Maluch pojawił się na świecie dokładnie o północy. W tej samej chwili, gdy zielone cyfry elektronicznego zegara na sali porodowej zamigotały i z 23:59 przeskoczyły na 00:00.
Lekarka i położna wymieniły spojrzenia, a dyżurujący neonatolog gwałtownie podbiegł, złapał bezwładne, sine ciałko i przeniósł je na przewijak, błyskawicznie sięgając po ssak. Maluszek nie oddychał. Rodząca, ledwo odwracając głowę, obojętnie przyglądała się zabiegom lekarzy.
Może on nie żyje? Nic nie krzyczy takie myśli przewijały się przez jej głowę, jeszcze zamgloną bólem po porodzie. W końcu noworodek wydał z siebie słabiutki, ledwo słyszalny pisk, który z każdą chwilą nabierał mocy i przerodził się w donośny płacz, niosący się po przycichłych w tę głuchą noc korytarzach szpitala na ul. Banacha w Warszawie. Lekarka, położna i neonatolog stali przy dziecku, wpatrując się w milczeniu i skupieniu.
To dziecko było inne Kręgosłup, dochodząc do łopatek, wyginał się tak osobliwie, iż tworzył dwa niemal symetryczne, podłużne garby ciągnące się aż do połowy klatki piersiowej.
Jak to w ogóle możliwe? powtarzał zaskoczony neonatolog. Czegoś takiego nie widziałem nigdy To się po prostu nie dzieje Nie powinno
Gdy rano do Anny przyszedł lekarz i próbował wytłumaczyć, jaka jest wada jej nowonarodzonego syna, ona tylko z niesmakiem wykrzywiła ładne usta.
To on jeszcze i no po prostu kaleka. Tego już za wiele Nie chcę go. choćby zdrowego nie chciałam brać, a co dopiero takiego Dawajcie mi kartkę, napiszę rezygnację.
Wyszła ze szpitala w terminie, lekka, wolna od wszystkiego, z czystymi rękami a jej synek został sam, nic nie wiedząc o tym, iż porzucił go najbliższy człowiek na świecie
W Domu Dziecka dali mu na imię Ignacy Ignasiek, nikt inaczej go nie nazywał. Opiekunki ubierały go w za duże koszulki, żeby jego deformacja aż tak nie rzucała się w oczy.
A choćby gdyby miał najpiękniejszą sylwetkę, i tak wyróżniałby się spośród innych dzieciaków: krzyczących, piszczących i wiecznie walczących o zabawki. W błękitnych oczach Ignasia kryła się jakaś poważna, zupełnie niedziecięca zaduma, przysłonięta długimi, czarnymi rzęsami.
Często stoi przy oknie i wsłuchuje się w coś w swoim wnętrzu, próbując zrozumieć coś, czego zrozumieć jeszcze nie potrafi.
Wszystko się wydarzyło pewnego dnia, kiedy dwulatki ruszyły parami na kolejną uroczystość.
I wtedy Ignasiek to USŁYSZAŁ. Z niedomkniętych drzwi gabinetu dyrektorki sączyła się muzyka. Nie przypominała piosenek, które im śpiewano na rytmice i do których mieli maszerować jak żołnierze, wywijając zabawnymi rączkami i niezdarnie podnosząc nogi Ta muzyka była jak wiatr. Ciepły, delikatny wiatr, który unosi Cię nad ziemią i niesie, kołysząc cię i uspokajając
Nie było w niej słów, ale była w niej dusza żywa, prawdziwa dusza, która obejmowała Ignasia i opowiadała mu coś, czego nikt inny nie znał i poznać nie musiał, tylko on, Ignasiek
Zatrzymał się wtedy w środku korytarza, cała gromada dzieciaków zderzała się z nim, a opiekunki na próżno próbowały go ruszyć z miejsca, a on powoli kiwał się do rytmu tej muzyki, jakby nic więcej nie istniało.
W jego małej główce wszystko wskoczyło na swoje miejsce. To, czego do tej pory usilnie nasłuchiwał w krzykach innych, w szumie wiatru i buczeniu instalacji to była ona. Jego muzyka.
Małgorzata i Adam objechali już wszystkie okoliczne Domy Dziecka. Małgorzata z powodu wrodzonej choroby nie mogła mieć własnych dzieci.
Dlatego postanowili adoptować maleństwo. Ale zawsze pozostawał WYBÓR. Jakim miałby być ich synek? W końcu własnych dzieci się nie wybiera kocha się je, jakimi są, tutaj zaś Spośród tylu maluchów pozbawionych rodzinnego ciepła, nie widzieli jeszcze tego JEDYNEGO, własnego
Trzymając się za ręce, podeszli pod płot Domu Dziecka. W piaskownicy kręciły się dzieciaki, dziewczynki woziły lalki w wózkach, zwykły, gwarliwy rozgardiasz.
Tylko jeden chłopczyk właśnie Ignasiek w za dużej kurtce stał pod drzewem i pilnie nasłuchiwał świergotu wróbla na gałęzi. I wtedy Małgorzacie zadzwonił telefon
Mozart. Małgorzata uwielbiała klasykę. A Ignasiek aż podskoczył oczy mu zabłysły i zaczął kołysać się w rytm muzyki, dokładnie wyczuwając tempo, podczas gdy Małgorzata i Adam patrzyli na to w niemym zachwycie, zapominając, iż telefon dzwoni.
Właśnie zobaczyli TEGO chłopczyka. Swojego syna. Rozpoznali go od razu po oczach, które mówiły: Ja do Was należę
Jasne, wiem, to chore dziecko, niepełnosprawny Tak, jestem gotowa brać odpowiedzialność Rehabilitacja? Oczywiście
Przez długą godzinę Małgorzata spokojnie odpowiadała na pytania dyrekcji, która próbowała przekonać ją do wyboru innego, zdrowego dziecka.
Ależ dzieci się nie wybiera tłumaczyła wezmę go, nieważne, ile to będzie mnie kosztować
Mamo? Ignasiek odszedł od pianina i oparł głowę na ramieniu Małgorzaty Czemu jestem taki? Czemu inny niż wszyscy?
Małgorzata pogładziła go delikatnie po zdeformowanych pleckach: Widzisz, synku, wszyscy jesteśmy inni w środku i na zewnątrz. Ty, ja, tata
A twoje plecy Przecież ci mówiłam tam masz skrzydła jak anioł, tylko jeszcze się nie rozwinęły, ale rozwiną się, na pewno
Przytula go mocno, całuje w cieplutką główkę, a potem siada z nim przy pianinie i grają razem, a Ignasiek gra tak, jak dorośli muzycy nie zawsze potrafią.
I naprawdę za jego plecami rozwijają się skrzydła, choć zobaczyć je potrafi tylko Mama, Tata i Anioł Stróż Ignasia, który stoi za nim i uśmiecha się, a muzyka płynie, płynie jak szeroka Wisła i unosi Ignasia na swoich falach ku szczęściuGdy granie ucichło, Ignasiek jeszcze przez chwilę słyszał muzykę w sobie delikatną, jasną niczym promień słońca przebijający się przez firanki. Małgorzata cmoknęła go w skroń, a on uśmiechnął się do niej przez łzy te małe, ciche łzy szczęścia.
Wieczorem, kiedy Adam zasłaniał okno, a Małgorzata przykrywała Ignasia ciepłą kołdrą, zapytał cicho:
Mamo naprawdę kiedyś polecę?
Ona tylko uśmiechnęła się i przytuliła go mocniej.
Już lecisz, synku. Z każdego miejsca, w którym cię kochają, choćby cieniem skrzydeł dotykasz nieba.
Ignasiek zasnął spokojnie, z uśmiechem na ustach, a w jego snach anielskie skrzydła rozwijały się szeroko, unosząc go wysoko ponad miasto i szpital, ponad stare okna Domu Dziecka i pochylone drzewa za ogrodzeniem coraz wyżej, aż tam, gdzie wszystko jest muzyką, światłem i miłością.
Rozpostarł skrzydła, których nikt nie mógł zobaczyć oprócz tych, którzy naprawdę patrzą sercem.
