Ciężarna żona mojego brata poprosiła, abyśmy oddali im nasze mieszkanie. Gdy została odmówiona, ta pobożna kobieta postąpiła dokładnie tak, jak przewidywaliśmy. Teraz mają rodzinę z reumatyzmem.

Jestem żoną od dziesięciu lat. Mieszkamy z mężem w dziwnym mieszkaniu na kredyt, którego spłata śni nam się każdej nocy. Jeszcze nie odważamy się mieć dzieci chcemy najpierw poczuć ziemię pod stopami, choć czasami ta ziemia zamienia się w podłogę przepełnioną nieskończonymi fakturami w złotówkach. Mam brata, prawdziwego Szymona, który także jest żonaty. Jego wybranką jest Dagna, imię które nikt nie wymawia bez lekkiego zamyślenia, bo jest trochę jak z mgły.

Szymon i Dagna żyją w swoim ciasnym, jednopokojowym mieszkaniu, które w snach przypomina labirynt z luster. Brat pracuje na dwóch etatach, a oprócz tego łapie fuchy na pół etatu, tak jakby rzeczywistość rozdawała prace jak cukierki. Dagna nie pracuje, a zamiast tego rodzi dzieci z szybkością wyciągu z Zakopanego, kolejka czeka tylko kilka miesięcy. Mają już troje dzieci, czwarte rośnie pod sercem Dagnę, a plan piątego rodzi się codziennie w jej oczach, które śnią o jeszcze jednym.

Poza dziećmi, zbierają kredyty na sprzęt AGD niczym znaczki. Raz pomagamy im z mężem wręczamy złotówki, innym razem przynosimy grochówkę w słoiku. Czasem Dagna ma czelność żądać czegoś więcej, jakby była królową polskich snów.

Wtedy muszę sprowadzić ją na ziemię, choć ziemia jest wtedy wypchana pączkami, i odmówić. Dagna i Szymon obrażają się, koronują swoje sny na urazę, ale po kilku tygodniach wracają z inną prośbą, iż skoro my z mężem nie mamy dzieci, a oni zaraz będą mieli czworo, to powinniśmy oddać im nasze mieszkanie.

Dokąd mielibyśmy pójść? Do ich jednopokojowego mieszkania? pytam, trochę zawstydzona ich inspiracją do absurdu. Zostawicie najemców w środku, a wy wynajmiecie swoje Dagna mówi z pewnością, która brzmi jak echo z tuneli metra w Warszawie. Czy mamy spłacać kredyt i płacić za wynajem dla nich? Oczywiście, iż tak. Kiedy oddacie mieszkanie? Kiedy się wyniesiecie?

Twoje miejsce nie jest w polskim domu, a w szpitalu psychiatrycznym, wykrztusiłam, wyrzucając Dagnę ze swojego snu. Ona odpowiedziała, iż pójdzie i pozbędzie się dziecka, a to będzie moja wina.

I tak zrobiła. W ten sam dzień. Potajemnie. W trzecim miesiącu ciąży. Lekarze ledwo zdążyli ją uratować, wydobyli ją z labiryntu szpitalnego wierzchnika jak z opowieści Wisławy Szymborskiej. O drugiej nad ranem, Szymon pojawił się w szpitalu, rzucając we mnie oskarżenia jak petardy z Sylwestra pod Pałacem Kultury. Mój mąż Mateusz od razu go wyciszył, dopytał o szczegóły, a gdy usłyszał całą historię, zanurzył kilka razy głowę Szymona w zimnej wodzie z podgrzewacza, by go ochłodzić i wypchnął go z mieszkania, zamykając drzwi w snach i rzeczywistości.

Od tamtej pory nie mam już brata został w moim śnie, na peronie bez powrotu, pod zegarem, który nie ma wskazówek.