Wychowana gdzieś pomiędzy mlecznymi mgłami i miedzianymi polami, Jagna była dziewczyną zupełnie zwyczajną, bez darów nadzwyczajnych, a matka jej patrzyła na przyszłość córki z chmurą obojętności w oczach. Po szkole mawiała pójdziesz doić krowy u sąsiadki albo sprzedawać bułki na rynku. Nic więcej nie zrobisz tu, w tej naszej wsi.
Ale Jagna wymsknęła się spod tego cienia oczekiwań. Kiedy ukończyła dziewiątą klasę, zaszła w ciążę z chłopakiem starszym o rok. Rodzice obojga zasiedli przy jednym stole, pod lampą bez klosza, i postanowili, iż wnuczek zamieszka z babką ze strony ojca, bo Jagna czuła się niegotowa na macierzyństwo, a jej matka nie miała siły, by pomagać. Po porodzie świat Jagny rozszczepił się na dwie części opuściła wieś i przeniosła się do Łodzi, gdzie skończyła wstęp do szkoły plastycznej. Miała w sobie ziarno talentu, które w mieście zaczęło kiełkować. Życie miejskie wydawało się półsnem weekendowe tańce w klubie z lampami czerwonymi jak wiśnie, spacery po kinach, zakupy w centrach, gdzie na chwilę zapominała o dźwiganiu wiader, kopaniu ziemniaków czy rozpalaniu kaflowego pieca. Jagna zdecydowała, iż zostanie w mieście, bo jej farby i kredki zaczynały przynosić przyzwoite dochody czasem choćby dwieście złotych w tygodniu.
Na ostatnim roku uczelni przytrafiła jej się druga ciąża. Myślała o aborcji, jakby próbowała wypłynąć po mlecznej rzece na drugi brzeg, ale urodziła syna. Narzeczony wypuścił dla nich pokój na poddaszu u swojej matki, ale z maleństwem i studiami było za trudno odesłała więc syna na jakiś czas do swojej matki na wieś. Niedługo potem matka Jagny odeszła z tego świata, a ona musiała zabrać chłopca do siebie, do miasta pełnego świateł.
Czas płynął, a zdrowie Jagny szybciej niż koryto Wisły wiosną uciekało gdzieś poza horyzont. W snach odwiedzał ją starszy syn, już duży, mieszkający w sąsiednim mieście nad Wartą. Jagna pisała do niego prośby o pieniądze na lekarstwa, na chleb i ser, a w listach plątały się słowa winy i tęsknoty, tak ciężkie, jak deszczowe chmury nad Poznaniem. Chłopak nie wytrzymał tej presji zaprosił matkę do siebie, by łatwiej było jej pomóc.
Gdy pakowała torbę, ojciec drugiego syna, ten sam, którego długo podejrzewała o brak duszy, poprosił, by mały został z nim obiecywał mu dom i opiekę. Początkowo Jagna wzruszyła ramionami, powątpiewając w jego intencje, ale w końcu oddała syna jego ojcu. I tak historia rozeszła się po ścieżkach i miedzach snu, gdzie wszystko płynie, unosi się i znika, żeby pojawić się kiedyś w innej opowieści.
