Dziecko pojawiło się na świecie dokładnie o północy. W tym samym momencie, gdy elektroniczny zegar na sali porodowej, błysnąwszy zielonym światłem, przeskoczył z 23:59 na 00:00. Lekarz i położna spojrzeli na siebie porozumiewawczo, a dyżurna neonatolożka w pośpiechu przejęła nieruchome, siniejące ciałko, przeniosła na przewijak i natychmiast chwyciła za ssak. Maluch nie oddychał. Rodząca, ledwo przekręciwszy głowę, z obojętnością obserwowała poczynania lekarza.
Może on nie żyje? kłębiły jej się w głowie myśli otępiałej przez niedawny ból do granic. Nie krzyczy
Wreszcie noworodek wydał z siebie cichy, ledwo słyszalny pisk, który stopniowo przeszedł w coraz odważniejszy płacz, aż w końcu poniósł się echem po opustoszałych nocą korytarzach porodówki. Lekarz, położna i neonatolożka w skupieniu przyglądali się maleństwu, otoczywszy je kółkiem.
To nie był zwyczajny noworodek. Jego kręgosłup, sięgając do poziomu łopatek, wyginał się tak osobliwie, iż tworzył dwa niemal symetrycznie rozmieszczone, podłużne garby, ciągnące się w dół niemal do połowy klatki piersiowej.
Ale jak to możliwe? powtarzała zaskoczona neonatolożka. Nigdy, przenigdy czegoś takiego nie widziałam No przecież to niemożliwe
Gdy rano do Anny przyszedł lekarz, by wyjaśnić sprawę jej nowonarodzonego synka, skrzywiła się z niesmakiem, marszcząc piękne usta.
No super czyli jeszcze kaleka No bez żartów
Nie chcę Niech go biorą, gdzie chcą, ale ja nie potrzebuję kaleki. Zdrowego bym choćby nie chciała, a tu taki Dajcie mi kartkę, napiszę zrzeczenie
I zgodnie z terminem wyszła ze szpitala lekka, wolna jak ptak, nie obciążona żadną odpowiedzialnością. A jej syn został i nie wiedział nic o tym, iż pierwszy człowiek, który miał go kochać najbardziej na świecie, właśnie go zdradził.
W domu dziecka nazwano go Ignasiek. Tak, tylko tak i żadnej innej wersji nie uznawano. Pielęgniarki zakładały mu za duże bluzeczki i koszulki, by jego wyjątkowość była mniej widoczna.
Ale choćby gdyby figurą dorównywał rzeźbom w Łazienkach, i tak wyróżniałby się w tłumie wiecznie kwilących, piszczących, gryzących i czegoś od siebie wzajemnie chcących maluchów. W tych jego niebieskich oczach, okolonych absurdalnie długimi, czarnymi rzęsami, tkwiła jakaś powaga zupełnie niepasująca do dwulatka.
Często, patrząc przez okno, wsłuchiwał się w coś niewidzialnego w sobie, dzielnie próbując wyłapać i zrozumieć coś, czego jeszcze nie był w stanie pojąć.
Pewnego dnia, gdy kolumna dwulatków, rozlatująca się przy każdym kroku, była prowadzona na nieznane atrakcje, Ignasiek USŁYSZAŁ TO. Z lekko uchylonych drzwi gabinetu dyrektorki dolatywała muzyka. Zupełnie inna niż te przeboje z dziecięcej playlisty, pod które na zajęciach próbowali maszerować jak żołnierzyki, śmiesznie wymachując rachitycznymi rączkami i podnosząc niesforne nóżki Ta muzyka była jak wiatr. Ciepły, łagodny, unoszący i kołyszący człowieka gdzieś ponad szarą podłogą do krainy marzeń.
Nie było w niej słów, ale była w niej dusza żywa, czuła dusza, która tuliła Ignasia, snując opowieści, których nie znał i znać nie musiał nikt poza nim, Ignaśkiem
Nagle stanął w środku korytarza, rozbijając starannie ustawioną gromadkę maluchów, i zaczął rytmicznie bujać się w takt melodii, nie przejmując się tym, iż dzieciaki się na niego nadziewają, a pielęgniarki bez skutku próbują go oderwać.
W jego małej główce nagle wszystko ułożyło się w sensowny obrazek. To, co słyszał, przechwytując ledwie pojedyncze nuty wśród wrzasków kolegów-rozbitków, szumu wiatru czy posapywania rur w łazience to była Ona, jego Muzyka
Ela i Tomek odwiedzili już wszystkie okoliczne domy dziecka. U Eli wykryto wadę wrodzoną, przez co nie mogła mieć dzieci. Dlatego postanowili adoptować malucha.
Ale był problem kursy rodzicielskie zaliczone, papiery w porządku, ale teraz ten największy WYBÓR Ich dziecko Przecież swoich dzieci się nie wybiera, kocha się je, jakie są, a tu Wśród całego tego tłumu smutnych dzieci nie wypatrzyli jeszcze TEGO swojego.
Trzymając się za ręce, podeszli pod ogrodzenie domu dziecka. W piaskownicy harcowały dzieciaki, dziewczynki pchały wózki z lalkami, normalny gwar przedszkolaków, pełen śmiechu i wrzasku.
Tylko jeden chłopczyk, w za dużej kurtce, stał i z uwagą wsłuchiwał się w trele wróbla na gałęzi. I wtedy właśnie Eli zadzwonił telefon.
Mozart Ela uwielbiała klasykę. Malec aż drgnął, a jego oczy rozbłysły, jakby rozświetlił je reflektor. Zaczął powoli i rytmicznie się kołysać, bezbłędnie wyczuwając rytm, jakby czekał tylko na ten dźwięk. Ela i Tomek zamarli, nie zwracając uwagi na powtarzające się dzwonki telefonu.
Widzieli GO. Swojego syna. Bliską duszę, która błyszczała tym nieuchwytnym światłem w jego oczach
Tak, wiem, iż to dziecko chore, niepełnosprawne Tak, wiem, co to znaczy Rehabilitacja? Jasne
Ela przez godzinę tłumaczyła znudzonej dyrektorce, uparcie proponującej zdrowego malucha.
Dzieci się nie wybiera przekonywała ją wezmę go, bez względu na wszystko
Mamusiu? Ignasiek oderwał się od pianina i położył głowę na ręce Eli. Czemu ja jestem taki? Czemu nie taki, jak wszyscy?
Ela łagodnie pogładziła jego zdeformowane plecy.
Widzisz, synku, każdy z nas jest inny W środku i na zewnątrz. Ty, ja, tata A twoje plecki? Przecież mówiłam ci już, iż tam są twoje skrzydełka, jak u aniołka. Jeszcze się nie rozwinęły, ale na pewno się rozwiną, zobaczysz
Przytula synka, całuje w ciepły łepek, po czym siada obok niego przy pianinie. Grają razem, a Ignaś gra jak rasowy, dojrzały muzyk tak jak niejeden dorosły pewnie by nie potrafił.
I wtedy za jego plecami naprawdę rozkładają się skrzydła dostrzegają je tylko Mama, Tata i jeszcze Anioł Stróż Ignasia, który stoi cicho obok, uśmiecha się, a muzyka płynie, płynie szeroką, wartką rzeką i kołysze, kołysze na swoich falach szczęśliwego Ignasiai wtedy Ela odwraca się do Tomka, a jej oczy są pełne łez tych najczystszych, najszczęśliwszych. Patrzy, jak Ignaś ostrożnie przesuwa paluszki po klawiszach, nie zważając na miękkie garby pod bluzeczką. Muzyka płynie przez ich małe mieszkanie, rozświetlając kąty, o których zapomniano. Tomkowi drżą dłonie, a Ela myśli po raz setny: nie wybraliśmy go on wybrał nas.
Później, gdy wieczór pożera resztki światła i ściany staja się ciche, Ignaś otula się kocem z nutami i szeptem pyta ciszę, czy już mu wyrosły skrzydła. I czasem, tuż przed snem, czuje na plecach ciepło i delikatność, jakby niewidzialne pióra głaskały go po skórze.
Ela śni, iż widzi go wśród dzieci, biegnącego przez ogród, a kiedy podskakuje, rzuca cień szerszy i piękniejszy niż wszystkie barwne motyle. I wtedy wie: w nim jest dar. W nim jest opowieść, której nie odrzucono, choć zaczęła się od cichego płaczu i skrzywionych pleców.
Ich dom rozbrzmiewa muzyką nie tylko dźwiękami, ale czymś znacznie większym: cudowną symfonią akceptacji, wytrwałości i miłości. Czasami w cieple wieczoru, gdy Ignaś gra swój utwór, na ścianie migocze dziwny cień o wydłużonych ramionach. Nikt nie musi o tym mówić. Skrzydełka przecież się rozwijają.
I już nikt nie pamięta o kobiecie, która go zostawiła bo teraz jest tylko Ela, Tomasz i Ignaś. Ich własna, niepowtarzalna pieśń.
