Chcę wreszcie żyć dla siebie i się wyspać rzucił Marek, wychodząc z mieszkania.
Trzy miesiące tyle trwało to szaleństwo. Trzy miesiące nieprzespanych nocy, kiedy mały Krzysiek wył tak, iż sąsiedzi za ścianą pukali. Trzy miesiące, w których moja żona Agnieszka chodziła jak zombie z czerwonymi oczami i drżącymi rękami.
A ja chodziłem po domu ponury jak listopadowy dzień.
Wyobrażasz sobie, jak wyglądam w pracy? rzuciłem kiedyś, patrząc w lustro. Mam worki pod oczami do połowy policzków.
Agnieszka milczała. Karmiła synka, bujała go, znowu karmiła. Bez końca. A ja gdzieś obok jej mąż, który zamiast wspierać tylko narzeka.
Może twoja mama przyjdzie pomóc? zaproponowałem pewnego wieczoru, przeciągając się po prysznicu. Świeżo wymyty, wypoczęty. Może wpadnę na tydzień do kumpla na działkę?
Agnieszka zastygła z butelką w dłoni.
Muszę odpocząć, Aga. Ewidentnie. Zacząłem pakować rzeczy do torby sportowej. Ostatnie tygodnie w ogóle nie spałem porządnie.
A ona niby spała? Oczy jej się same zamykały, ale wystarczyło się położyć, a Krzysiek znowu płakał. Czwarty raz tej nocy.
Mnie też jest ciężko wyszeptała Agnieszka.
Wiem, iż ciężko machnąłem ręką, wciskając w torbę ulubioną koszulę. Ale ja mam poważną pracę, odpowiadam przed ludźmi. Nie mogę wyglądać jak strach na wróble przed klientami.
I nagle wydarzyło się coś dziwnego. Agnieszka spojrzała na nas z boku: ona w spranym szlafroku, z rozczochranymi włosami, z wrzeszczącym dzieckiem na rękach. Ja z walizką, uciekający od nich.
Chcę wreszcie żyć dla siebie i się wyspać mruknąłem, nie patrząc na nią.
Trzasnęły drzwi.
Agnieszka została w mieszkaniu z płaczącym synkiem i poczuła, jak wszystko się rozpada.
Minął tydzień. Potem kolejny.
Zadzwoniłem trzy razy zapytałem, jak się mają. Głos miała obojętny. Jakbym rozmawiał z daleką znajomą.
Przyjadę w weekend.
Nie przyjechałem.
Jutro na pewno będę.
I znów się nie pojawiłem.
Agnieszka bujała płaczącego synka, przebierała pieluchy, przygotowywała mleko. Spała po pół godziny między karmieniami.
Wszystko u ciebie ok? zapytała przyjaciółka.
Super skłamała.
Po co kłamała? Przecież wstyd. Wstyd, iż mąż zostawił, iż została sama z niemowlakiem.
Zdawało się, iż gorzej być nie może. Ale zabawa zaczęła się dopiero w sklepie spotkałem koleżankę Agnieszki.
Gdzie teraz twój mąż? spytała Monika.
Dużo pracuje.
Aha. Wszyscy faceci tak mają jak dziecko się pojawia, to od razu zostają dłużej w pracy. Monika pochyliła się bliżej: A często Marek ma delegacje?
Jakie delegacje?
No, był przecież ostatnio w Krakowie! Na szkoleniu. Pokazywał zdjęcia.
W Krakowie? Kiedy?!
Agnieszka przypomniała sobie: tydzień temu Marek nie dzwonił kilka dni. Tłumaczył, iż był zajęty.
Kłamał. Odpoczywał w Krakowie.
Marek wrócił w sobotę. Z kwiatami.
Przepraszam, iż tak długo mnie nie było. Praca, dużo spraw.
Byłeś w Krakowie?
Znieruchomiał z bukietem.
Kto ci powiedział?
Nieważne. Ważne, iż kłamiesz.
Nie kłamię, po prostu nie chciałem, żebyś się martwiła, iż wyjechałem bez ciebie.
Bez niej?! Przecież z niemowlakiem nie mogłaby pojechać!
Marek, ja potrzebuję pomocy. Rozumiesz? Nie śpię tygodniami.
Możemy zatrudnić nianię.
Za co? Nie dajesz mi pieniędzy.
Jak nie daję? Przecież opłacam mieszkanie, media.
A za jedzenie? Pieluchy? Leki?
Cisza. Potem:
Może pójdziesz do pracy? Chociaż na pół etatu? Co masz siedzieć w domu! Zatrudnimy nianię.
Wyobraża sobie, iż siedząc w domu, odpoczywa.
Wtedy Agnieszka złapała synka, spojrzała na Marka i zrozumiała: on jej nie kocha.
Nigdy.
Wyjdź.
Gdzie mam iść?
Do widzenia. I nie wracaj, dopóki nie zdecydujesz, co dla ciebie ważniejsze rodzina czy wolność.
Wziąłem klucze i wyszedłem. Na dwa dni. Potem napisałem: Myślę.
Agnieszka w tym czasie nie spała. I też myślała.
Proszę sobie wyobrazić, iż pierwszy raz od miesięcy została sam na sam ze swoimi myślami.
Mama zadzwoniła:
Aga, jak tam? Marek nie wrócił?
W delegacji.
Znów skłamała.
Może przyjadę? Pomogę?
Poradzę sobie.
Ale mama przyjechała sama.
Jak tu u was? rozejrzała się. Boże, Agnieszko, spójrz w lustro!
Agnieszka spojrzała. Rzeczywiście, marnie wygląda.
A Marek gdzie?
Pracuje.
O ósmej wieczorem?
Milczenie.
Co się dzieje?
I wtedy Agnieszka się rozpłakała. Tak naprawdę, jak dziecko: głośno, rozpaczliwie.
Odszedł. Powiedział, iż chce żyć dla siebie.
Cisza. Potem mama powiedziała:
Łajdak. Podły łajdak.
Agnieszka była zdziwiona. Mama nigdy nie przeklinała.
Zawsze wiedziałam, iż Marek jest słaby. Ale aż tak?
Mamo, może to ja jestem winna? Może powinnam go zrozumieć?
Agnieszko, nie jest ci ciężko?
Ta prosta odpowiedź uświadomiła Agnieszce: cały czas myślała o Marku. O jego zmęczeniu, o jego wygodzie.
A o sobie ani słowa.
Co mam robić?
Żyj. Bez niego. Lepiej być samą niż z kimś takim.
Marek wrócił w sobotę. Opalony. Chyba myślał na działce.
Pogadamy?
Tak.
Usiedliśmy przy stole:
Wiesz, Aga, rozumiem, iż masz trudno. Ale mi też się lekko nie żyje. Może się umówimy? Będę pomagał finansowo, przychodził czasem. Ale na razie mieszkam osobno.
Ile?
Co?
Ile tych pieniędzy?
No dziesięć tysięcy.
Dziesięć tysięcy złotych. Na dziecko, jedzenie, lekarstwa.
Marek, idź do diabła.
Co?!
Co słyszałeś. Nie wracaj.
Aga, ja ci proponuję uczciwy układ!
Układ? Wolności ci się zachciało? A gdzie moja wolność?
Wtedy Marek rzucił zdanie, które wszystko wyjaśniło:
Jaką ty masz wolność? Przecież jesteś matką!
Agnieszka patrzyła na mnie: oto prawdziwy Marek. Infantylny egoista, dla którego macierzyństwo to wyrok.
Jutro składam wniosek o alimenty. Ćwierć pensji. Zgodnie z prawem.
Nie ośmielisz się!
Ośmielę.
Wyszedłem, trzaskając drzwiami. A Agnieszka poczuła pierwszy raz od miesięcy, iż może oddychać.
Krzysiek zapłakał. Ale ona już wiedziała: da sobie radę.
Minął rok.
Próbowałem wrócić dwa razy.
Aga, może spróbujemy jeszcze raz?
Za późno.
Narzekałem, iż Aga jest wredna. Nieskutecznie.
Agnieszka zatrudniła nianię, sama poszła do pracy jako pielęgniarka.
W pracy poznała lekarza Andrzeja.
Masz dzieci?
Synka.
A ojciec gdzie?
Żyje dla siebie.
Poznali się. Andrzej przywiózł Krzysiowi samochodzik. Bawili się razem, śmiali.
Często chodzili wspólnie do parku.
Dowiedziałem się. Zadzwoniłem:
Dziecko ma rok, a ty już z innym facetem!
Co chciałeś? Żebym czekała na ciebie?
Ale przecież jesteś matką!
Tak, matką. I co z tego?
Więcej nie zadzwoniłem.
Andrzej był inny. Gdy Krzysiek zachorował natychmiast przyjechał. Kiedy Agnieszka padała ze zmęczenia zabierał ich na wieś.
Teraz Krzysiek ma dwa lata. Mówi do Andrzeja wujek. O mnie nie pamięta.
Mam już żonę. Alimenty płacę.
Agnieszka nie jest zła.
Ona też teraz żyje dla siebie. I to jest piękne.
