaczyna płakać. Już czwarty raz w tej nocy. – Ja też mam ciężko – szepnęła Marzena. – Wiem, iż ciężko – odparł, upychając ulubioną koszulę do torby. – Ale mam odpowiedzialną pracę. Nie mogę wychodzić do klientów z takim wyglądem. Wtedy coś pękło w Marzenie. Zobaczyła ich z boku: ona – w znoszonym szlafroku, rozczochrana, z płaczącym dzieckiem na rękach. I on – pakujący walizkę, uciekający. – Chcę w końcu pomyśleć o sobie i się wyspać – burknął Igor, choćby na nią nie patrząc. Drzwi trzasnęły. Marzena została sama z płaczącym synem i poczuła, iż coś w niej się sypie. Tydzień minął. Potem drugi. Igor dzwonił trzy razy – pytał, co słychać. Głos był obcy, jakby rozmawiał ze znajomą z daleka. – Będę w weekend. Nie przyjechał. – Jutro na pewno będę. Znów się nie pojawił. Marzena bujała wrzeszczącego Maksia, zmieniała pieluchy, robiła mieszanki. Spała pół godziny między kolejnymi karmieniami. – Wszystko okej? – spytała przyjaciółka. – Świetnie – skłamała. Po co kłamała? Wstyd. Wstyd, iż mąż ją zostawił. Że jest sama z dzieckiem. Co może być gorszego? Najdziwniejsze zaczęło się w sklepie – spotkała koleżankę Igora. – A gdzie Igor? – spytała Lena. – Dużo pracuje. – No tak, faceci tacy sami – jak dziecko w domu, od razu utkną w pracy. – Lena pochyliła się: – Ale co, Igor teraz często ma wyjazdy służbowe? – Jakie wyjazdy? – Przecież był ostatnio w Gdańsku! Na szkoleniu. Pokazywał zdjęcia. W Gdańsku? Kiedy?! Marzena przypomniała sobie: w zeszłym tygodniu Igor trzy dni nie dzwonił. Powiedział, iż był zajęty. Nieprawda, odpoczywał w Gdańsku. Igor przyjechał w sobotę z kwiatami. – Przepraszam, iż długo mnie nie było. Dużo pracy. – Byłeś w Gdańsku? Zamarł z bukietem. – Kto ci powiedział? – Nieistotne. Ważne, iż kłamiesz. – Nie kłamię. Chciałem tylko oszczędzić ci przykrości, iż pojechałem bez ciebie. Bez niej?! Przecież z niemowlakiem nie miałaby jak ruszyć się z domu. – Igor, potrzebuję pomocy. Rozumiesz? Nie śpię od tygodni. – Zatrudnimy nianię. – Za co? Przecież nie dajesz pieniędzy. – Jak nie daję? Przecież płacę za mieszkanie, rachunki. – A za jedzenie? Pieluchy? Leki? Zamilkł. Potem: – Może wrócisz do pracy? Choćby na pół etatu? Po co siedzieć w domu. Zatrudnimy nianię. Siedzi w domu. Jakby odpoczywała! Wtedy Marzena wzięła syna, spojrzała na Igora i pojęła, iż już jej nie kocha. Wcale. Nigdy nie kochał. – Wyjdź. – Co? – Wynoś się. I nie przychodź, dopóki nie zdecydujesz, co ważniejsze: rodzina czy wolność. Igor zabrał klucze i wyszedł. Na dwa dni. Potem napisał: „Myślę”. A Marzena nie spała. Myślała też. Wyobraźcie sobie, iż pierwszy raz od wielu miesięcy została sam na sam ze swoimi myślami. Zadzwoniła mama: – Marzenka, jak tam? Igora nie ma? – W delegacji. Znów skłamała. – Chcesz, żebym przyjechała? Pomogę. – Poradzę sobie. Ale to nie wszystko. Mama pojawiła się sama. – Jak tu u was? – rozejrzała się. – Boże, Marzenka, spójrz na siebie! Spojrzała w lustro. Tak, fatalnie. – Gdzie Igor? – Pracuje. – O ósmej wieczorem? Milczała. – Co się dzieje? Marzena się rozpłakała. Głośno, rozpaczliwie, jak dziecko. – On odszedł. Powiedział, iż chce w końcu pomyśleć o sobie. Mama milczała. Potem: – Dranie. Prawdziwy drań. Marzena była zaskoczona. Mama zwykle nie przeklinała. – Zawsze myślałam, iż Igor jest słaby, ale nie aż tak. – Mamo, może to ja zawiniłam? Może trzeba było zrozumieć? – A nie jest ci ciężko? Te proste słowa uświadomiły Marzenie: cały czas myślała o Igorze. O jego zmęczeniu, komforcie. O sobie – ani słowa. – Co mam zrobić? – Żyć. Bez niego. Lepiej sama niż z takim. Igor wrócił w sobotę. Opalony. „Myślał” na działce. – Porozmawiamy? – Tak. Usiedli przy stole: – Marzena, wiem, iż masz ciężko. Ale ja też nie mam lekko. Może się umówimy? Będę płacić i odwiedzać syna. Na razie chcę mieszkać osobno. – Ile? – Co? – Ile pieniędzy? – No… dziesięć tysięcy. Dziesięć tysięcy. Na dziecko, jedzenie, leki. – Igor, idź do diabła. – Co?! – Słyszysz. I nie wracaj. – Marzena, ja proponuję rozsądnie! – Rozsądnie? Wolności zapragnąłeś? A gdzie moja wolność? Wtedy Igor wypalił, co rzeczywiście myśli: – Jaka tam twoja wolność? Przecież jesteś matką! Marzena patrzyła na niego. Oto prawdziwy Igor. Infantylny egoista, który traktuje macierzyństwo jak wyrok. – Jutro składam wniosek o alimenty. Zgodnie z prawem – jedna czwarta pensji. – Nie masz odwagi! – Mam. Znów wyszedł, trzaskając drzwiami. A Marzena pierwszy raz poczuła ulgę. Maksio zapłakał. Ale teraz wiedziała – da sobie radę. Minął rok. Igor dwa razy próbował wrócić. – Marzenka, spróbujemy od nowa? – Za późno. Igor narzekał, iż Marzena stała się jędzą. Nieskutecznie. Marzena zatrudniła nianię, podjęła pracę jako pielęgniarka. W pracy poznała lekarza Andrzeja. – Masz dzieci? – Synka. – A tata gdzie? – Żyje dla siebie. Przedstawiła go synekowi. Andrzej przywiózł Maksiowi samochodzik. Bawili się razem, śmiali. Później często wszyscy razem chodzili do parku. Igor się dowiedział. Zadzwonił: – Dziecko ma rok, a ty z innym facetem! – A czego oczekiwałeś? Że będę na ciebie czekać? – Ale ty jesteś matką! – Tak, matką. I co z tego? Więcej nie dzwonił. Andrzej był inny. Gdy Maksio zachorował – od razu przyjechał. Kiedy Marzena była wykończona – zabierał ją i synka na działkę. Dziś Maksio ma dwa lata. Mówi na Andrzeja „wujek”. Igora nie pamięta. Igor się ożenił. Płaci alimenty. Marzena nie czuje żalu. Teraz w końcu żyje dla siebie. I to jest wspaniałe.