Dzień dobry, pamiętniku.
Moja historia zaczyna się w Warszawie, gdzie wychowywałem się w domu dziecka. Jako chłopak nie znałem życia rodzinnego, nie miałem ani rodziców, ani bliskich przyjaciół, którzy mogliby przekazać mi wiedzę o małżeństwie. Gdy skończyłem osiemnaście lat, moja żona która nosi typowo polskie imię Urszula poślubiła mnie. Urszula również dorastała bez rodziny, więc oboje byliśmy zagubieni w nowym świecie dorosłych.
Po ślubie zamieszkaliśmy w małym mieszkaniu na Mokotowie. Urszula była nieustannie ciekawa, jak powinna wyglądać idealna żona, i chłonęła wszystkie rady, które przekazywała jej moja mama, pani Jadwiga. Urszula nie miała żadnych małżeńskich znajomych, więc te wskazówki traktowała jak bezcenne złoto.
Powszechnie mówi się w Polsce, iż teściowe bywają trudne, ale Urszula, nie mając własnej mamy, traktowała moją jak swoją. Wierzyła, iż może liczyć na jej wsparcie. Pani Jadwiga nie była złą kobietą; po prostu miała masę własnych przekonań. Jednego dnia powiedziała: Żona jest winna zdradzie męża.
Dlaczego? Urszula uważała, iż winny jest ten, który oszukuje. Ale teściowa tłumaczyła, iż mężczyźni odchodzą, bo kobiety przestają dbać o siebie i nie są już atrakcyjne. Zaleciła Urszuli, by utrzymywała talie osy, choćby na stare lata. Urszula zapisała sobie w notesie: Nie przybierać na wadze i zapisała się do klubu fitness.
Chociaż była szczupła, zaczęła jeszcze bardziej się ograniczać, aby nie usłyszeć zarzutów o nadwagę. Kiedy spełniła ten postulat, teściowa wrzuciła kolejną mądrość: W normalnej polskiej rodzinie oboje pracują.
Urszula zgodziła się bez sprzeciwu, bo chciała pomagać i pracować, gdzie tylko można. Gdy spytała, jak powinna postępować podczas urlopu macierzyńskiego, teściowa odparła: Urlop z dzieckiem to twoja sprawa. Sama sobie poradzisz!
Urszula nie zapisała tej rady, ale później, gdy już była na urlopie macierzyńskim, dorabiała jako pomoc domowa. Była szczęśliwa, choć ja i mama narzekaliśmy, iż przynosi mało pieniędzy.
Postanowiła przeznaczyć parę złotych na fryzjera, ale wtedy usłyszała kolejną złotą myśl: Na urlopie z dzieckiem nie trzeba się stroić! Po powrocie do pracy zrobisz fryzurę i makijaż, teraz musisz oszczędzać.
Urszula oddawała wszystkie swoje zarobki dla wspólnego budżetu. Kolejna mądrość z teściowej przetaczała się przez nasz dom przez wszystkie lata małżeństwa: Dobra żona sama ogarnia cały dom.
I tak, Urszula robiła wszystko sama. Często padała ze zmęczenia, ale nie prosiła o pomoc. Omdlenia stały się dla niej codziennością. Gdy ostatnie dziecko zasypiało o dziewiątej wieczorem, Urszula sprzątała mieszkanie i gotowała na kolejny dzień. Ja często już spałem, bo tłumaczyłem, iż byłem zmęczony zarabianiem na rodzinę.
Gdy Urszula trafiła do szpitala, wszystko wydawało się jasne. Ignorowała bóle ciała, nie wiedziała, iż choruje poważnie. Spędziła tam ponad dwa tygodnie, a ja i mama nie odwiedziliśmy jej ani razu. Miała szczęście, iż miała przy sobie telefon i mogła wezwać przyjaciółkę Anię, która przyniosła jej wszystko, czego potrzebowała. Po wyjściu ze szpitala złożyła od razu wniosek o rozwód.
Dziś wiem, iż bycie mężem to nie tylko wymagania i oczekiwania. Najważniejsze jest wsparcie bo prawdziwa rodzina polega na wzajemnej pomocy, a nie wyłącznie na tradycyjnych mądrościach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. To moja życiowa lekcja, którą z bólem, ale uczciwie, przyjmuję.
