Wychowana na wsi, Jolanta była zwyczajną dziewczyną żadnych szczególnych talentów, żadnych wyjątkowych zdolności a jej mama, pani Kowalska, nie miała wobec niej zbyt wygórowanych oczekiwań. Często mawiała z lekkim westchnieniem: „Po szkole i tak pewnie zostaniesz mleczarką albo sprzedawczynią w sklepie spożywczym. Nic innego ci tu w Suchej Dolnej nie grozi”.
A jednak Jolanta przeszła samą siebie po dziewiątej klasie zaszła w ciążę z chłopakiem starszym o rok, synem piekarza. Rodzice obojga zebrali się przy stole, zjedli sernik i postanowili demokratycznie, iż nowonarodzony wnuk zamieszka z babcią od strony ojca, bo Jolanta nie czuła się gotowa na bycie mamą, a pani Kowalska nie była w stanie zapewnić córce wsparcia finansowego emerytura topniała szybciej niż lód w maju.
Kiedy Jolanta urodziła, świat stanął na głowie: spakowała klapki, zostawiła wieś za sobą i dostała się do szkoły plastycznej w Krakowie, bo niespodziewanie objawił się w niej talent plastyczny i niepohamowana chęć malowania wszystkiego, co się rusza (i co nie). Zakochała się od pierwszego wejrzenia w wielkim mieście weekendowe tańce pod klubem, maratony filmowe w kinie, zakupy w galerii, a przede wszystkim brak sadzenia ziemniaków, noszenia wiader z wodą i porannego rozpalania pieca kaflowego. Zdecydowała się zostać w Krakowie, bo z obrazków zarabiała już lepsze pieniądze niż sąsiadka z piekarni prawie jak na loterii, tylko bez kuponów.
Ale życie, jak to życie, lubi rzucać kłody pod nogi. W ostatnim roku szkoły znowu zaszła w ciążę. Rozważała różne opcje, choćby o zgrozo zabieg, ale w końcu urodziła syna numer dwa. Narzeczony, Wojtek, przydzielił im pokój u swojej mamy na poddaszu, ale życie z niemowlakiem i dyplomem do napisania przypominało jazdę na rowerze bez kół. Pomoc przyszła w postaci babci Jolanta czasowo odesłała syna na wieś, żeby mieć choć chwilę wytchnienia od pampersów.
Niestety, los nie był łaskawy mama Jolanty zmarła i dziewczyna musiała sprowadzić drugiego syna do miasta, zamieniając studencki luz na powrót do pieluszek.
Lata mijały, zdrowie Jolanty zaczęło szwankować kłopoty z sercem, kłopoty z kręgosłupem i jeszcze większe kłopoty z końcem miesiąca. Przypomniała sobie wtedy o swoim pierwszym synu, który wyrósł na porządnego chłopaka i dobrze sobie radził w Katowicach. Jolanta zaczęła więc słać mu rozpaczliwe smsy i dzwonić co dwa dni, opowiadając o niekończących się receptach i pustej lodówce, do czego dorzucała garść matczynej winy i szczyptę łez. Chłopak, nie mogąc znieść wyrzutów sumienia, zaprosił mamę do siebie, żeby mieć ją na oku i w zasięgu polskiej opieki zdrowotnej.
Jolanta pakowała już walizki na podróż do Katowic, gdy nagle ojciec jej drugiego syna ten sam Wojtek, co kiedyś poprosił, by zostawiła mu dziecko; obiecał, iż tym razem naprawdę da radę i synowi nie stanie się krzywda. Na początku Jolanta była obojętna przecież Wojtek i ojcostwo to jak pierogi z dżemem ale koniec końców zgodziła się i zostawiła syna pod jego opieką, licząc, iż w końcu ktoś da radę. Bo w Polsce, jak się okazuje, wszystko jest możliwe zwłaszcza gdy życie dokłada swoje trzy grosze.
