Diagnoza: zdrada

Diagnoza zdrada

Wasz związek zrobił się już naprawdę poważny powiedziała stanowczym, niemal wymuszającym tonem Teresa Gajda, spoglądając uważnie na przyszłą synową. Kiedy w końcu planujecie ślub?

Myślę, iż nie czas na takie decyzje odpowiedziała Zuzanna z wymuszonym uśmiechem, starając się tak dobrać słowa, by nie urazić przyszłej teściowej. Mieszkamy razem dopiero od miesiąca, powinniśmy najpierw lepiej się poznać, sprawdzić w codzienności Kto wie, może okaże się, iż będziemy się kłócić z byle powodu?

Brwi Teresy lekko uniosły się w górę, ale nie zamierzała dać za wygraną. W zasadzie Zuzanna całkiem jej odpowiadała zdecydowanie bardziej niż poprzednia dziewczyna jej syna. Aleksandra była nie do zniesienia i do tego bezczelna! Dobrze, iż Tomek zdecydował się z nią rozstać.

A jak tam relacje z Bartkiem? zapytała, zmieniając temat, ale jej wzrok pozostał czujny. W końcu to już nastolatek, wiadomo

Zuzanna poczuła przyjemne ciepło na duszy na myśl o synu Tomka. Wróciły wspomnienia pierwszych dni razem, gdy bardzo bała się tej nowej roli Nie uzna mnie za rywalkę? Nie będzie próbował mnie wypchnąć z życia?

Jest wspaniały powiedziała z uśmiechem, który tym razem był naturalny. Na początku trochę się stresowałam, podejrzewałam, iż Bartek będzie się trzymał na dystans albo wręcz okaże niechęć. A tu niespodzianka! Okazał się niezwykle otwartym, życzliwym chłopakiem.

Zuzanna na moment zamilkła, przypominając sobie, jak kiedyś Bartek wrócił z treningu, spróbował jej szarlotki i od razu stwierdził, iż domowa kuchnia od dzisiaj będzie na zupełnie innym poziomie.

Mało tego dodała z rozbawieniem nie ukrywa, iż woli moje gotowanie niż to, które serwował jego tata. Czasem prosi nawet, bym zdradziła mu jakieś przepisy.

Tomek, dotąd milczący, spojrzał na nią i skinął głową, potwierdzając słowa Zuzanny. Lekki uśmiech pojawił się na jego twarzy wyraźnie cieszył się, iż jego wybranka dobrze dogaduje się z synem.

A Bartek już nie upomina się o braciszka? spytała Teresa wprost, nie próbując choćby ukryć aluzji.

Słowa mamy sprawiły, iż Tomek skrzywił się i posłał jej pełne dezaprobaty spojrzenie. Doskonale znał jej bezpośredni sposób bycia potrafiła poruszać najdelikatniejsze tematy, jakby zupełnie nie zdawała sobie sprawy, ile osób może wprawić w zakłopotanie.

Co w tym złego? Teresa nie czuła najmniejszego zażenowania, a jej głos był pogodny, a choćby lekko żartobliwy, tak jakby rozmawiała o codziennych sprawach. Bartek bardzo lubi dzieci, ciągle bawi się z kuzynami. A ty masz dopiero trzydzieści pięć lat spokojnie zdążycie dorobić się wielodzietnej rodziny!

Zuzanna poczuła, jak fala napięcia zaczyna ją w środku rozsadzać. Niezręcznie było prowadzić tak osobistą rozmowę w obecności niemal zupełnie obcej kobiety. Pod stołem dopinała palce, próbując zachować opanowanie.

Niestety, to wykluczone odpowiedziała ostrożnie, pilnując, by głos się nie załamał. Lekarze stanowczo odradzają mi ciążę.

Na chwilę w pokoju zaległa cisza. Teresa lekko uniosła brwi i jej twarz momentalnie stężała serdeczność ustąpiła miejsca chłodowi i dystansowi.

Problemy kobiece? zapytała tonem naznaczonym udawanym współczuciem, z ledwie skrywaną wyższością. Ach, proszę się nie zrażać, medycyna idzie naprzód. To, co niegdyś było nieuleczalne, teraz można rozwiązać gwałtownie i skutecznie.

Zuzanna westchnęła cicho. Chciała zamknąć temat, ale wiedziała, iż milczenie doprowadziłoby tylko do jeszcze większych komplikacji. Spojrzała na Tomka z nadzieją, iż ją wesprze, ale on tylko bezradnie wzruszył ramionami, jakby mówił: sama musisz wyjaśnić.

W moim przypadku to nie możliwe powiedziała cicho, zapatrzona gdzieś w stół. Nie rozumiała, dlaczego powinna tłumaczyć się obcej kobiecie ze swoich problemów zdrowotnych, ale milczenie byłoby jeszcze gorsze. Mam poważne problemy ze wzrokiem. Diagnozę postawiono mi w wieku osiemnastu lat. Z czasem pogodziłam się z tym, iż nie będę mieć dzieci.

Teresa zamarła na moment, próbując przetrawić te słowa. Jej twarz wyrażała absolutne niezrozumienie jakby zetknęła się z sytuacją, której pojąć nie sposób.

Ale co wzrok ma wspólnego z dziećmi? odparła, lekko przekręcając głowę. Uznała to za wymówkę, bo nie widziała żadnej logiki w tym, iż kłopoty ze wzrokiem mogą wykluczać macierzyństwo.

Zuzanna nabrała głęboko powietrza, dobierając słowa. Nie chciała wdawać się w medyczne szczegóły, ale nie mogła już się wycofać.

Mam dziewięćdziesiąt procent szans na całkowitą utratę wzroku wytłumaczyła spokojnym, rzeczowym tonem. Ciąża to dla mojego organizmu zbyt duże obciążenie, którego nie mogę podjąć. To za duże ryzyko. Po co mieć dziecko, skoro nigdy nie będę mogła go zobaczyć?

Na chwilę w pokoju zapadła cisza. Zuzanna poprawiła nerwowo okulary, pragnąc, by Teresa naprawdę zrozumiała to nie jest fanaberia ani chęć zachowania figury, ale realne zagrożenie zdrowia.

Doskonale wyczuła rozczarowanie teściowej. Teresa nie zamierzała więcej rozmawiać jedynie rzucała jej od czasu do czasu pełne dezaprobaty spojrzenia. Jasne było, iż nie o takiej synowej marzyła idealna kandydatka to zdrowa, pełna energii kobieta, która gwałtownie da wnuki.

Nie czuła już z tego powodu ani winy, ani potrzeby tłumaczenia się. Z Tomkiem omówili tę sprawę dokładnie rozmowy z lekarzami, godziny rozważań, szczere wyznania prowadziły do jednego: zdrowie Zuzanny i jej bezpieczeństwo są najważniejsze. Może w przyszłości pomyślą o adopcji lub skorzystają z usług surogatki to dziś wszystko można załatwić.

Kiedy w końcu szykowali się do wyjścia, atmosfera lekko się rozluźniła; Teresa uściskała syna, Zuzannie tylko chłodno skinęła głową. Już w przedpokoju spoglądali na siebie z Tomkiem w jego oczach dostrzegła ciche przepraszam.

Na zewnątrz odetchnęli z ulgą. Powietrze wieczoru wydawało się jakby świeższe po tym ciężkim spotkaniu. Zuzanna splatała dłoń Tomka ze swoją, a on odpowiedział lekkim uściskiem. Oboje wiedzieli, iż to spotkanie z rodzicami nie należało do udanych, ale nie zmieniło najważniejszego ich woli bycia razem, bez względu na oczekiwania innych.

*************************

Trzy miesiące później

Zuzanna coraz częściej czuła, iż coś jest nie tak. Najpierw nie zwracała na to uwagi uznała, iż to zwykłe przemęczenie albo przeziębienie. Ale kiedy osłabienie utrzymywało się ponad tydzień, zaczęła się niepokoić.

Ciągle była zmęczona, rano miewała mdłości, a zwykłe zapachy zaczęły ją drażnić. Brała witaminy, piła więcej wody, starała się kłaść wcześniej, ale poprawy nie było. Coraz częściej łapała się na tym, iż zamiast pracować, myśli odlatują, a wieczorem ledwo trzyma się na nogach.

Pewnego wieczoru, rozmawiając przez telefon z mamą, podzieliła się swoimi wątpliwościami. Głos miała przytłumiony wciąż nie mogła pozbyć się tej dziwnej, nużącej apatii.

Zuziu, czy masz pewność, iż to nie ciąża? zapytała ostrożnie matka po krótkiej pauzie.

Zuzanna była wyraźnie zaskoczona. Na moment zamilkła, po czym odpowiedziała stanowczo:

Jestem pewna! Nie zdarzyło mi się zapomnieć tabletki. Brałam je bardzo regularnie, zgodnie z zaleceniem lekarza. Wszystko pod kontrolą.

Matka nie naciskała, ale dodała:

Mimo wszystko kup test. Dla własnego spokoju. To zbyt istotne, by zostawiać wątpliwości.

Zuzanna chciała zaprotestować, ale coś w głosie mamy przekonało ją, iż to adekwatne. Test trwa tylko kilka minut, a pewność zawsze jest lepsza od nerwów.

Dobra, mamo. Zaraz zejdę do apteki. Tomek jest w pracy, więc mam czas powiedziała i zakończyła rozmowę.

Szybko się ubrała i wyszła do apteki, która znajdowała się tuż obok w bloku. Pokonała drogę tempem szybszym niż zwykle jakby chciała wyprzedzić własne myśli. W głowie kotłowało się: A jeżeli mama ma rację? Przecież wszystko było pod kontrolą

W aptece stanęła przed półką z testami i przez moment miała problem z wyborem. Wzięła dwa testy ze średniej półki cenowej nie ma co oszczędzać na czymś tak ważnym. Zapłaciła i wróciła do mieszkania.

Stała chwilę w korytarzu, próbując uspokoić drżenie rąk. Zrobiła oba testy i czekała.

Czas się dłużył. Zuzanna nerwowo zerkała raz na zegar, raz na testy. Kiedy po chwili pojawiły się dwie kreski, a na drugim te same wyniki, poczuła ogarniający ją chaos.

To niemożliwe… szepnęła przerażona. Przecież pilnowałam wszystkiego!

W tym momencie zadzwonił domofon. Zuzanna, zadrżała była pewna, iż to Bartek. Często zapominał kluczy, wracając ze szkoły.

Szybko schowała testy do śmietnika, poprawiła włosy i poszła otworzyć drzwi. Na progu stał zadyszany Bartek z plecakiem.

Znowu klucze? uśmiechnęła się, wpuszczając go do środka.

Tak, w pośpiechu zapomniałem przyznał chłopak.

Zuzanna pobiegła do kuchni przygotować mu podwieczorek. choćby nie zauważyła, iż jeden z testów leży na podłodze…

*****************

Tomek, muszę pojechać na tydzień do mamy, jest w gorszej formie powiedziała Zuzanna, unikając jego wzroku. Źle się czuła, kłamiąc człowieka, którego kocha, ale nie mogła teraz wyłożyć całej prawdy. A powinna dbać o własne zdrowie i już podjęła decyzję

Tomek odwrócił głowę od komputera, spojrzał z troską.

Mogę jakoś pomóc? Przywieźć jej leki? Może pojadę z tobą? Wiesz, jak zawsze mogę cię wesprzeć…

Zuzanna uśmiechnęła się delikatnie i z wdzięcznością, ale też z nutą poczucia winy. Jego troska była wzruszająca, ale i utrudniała całą sytuację.

Poradzę sobie, dziękuję. jeżeli coś się wydarzy zadzwonię.

Szybko wróciła do pakowania walizki sweter, para dżinsów, kilka koszulek, bielizna, szczoteczka do zębów. Sprawdzała nerwowo godzinę do odjazdu ostatniego autobusu w sąsiednie województwo zostało pół godziny, a na dworzec trzeba było jeszcze dotrzeć. Mama po nią wyjedzie poczuła ulgę, iż będzie ktoś bliski, kto wszystko zrozumie i nie będzie dopytywał.

Bądź w kontakcie. jeżeli tylko będzie trzeba, pojadę do was od razu.

Tak, odezwę się. gwałtownie wrócę, choćby nie zdążysz się stęsknić.

Droga na dworzec minęła jak we śnie głowę miała pełną myśli. Miała plan: dojechać, rozwiązać sprawę, wrócić. A dopiero potem, kiedy wszystko się uspokoi, porozmawiać z Tomkiem szczerze, bez półprawd.

Już następnego dnia poszła do prywatnej kliniki na badania. Umówiła się przez internet do polecanego lekarza, wszystko zorganizowała tak, by choćby mama nie musiała dużo pytać. Wszystko trwało krótko krótki wywiad, badania, USG. Lekarka, kobieta z życzliwym głosem i uważnym spojrzeniem, dłuższą chwilę studiowała wyniki i upewniła się jeszcze w datach.

Potwierdzam ciążę, wczesny etap, około sześciu tygodni.

Zuzanna jedynie skinęła głową. Miała cichą nadzieję, iż testy zawiodły, iż ktoś pomylił wyniki. Teraz już wiedziała, iż nie.

Przecież brałam tabletki antykoncepcyjne! Jak to się stało? jej głos był roztrzęsiony, pełen lęku.

Może lek nie zadziałał, może inne leki lub zakażenia zadziałały na skuteczność pigułki, a może chociaż rzadko się to zdarza ciało po prostu zareagowało inaczej odpowiedziała profesjonalnie lekarka.

Po chwili zapytała łagodnie:

Czy zamierza pani utrzymać ciążę?

Zuzanna zamknęła oczy. Ten dialog przerabiała w myślach setki razy. Pamiętała zalecenia lekarzy dziewięć do jednego na niekorzyść utrzymania ciąży, ryzyko utraty wzroku realne i potwierdzone latami konsultacji. Oddychała głęboko i powiedziała twardym głosem:

Ryzyko utraty wzroku jest bliskie pewności. Nie mogę tego podjąć.

Lekarka skinęła ze zrozumieniem.

Ma pani prawo podjąć tę decyzję troszcząc się o własne zdrowie. Wypiszę skierowania na badania. Jutro powtórzymy konsultacje, wtedy ustalimy szczegóły. jeżeli będzie jakikolwiek problem, proszę natychmiast dzwonić.

Zuzanna odebrała wydruki, podziękowała i wyszła. Przez chwilę stała przy ścianie korytarza, oddychała głęboko. Czekał ją nowy etap, nowe decyzje niełatwe, ale konieczne.

*************************

Zuzia, dlaczego mi nie powiedziałaś?

Głos Tomka był niezwykle radosny, aż Zuzanna się spiąła.

O czym? zapytała ostrożnie, próbując brzmieć naturalnie, choć czuła, jak serce bije jej jak szalone. Czyżby się dowiedział?

Że jesteś w ciąży! odparł entuzjastycznie. W jego głosie słychać było euforię i zachwyt nad przyszłością.

Zuzanna zamknęła na chwilę oczy. Musiała zebrać myśli.

Skąd wiesz? odpowiedziała cicho.

Znalazłem test na podłodze, były dwie kreski. Już zapisałem cię do świetnego ginekologa. Chodźmy razem, chcę cię wspierać!

Zuzanna wzięła głęboki wdech, musiała go uspokoić by nie podsycać złudnych nadziei.

Za gwałtownie się cieszysz. To musi być pomyłka. Przecież regularnie biorę tabletki, nie pomyliłam się nigdy próbowała zachować spokój.

Zapadła cisza. Czuła, iż Tomek walczy z tym do czego przywykł.

Bo wiesz podjął z wahaniem mama ostatnio wpadła do nas, zobaczyła twoje leki. Przekonywała, iż twój problem zdrowotny nie jest aż taki poważny. Opowiadała historie znajomych z dziećmi, przekonywała, iż z medycyną na tym poziomie wszystko jest możliwe. Tak mnie nakręciła, iż w sumie jej uwierzyłem.

Zuzanna słuchała w milczeniu, a w środku zbierała się burza.

Chcesz powiedzieć, iż pozwoliłeś sobie ingerować w moje leczenie? zapytała spokojnie, choć z trudem się kontrolowała.

Nie podmieniłem ci leków! Po prostu mama mnie przekonała, iż warto próbować inaczej, iż jeden błąd nie zaszkodzi. Nie zdawałem sobie sprawy, jak to się skończy wyszeptał Tomek.

Zuzanna poczuła zimny dreszcz.

Co konkretnie zrobiłeś?

Wysypałem twoje tabletki i zastąpiłem witaminami… Chciałem, żebyśmy mieli dzieci, tak bardzo… Mama powiedziała, iż wszystko się ułoży.

Zuzanna w jednej chwili zamarła. Setki razy tłumaczyła, jak ważne jest regularne zażywanie leków i jakie grożą jej konsekwencje.

Naprawdę, Tomku? jej głos zadrżał. Zacisnęła pięści. Dokonałeś tego świadomie? Bez mojej wiedzy, bazując na opinii własnej mamy?!

Tomek próbował mówić dalej, uciekał wzrokiem.

Myślałem, iż tak będzie najlepiej dla nas wszystkich…

Najlepiej?! Zuzanna już nie panowała nad emocjami. To moja sprawa, moje zdrowie i życie! Szukałeś rozwiązań za moimi plecami!

Zebrała się w sobie.

Nie chcę teraz o tym rozmawiać. Za dwa dni spotkajmy się w parku, w południe. Mam jeszcze do załatwienia sprawy.

Tak, przyjadę! Wszystko się ułoży, zobaczysz!

Zuzanna przerwała rozmowę.

Po skończonej rozmowie cały gniew buzował w niej dalej. Przeżywała od nowa informację, iż Tomek zlekceważył jej zdrowie, chcąc zrealizować rodzinne marzenia. Wiedziała już, iż nie wyobraża sobie dalszego wspólnego życia bez podstawowego szacunku do jej granic. Zamierzała mu to jasno zakomunikować.

Dwa dni później Tomek pojawił się w parku dużo wcześniej, z bukietem białych róż, jej ulubionych. Stale oglądał się za siebie i z nadzieją czekał. Wyobrażał sobie pojednanie.

Zuzanna przyszła równo w południe z bratem, Markiem. Na widok kwiatów nie zareagowała wyciągnęła z torby dokumenty.

Co to jest? Co się stało? pytał zdezorientowany Tomek.

To informacja, iż dziecka nie będzie powiedziała lodowatym tonem. Wiedziałeś o moim schorzeniu, a mimo to celowo wystawiłeś mnie na zagrożenie. Nie wybaczę ci. Jutro przyjadę po swoje rzeczy z bratem, żeby nie było nieporozumień.

Odwróciła się w stronę brata i ruszyła przed siebie. Tomek próbował ją zatrzymać.

Zuzanna, proszę! Porozmawiajmy!

Nie spojrzała na niego, a Marek stanął pewnie pomiędzy nimi, dając wyraźny sygnał lepiej, żeby się nie zbliżał.

Kłamiesz! wykrzyknął Tomek. Rozmawiałem z lekarzami, wszystko dziś można leczyć! Nie chcesz dziecka i tyle!

Zuzanna zatrzymała się i spojrzała mu prosto w oczy.

Chodziłeś do lekarzy beze mnie? Omawiałeś mój stan zdrowia z obcymi ludźmi, wiedząc tylko połowę prawdy? To była twoja odpowiedzialność?

Tomek milczał, zaskoczony jej siłą. Starał się wyjaśniać:

Po prostu kocham cię i chciałem dziecka

Ale to moja decyzja! Moje zdrowie i życie, moja ciemność. Wiedziałeś, jaki ponoszę koszt każdej decyzji, a i tak wybrałeś za mnie.

Twarz Marka mówiła wszystko był gotów stanąć w obronie siostry do końca. Zuzanna wzięła głęboki oddech.

Od dziś nie będziemy mieli kontaktu. Nie chcę się bać, iż zrobisz coś za moimi plecami.

Tomek zamilkł. W jego oczach pojawiło się zrozumienie, ale też ogromna strata.

Zawiodłeś moje zaufanie powiedziała jeszcze Zuzanna. Może kochałeś, ale zapomniałeś o szacunku i odpowiedzialności. Nie licz na powrót.

Odwróciła się i wraz z bratem zniknęła w mroku parku. Tomek stał z bukietem białych róż, które już nic nie znaczyły

Tego dnia zrozumiał, iż czasami miłość to za mało: jeżeli zabraknie zaufania i szacunku, pragnienia zamieniają się w raniącą zdradę. I choć nigdy nie naprawił swojego błędu, miał czas, by w końcu poczuć jego ciężar.

Najważniejsza lekcja? Kochać to ufać, rozmawiać i podejmować decyzje razem a nie za, i nie wbrew tej drugiej osobie. Inaczej miłość zmienia się w bolesny żal.