Zrobiłem test DNA i tego żałuję
Musiałem się ożenić, kiedy dowiedziałem się, iż moja dziewczyna, Malwina, spodziewa się dziecka. Niedługo po ślubie przywieźliśmy się do rodziców do Łodzi w tamtym czasie nie było szans, byśmy zamieszkali sami. Minęło trochę czasu i zostałem ojcem cudownego synka, którego nazwaliśmy Wojciech. Gdy sytuacja finansowa się nieco ustabilizowała, postanowiliśmy wziąć kredyt hipoteczny w złotówkach i kupiliśmy skromne mieszkanie w bloku na Retkini.
Kilka miesięcy później Malwina oznajmiła, iż znów jest w ciąży. Tym razem urodziła się nam córeczka, Jagoda. Dzieci rosły jak na drożdżach, ale z czasem coraz częściej myślałem, iż Wojtek i Jagoda wcale nie przypominają ani mnie, ani Malwiny. Rudzi, piegowaci, z charakterami, których w naszych rodzinach nikt nigdy nie miał. Skąd te cechy wzięły się w naszych żyłach?
Coraz częściej nachodziły mnie wątpliwości, aż w końcu, rozdarty i bezsennej nocy, postanowiłem zrobię test na ojcostwo. Może i nie był to najrozsądniejszy pomysł, ale potrzebowałem pewności. Zależało mi, żebym mógł być spokojny, iż wychowuję własne dzieci.
Oddałem próbki do laboratorium w centrum Łodzi. Wyczekiwanie ciągnęło się w nieskończoność, liczyłem każdy dzień do otrzymania wyników. Po dwóch tygodniach zadzwonił telefon. Rzuciłem wszystko, pobiegłem po wyniki. Odetchnąłem z ulgą: byłem ich ojcem. Wróciłem do mieszkania, schowałem dokumenty głęboko w szufladzie, by Malwina się o niczym nie dowiedziała. I nie wiem, czemu nie zniszczyłem tych papierów od razu ale tego już nie cofnę.
Minęło kilka dni wróciłem z pracy, a w kuchni czekała na mnie wściekła Malwina. Rzuciła wydrukowane wyniki na stół i wykrzyczała mi w twarz, co o mnie myśli. Awantura, jakiej w naszym domu dotąd nie było aż sąsiedzi zza ściany zaczęli pukać. Rozumiem ją, choć miałem nadzieję, iż wszystko rozwiążemy spokojnie, po polsku, przy herbacie. Jednak Malwina nie chciała choćby ze mną rozmawiać. Spakowała swoje rzeczy i wyjechała z dziećmi do matki pod Piotrków. Mija już pięć lat nie pozwala mi zobaczyć Wojtka ani Jagody.
Zwykła ludzka ciekawość odebrała mi najważniejsze, co miałem rodzinę. Każdego dnia żyję nadzieją, iż kiedyś Malwina mi wybaczyCzasem stoję pod ich blokiem i liczę światła w oknach, zgaduję, w którym pokój bawi się Wojtek, w którym śpi Jagoda. Wciąż kupuję im drobne upominki pluszaka, książkę, czekoladę i zostawiam pod drzwiami, z nadzieją, iż choć raz uśmiechną się dzięki mnie.
Z biegiem lat nauczyłem się żyć z pustką, którą sam sprowadziłem na siebie. Z początku oskarżałem wszystkich Malwinę, sąsiadów, los, testy DNA aż w końcu pojąłem, iż to tylko moje lęki i podejrzenia zburzyły to, co mieliśmy. I iż niektórych pytań nie warto zadawać, jeżeli odpowiedź może zniszczyć cały świat.
Dziś żyję ciszej, staram się trzymać życie w ryzach i, choć nie zawsze mi to wychodzi, wybaczyłem sobie. Mam nadzieję, iż kiedyś Wojtek i Jagoda zapukają w moje drzwi. Będą już dorośli, może z własnymi dzieciakami, a ja wtedy powiem im tylko jedno: kochałem was i kocham, choćby jeżeli czasem strach okazał się silniejszy niż zaufanie.
I będę czekał. Bo przecież rodzina nie kończy się na jednym błędzie.
