Co to ma być z tą Zofią? Po co ci żona taka? Po porodzie stała się miękka, teraz wędruje jak balon. Myślisz, iż schudnie? Jasne, czekaj, sytuacja tylko się pogorszy!
Ale ona jest spokojna i podoba mi się, iż nabrała nieco krągłości. Kiedyś była chuda jak kij teraz ma prawdziwe kształty!
Mężczyzna uśmiechnął się, mówiąc o żonie, ale jego najlepszy przyjaciel, Arkadiusz, od razu uderzył go w ramię.
Hej, nie wyciągaj tego za daleko. Nieważne, co ci się podoba. Pojawi się z nią na sylwestrowym przyjęciu firmowym i będziesz się wstydził patrzeć kolegom w oczy. Jesteś wysoki, szeroki, przystojny. Nasza panienka ma już lat trochę, a my, faceci? Jesteśmy wciąż żądni przygód!
Fryderyk tylko potrząsnął głową. Pojawiła się jednak myśl, iż może naprawdę siedzi w tym małżeństwie za długo. Kiedyś był szóstkiem wśród kobiet, aż Zofia go zmieniła. Spokojna, piękna, miła, troskliwa. I kucharz, którego potrawy nie pozwalają odłożyć talerza. Fryderyk przybrał na wadze dziesięć kilogramów od ślubu, a dopiero co zostali rodzicami.
Trzeba wymieniać żonę tak, jak stare opony! ryknął Arkadiusz ze śmiechem. Rozwiodłem się, a teraz spotykam się z Leną. Młodą, zdrową. A jak coś nie wyjdzie, zamienię ją na kolejną!
Po tej rozmowie Fryderyk nie mógł przestać rozważać słowa przyjaciela. Arkadiusz wciągnął go w swoją narrację, a Fryderyk nagle przyjął te myśli za własne. Może naprawdę przesiaduje w tym małżeństwie?
Zofio, przybrałaś
Zanim zdążył dokończyć, żona, trzymając ich właśnie śpiące maleństwo przy piersi, rozszerzyła oczy.
I co z tego? Młynę pięć kilogramów to jakaś tragedia? Ja opiekuję się dzieckiem, nie śpię, pracuję z domu. Cały dom spoczywa na moich barkach: dziecko, praca, finanse, rachunki, zakupy, gotowanie! A ty chcesz mnie dręczyć za pięć skromnych kilogramów?!
W sercu Zofii rozpadł się lodowiec. Czuła, iż jej mąż nie docenia jej poświęcenia. Gdyby odeszła, sam musiałby zmierzyć się z tymi wszystkimi problemami i zatonąć w nich.
Dlaczego wciąż harujesz przy tych kilogramach? Przyniosłam na świat człowieka, a ty mówisz o kilogramach!
Zofia powąchała, a potem ruszyła do pokoju dziecięcego z maleństwem w ramionach. Fryderyk pozostał w fotelu. Gdyby miał inną żonę, może nie krzyczałaby tak głośno.
Dni mijały, a Fryderyk coraz głębiej wchłaniał myśli przyjaciela. Coraz bardziej przekonywało go, iż Arkadiusz ma rację. Nie opuszczał dziecka pomagał ale planowanie zastępczego rozwiązania nigdy nie zaszkodzi.
Spójrz, jak Grażyna z drugiego działu na ciebie patrzy! Pożera cię wzrokiem! Jest wolna, sprawdziłem. Piękna, sportowa. Wygląda jak żywy obraz! Obok niej twoja Zofia nie ma szans! rzekł Arkadiusz, podchodząc do stołu.
Grażyna stała przy kranie z wodą. Urocza młoda kobieta, od czasu do czasu zerkała na swojego kolegę. Fryderyk nie zauważył tego ognia w oczach, o którym opowiadał Arkadiusz, ale przyjaciel miał już większe doświadczenie.
Kiedy wrócisz do domu, czeka cię taka kobieta! Wyobraź sobie szpilki, bielizna, wszystko, by zadowolić mężczyznę! A twoja? Pewnie w szlafroku z plamą po dziecku! Stajesz się starszy trudniej będzie znaleźć taką dziewczynę.
Arkadiusz poklepał Fryderyka po ramieniu, po czym wrócił do swojego działu, rzucając kilka niecenzuralnych żartów w stronę Grażyny. Fryderyk poczuł ukłucie zazdrości wobec przyjaciela. Arkadiusz zawsze potrafił złapać kontakt z kobietą, podrywać i następnego dnia chwalić się numerem telefonu lub zdjęciami z udanej nocy.
Fryderyk odwiedził matkę i opowiadał jej, iż żona już mu nie odpowiada. Lidia Kowalska, zawsze stała po stronie syna, tym razem nie dała mu rady.
Ty mały gnojku, twoja żona dała ci dziecko, pracuje, prowadzi dom, jest piękna a ty odwracasz nos! Wy wszyscy, faceci, nie potraficie docenić tego, co macie zawsze patrzycie za las, jak wilki. I w końcu kończycie starzy i samotni, wyjąc na księżyc!
Jej słowa przeszły mu przez uszy. Wciąż łapał spojrzenia Grażyny w pracy, myśląc, iż przyjaciel miał rację. Czas płynie nie znajdzie już tak młodej kobiety, nie trzeba wróżyć, by to wiedzieć. Pewnego dnia Fryderyk wrócił tak dopięty, iż nie mógł myśleć ani mówić o niczym poza słowami Arkadiusza.
Usiadł naprzeciw żony, która kołysała dziecko po kolejnej bezsennej nocy. Cienie pod oczami, skóra nie taka jak dawniej, brak sportowej sylwetki. Zrozumiał, iż ją kocha, ale przerażało go, iż może przegapić wszystkie męskie szanse.
Zofio, myślę, iż powinniśmy się rozstać. Po porodzie się zmieniłaś. Zdałem sobie sprawę z wielu rzeczy i może to naprawdę czas.
Słowa nie były konkretne. Fryderyk się wahał, szukał delikatniejszych sformułowań, czuł się idiotą, jakby wpadł w pułapkę telefonicznych oszustów i wstydził się przyznać.
Zofia nie odpowiedziała od razu. Spojrzała w jego oczy, w nich tylko zmęczenie bez gniewu i rozczarowania. Położyła dziecko w kołysce, spakowała dwa walizki, wzięła malucha i ruszyła w korytarz. Nie powiedziała nic, dopóki nie postanowiła wyjść.
Fryderyk chciał krzyczeć, zatrzymać ją, padnąć na kolana i przeprosić. ale kiedy wyobrażał sobie, jak będzie się śmiał przyjacielem, wszystko mu się rozmyło.
Wiesz co, Fryderyku może powinieneś przebywać jakiś czas sam bez mnie, bez syna. Kiedy miałeś wypadek i leżałeś w łóżku, pielęgnowałam cię rok. Pracowałam, opróżniałam kosze, wymuszałam ćwiczenia, znajdowałam najlepszych lekarzy, brałam pożyczki i spłacałam je. Nie powiedziałam wtedy słowa o rozwodzie. A ty wyrzuciłeś mnie z dzieckiem w ramionach przez pięć nieszczęśliwych kilogramów.
Zofia odwróciła się i odeszła, nie czekając, aż Fryderyk zrozumie. Stał w drzwiach, słysząc znikający krok, i poczuł jedynie przytłaczający ciężar nieodwracalnego błędu.
Następnego dnia wrócił do pracy bez humoru. Wszystko spadło mu z ręki. Arkadiusz podskakiwał wokół, gratulując, łapiąc za rękę jak chłopcy na podwórku.
No i tak idź podrywać Grażynę. Coś pięknego inaczej ją ci odbiorę.
Arkadiusz śmiał się, ale Fryderyk już nie bawił się. Spojrzał w górę, a Arkadiusz zdawał się to rozumieć.
Powiem ci, Senio. Byłem głupi, wierząc ci. Miałem żonę, o której każdy facet by pozazdrościł! Mam syna, dobrą rodzinę! Nie potrzebuję twoich młodych dziewczyn!
Mówisz jak podwładny mąż, nie jak mężczyzna!
A mężczyzna w twojej książce to ktoś, kto porzuca żonę i własne dziecko? Albo ktoś, kto nie potrafi utrzymać się w ryzach i skacze od jednej laski do drugiej? Czy mężczyzna to ten, kto nie jest wierny jednej kobiecie i uciekająco zachowuje się jak bezdomny pies, gdy tylko porwie się mu mini spódniczka?
Arkadiusz wziął się do gardła po takiej odpowiedzi i przyjaźń ich popłynęła w burzliwą kłótnię. Fryderyk zdecydował, iż jeżeli nic się nie zmieni, nie będzie już przyjacielem Arkadiusza. Z takim przyjacielem nie potrzebujesz wrogów.
Tego samego dnia Fryderyk udał się do żony z ogromnym bukietem kwiatów. ukląkł i błagał o wybaczenie, szczerze przyznając, iż dał się zwieść opowieściom przyjaciela. Zabrał na siebie winę i błagał o przebaczenie. Zofia mu wybaczyła; wrócili do mieszkania i zaczęli żyć w zgodzie. Fryderyk poczuł, iż kocha ją bardziej niż kiedykolwiek. Nie postrzegał już jej jako pakietu z dzieckiem.
Dla niego Zofia stała się najpiękniejszą i najcenniejszą osobą. Pięć kilogramów, zmęczone oczy nie miało znaczenia. Fryderyk zaczął aktywnie pomagać żonie, przejmując większą część obowiązków. Siedział z dzieckiem, wstawał w nocy, kładł je spać, przejmował pranie i gotowanie, kiedy trzeba. Z czasem żona rozkwitła zapisała się na siłownię.
Krok po kroku ich związek wrócił na adekwatną drogę. Fryderyk obiecał sobie, iż nigdy nie popełni podobnego błędu. Cała sytuacja stała się dla niego istotną lekcją: trzeba szanować to, co się ma, i nie podążać za iluzjami, które odciągają od prawdziwego szczęścia.