– Chcę wreszcie pomyśleć o sobie i się wyspać – powiedział mąż, wychodząc Trzy miesiące – tyle trwało to szaleństwo. Trzy miesiące nieprzespanych nocy, kiedy Maksio wył tak głośno, iż sąsiedzi stukali w ścianę. Trzy miesiące, podczas których Marina chodziła niczym zombie – z czerwonymi oczami i drżącymi rękami. A Igor krążył po mieszkaniu naburmuszony jak ciemna chmura burzowa. – Wyobrażasz sobie, iż w pracy wyglądam jak menel! – rzucił kiedyś, przeglądając się w lustrze. – Mam worki pod oczami do kolan. Marina milczała. Karmiła syna, tuliła, znowu karmiła. Zamknięte koło. A Igor – jej mąż – zamiast pomóc, tylko narzekał. – Może twoja mama posiedzi z małym? – zaproponował wieczorem, przeciągając się po prysznicu, świeży, wypoczęty. – Myślałem, żeby pojechać na tydzień do kolegi na działkę. Marina zamarła z butelką mleka w ręku. – Muszę odpocząć, Marika. Serio. – Igor zaczął pakować rzeczy do torby sportowej. – Od dawna w ogóle nie śpię normalnie. A ona? Czy ona śpi?! Oczy jej się sklejają, ale leży tylko chwilę, bo Maks znowu płacze. Już czwarty raz tej nocy. – Ja też mam ciężko – szepnęła. – Wiem, wiem, iż masz ciężko – machnął ręką, wrzucając ulubioną koszulę do torby. – Ale ja mam poważną pracę, odpowiedzialność. Nie mogę wychodzić do klientów z taką twarzą. I wtedy stało się coś dziwnego. Marina zobaczyła ich z boku: ona – w spranym szlafroku, z potarganymi włosami, z płaczącym dzieckiem na rękach. I on – pakujący walizkę, uciekający. – Chcę wreszcie żyć dla siebie i się wyspać – burknął Igor choćby nie patrząc. Drzwi trzasnęły. Marina stała pośrodku mieszkania z płaczącym synem i poczuła, iż wszystko w środku się rozpada. Minął tydzień. Potem kolejny. Igor zadzwonił trzy razy – spytał, co u nich. Jego głos był obcy. Jakby rozmawiał z daleką koleżanką. – Przyjadę w weekend. Nie przyjechał. – Jutro na pewno będę. I znów nie pojawił się. Marina tuliła płaczącego synka, zmieniała pieluchy, szykowała mleko. Spała pół godziny między karmieniami. – Wszystko ok? – spytała przyjaciółka. – Świetnie – skłamała. Dlaczego kłamie? Wstydzi się. Wstydzi, iż mąż ją zostawił. Że jest sama z niemowlakiem. Wydawało się, iż gorzej być nie może! A najciekawsze dopiero się zaczęło – w sklepie spotkała koleżankę Igora. – A gdzie twój? – spytała Lena. – Dużo pracuje. – No tak, faceci wszyscy tak mają – jak dziecko się pojawi, to tylko w pracy siedzą. – Lena pochyliła się: – Igor często wyjeżdża w delegacje? – W delegacje? – Przecież do Gdańska jechał! Na szkolenie. Zdjęcia pokazywał. Do Gdańska? Kiedy?! Marina przypomniała sobie: w zeszłym tygodniu Igor nie dzwonił trzy dni. Powiedział, iż był zajęty. Kłamał. Odpoczywał w Gdańsku. Igor przyjechał w sobotę. Z kwiatami. – Przepraszam, iż długo mnie nie było. Dużo pracy. – Do Gdańska pojechałeś? Zastygł z bukietem. – Kto powiedział? – Nie ważne kto. Ważne, dlaczego kłamiesz? – Nie kłamię. Po prostu nie chciałem cię zasmucać, iż pojechałem bez ciebie. Bez niej?! Przecież ona z kilkumiesięcznym dzieckiem nigdzie by nie pojechała! – Igor, potrzebuję pomocy. Rozumiesz? Nie śpię tygodniami. – Zatrudnimy nianię. – Za co? Nie dajesz pieniędzy. – Jak nie daję? Przecież płacę za mieszkanie, rachunki. – A na jedzenie? Pieluchy? Leki? Milczał. Potem: – Może wrócisz do pracy? Choćby na część etatu. Po co w domu siedzieć. Nianię wynajmiemy. W domu siedzi, jakby odpoczywała! Marina spojrzała na syna, potem na Igora i zrozumiała: ten człowiek jej nie kocha. Wcale. Nigdy nie kochał. – Wyjdź. – Gdzie? – Po prostu wyjdź. I nie wracaj, dopóki nie zdecydujesz, co dla ciebie ważniejsze: rodzina czy wolność. Igor wziął klucze i wyszedł. Na dwa dni. Potem napisał: „Zastanawiam się”. A Marina w tym czasie nie spała. I myślała też. Wyobraźcie sobie, iż po raz pierwszy od miesięcy została sama ze swoimi myślami. Mama zadzwoniła: – Marinka, jak tam? Nie ma Igora? – Na delegacji. Znów skłamała. – Może przyjadę? Pomogę? – Dam sobie radę. Ale to nie wszystko. Mama przyjechała sama. – Jak tu u was? – rozejrzała się. – Boże, Marinka, zobacz na siebie! Marina spojrzała w lustro. Rzeczywiście, nie najlepiej. – A Igor gdzie? – W pracy. – O ósmej wieczorem? Marina milczała. – Co się dzieje? Marina się rozpłakała. Mocno, jak dziecko – głośno, rozpaczliwie. – On odszedł. Powiedział, iż chce żyć dla siebie. Mama milczała. Potem powiedziała: – Drań. Wyjątkowy drań. Marina się zdziwiła. Mama nigdy nie przeklinała. – Zawsze wiedziałam, iż Igor jest słaby. Ale aż tak? – Może to moja wina? Może powinnam zrozumieć? – Marinka, a tobie nie jest ciężko? Te proste słowa uświadomiły jej: cały czas myślała tylko o Igorze. O jego zmęczeniu, wygodzie. A o sobie – ani słowa. – Co mam zrobić? – Żyj. Bez niego. Lepiej sama, niż z takim. Igor wrócił w sobotę. Opalony. Pewnie „myślał” na działce. – Pogadamy? – Tak. Usiedli przy stole: – Wiesz, Marinka, rozumiem, iż masz ciężko. Ale mi też niełatwo. Może się dogadamy? Będę pomagał finansowo, odwiedzał, a na razie pomieszkam osobno. – Ile? – Co? – Ile pieniędzy? – No… dziesięć tysięcy. Dziesięć tysięcy. Na dziecko, jedzenie, lekarstwa. – Igor, idź sobie. – Co?! – Słyszałeś. Nie wracaj. – Przecież proponuję rozsądne rozwiązanie! – Rozsądne? Wolności zapragnąłeś? A gdzie moja wolność? I wtedy Igor powiedział coś, co ustawiło wszystko jasno: – Jaka twoja wolność? Przecież jesteś matką! Marina patrzyła: oto prawdziwy Igor. Niedojrzały egoista, który uważa, iż macierzyństwo to wyrok. – Jutro składam wniosek o alimenty. Ćwierć pensji. Zgodnie z prawem. – Nie zrobisz tego! – Zrobię. Wyszedł, trzaskając drzwiami. A Marina po raz pierwszy poczuła, iż może oddychać swobodnie. Maks zapłakał. Ale teraz wiedziała: da sobie radę. Minął rok. Igor próbował wrócić dwa razy. – Marinka, spróbujemy jeszcze raz? – Za późno. Igor narzekał, iż Marina jest wredna. Nieprzekonująco. Marina znalazła nianię, została pielęgniarką. W pracy poznała doktora Andrzeja. – Masz dzieci? – Syna. – A ojciec gdzie? – Żyje tylko dla siebie. Poznali się. Andrzej przywiózł Maksowi samochodzik. Bawili się razem, śmiali. Często chodzili razem do parku. Igor się dowiedział. Zadzwonił: – Dziecko nie ma jeszcze roku, a ty już z innym! – A co chciałeś? Że będę czekać? – Jesteś matką! – Tak, matką. I co z tego? Więcej nie zadzwonił. Andrzej był inny. Kiedy Maks zachorował – natychmiast przyjechał. Kiedy Marina była bardzo zmęczona – zabierał ich na działkę. Maks teraz ma dwa lata. Andrzeja nazywa wujkiem. Igora nie pamięta. Igor się ożenił. Płaci alimenty. Marina nie jest zła. Teraz też żyje dla siebie. I to jest wspaniałe.