Jadwiga ma 37 lat i nigdy nie była zamężna. Pracowała jako księgowa. przez cały czas nie potrafi odnaleźć sensu życia i nie wie, jaka powinna być jej droga zawodowa.
Jest bardzo zmęczona. Budzi się rano z trudem i zmusza się, by wyjść do pracy. To znowu jej zmiana. Kobieta zatrudniła się jako kelnerka. Teraz musi obsługiwać gości na letnim ogródku, a jeżeli przypada jej zmiana, zaczyna pracę już o szóstej rano. W końcu klienci pojawiają się już od siódmej.
Ponieważ mieszka na obrzeżach Warszawy, by się nie spóźnić, musi docierać do pracy jeszcze wcześniej na piątą. Połączenie komunikacyjne jest słabe, do tego przesiadki, a autobus nieraz się spóźnia albo stoi w korku.
Potem Jadwiga, jak zwykle, zaczyna wycierać stoły zanim otworzą letni ogródek trochę kurzu zawsze się nazbiera. Goście muszą siedzieć przy czystych stołach, na czystych krzesłach. Pod nosem nuci znaną piosenkę.
A moja mama ładnie śpiewa nagle usłyszała dziecięcy głos.
Nie spodziewała się nikogo o tej porze. Przed nią stała dziewczynka, może pięcio-, może sześcioletnia. Zupełnie sama. Jadwiga rozejrzała się wokół.
Co tu robisz? Sama? Tak rano?
Wyszłam się przejść. I żeby przynieść jedzenie dla siebie oraz brata. Ciociu, masz może kawałek chleba? spytała dziewczynka niepewnie. Widać było, iż jest głodna.
Oczywiście, iż mam. Usiądź tutaj, zaraz sprawdzę w kuchni, co się znajdzie. A gdzie twój brat?
W domu. Tu, za rogiem. Jest z babcią.
Jadwiga nie pytała, dlaczego dziewczynka jest sama ani gdzie są jej rodzice. Dziewczynka postanowiła sama wyjaśnić.
Rodziców już dawno nie ma, babcia jest bardzo stara i ciągle już wszystko zapomina, choćby nas, swoje wnuki, nie zawsze poznaje.
Jadwidze zabrakło słów. Spięła się w sobie.
Nie chcę przeszkadzać, proszę tylko o chleb, zanoszę go do domu bratu i babci. powiedziała dziewczynka.
Poczekaj chwilę, pójdę z tobą. Nie odchodź nigdzie odpowiedziała Jadwiga.
Poprosiła koleżankę z pracy, żeby ją zastąpiła. Powiedziała, iż musi na chwilę wyjść i poszła z dziewczynką.
Dziewczynka miała własny klucz. Weszły do środka i zobaczyły chłopca, około półtorarocznego, bawiącego się na podłodze. Uśmiechnął się na ich widok. Na łóżku leżała starsza pani, która choćby nie zareagowała na ich wejście. Była w jakimś stanie odrętwienia.
Co tu się dzieje? zdumiała się Jadwiga.
Zadzwoniła po pogotowie. Zabierali babcię z jej wyglądu było widać, iż już kilka czasu zostało. Jadwiga zabrała dziewczynkę i chłopca do siebie. W domu czekał na nią jej trzynastoletni syn, bardzo zaskoczony całą sytuacją. Ale gdy mu wszystko wyjaśniła, od razu ją zrozumiał i poparł.
Nigdy się nie kłócili. Zawsze mieli do siebie zaufanie. W ich rodzinie nie było zwyczaju się sprzeczać. Syn zawsze pomagał mamie, był rozsądny i posłuszny. Bez wahania zgodził się zostać z dziećmi, gdy Jadwiga chodziła do pracy.
Dziesięć dni później babcia zmarła. Było jasne, iż dzieci trafią do domu dziecka. Jadwidze pękało serce były takie grzeczne, tak przywiązane do niej, iż nie chciała się z nimi rozstać. Wiedziała, jak wygląda pobyt w domu dziecka wśród obcych. Nie mogła tego zrobić. Podjęła decyzję zaopiekuje się nimi i postara się o opiekę prawną.
Musiała zrezygnować z pracy kelnerki i przyjąć propozycję kolegi, który już od dawna zachęcał ją, by wróciła do księgowości. Pomógł jej choćby z dokumentami. Po kilku tygodniach Jadwiga już legalnie miała pod swoją opieką dzieci.
A widzisz, dlatego chciałaś być kelnerką! żartowała znajoma.
Masz rację, to był długi plan, dopiero teraz zaczynam naprawdę żyć odpowiedziała z uśmiechem.
Kto by pomyślał, iż jej życie tak się zmieni? Że będzie miała troje dzieci i stanie przed wyborem zawodowym. Jadwiga raczej nie postrzegała siebie jako silnej osoby, ale przyjęła wyzwanie, jakie podsunął jej los.
