Ciężarna żona mojego brata zażądała, abyśmy oddali im nasze mieszkanie. Gdy spotkała się z odmową, ta pobożna kobieta zachowała się dokładnie tak, jak się spodziewaliśmy. Teraz cała ich rodzina cierpi na reumatyzm.

Dzisiaj wieczorem siedzę w kuchni i zastanawiam się nad moim życiem. Z mężem, Wojciechem, jesteśmy małżeństwem już od dziesięciu lat. Nasze wspólne mieszkanie w Warszawie wciąż jest na kredyt próbujemy regularnie spłacać raty i marzymy, by w końcu stać na własnych nogach. O dzieciach na razie nie myślimy, bo nie czujemy się jeszcze gotowi. Najpierw chcemy uporządkować nasze sprawy finansowe i życiowe.

Mam brata, Tomasza. On również jest żonaty jego żona, Grażyna, jest typową polską matką, która nie pracuje zawodowo, a jej całą energię pochłania wychowywanie dzieci. Mieszkają w małym, jednopokojowym mieszkaniu na Pradze. Tomasz haruje na dwóch etatach, dodatkowo dorabia po godzinach gdzie się da. Grażyna natomiast rodzi dzieci z prędkością króliczą: mają już trójkę, czwarty jest w drodze, a piąty planuje.

Z biegiem lat zaciągnęli sporo kredytów na lodówkę, pralkę, sprzęty kuchenne. Często z Wojciechem im pomagamy raz przekazujemy im parę złotych, innym razem zamrażamy dla nich pierogi lub gotujemy zupę. Bywa, iż Grażyna ma czelność domagać się więcej niż to, co oferujemy, zamiast grzecznie poprosić.

Wtedy muszę stawiać jej granice i odmawiać. Oczywiście ona i Tomasz czują się urażeni, ale po kilku tygodniach wracają z kolejnymi prośbami. Usłyszałam ostatnio od Grażyny: Skoro nie macie dzieci, a my będziemy mieli już czwórkę, powinniście oddać nam swoje mieszkanie.

Gdzie my niby pójdziemy? spytałam zdezorientowana absurdalnością sytuacji. Do waszego jednopokojowego mieszkania? zaproponowała bez cienia skrępowania. Zostawicie najemców i zamieszkacie tam, a my zajmiemy wasze.
Czyli mamy płacić kredyt i wynajem razem dla was? Tak, tak powinno być. Kiedy się wyprowadzicie?

Już nie mogłam znieść tej herbaty bez cukru. Twoje miejsce jest raczej w szpitalu psychiatrycznym niż w moim domu. Wynoś się. powiedziałam i byłam stanowcza.

Grażyna wyszła, grożąc, iż pójdzie i pozbędzie się dziecka A winna będziesz ty. Było to dla mnie bardzo szokujące. Rzeczywiście wyszła tego samego dnia, po cichu, będąc w trzecim miesiącu ciąży. Ledwo ją uratowali lekarze. O drugiej w nocy Tomasz pojawił się w szpitalu i zaatakował mnie oskarżeniami. Wojciech nie wytrzymał złapał go, ochłodził go pod kranem, a potem wyrzucił za drzwi naszego mieszkania.

Od tamtej pory nie mam brata. Wieczorem patrzę na miasto za oknem, czuję smutek, ale wiem, iż to była konieczna decyzja. Odnalazłam spokój, choć cena za niego była bolesna.