Leszku, usiądź przynajmniej kilka godzin z Michałem spojrzała Jadwiga na męża niechętnie, marszcząc brwi. Muszę iść do lekarza.
Nie mogę wstał nagle Aleksander z kanapy. Spotykam się z kumplami. Niedługo mam wyjść.
Leszku, naprawdę. Ból głowy nie ustępuje, a plecy ciągle bolą. Po porodzie przydarzyło mi się tyle rzeczy, że…
Jadwiga, mam jeszcze raz powtórzyć? rzucił na żonę z irytacją. Nie dam rady. Przenieś wizytę. Już się umówiłem.
Aleksander zaczął zapinać kurtkę, przeszukując kieszenie.
Nie mogę przełożyć. Termin za trzy tygodnie.
No to poczekaj trzy tygodnie wzruszył ramionami, jakby to była drobna sprawa. Nic ci się nie stanie.
Drzwi trzaskały. Z pokoju dziecięcego dobiegł cichy płacz Michał obudził się ponownie. Jadwiga westchnęła znużona i wyciągnęła telefon. Wykręciła numer przychodni, wsłuchując się w przyklejone dzwonki, które zastąpiły standardowe dźwięki. W końcu dotarła jej kolej.
Dzień dobry, chciałabym odwołać dzisiejszą wizytę
Usiadła ciężko na kanapie. Po porodzie zdrowie stało się losową loterią: plecy sztywne, nie dające się wyprostować, głowa waliła się, jakby ktoś wewnątrz uderzał młotkiem. Lekarze kręcili głowami, mówiąc, iż trzeba zrobić badania, a na badania potrzeba czasu. I kogoś, kto usiądzie z dzieckiem.
Ale Aleksandrowi to nie przejmowało. Ostatnie dwa lata wydawały się, iż go podmienili
Podczas ciąży nosił Jadwigę dosłownie na ramionach. Dźwigał ciężkie torby, gotował, masował jej stopy przed snem. Powtarzał, iż jest najpiękniejsza i iż jest najszczęśliwszym facetem na świecie. Jadwiga wierzyła w każde słowo. Myślała, iż ma męża marzeń.
A potem przyszedł Michał. I wszystko rozpadło się na kawałki
Krzyki, niekończące się przewijanie, bezsenne noce to zdjąło z Aleksandra maskę, pod którą krył się zupełnie inny człowiek. Krzyczał na Jadwigę, gdy nie zdążyła posprzątać mieszkania. Krzyczał na Michała, kiedy ten płakał w nocy. Rzucał rzeczy, trzaskał drzwiami, odchodził do znajomych i wracał po północy.
Patrz na siebie! wykrzyczał, wskazując palcem w żonę. Czy patrzysz w lustro? Gdzie się podziała moja piękna żona? Bąbelko!
Jadwiga widziała ciemne kręgi pod oczami, potargane włosy, starą domową koszulkę poplamioną jedzeniem dla dziecka. Dodatkowe kilogramy, które nie chciały iść w dół, mimo iż jadła ledwie dwa razy dziennie. Ale kiedy znajdzie się chwilka dla siebie, gdy Michał ma gorączkę, rosną zęby, boli brzuszek?
Myślisz tylko o dziecku, to dla ciebie cały świat rzucał Aleksander, zakładając buty. Czy naprawdę mnie potrzebujesz?
Jadwiga milczała. Nie wiedziała, co odpowiedzieć. Tak, myślała o Michału. A jak nie myśleć o synku? To przecież jej dziecko!
Zmęczona, dotarła do granicy, kiedy po prostu chciała położyć się i nie wstawać. Była zamknięta w czterech ścianach z krzyczącym dzieckiem i mężem, który uważał się za główną ofiarę rodziny.
Nie było też perspektywy pracy. Firma, w której pracowała, zamknęła się. Właściciel uciekł z długami, biuro zamknięto, pracowników zwolniono. Jadwiga była na urlopie macierzyńskim, więc nie odczuła tego bezpośrednio. Michał miał niedługo skończyć trzy lata. Jadwiga wiedziała, iż musi szukać nowego miejsca. To będzie trudne. Trzy lata przerwy w CV, małe dziecko pracodawcy tego nie lubią.
Marzyła o tym. Marzyła, iż odprowadzi Michała do przedszkola, wyjdzie z domu, wsiądzie do metra, dojedzie do biura. Porozmawia z ludźmi, a nie z małym człowiekiem, którego interesują tylko bajki. Chciała żyć nie tylko domem i synem. Chciała przypomnieć sobie, kim była wcześniej.
Trzecią rocznicę Michała Jadwiga zorganizowała sama. Syn biegał po mieszkaniu w nowym śpioszku, radosny i różowy.
Ale Aleksandra nie było.
Jadwigo, gdzie Leszek? pytała teściowa, Swietłana Iwanowna, rozejrzawszy się, jakby spod zasłony miał wyjść syn.
Nie wiem uśmiechnęła się wymuszonym uśmiechem. Pewnie się spóźnia.
Jak się spóźnia? zapytał ojciec Leszka, Igor Pietrowicz, zmrużony. Syn ma urodziny!
Jadwiga tylko wzruszyła ramionami. Dzwoniła do Aleksandra dziesięć razy, pisała wiadomości. Odpowiedzi nie było.
Goście patrzyli na siebie, nie mówiąc nic na głos. Matka Jadwigi, Weronika Nikolajewna, ścisnęła jej dłoń pod stołem cicha moc, która jednak nic nie zmieniała
Uroczystość minęła napięcie. Michał był szczęśliwy, a reszta udawała, iż wszystko w porządku.
Jadwiga kroiła tort, nalewała herbatę, uśmiechała się do gości. A w środku coś powoli się kruszyło, na drobne kawałki, które już nie da się poskładać
Goście rozeszli się pod koniec nocy. Michał zasnął od razu, nie czekając nawet, aż go przebrać. Jadwiga położyła go do łóżeczka, dopasowała kocyk i wróciła do salonu. Tam panował chaos: brudne naczynia, porozrzucane kartony, wypompowane balony.
Zaczęła sprzątać mechanicznie, nie myśląc o niczym. Zmywała talerze, wkładała do zlewu, wycierała blat.
Dźwięk kluczy w zamku sprawił, iż zatrzymała się. Spojrzała na zegarek. Północ. Wyjrzała w korytarz.
Aleksander stał w drzwiach, kołysząc się. Oczy czerwone, koszula pognieciona. Zapach tanich perfum, słodkich, kobiecych. Na policzku jaskrawy ślad po szmince.
Zobaczył Jadwigę i zamarł.
Jadwigo, to nie to, co myślisz głos męża zadzierał się na chrypkę. Wypiłem whisky w głowę. Coś mnie zawładnęło Jeden raz Nie powtórzę, przysięgam!
Jadwiga powoli wydechła. Wewnątrz zamarzło, jakby lodem wypełniły jej wnętrze.
Gdzie byłeś? szepnęła.
Spotykałem się z kumplami. Weszliśmy do baru, były dziewczyny, a jedna
W dniu urodzin syna przerwała. Byłeś z jakąś dziewczyną, kiedy nasz chłopiec skończył trzy lata!
Przepraszam! wpadł Aleksander naprzód. Nie chciałem! Po prostu tak się stało!
Po prostu tak się stało? drżał głos Jadwigi. Jesteś zdrajcą. Kłamcą. Zaufałam ci na sto procent. Mamy rodzinę. Mamy dziecko! Myślałam, iż nie zejdziesz do zdrady!
Ty sama jesteś winna! wybuchł nagle Aleksander. Popatrz na siebie! Wokół mnóstwo pięknych dziewczyn, a ja wracam do domu i widzę cię! Oczywiście, iż się rozglądam! Jestem młodym facetem! Potrzebuję miłości!
Jadwiga odwróciła się i poszła do pokoju dziecięcego. Aleksander ją wołał, ale ona nie odwróciła się. Zamknęła się w pokoju z Michałem, położyła się obok niego na wąskiej kołdrze i po prostu leżała, patrząc w ciemność.
Rano spakowała rzeczy: swoje i syna. Aleksander próbował powstrzymać ją, łapał za rękę, mówił o przebaczeniu i drugiej szansie. Jadwiga nie poddała się. Zawołała taksówkę, włożyła walizki i odjechała do matki
Pierwsze tygodnie były ciężkie. Michał nie rozumiał, dlaczego teraz mieszkają u babci, płakał, wołał tatę. Jadwiga tuliła go, całowała w czubek głowy i szepczała, iż wszystko będzie dobrze, choć sama w to nie wierzyła.
Powoli jednak życie zaczęło się układać. Weronika pomogła z Michałem, siedziała z nim, podczas gdy Jadwiga szukała pracy. Po miesiącu znalazła zatrudnienie nie wielka firma, ale stałe wynagrodzenie i rozsądny szef. Sporządziła rozwód. Aleksander nie sprzeciwiał się, tylko domagał się kontaktu z synem. Jadwiga zgodziła się. Michał kochał ojca.
Kilka miesięcy później wynajęła mieszkanie. Kawalerka, ale własna. Jadwiga urządzając ją na minimalnie, stworzyła miejsce dla siebie i Michała. Ich dom.
Aleksander zaczął przychodzić w gości. Najpierw rzadko, potem częściej. Pomógł naprawić kran, złożyć meble, wyjść na spacer z Michałem. Jadwiga pozwalała. Nie dla siebie dla syna. Michał cieszył się z taty, śmiał się, skakał na szyję. Jadwiga nie mogła tego odebrać.
Po pół roku po rozwodzie Aleksander ożenił się. Jadwiga dowiedziała się przypadkowo zobaczyła go z nową żoną w centrum handlowym. Piękna, szczupła, zadbana. Długie włosy, makijaż, krótkie sukienki.
Ale Aleksander przez cały czas przychodził. Częściej niż kiedyś. Za każdym razem chwalił nową żonę.
Wiktoria jest bardzo pracowita mówił. W domu zawsze porządek, kolacja gotowa. Wygląda zawsze świetnie, jak modelka.
Jadwiga skinęła głową, choć w środku kipiała złość. choćby po rozwodzie Aleksander potrafił ją zranić.
Wtedy przyszedł pomysł. Zrozumiała, jak się zemścić. Mało, podstępnie, ale sprawiedliwie.
Zaczęła dzwonić do Aleksandra. Często i pod każdym pretekstem.
Leszku, cześć. Michał chce pobiegać, możesz przyjechać?
Leszku, w kuchni cieknie kran, pomożesz?
Leszku, Michał tęskni, kiedy przyjedziesz?
Aleksander przychodził za każdym razem. Okazało się, iż wystarczyło zabrać syna, żeby go pokochał. Spacerowali, rozmawiali, pili herbatę. Rozmowy Jadwigi i Aleksandra ciągnęły się godzinami. Opowiadała historie ze przedszkola, śmiała się, zadawała pytania. Aleksander odpowiadał chętnie, jakby brakowało mu tego kontaktu.
W tle pojawiał się zirytowany głos Wiktorii:
Leszku, znów z nią gadajesz? Przestań już!
Aleksander odrzucał, ale Jadwiga słyszała napięcie w jego głosie. To dawało jej ulgę.
Kilka miesięcy później Aleksander przyszedł pewnego wieczoru nieproszony. Jadwiga otworzyła drzwi i zobaczyła jego pomarszczoną twarz.
Rozwodzimy się rzekł, wchodząc.
Kogo? zamknęła drzwi i opręła się o nie.
Wiktoria odeszła. Nie wytrzymała.
Czego nie wytrzymała?
Nas. spojrzał na nią. Naszej więzi.
Jadwiga uśmiechnęła się cynicznie, zimno.
Jaka więź, Leszku?
Jadwigo, wiesz o co chodzi. Spędzamy razem tyle czasu. Myślałem, że
Że znów będziemy razem? skrzyżowała ręce na piersi. Nie, Leszku. Już od miesiąca jestem w innym związku i jestem szczęśliwa.
Aleksander zamarł, twarz się wykrzywiła.
Co? Z kim?
Nieważne z kim. Ważne, iż nie z tobą.
Jadwigo, ale myślałem
Myślałeś, iż będę czekać? roześmiała się. Naprawdę?
To więc będziesz płacić mi alimenty za jakiegoś obcego faceta?! krzyczał. Wciągałaś mnie w bzdury! Pomagałem ci, jak pies, a ty
Nic nie obiecywałam zachowała spokój. Sam się zgłaszałeś. Jak pies. Próbowałeś znów stać się częścią rodziny. Nie potrzebuję cię. Nie wyżywisz choćby kota, nie mówiąc o zdrowym człowieku.
Ty
Co? podeszła do drzwi i je otworzyła szeroko. Idź, Leszku. Nie wracaj bez zapowiedzi.
Nie jesteś kobietą! chwycił kurtkę i wybiegł. Mała, mściwa wąż!
Być może wzruszyła ramiona. Ale sam mnie tak stworzyłeś.
Drzwi zamknęły się z hukiem. Jadwiga opręła się o nie, zamknęła oczy. W środku nie było ani radości, ani ulgi. Tylko pustka.
Wiedziała, iż postąpiła źle.W ciszy snu, Jadwiga zobaczyła, jak jej własny cień rozpościera się po niebie, przytulając się do gwiazd, które szepczą, iż każdy koniec jest jedynie nowym początkiem.
