– Chcę w końcu pomyśleć o sobie i się wyspać – powiedział mąż, wychodząc z domu Trzy miesiące – tyle trwało to szaleństwo. Trzy miesiące nieprzespanych nocy, kiedy Maksymek krzyczał tak, iż sąsiedzi walili w ściany. Trzy miesiące, kiedy Marzena chodziła jak zombie z czerwonymi oczami i trzęsącymi się rękami. A Igor chodził po mieszkaniu naburmuszony jak burzowa chmura. – Wyobrażasz sobie? Wyglądam w pracy jak żul! – rzucił pewnego dnia, przeglądając się w lustrze. – Worki pod oczami do kolan. Marzena milczała. Karmiła syna, bujała, znowu karmiła. Zamknięte koło. A obok Igor – jej mąż, który zamiast wsparcia tylko narzekał. – Słuchaj, może twoja mama posiedzi z małym? – zaproponował wieczorem, przeciągając się po prysznicu. Świeży, wypoczęty. – Może bym pojechał na tydzień do kumpla na działkę? Marzena zastygła z butelką w ręku. – Potrzebuję odpoczynku, Marzeno. Serio. – Igor zaczął pakować rzeczy do torby sportowej. – Ostatnio w ogóle nie śpię normalnie. A ona, co? Śpi?! Jej się oczy kleją, ale jak tylko się położy, Maksymek znów płacze. I tak już czwarty raz tej nocy. – Też mi ciężko – wyszeptała Marzena. – Wiem, iż ciężko – machnął ręką, wciskając ulubioną koszulę do torby. – Ale ja mam poważną pracę, odpowiedzialność. Nie mogę z taką twarzą iść do klientów. W tym momencie Marzena zobaczyła ich z dystansu: ona w spranym szlafroku, z rozczochranymi włosami i wrzeszczącym dzieckiem na rękach. I on – pakujący walizkę i uciekający od nich. – Chcę w końcu pomyśleć o sobie i się wyspać – burknął Igor, choćby na nią nie patrząc. Drzwi trzasnęły. Marzena została sama z płaczącym synem i poczuła, jak wszystko w niej się wali. Minął tydzień. Potem drugi. Igor dzwonił ze trzy razy – pytał, co słychać. Głos obcy, jakby rozmawiał z daleką znajomą. – Przyjadę na weekend. Nie przyjechał. – Jutro na pewno będę. I znowu nie przyszedł. Marzena bujała płaczącego synka, zmieniała pieluchy, przygotowywała mleko. Spała może po pół godziny między karmieniami. – Dajesz radę? – pytała koleżanka. – Świetnie – skłamała. Po co kłamała? Przecież wstyd. Wstyd, iż mąż ją zostawił. Że została sama z niemowlakiem. A najciekawsze wydarzyło się w sklepie – spotkała koleżankę Igora. – A gdzie twój? – spytała Lena. – W pracy dużo. – No jasne. Wszyscy faceci tacy sami – jak dzieci, to od razu do roboty uciekają. – Lena zbliżyła się i szepnęła: – Igor często ma wyjazdy służbowe? – Jakie wyjazdy? – No do Trójmiasta przecież ostatnio jeździł! Na konferencję. Zdjęcia pokazywał. Do Trójmiasta? Kiedy?! Marzena przypomniała sobie: w zeszłym tygodniu Igor nie dzwonił trzy dni. Mówił, iż zajęty. Kłamał. Odpoczywał w Trójmieście. Igor przyjechał w sobotę. Z kwiatami. – Przepraszam, iż mnie długo nie było. Dużo pracy. – Byłeś w Trójmieście? Zastygł z bukietem. – Kto ci powiedział? – Nieważne kto. Ważne, dlaczego kłamiesz? – Nie kłamię. Po prostu myślałem, iż się zmartwisz, iż pojechałem bez ciebie. Bez niej? Przecież z niemowlakiem nigdzie by nie pojechała! – Igor, potrzebuję pomocy. Rozumiesz? Nie śpię od tygodni. – Zatrudnimy nianię. – Za co? Nie dajesz pieniędzy. – Jak nie daję? Za mieszkanie płacę, rachunki. – A na jedzenie? Pieluchy? Leki? Cisza. Potem: – Może wrócisz do pracy? Choćby na pół etatu? Po co siedzisz w domu. Zatrudnimy nianię. Siedzi w domu. Jakby odpoczywała! Wtedy Marzena wzięła synka, spojrzała na Igora i zrozumiała: ten człowiek jej nie kocha. W ogóle. Nigdy nie kochał. – Wynoś się. – Gdzie niby? – Idź. I nie wracaj, póki nie zdecydujesz, co ważniejsze: rodzina czy wolność. Igor wziął klucze i wyszedł. Na dwa dni. Potem przysłal SMS: „Myślę”. A Marzena nie spała. Też myślała. Wyobraźcie sobie, iż po miesiącach po raz pierwszy została sama ze swoimi myślami. Zadzwoniła mama: – Marzenka, jak tam? Igora nie ma w domu? – W delegacji. Znów skłamała. – Może przyjadę? Pomogę? – Poradzę sobie. Ale to nie wszystko. Mama przyjechała sama. – Jak tu u was? – rozejrzała się. – Boże, Marzenka, popatrz na siebie! Marzena spojrzała w lustro. No, pięknie. – A Igor gdzie? – W pracy. – O tej porze? Marzena milczała. – Co się dzieje? I wtedy Marzena rozpłakała się szczerze, głośno, rozpaczliwie. – Odszedł. Powiedział, iż chce żyć dla siebie. Mama milczała. Potem: – Sku*wysyn. Wyjątkowy sku*wysyn. Marzena była zdziwiona. Mama nigdy nie przeklinała. – Zawsze uważałam, iż Igor jest słaby. Ale żeby aż tak! – Mamo, może ja jestem winna? Może powinnam zrozumieć? – Marzenka, a tobie nie jest ciężko? Dzięki prostemu pytaniu Marzena zrozumiała: cały czas myślała tylko o Igorze. O jego zmęczeniu, komforcie. A o sobie – ani słowa. – Co mam zrobić? – Żyj. Bez niego. Lepiej być samą, niż z takim. Igor wrócił w sobotę. Opalony. Najwyraźniej „myślał” na działce. – Porozmawiamy? – Tak. Usiedli do stołu: – Wiesz, Marzeno, rozumiem, iż ci ciężko. Ale mnie też nie jest lekko. Może się dogadamy? Będę pomagał finansowo, odwiedzał was. Ale na razie wolę zamieszkać osobno. – Ile? – Co ile? – Pieniędzy. Ile dasz? – No, z dziesięć tysięcy. Dziesięć tysięcy. Na dziecko, jedzenie, leki. – Igor, spadaj. – Co?! – Jak słyszysz. I nie wracaj. – Marzena, proponuję poważnie! – Poważnie? Chciałeś wolności? A gdzie moja wolność? I wtedy Igor rzucił zdanie, które postawiło wszystko na swoim miejscu: – Jaką ty masz wolność? Przecież jesteś matką! Marzena spojrzała na niego: oto prawdziwy Igor. Dziecinny egoista, dla którego macierzyństwo to wyrok. – Jutro składam wniosek o alimenty. Ćwierć twojej pensji. Zgodnie z prawem. – Nie odważysz się! – Odważę. Wyszedł, trzasnął drzwiami. A Marzena po raz pierwszy poczuła, iż oddycha jej się lżej. Maksymek zapłakał. Ale już wiedziała: da sobie radę. Minął rok. Igor próbował wrócić dwa razy. – Marzeno, spróbujemy jeszcze raz? – Za późno. Igor narzekał, iż Marzena to zołza. Nie przekonywał. Marzena znalazła nianię, poszła do pracy jako pielęgniarka. Tam poznała doktora Andrzeja. – Ma pani dzieci? – Synka. – A tata gdzie? – Żyje dla siebie. Poznała go z Maksymkiem. Andrzej przywiózł małemu autko. Bawili się razem, śmiali. Potem często chodzili razem do parku. Igor dowiedział się. Zadzwonił: – Dziecko ma rok, a ty już z facetem! – A co myślałeś? Że miałabym na ciebie czekać? – Ale ty jesteś matką! – Tak, matką. I co z tego? Już nie dzwonił. Andrzej był inny. Kiedy Maksymek zachorował, od razu przyjechał. Kiedy Marzena była bardzo zmęczona, zabierał ich na swoją działkę. Teraz Maksymek ma dwa lata. Mówi na Andrzeja „wujek”. Igora nie pamięta. Igor się ożenił. Płaci alimenty. Marzena już się nie złości. Ona też dziś żyje dla siebie. I to jest piękne.