Córeczko, jak się czujesz? A synek? Swoją drogą masz już dla niego imię? Jeszcze nie ma. Niech nowi rodzice później sami wybiorą, jak będą chcieli. Zostawię go, mamo Zostawię Jesteśmy nikomu niepotrzebni, zupełnie sami na tym świecie.
Zosiu, przynieść ci dziecko na karmienie?
Nie, mówiłam już. Napiszę rezygnację.
Pielęgniarka pokręciła głową i wyszła z sali. Zosia odwróciła się do ściany i rozpłakała się. Mamy z sali popatrzyły po sobie, ale gwałtownie wróciły do karmienia swoich dzieci.
Zosia przyjechała do szpitala w nocy, wszystko odbyło się szybko. Chłopczyk trzy i pół kilo, zdrowy, śliczny. Zosii popłynęły łzy, ale wcale nie ze szczęścia.
No, wszystko dobrze, czemu płaczesz? Fajny chłopczyk, taki silny. Córeczki chciałaś pewnie? Nic się nie martw, może następnym razem będzie córka.
Ja go zostawię Nie zabiorę go ze sobą.
Oj, dziewczyno Co się stało? Daj sobie czas, to twoje dziecko, serce nie boli?
Daria, współlokatorka Zosi z sali, siedziała na ławce w korytarzu z mężem. Opowiadali sobie, jak zabawnie ich malutka marszczy nosek śmiali się całą trójką. Do środka weszła kobieta z reklamówką i poprosiła Darię, by zawołała Zosię.
Daria gwałtownie poszła po Zosię do sali i przyprowadziła ją.
Córeczko, jak się masz? Jak synek? Swoją drogą, wybrałaś już imię?
Jeszcze nie ma. Niech nowi rodzice potem zdecydują. Zostawię go, mamo Nikt nas nie chce, jesteśmy sami jak palec na tym świecie.
Zosia zakryła twarz dłońmi i zaczęła cicho płakać. Daria nie wiedziała, co zrobić, więc po prostu wyszła z mężem.
Nie jesteś sama, córcia, masz mnie. A ten twój Wojtek to nicpoń, szkoda gadać. Ta jego kochanka mu wmówiła, iż dziecko nie jego, iż przygarnęłaś skądś. No to się wściekł i odszedł. Jeszcze się opamięta, wróci. Przyniosłam ci coś do jedzenia, jedz mleko będzie lepsze. A synka nazwij Jasiu.
Zosia wzięła torbę i schowała ją głęboko do szafki przy łóżku. W korytarzu dało się słyszeć dziecięcy płacz.
To nie mój?
Twój
Proszę, przynieście go, nakarmię.
Położna podała jej synka. Płakał, cały czerwony ze złości.
No już, już Zaraz mamusia nakarmi.
Zosia niezdarnie próbowała przystawić chłopczyka. Daria przyszła jej z pomocą. Dziecko uspokoiło się, a Zosia zaczęła się do niego uśmiechać taki zabawny maluch, chlipie, wytrwale się stara.
Od tego czasu Jasia przywozili jej na każde karmienie. Zosia z euforią oglądała jego mały, zadarty nosek i poważnie zmarszczone brwi.
Zosiu, to do ciebie ta kobieta przyszła? Wydaje się być bardzo miła.
To nie mama, tylko teściowa. Mama zmarła, jak miałam parę lat, a ojciec był wiecznie gdzieś w drodze. Ciotka mnie wychowywała, a potem wyszłam za mąż i zamieszkałam z mężem. Dobrze nam było, do czasu aż pojawiła się tamta kobieta
Poszedł do niej, a mnie sprzedał z dzieckiem. Głowa mi pękała od tych wieści, a wtedy się zaczęło poród
I co teraz zrobisz?
Teściowa zaproponowała, żebym u niej zamieszkała. Jest sama, mąż nie żyje, syn uciekł tylko ona została. Zawsze była dla mnie dobra.
No i idź do niej. Z wnukiem jej będzie raźniej, trochę ci pomoże. A twój Wojtek prędzej czy później się ogarnie.
Tak właśnie zrobiła Zosia. Teresa, teściowa, pomagała jej we wszystkim, wnuka pokochała całym sercem.
Kiedy Jasio miał już miesiąc, zjawił się ojciec. Zosi nie było, poszła do sklepu.
Mamo Jade z Kasią za granicę do pracy, dostaliśmy ofertę. Wpadłem tylko się pożegnać. I wiesz O pieniądze chciałem poprosić, tyle co możesz.
Akurat Zostawiłeś żonę w ciąży, łobuzie, ledwo nie oddała dziecka w szpitalu Gdyby ojciec żył, już byś od niego wyłapał Przykro mi, nie dam pieniędzy. Mam wnuka do wychowania, jemu bardziej się przydadzą, a ty zarobisz.
W tym momencie Jasio się rozpłakał, więc Teresa podbiegła do łóżeczka.
choćby nie spojrzysz na własnego syna? Taki sam jak ty!
A co to za syn? Zosia sobie go zrobiła, po co mi nie moje dziecko.
Aleś głupi, Wojtek Idź, ze swoją głupotą.
Teresa poszła na emeryturę, a na jej miejsce do pracy przyjęto Zosię. Jasio poszedł do przedszkola. Mieszkali we trójkę wesoło i zgodnie.
Tereso, twoja synowa nie wybiera się wyprowadzić? No gdzie to widziane, by teściowa z synową mieszkała, a syna wywaliła.
Zosia jest mi bliższa niż własny syn, a wnuk najukochańszy. Dla nich żyję, Wero. Lepiej nie gadaj głupot.
Sąsiadka Weronika pokręciła tylko głową i poszła dalej. W jej domu zawsze syn był najważniejszy, choć łobuz to jednak syn. Taka jej dola.
Zauważyła Teresa, iż Zosia zrobiła się szczęśliwsza, zaczęła się stroić i wieczorami często gdzieś wychodziła.
Zosia, no jak się nazywa?
Kto?
Ten, do którego chodzisz Opowiadaj mi, córciu, jestem ciekawa.
Oj, tylko wychodzimy na spacery Przyjechał do rodziny, poznaliśmy się przypadkiem.
Wie o Jasiu?
Oczywiście, wszystko wie.
No to przyprowadź go, nie chowaj mi go tak. Jak porządny człowiek, to i dobrze.
Bartek tak miał na imię znajomy Zosi pojawił się z koszem malin i sernikiem upieczonym przez ciotkę. Jasiowi przyniósł radiowóz zabawkę i piłkę nożną.
Wieczór minął w świetnej atmosferze. Bartek opowiadał zabawne historie, Zosia się śmiała razem z Teresą aż do łez. Po wyjściu gościa Zosia nie wytrzymała:
No i jak wam się podoba? Jest fajny, prawda?
Porządny chłopak Uprzejmy, ciekawy, dobrze wychowany. Widać, iż cię kocha. Nie przegap swojego szczęścia!
Miesiąc później Bartek poprosił Teresę o rękę Zosi.
Proszę się nie martwić, zamieszkamy w Krakowie, tam mam duży dom. Kochamy się, Jasio jak syn dla mnie. Pobłogosławcie nam.
Teresa odprowadziła Zosię, Bartka i Jasia na autobus do miasta. Obiecali dzwonić, pisać, wpadać w odwiedziny A ona została sama.
Po roku pojawił się syn, Wojtek. Zaniedbany, jakiś smutny.
Boże, do kogoś ty podobny, Wojtku. Gdzie twoja Kasia? Nie pierze ci ciuchów?
A już nie ma Kasi Poszła do jakiegoś bogacza Wszystkie pieniądze przegrałem, nie zostało mi nic Przypomniało mi się, iż mam matkę i dom.
W samą porę, tyle lat choćby nie zadzwoniłeś.
I o synu ci powiem tamta mnie okłamała, chociaż uwierzyłem. Chcę teraz poznać synka Gdzie on w ogóle jest?
Sam zmarnowałeś swoje życie. Zosia wyszła za dobrego człowieka, jest szczęśliwa. Jasio oficjalnie ma Bartka za ojca, nie masz już syna. A ja właśnie zbieram się do nich, Zosia urodziła dziewczynkę, chcę pomóc i zobaczyć wnuczkę. A ty, pilnuj domu, jasne?
Teresa pojechała pociągiem i rozmyślała, jak różnie bywa w życiu. Jak wielkie to szczęście, iż komuś jesteś potrzebna, iż możesz być wsparciem i opoką, jak wtedy, gdy pomogła Zosi. Bo kto wie, jak potoczyłyby się ich losy, gdyby wtedy nie wyciągnęła do niej ręki.
