Dziecko przy torach: 25 lat później przeszłość puka do drzwi
Znalazłam niemowlę przy torach w Rokitnie i wychowałam je jak własną córkę 25 lat później jej przeszłość stanęła u mego progu.
Czekaj co to było?
Zatrzymałam się nagle, w połowie drogi do stacji kolejowej, gdy ciche stłumione tło przerwał szelest. Zimny luty wiatr szarpał mój płaszcz, uderzał w twarz i niósł ze sobą drobne, nieprzerwane jęki, ledwie zagłuszane wyciem burzy.
Dźwięk dochodził z torów. Odwróciłam się w stronę starej, porzuconej szopy przy przełączniku, ledwie dostrzegalnej pod śniegiem. Obok szyny leżał ciemny snop.
Z ostrożnością podszedłam bliżej. Zniesiona, brudna kocyk zakrywał małą postać. Jeden mały ręczek wyciągał się na zewnątrz czerwony od zimna.
Boże wyszeptałam, serce waliło w piersi.
Klęknęłam i uniosłam ją. To było dziecko. Mała dziewczynka, nie starsza niż rok, może młodsza. Usta miałe niebieskawe, płacz słaby, jakby nie miała siły choćby się bać.
Przytuliłam ją do klatki piersiowej, rozwinęłam płaszcz, by ochronić przed mrozem, i pobiegłam tak szybko, jak mogłam do wioski. Do Janiny Kowalskiej, naszej jedynej sanitariuszki.
Agnieszko, co do diabła? Janina spojrzała na snop w moich ramionach i zadławiła oddech.
Znalazłam ją przy torach. Praktycznie zamarzła.
Janina wzięła dziecko delikatnie i zbadała. Jest wychłodzona ale żyje. Dzięki Bogu.
Musimy wezwać policję dodała, sięgając po telefon.
Zatrzymałam ją. Wyślą ją tylko do domu dziecka. Nie przeżyje podróży.
Janina chwilę się wahała, po czym otworzyła szafkę. Mamy trochę mleka modyfikowanego po wizycie mojej wnuczki. Na razie wystarczy. Ale Agnieszko co zamierzasz zrobić?
Spojrzałam na małą buzię przyciśniętą do mojego swetra, jej oddech cieplejszy niż lód. Przestała płakać.
Wychowam ją szepnęłam. Nie ma innej drogi.
Szybko rozeszły się szeptane komentarze.
Ma trzydzieści pięć lat, nie zamężna, mieszka sama a teraz przygarnia porzucone dzieci?
Plotki nie obchodziły mnie. Dzięki pomocy kilku przyjaciół z urzędu miasta załatwiłam formalności. Nie było żadnych krewnych. Nikt nie zgłosił zaginionego dziecka.
Nazwałam ją Łucja.
Pierwszy rok był najtrudniejszy. Bezsenne noce, gorączka, ząbkowanie. Kołysałam ją, pocieszałam, śpiewałam kołysanki, które pamiętałam ze swojego dzieciństwa.
Mamusiu! rzekła kiedyś po dziesięciu miesiącach, wyciągając rączki.
Łzy spłynęły po moich policzkach. Po latach samotności tylko ja i mój mały domek stałam się czyjąś mamą.
Z dwoma latami była tornado. Goniła kota, szarpała zasłony, chciała wszystko dotknąć. Z trzema latami rozpoznawała każdy literę w książeczkach obrazkowych. Z czterema latami opowiadała całe historie.
Jest wyjątkowo uzdolniona mówiła sąsiadka Halina, kręcąc głową z podziwem. Nie wiem, jak to robisz.
To nie ja uśmiechnęłam się. Niech po prostu błyszczy.
Z pięciu lat zorganizowałam transport, by zabrać ją do przedszkola w sąsiedniej wsi. Nauczyciele byli zdumieni.
Czyta lepiej niż większość sześcioletnich mówili.
Gdy poszła do szkoły, nosiła długie kasztanowe warkocze z dopasowanymi wstążkami. Codziennie rano układałam je perfekcyjnie. Żaden wieczór rodzicielski nie odbywał się bez mnie. Nauczyciele chwalili ją bez końca.
Pani Bergmann powiedziała kiedyś jedna z nauczycielek Łucja jest uczennicą, o jakiej marzymy. Zajdzie bardzo daleko.
Moje serce napełniło się dumą. Moja córka.
Dorastała na piękną, smukłą młodą kobietę, pewną siebie, o błękitnych oczach pełnych determinacji. Zwyciężała w konkursach ortograficznych, olimpiadach matematycznych, a choćby w regionalnych targach naukowych. W całej okolicy znano jej imię.
Pewnego wieczoru, po dziesiątej klasie, przyszła do domu i rzekła: Mamusiu, chcę zostać lekarką.
Zamyśliłam się. To wspaniale, kochanie. Ale jak sfinansujemy studia? Mieszkanie? Jedzenie?
Dostanę stypendium odpowiedziała, oczy jaśniejąc. Znajdę sposób. Obiecuję.
I udało się.
Kiedy nadeszła decyzja o przyjęciu na medycynę, płakałam dwa dni. Łzy euforii i strachu. Po raz pierwszy opuściła mój dom.
Nie płacz, mamo powiedziała na dworcu, ściskając moją dłoń. Będę przychodzić w każdy weekend.
Oczywiście rzadko wracała. Miasto wciągnęło ją w wykłady, laboratoria, egzaminy. Na początku przyjeżdżała raz w miesiącu, potem co dwa, trzy tygodnie. Zawsze dzwoniła wieczorem, bez wyjątku.
Mamusiu! Zdałam anatomię z wyróżnieniem!
Mamusiu! Dzisiaj w klinice urodziliśmy dziecko!
Za każdym razem uśmiechałam się i słuchałam jej opowieści.
W trzecim roku usłyszałam jej głos pełen podniecenia.
Poznałam kogoś, powiedziała nieśmiało.
Nazywał się Jakub. Był kolegą ze studiów, przyszedł na święta wysoki, uprzejmy, z ciepłymi oczami i spokojnym głosem. Podziękował za jedzenie i sam zajął się sprzątaniem stołu.
Dobry łup szepnęłam Łucji przy zmywaniu naczyń.
Czyżby? zaświeciła się. I nie martw się wciąż mam same piątki.
Po studiach rozpoczęła specjalizację pediatrię, oczywiście.
Ratujesz mnie, a teraz chcę ratować inne dzieci powiedziała.
Rzadziej mnie odwiedzała, ale rozumiałam. Miała własne życie. Zachowywałam każde zdjęcie, każdą małą historię pacjenta.
Pewnego czwartkowego wieczoru zadzwonił telefon.
Mamusiu mogę przyjechać jutro? Jej głos był cichy, nerwowy. Muszę z tobą porozmawiać.
Serce przyspieszyło. Oczywiście, kochanie. Wszystko w porządku?
Następnego popołudnia przyjechała sama. Nie było uśmiechu, nie było blasku w oczach.
Co się stało? zapytałam, obejmując ją.
Usiadła, złożyła dłonie. W szpitalu przyszło dwoje ludzi. Mężczyzna i kobieta. Pytali o mnie.
Zmarszczyłam brwi. Co masz na myśli?
Mówili, iż są moim wujkiem i ciocią. Że ich siostrzenica zaginęła 25 lat temu.
Zawróciło mi w głowie. I co?
Mieli zdjęcia, testy DNA. Wszystko się zgadza.
Cisza wypełniła pokój.
Zostawiły cię w śniegu wyszeptałam. Zostawiły cię przy torach.
Mówią, iż to nie oni. Że ich rodzice uciekli przed przemocą. iż zgubiły się na dworcu i szukały lata lat.
Jakiś oddech się cofnął. A twoi rodzice?
Zmarli dziesięć lat temu w wypadku samochodowym.
Nie wiedziałam, co powiedzieć. Łucja chwyciła moją rękę.
Chcą tylko prawdy. Trzymaj mnie mocno i powiedz: Nieważne, co przeszłość mówi, jesteś i zawsze będziesz moją córką.
Patrząc w jej oczy, poczułam, iż naprawdę nie liczy się pochodzenie, a miłość, którą dzielimy. Bo choć los potrafi nas rozdzielać, serce potrafi wszystko połączyć.
**Morał:** prawdziwą rodziną jest nie krew, a troska i akceptacja, które trwale wiążą ludzi, niezależnie od tego, co przyniesie przeszłość.
