Cud Saszki: Magiczna Historia Pełna Niespodzianek

21 kwietnia 2025
Drogi pamiętniku,

Już od miesiąca mieszkam w domu dziecka przy ulicy Twardej w Warszawie. Trafiłem tu po tym, jak zmarła moja babcia, z którą mieszkałam od najmłodszych lat nie pamiętam ojca. Babcia przed śmiercią powiedziała mi, iż matka wyjechała daleko i nie wróci. Dlatego nazywałam ją mamą i z całych sił starałam się dorosnąć, by mogła mi pomagać, bo wciąż powtarzała:

Gdy już będziesz duża, razem poprowadzimy dom.

Starałam się więc, jak mogłam, być dorosła. Myłam naczynia, zamiatałam podłogi. Miałam pięć lat i czułam się wielka.

Kiedy babcia nagle zachorowała i przyjechała karetka, przy nas przybyła nieznajoma ciotka, która zabrała mnie do tego domu dziecka. Ku zdziwieniu, podobało mi się tu. Było dużo dzieci, czułe opiekunki, a jednak tęskniłam za domem za kotem Waśkiem i psem Burem, za zapachem pierników i ciepłem babci. Marzyłam, iż otworzy się drzwi do pokoju, wejdzie babcia i rzek:

No co, mała pomocniczko, jedziemy do domu, bo Waśek już na ciebie czeka!

Kiedy pani opiekunka Pasha wytłumaczyła mi, iż babci już nie ma i iż jest w niebie, zrozumiałam, iż cud powrotu do babci już nie nastąpi. Mimo to wciąż wierzyłam w cuda. Babcia zawsze mawiała, iż cuda spełniają się, jeżeli naprawdę w nie wierzysz. Każde drobne dobro, które przychodziło ciotka Wiktoria przynosiła mi cukierki, ciasto, zabawkę babcia nazywała to cudem i dodawała:

Widzisz, Jagodo, to cud ludzka dobroć.

Zapamiętałam to na zawsze. Kiedy pani Pasha podawała mi cukierka, całowałam ją w policzek i mówiłam:

Dziękuję, pani Pasha, za cud.

A ona odwdzięczała się uśmiechem i pocałunkiem w czubek głowy:

Ty jesteś naszym cudem!

Minęło pół roku, zbliżały się święta Bożego Narodzenia. Razem z innymi wycinałyśmy płatki śniegu, ubrałyśmy choinkę. W trakcie przygotowań pani Pasha szepnęła mi:

Nowy Rok przynosi różne cuda. Napisz na kartce, czego pragniesz, włóż pod poduszkę, a spełni się to z pewnością!

Wzięłam starą kartkę, którą zachowałam z domu babci, i napisałam: Chcę wrócić do domu. Nie miałam innego życzenia. W domu dziecka było przytulnie, ale brakowało mi własnego łóżka z babciną narzutą, pieca z pachnącymi piernikami. Musiałam mieć dom i to natychmiast. Złamałam kartkę na pół i schowałam ją nie pod poduszkę, ale do kieszonki pluszowego misia, którego podarowała mi ciotka Wiktoria.

Najważniejsze mówiła babcia to mocno chcieć i wierzyć.

Wierzyłam. Cud jednak nie nadchodził, a ja dusiłam się z niedowierzania. Aż w kwietniu się stało.

Słoneczny wiosenny dzień. Siedziałam przy oknie i patrzyłam na podwórze, gdzie sprzątacz Janek zamiatał drogę. Nagle weszła nieco podniecona pani Pasha:

Jagodo, idźmy, dyrektor nas wzywa.

Zeskoczyłam z parapetu i zapytałam:

Czy coś zrobiłam źle?

Nie, kochanie, po prostu przybyli! odparła i zaczęła poprawiać mi warkocze.

Zadrżałam:

Kto?

Pójdziemy i zobaczymy powiedziała, chwytając mnie za rękę.

W pokoju dyrektorki, pani Anny Kowalskiej, od razu zobaczyłam ciotkę Wiktorię.

Wiktoria! krzyknęłam i rzuciłam się w jej ramiona.

Jagodo, moje słoneczko! zawołała, obejmując mnie mocno.

Czy jedziemy do domu? zapytałam z szeroko otwartymi oczami.

Oczywiście, jedziemy! wytrzeć łzy, powiedziała.

Usiadła mnie na kanapie i usiadła obok.

Jagodo powiedziała z drżeniem od dzisiaj będziemy mieszkać razem. Wujek Władek też czeka na ciebie. Zostaniesz naszą córką. Zgadzasz się?

Płynęłam w objęcia, przytulając się do jej płaszcza. Oczywiście, iż tak! Zawsze kochałam ciotkę Wiktorię i wujka Władka traktowali mnie jak własną rodzinę, jak krewnych babci.

Następnego ranka razem z ciotką Wiktorią wyruszyliśmy w drogę. Stałyśmy przed domem dziecka, czekając na taksówkę. Ludzie machali, żegnając nas. Pani Pasha ocierała łzy chusteczką i uśmiechała się.

Powiedziałam ciotce Wiktorii, chwyciwszy misia, i podbiegłam do pani Pashi:

Dziękuję, pani Pasha, iż podpowiedziałaś mi noworoczne życzenie! podając jej starą kartkę złożoną na pół.

Rozwinęła ją i zobaczyła wielkimi literami: CHCĘ DOMU.

Objęła mnie, pocałowała w czubek głowy i rzekła:

Widzisz, mówiłam, iż cuda się spełniają, gdy w nie mocno wierzysz!

Dziś, patrząc wstecz, rozumiem, iż najważniejsze nie jest to, co przychodzi nagle, ale to, jak potrafimy trzymać się nadziei i otworzyć serce na dobro.

Lekcja, którą wyciągnąłem: wiarą i prawdziwą życzliwością możemy przemienić najtrudniejsze chwile w cuda.

Koniec wpisu.