DOM NA DRZEWIE: Magiczne Miejsce dla Dzieci w Sercu Polski

**LA CASA DEL ÁRBOL**
Stary dąb, wygięty, wciąż stał pośrodku podwórka wiejskiej szkoły w San Bartolo. Nikt nie pamiętał, kiedy został posadzony, ale wszyscy zgodnie twierdzili, iż jest starszy od dyrektora.
Miguel, konserwator, traktował go jak drewnianego dziadka. Jesienią z cierpliwością zbierał opadłe liście, a wiosną sprawdzał, czy gałęzie nie mają zakorodowanych w nich zardzewiałych gwoździ po dawnych huśtawkach lub zapomnianych deskach.
Ten drzewo przeżyło więcej przerw niż my razem wzięci mawiał często.
W pierwszym tygodniu nowego roku szkolnego przybyła Valeria, dziewięcioletnia nowa mieszkaniec wioski. Nie wiele mówiła i zwykle siedziała w rogu podwórka, rysując w swoim zeszycie. Miguel to zauważył.
Nie bawisz się z innymi? zapytał.
Nikt mnie nie zna odpowiedziała, nie podnosząc wzroku i nie wiem, czy chcę, żeby mnie znali.
Miguel nie nalegał, ale tego samego popołudnia zaczął coś majsterkować. Zebrał stare deski, sznurki i pożyczeniaz narzędzia. Każdego wieczoru, po odejściu dzieci, wchodził na dąb i dodawał kolejny element: poręcz, małe okienko, niewielki ławkę.
Po tygodniu powstał mały domek na drzewie, ukryty w najniższych gałęziach.
Gdy pewnego ranka Valeria pojawiła się w szkole, Miguel zawołał ją:
Chcę ci coś pokazać.
Z niepewną ciekawością podeszła. Gdy zobaczyła drewniane drzwi wkomponowane w konary, zamarła z zachwytu.
To dla ciebie jeżeli zechcesz powiedział tu możesz rysować, czytać albo po prostu myśleć. Nikt nie wejdzie bez twojej zgody.
Valeria weszła, położyła zeszyt na ławce i spojrzała przez okrągłe okno. Z tej wysokości świat wydawał się mniejszy i bezpieczniejszy.
Stopniowo zaczęła zapraszać kolejnych kolegów. Najpierw dziewczynkę, która pożyczyła jej kredkę, potem chłopca, który nauczył ją składania papierowych samolotów. Domek na drzewie stał się małym schronieniem przyjaźni.
Pewnego dnia nad wioską przeszła gwałtowna burza. Gałęzie dębu trzepotały, jakby chciały odpłynąć. Miguel, zaniepokojony, pobiegł na podwórze, by sprawdzić, czy domek wytrzyma.
Valeria pojawiła się cała przemoczona.
Czy wszystko w porządku? zapytała, podnosząc głos ponad wiatr.
Myślę, iż tak, ale nie wchodź teraz odrzekł.
Kiedy burza ustała, konstrukcja przez cały czas stała, choć część dachu została rozerwana. Miguel westchnął z ulgą, ale zanim zdążył ją naprawić, dzieci ze szkoły zorganizowały się. Każde przyniosło coś: kartony, tkaniny, farby, sznurki. Wspólnie odbudowali schronienie.
Na jednej ze ścian namalowali sentencję, którą Valeria napisała pewnym, zdecydowanym pismem:
Zawsze jest tu miejsce dla jeszcze jednego.
Lata mijały, a domek widział kolejne pokolenia. Miguel się starzał, a Valeria dorosła, wyjechała do miasta i została architektką.
Dziesięć lat później wróciła do wioski, by odwiedzić babcię. Przeszła obok szkoły i zobaczyła, iż dąb wciąż stoi, a domek jest nienaruszony, choć nieco zużyty.
Zauważyła Miguela siedzącego na ławce.
Wiedziałem, iż wrócisz uśmiechnął się.
Przyszłam podziękować odparła Myślę, iż po raz pierwszy poczułam się naprawdę jak w domu.
Miguel spojrzał na nią z dumą.
To nie domek, Valeria. To byłaś ty. Potrzebowałaś jedynie miejsca, by to zapamiętać.
Tego dnia Valeria obiecała, iż gdziekolwiek będzie, będzie tworzyć przestrzenie, w których ludzie poczują się bezpiecznie.
Bo domek na drzewie nie był jedynie z drewna i gwoździ był dowodem, iż mały gest potrafi odmienić całe życie.