Dwadzieścia lat minęło, a w oczach tego chłopaka widzę odbicie samego siebie sprzed lat.
Na dzień przed własnym ślubem Emil podejrzewał Jagodę o zdradę. Chociaż przysięgała mu dozgonną lojalność, nie chciał już słuchać jej tłumaczeń. ale po upływie dwóch dekad niespodziewanie spotkał jej syna. Był jego lustrzanym odbiciem
Ich miłość była wielka, głęboka i prawdziwa taka, o jakiej śpiewają w polskich balladach. Ludzie zazdrościli im tego uczucia, a plotki i podszepty zatruwały atmosferę. Młodzi przygotowywali się powoli do ślubu, ale przeznaczenie miało inne plany.
Wieczorem, tuż przed weselem, Jagoda wyznała Emilowi, iż spodziewa się dziecka. Zamiast zareagować szczęściem, zalał ją falą pretensji. Był przekonany, iż został oszukany. Wciąż powtarzał, iż to niemożliwe, by tak gwałtownie zaszła w ciążę. Spojrzał jej prosto w oczy i rzucił: Nie wierzę ci. A ona urodziła to dziecko.
Przyjaciele Emila próbowali przemówić mu do rozsądku. Każdy widział, jak bardzo Jagoda go kochała. On jednak trwał przy swoim. Związek rozpadł się bezpowrotnie, ślub odwołano. Emil, kierowany gniewem, namawiał ją do aborcji, ale ona zdecydowała się walczyć o życie synka. Do końca łudziła się, iż ukochany zadzwoni, przeprosi, poprosi o rozmowę jednak tak się nie stało.
Jagoda nie miała zamiaru upokarzać się po raz kolejny. Emil był przekonany o własnej racji. Każde z nich poszło swoją drogą. Ona musiała samotnie zmierzyć się z codziennością. choćby jeżeli przypadkiem mijali się na rynku, Emil omijał ją wzrokiem, jakby nigdy jej nie znał. Nieraz widział ją w parku z dzieckiem, ale obracał głowę, uciekając od wspomnień.
Życie Jagody nie było łatwe. Samotne macierzyństwo często wystawiało ją na próbę, ale nie dała się złamać. Jej własne szczęście zeszło na dalszy plan wszystko poświęciła dla Szymka, dla jego uśmiechu była gotowa pracować dniami i nocami.
Podejmowała każdą pracę, od sprzątania w szkole po księgowość w lokalnej spółdzielni, żeby Szymek niczego nie musiał sobie odmawiać. Syn był jej dumą, wsparciem i największą miłością.
Szymek zdobył dyplom na Uniwersytecie Jagiellońskim, służył w wojsku, dostał pracę w jednostce wojskowej pod Krakowem. Gdy dorastał, przestał wypytywać o ojca wiedział już, iż matka oddała mu całe serce. Jagoda czasem opowiadała mu historie o tacie, ale w głębi duszy chłopak znał prawdę.
Był niemalże wierną kopią Emila ten sam sposób chodzenia, ten sam uśmiech. Osiągając dwudziestkę, przypominał matce młodego Emila, którego niegdyś pokochała z całego serca. W końcu los znów splecieł ich ścieżki: Jagody, Emila i Szymka. Trudno było nie zauważyć podobieństwa Emil długo nie mógł oderwać wzroku od syna, choć nie zdobył się na słowo.
Trzy dni później zjawił się u drzwi Jagody. Stał w milczeniu, aż w końcu zapytał:
Wybaczysz mi kiedyś?
Już dawno ci wybaczyłam odparła cicho Jagoda.
Wtedy w ich domu znów rozbrzmiały opowieści o ojcu. Szymek po raz pierwszy w życiu spojrzał w oczy własnemu tacie.
