Dawno temu, choć wydaje się, iż było to wczoraj, Jan przywiózł swoją narzeczoną na wieś.
Jolanta jechała z nim pod Opole, w nieznane.
Po babci Jan odziedziczył stary dom z czerwonej cegły.
Dom otaczały chaszcze i stary sad jabłoniowy.
— Wybieraj, Jolu — mówił Jan. — Zamieszkamy tutaj albo wynajmiemy klitkę we Wrocławiu.
Jolanta długo się nie wahała.
W mieście Jan nie miał nic swojego.
Mieszkał u siostry Barbary, w jednym pokoju z jej synem.
Barbara była niezadowolona z jego obecności przez cały miesiąc.
Tylko w dniu wypłaty robiła się milsza.
Jan oddawał jej wtedy prawie całą pensję.
Miała do niego bez liku wymagań.
Każdy weekend musiał trzepać dywany i wietrzyć pierzyny.
Zabierał na spacery jej trójkę dzieci.
Były małe — roczek, trzy lata, sześć lat.
Jej mąż często wyjeżdżał, niby do pracy.
Czasem po prostu znikał do rodziców.
— Odpoczywam od rodziny — mawiał bez wstydu.
Jolanta wiedziała, jak Jan ledwo wiązał koniec z końcem.
Gdy zaczęli się spotykać, chciał zostawić dla siebie trochę pieniędzy.
Barbara niemal wyrzuciła go z domu.
Przez dwa tygodnie musiał „odpracować” noclegi.
Kosztowało go to sporo nerwów.
Jola też swoje przeszła.
Barbara miała z brata pożytek — opiekę, sprzątanie, pensję.
Kiedy Jan odmówił dalszej spłaty, spakowała jego rzeczy.
Wyrzuciła go z mieszkania bez słowa.
Jan przyszedł z dobytkiem do akademika Joli.
Wieś przyjęła ich ciepło, choć bliskich nie mieli w pobliżu.
Jan znał wielu mieszkańców z dzieciństwa.
U babci spędzał każde wakacje.
Matka Jana mieszkała daleko, na drugim końcu Dolnego Śląska.
Rodzice Jolanty byli jeszcze dalej.
Nikt młodych nie wspierał, pobrali się cicho.
Jolanta zaczęła pracować w przedszkolu.
Jan zatrudnił się w tartaku.
Sąsiadka, pani Zofia, oddała im kozę za pół litra mleka dziennie.
Potem przyszły kury, potem owce.
Pensji nie było wiele, ale gospodarstwo pomagało.
Jola szyła dla sąsiadów, dorabiając parę złotych.
Nie było bogato, ale żyli szczęśliwie.
Ich syn Michaś biegał już po podwórku.
Jola wróciła do pracy po urlopie macierzyńskim.
Najgorsze lata zostały za nimi.
Aż pewnego lata Barbara postanowiła ich odwiedzić.
Nie widziała brata od dawna.
Jej dzieci trochę podrosły.
Mąż, jak zwykle, wolał odpocząć u swoich rodziców.
Barbara przyjechała z całą trójką i walizkami.
— Ja też tu kiedyś mieszkałam! — zawołała, wysiadając z pociągu.
— Niezbyt długo wytrzymałaś — westchnął Jan. — Płakałaś po tygodniu bez rodziców.
— Nuda ta wieś! Jadę nad Bałtyk, dzieci zostawię wam.
— A kto ich popilnuje?! Oboje pracujemy całymi dniami.
— Co im się stanie? To wieś, same się przypilnują.
— Zostań i pilnuj ich sama. Jola się nie zgodzi.
— Po co ją pytać? Ty mój brat, dasz radę.
— A twój mąż? Może pojedzie z tobą?
— Niech odpoczywa w domu. Całe życie się mijamy — uśmiechnęła się pogardliwie.
Podczas tej rozmowy dzieci Barbary rozrabiały na podwórku.
Z zewnątrz dobiegł ogromny rumor.
Jan wyjrzał przez okno i zaniemówił.
Dzieci wypuściły prosiaka z chlewa.
Zwierzę w panice gonił je po ogrodzie.
Trzeba było długo łapać prosiaka, żeby zapędzić go do zagrody.
Grządki były stratowane, kapusta połamana.
Potem dzieci wyprowadziły kozę z koziołkami.
Następnie zabrały się za kury.
Jan się denerwował, Jola była cała w nerwach.
— Przecież to dzieci, niech się bawią! — rozkładała ręce Barbara.
— Michałek by tak nie zrobił! — bronił się Jan.
— Jeszcze zdąży.
— On wie, czego nie wolno robić — odparł sucho.
Z zewnątrz znów dobiegł harmider.
Kolorowe koguty i kury pędziły po ogrodzie.
Gdy drzwi kurnika się uchyliły, kogut ruszył na dzieci z wściekłością.
— Co to za porządek na tej waszej wsi?! Nie pilnujecie zwierząt!
— Kogut nie winny. Powiedz dzieciom, żeby nie wchodziły wszędzie.
— Może twoja żona weźmie urlop i popilnuje moich dzieci? Jak coś im się stanie, masz to na sumieniu!
— Jeszcze nie widziały naszego psa. U sąsiadów byk jest wyjątkowo wściekły, a gęsi — bardziej bojowe niż ten kogut.
Barbara spojrzała na brata z niedowierzaniem.
Nie spodziewała się takiej odpowiedzi.
Stali tak naprzeciw siebie, między stratowanymi grządkami.
Cisza trwała dłuższą chwilę.
Nikt nie ustąpił.
