Jestem po lekturze kolejnej książki Léopolda Chauveau
"Cudowne kuracje doktora Popotama"
i moje odczucia są bardzo ambiwalentne.
Wcześniej przeczytałam jego cieńszą książkę
"Królik, królewna i marmolada", o której napisałam m.in.:
W tej krótkiej, absurdalnej i świetnie napisanej książce
napotkacie śmierć z przejedzenia, sztorm i utonięcia,
a także chęć zjedzenia królewny przez...
Są bardziej absurdalne, mają więcej czarnego humoru
i więcej epizodów, których nie czytałabym córce,
gdy była mała.
Książka teoretycznie skierowana jest do dzieci,
jej pierwszym odbiorcą był syn pisarza.
A mnie rażą niektóre kuracje doktora Popotama.
Zamiast "cudowne", nazwałabym je "niesamowite".
Są niekonwencjonalne, a niektóre makabryczne.
Kontrowersyjne, a co najmniej "kłopotliwe".
Doktor Popotam ma pomysł na każdy przypadek;
pęknięte oko, odgryziony ogon, rozczłonkowanie.
Tu poskleja, tam pozszywa, odetnie, wydłuży, skróci,
ożywi.
Doktor jest zwierzęciem, żyje wśród zwierząt i leczy zwierzęta,
ale czasem wyrusza w podróż do świata ludzi i leczy ludzi.
Bywa świadkiem jak zwierzęta są zjadane przez zwierzęta
albo... przez ludzi.
Ktoś powie, iż większość klasycznych baśni jest brutalna,
że to ostrzega dzieci przed złem, a i tak zawsze zwycięża dobro.
- A co z dziecięcą wrażliwością? - zapytam.
- Przesadzasz, każdy rodzic zna swoje dziecko i wie,
co można mu przeczytać, a czego oszczędzić.
- Czyżby?
Ja bym jednak ostrzegała, co niniejszym czynię.
Na potwierdzenie przytoczę niewielki fragment książki:
- Od pańskiego wyjazdu mnóstwo białych zjechało do naszego kraju i ciągle zjeżdżają nowi.
- Do diabła, to niedobrze! – powiedział Popotam. – Racja, kiepska sprawa.
- Bardzo kiepska - przyznał Tobi. - Z czarnymi nic się nie zmienia. Od czasu do czasu, jak zwykle, wkańczają jakiegoś ledwie żywego ze starości słonia albo dychawicznego hipopotama – każdy przecież musi jeść! Nie można mieć im tego za złe. Zjadają nas do szpiku kości, mamy przynajmniej satysfakcję, iż do czegoś się przydajemy. Nic się nie marnuje. Ale ci biali! Tymi swoimi ulepszonymi strzelbami mordują nas bez opamiętania. Pan też niech uważa, kiedy Paweł będzie szedł odwiedzić chorego. Wystarczy jeden strzał! I dosięgnie pana ten ich przeklęty pocisk. Przebija najtwardszą skórę jak skórkę banana, a jak już wejdzie do środka, wszystko niszczy! Gdyby chodziło tylko o to, żeby się najeść! Ale gdzie tam! Kiedy już zjedzą, zawsze z jakimiś wymyślnymi sosami– pańską nereczkę, moje udko albo trąbę, bo niektórym bardziej smakuje, resztę zostawiają. Często w ogóle nic nie zjadają, cieszą się, iż wycelowali, i ucinają nam kły. I wie pan, co z nich robią? Kule do bilardu, noże do papieru i inne głupoty.
- Ale przecież to prawda!
- Hmmm.
.
